Welcome to Een reis rond de wereld

Travel now and work later

Hoofdmenu

Translate to any language, choose your language here above..



Reisverhalen
Wereldreis op datum:
2009

Wereldreis per land:




Favoriete links


Terugblik op.. (pdf)


De camperbouw en de dagelijkse bezigheden


Info & materialen


  
8 t/m 20 april 2009





Woensdag 8 april 2009: 29 graden overdag en 20 in de nacht.
Overnachting Luang Nam Tha. GPS (dd mm,mmm) N 20 59,953 en E 101 24,655.

Rond 6 uur begint het te regenen en het is een heftig buitje. Het water komt met bakken uit de hemel vallen en we zijn blij dat we op kiezels staan en niet ergens in het zand of nog erger op gras. Om 9 uur zijn we klaar voor vertrek voor de 120 kilometer naar de Chinese Grens. We hopen dat de weg beter is dan gisteren, maar die hoop vervliegt al snel als we de stad uitrijden. De weg gaat mooi door de bergen, maar na elke 50 meter mooi asfalt is er weer een 20 meter diepe gaten en kuilen stuk. Na een goed kwartiertje zien we ineens een oranje Porsche met de bekende skikoffer op het dak. Ze staan voor een enorm zwembad, waar vroeger ooit een weg is geweest. Alle vrachtwagens die door het water rijden worden gelanceerd door de grote onzichtbare gaten en kuilen die onder water zijn gelopen en Jan en Erwin durven het niet aan om erdoor te rijden. Misschien niet zo dom want een busje heeft het geprobeerd waar vermoedelijk water in het luchtfilter is gekomen. Hij is midden in de plas tot stilstand gekomen. Erwin en Eugen maken een slootje om het water weg te laten lopen en dat lukt voor een deel. Het water daalt maar is nog veel te hoog voor de Porsche. Het vervelende is dat er misschien wel een ondiep plekje te vinden is, maar dat je door het water niet kunt zien waar dat is. Ik pak uit de truck mijn sleepkabel en die maakt Jan vast aan hun auto. De enige plek waar het touw aan gemonteerd kan worden is aan een deel van de wielophanging en het is misschien niet de beste plek maar wel de enige bruikbare. Ik rijd de truck door het diepe water en probeer de beste weg te vinden voor hen. We maken de kabel aan de auto van Eugen en Monique en langzaam komt het span in beweging. Heel langzaam op zoek naar de beste plek rijdt Jan de Porsche achter de Unimog aan.

Zonder veel problemen halen ze de overkant en is er weer een horde genomen. Achteraf hadden ze het misschien ook zonder hulp gehaald maar als ze in het midden vast waren komen te zitten was er geen manier geweest om het touw onder water te bevestigen en dit was de veiligste manier. En er is weer wat avontuur voor de verslagen op hun website. De wegen zijn de laatste dagen zo slecht dat de bevestiging van de cabine airco is gebroken aan de achterkant. Dit moet ik morgen herstellen. De airco kan geen kant uit, maar hij maakt flink wat herrie als we door de kuilen gaan en er loopt regenwater via de airco binnen in de cabine. We rijden ieder onze eigen snelheid en na een uur stoppen we voor een rustpauze. Jan, Erwin, Eugen en Monique roken een sigaretje en wij eten een boterham. We staan op een bergpas en het uitzicht is mooi. Weer zo ver als je kunt kijken zie je bergen. De weg is enorm slecht, maar is veel minder steil dan gisteren en we kunnen gelukkig de meeste gaten redelijk omzeilen.

Dan om 13.00u komt de eerste grens in zicht. We stoppen op de parkeerplaats en vinden dit niet echt een plekje om 2 dagen te blijven staan. We besluiten naar een stadje 40 km verder te rijden. Als ik de parkeerplaats afrijd komt er een jongen naar de truck gelopen die vraagt of we uit Nederland komen. Als we dat bevestigen vraagt hij of hij een lift kan krijgen. Als blijkt dat het twee jongens zijn wordt het een probleem, want we hebben maar één extra stoel in de cabine en achterin willen we niemand meenemen. Susan biedt aan om achterin te gaan zitten en zo kunnen ze toch nog mee. Het is een Nederlander en een Canadees die net uit China komen. Helaas staan ze al twee uur te wachten op een bus, maar die is nergens te bekennen. Er is hier geen hotel of guesthouse dus moeten ze naar de eerste stad om vandaar verder te reizen. De weg is ineens super goed, omdat dit een doorgaande verbindingsroute is tussen China en Thailand. De Chinezen en de Thais hebben de weg betaald en het is heerlijk om weer eens glad asfalt te hebben. We zitten een uurtje gezellig te buurten en uiteindelijk komen we aan in Luang Nam Tha. We droppen de jongens in de stad en gaan op zoek naar een parkeerplaats. Ik gooi de tank even vol en Eugen ziet een autowas bedrijfje en we laten de auto’s eens goed schoonmaken. We betalen 10 euro per auto en daarvoor wordt de auto wel helemaal ontdaan van de blubber en zand, maar de rest wordt met de franse slag gedaan. De auto is hopelijk echter schoon genoeg om de grens te passeren. Dan rijden we 100 meter terug en parkeren bij het oude busstation waar het lekker rustig is. We lopen naar het centrum en gaan iets eten en als we klaar zijn en net afgerekend hebben, zien we Jan en Erwin lopen. We besluiten nog maar iets te drinken te bestellen en hebben een gezellige avond. Ook de 2 liftende backpackers komen bij ons zitten en tot 22.00u zitten we verhalen uit te wisselen over hun en onze reis. Eugen heeft behoorlijk diep in het glaasje gekeken en begint alvast aan de tocht naar de truck. Wij rekenen af en lopen dan ook terug naar ons rijdende huisje. Dit was een super gezellige avond en ons China groepje kan het goed met elkaar vinden.


Donderdag 9 april 2009: 33 graden overdag 20 graden in de nacht.
Overnachting bij de Chinese Grens in Boten.

Het eerste wat ik vandaag doe is de airco weer goed op het dak bevestigen. Bijna alle schroeven zijn door de slechte wegen afgebroken. Ik moet op zoek naar schroeven van 10 cm lang en samen met Eugen lopen we door de smalle straatjes. In de eerste winkel vraag ik of ze schroeven hebben en laat een voorbeeld zien. Het antwoord is “Hebben we niet.” Als ik naar buiten loop valt mijn oog op een grote zak die langs het gangpad ligt, met de schroeven die ik zoek. Terug bij de truck blijkt dat ik 2 stalen strips nodig heb om het goed te maken. Dus weer op zoek en uiteindelijk vind ik ze in een klein winkeltje. Eenmaal terug bij de truck teken ik ze af en dan moeten de gaten erin worden geboord. Ik kom geen millimeter in het metaal, zelfs niet met de beste boren. Als ik goed kijk zie ik waar de boor het materiaal heeft geraakt, maar dat is het. Het blijkt veerstaal te zijn en dat is enorm hard. Ik pak dan maar een aluminium hoekprofiel wat ik nog heb liggen en maak dat passend. Dan weer terug op zoek naar kortere schroeven en ik vraag het in minstens 30 winkels. Allemaal hebben ze dezelfde dingen te koop en dus ook dezelfde schroeven. Eén maat en verder niks. Dan uiteindelijk vind ik de juiste lengte, maar helaas zijn ze dunner, maar ik moet iets.

Dan is het al 3 uur en lees ik mijn emails en zie een mail van Tang Jung, de organsiator van de China reis. Er zijn problemen met de quad, de papieren zijn niet in orde en de quad kan niet China binnen. Of we toch willen gaan en de Quad ergens achter willen laten. Hij geeft wel toe dat hij verantwoordelijk is en ons het geld terug gaat betalen. Ja lekker en nu!. De enige optie zou zijn de Quad in een container te stoppen en die met een truck naar de uitgangsgrens te laten rijden. Maar dat zie ik niet zitten. Heb geen zin om nog meer te gaan betalen. Ook het verschepen zal een probleem zijn, want de papieren zijn gemaakt met een uitreis grens naar Mongolië en dat kan niet meer veranderd worden. We rijden alvast naar de grens want we moeten sowieso Laos uit en we moeten desnoods te voet China in en meteen weer uit om een nieuw visum te kunnen krijgen voor Laos. We zien morgen wel, als alles tegenzit zullen we moeten verschepen vanuit Maleisië of Thailand en is onze reis voorlopig aan een abrupt einde gekomen. Als we bij de grens aankomen is er een stukje niemandsland en dat is net klein China. Niemand spreekt Laotiaans en Engels kun je al helemaal vergeten. Alles is in het Chinees. We lopen naar een groot hotel wat een casino blijkt te zijn en gaan in het restaurant zitten. We zijn niet de enige maar niemand die ons komt helpen. Na een kwartier lopen we maar weer naar buiten waar ik en Eugen door tientallen hoertjes aangevallen worden. Dan proberen we het in het volgende restaurant en als we binnen komen vallen de monden open. Ik maak een gebaar van eten en er komt alweer geen reactie. Dus draaien we maar weer om. Onverrichter zaken komen we weer bij de truck terug en gelukkig heeft Susan nog een heleboel lekker eten in de koelkast staan. 


Vrijdag 10 april 2009: 33 graden overdag 20 graden in de nacht.
Overnachting in Luang nam Tha bij de Boat Landing.

Om 7 uur zijn we wakker en een half uur later zijn we onderweg naar de grens. We hadden gisteren al de auto papieren in orde laten maken en het carnet is afgestempeld. De paspoorten krijgen de uitreis stempel van Laos en dan rijden we door Niemandsland naar de Chinese kant. Alles ziet er nieuw uit, alleen is het even uitzoeken waar we heen moeten. Uiteindelijk worden we door een nors kijkende soldaat terug gefloten want we staan 10cm over de rode streep. Het eerste contact met de Chinezen is niet echt een topper. Maar goed we lopen naar de Immigratie en een vriendelijke man belt voor ons de gids. TinTin is snel ter plaatse en nu is het wachten op Jan en Erwin. Zij moeten vandaag de papieren nog regelen en de man die de carnetten af moet stempelen is er pas om 9 uur. Dan is het voor hen nog 35 km rijden naar hier. Om half tien is alles compleet en krijgen we te horen dat de regels voor China veranderd zijn en motoren niet meer het land in mogen. Dat hadden we gisteren al gehoord, maar we gaan het toch proberen. Na veel heen en weer getelefoneer krijgen we te horen dat het echt niet gaat lukken, maar we geven niet op. De Immigratie beambten verontschuldigen zich, omdat het allemaal zo lang duurt en dat het niet zij maar de douane is die problemen maakt. Het is al 13.00u en dan komen 2 douane mannen de Quad bekijken. We hadden geopperd om de garage te verzegelen en dat zou een kleine kans kunnen zijn. De mannen gaan weer terug en ondertussen helpt Jan een immigratie beambte die Engels aan het leren is met zijn uitspraak. Het is een gezellig clubje. We krijgen thee, Susan haalt alles wat we nog in huis hebben uit de koelkast en diepvries en zo hebben we ook nog een lekkere lunch en de tijd vliegt. Dan om 4 uur komt het verlossende woord de militairen die hier bepalen wat het land in komt en wat niet geven geen toestemming. Als argument hebben ze, dat het met een motor of quad te gemakkelijk is om naar Tibet te rijden en dat risico willen ze niet nemen. We komen niet eens in de buurt van Tibet. Geen discussie mogelijk, je komt er niet in. We komen later terug op de redenen en de oorzaak. Op dit moment willen we er niet meer over kwijt.

We gaan door de immigratie en krijgen een inreisstempel en we mogen te voet China in. Dan steken we de straat over en krijgen we onze uitreisstempel en staan we weer buiten China. 5 minuten waren we in China en ik denk dat we een record breken in verband met de lengte van onze reis naar China. Dan nemen we afscheid van de gids en rijden we terug naar Luang Nam Tha waar we parkeren bij een mooi guesthouse vlak bij de luchthaven. We eten met zijn allen en als ik daarna mijn telefoon aansluit op de laptop krijg ik het na 2 uur voor elkaar 2 emails te versturen. Het lezen gaat helaas niet, want elke keer verbreekt de verbinding. Dan kruip ik mijn bed maar in en we kijken nog een paar dvd’s en proberen te slapen, maar beiden hebben we moeite met het verkroppen van deze tegenslag en slapen slecht. 


Zaterdag 11 april 2009: 37 graden overdag 28 graden in de nacht.
Overnachting in Luang Prabang weer langs de rivier. gps(dd mm,mmm) N 19 53,790 en E 102 06,444

Als we om half 9 buiten komen zitten de andere 4 al aan de koffie. We gaan er even bij zitten en overleggen wat we gaan doen. Wij rijden vandaag naar Luang Prabang en de rest gaat naar een internet Café om wat mails te versturen en om te kijken of er in het noorden een consulaat van Thailand zit. Het is namelijk maar 3 uur rijden over een perfecte weg naar Thailand maar ze willen wel een visum kunnen krijgen voor 2 maanden en niet voor 15 dagen. We nemen afscheid en wij gaan op weg. Na 38 km perfecte weg komen we weer in de blubber terecht en de eerst volgende 165 km zijn echt bagger. 50 meter goed en dan weer 50 meter met alleen kuilen en gaten alles netjes weggewerkt door een berg bruin water. Je moet dus stapvoets rijden om geen verrassingen te krijgen. Het uitzicht is super gaaf en de kleine dorpjes die we passeren zijn niet meer dan een paar hutjes langs de weg. De mensen kijken hun ogen uit als we langsrijden. De Daf rijdt heerlijk en ondanks de slechte weg gaan we goed vooruit. Over het stuk wat we vandaag gaan rijden deden we de vorige keer 2 dagen en aangezien we op tijd weg waren moet dit lukken.

Overal zien we kinderen die zich aan het wassen zijn in een meertje of een rivier. Als ze ons zien stoppen en achteruit zien rijden maken ze zich uit de voeten. We wilden een foto maken en zagen het pas te laat vandaar dat we een 100 meter achteruit moesten rijden. Soms heb je een 500 meter goede weg en dan denk je dat je het ergste hebt gehad. Helaas is de illusie snel voorbij als de volgende serie gaten op je af ziet komen. Rond half 4 zijn de gaten voorbij en beginnen we aan de laatste 125 km. Deze weg is strak als een biljartlaken en dat is wel even genieten. Het is al donker als we in Luang Prabang aankomen en we rijden de eerste brede straat in. De weg heeft meer gaten dan asfalt en we snappen er niks van, want de vorige keer was de weg nog perfect. Dan wordt de weg smaller en staan we voor een heel smal bruggetje. Omdraaien is de enige optie. De vele brommers schieten me rechts en links voorbij en het valt niet mee om de truck gedraaid te krijgen. Als er een Laotiaanse man komt helpen gaat het snel. Hij houdt de brommers tegen en ik draai met 10 keer steken de truck op het straatje wat niet veel breder is dan de lengte van de auto. Na een half uurtje zoeken vinden we weer de plek waar we de vorige keer hebben gestaan. Het is hier rustig maar helaas erg warm. Vannacht moet de airco weer aan om ons bedje koel te houden maar we hebben die niet voor niks aangeschaft.


Zondag 12 april 2009: 34 graden overdag en 23 in de nacht.
Overnachting op de oude landingsbaan in Viang Vieng.

Het heeft heel de nacht geregend en dan bedoel ik niet een klein buitje, maar er viel meer water naar beneden dan in Nederland in een hele maand. Ook het gedonder van het onweer was enorm heftig. Het knalde zo hard dat het leek of er boven de auto een bom ontplofte. We zijn al vroeg wakker, maar zijn toch in bed gebleven tot 9 uur. De auto klaar gemaakt en net als we willen vertrekken komen twee Nederlanders even gezellig een praatje maken. Om half 11 rijden we weg en door het waterfestival, wat dit jaar tussen 13 en 15 april wordt gehouden zijn er overal kraampjes langs de weg geplaatst. Die moeten stroom hebben en de kabels hangen laag over de weg. Susan kruipt op het dak om de kabels naar boven te drukken en zo rijden we langzaam naar de grotere weg. We stoppen nog even voor een broodje en daarna gaan we op weg naar Vang Vieng. Het is slechts 215 km, maar er is geen stuk wat meer dan 100 meter recht is. Bocht na bocht kruipen we door de bergen. De weg brengt ons naar 1500 meter hoogte en dit keer is het uitzicht het einde. De bergen zijn meer open en helaas zijn we vergeten foto’s te maken toen het open was. Langs de weg in de kleine dorpjes zien we de kinderen die iedereen nat gooien met emmers water of gebruik maken van een slang of waterpistool. Eentje heeft het wel heel erg mooi gedaan. Hij heeft een berg zand langs de weg gegooid van wel 1m3. Daarin een gat gemaakt waar hij een pijp heeft gestoken. In die pijp zit zijn waterslang waarmee hij iedereen nat spuit. Zelf ligt hij veilig achter zijn berg zand te lachen.

Dan breekt de hel los. Tot 3 uur is het droog en dan ineens begint het te stort regenen. De weg veranderd in een ijsbaan. We rijden langzaam de berg af en als we voor een bocht wat extra remmen voelen we de truck beginnen te schuiven. Gelukkig hebben we een slipcursus gehad en laat ik hem netjes door de bocht driften. Zonder de rem aan te raken, want dat zou zelfmoord zijn. Het probleem is dat de helling steil is en in de bochten de weg meer op een rivier lijkt. We rijden met 20 de helling af en de snelheid blijft laag tot we om half 5 aankomen in Viang Vieng. Als we willen parkeren zien we in de verte de auto van Eugen en Monique staan. Zij zijn vanmorgen al vroeg vertrokken en waren al om 3 uur hier. Eugen heeft al behoorlijk wat gedronken om de tegenslag van China te vergeten. We eten weer op dezelfde plek als altijd en na een uurtje komen ze een paar grote muziekboxen brengen. Mmmm het zal dus wel even duren voor we kunnen gaan slapen.
Als ik het verslag aan het maken ben start de karaoke. Sommige hebben het in hun vingers om lekker te zingen, maar anderen klinken als een kat die ergens klem zit. Geen nood, we zetten de airco aan en laten de ramen dicht. We kijken een dvd en gaan dan slapen onder het genot van mooie hemelse klanken….. nou niet echt, meer het gejammer van een dronken aardbei.


De week van 13 april tot 17 April 2009: 40 graden overdag en 29 in de nacht.
Overnachting aan de Mekong in Vientiane. GPS(dd mm,mmm) N 17 57,617 en E102 36,658.

Omdat we de hele week moeten wachten op ons visum voor Thailand, omdat door het waterfestival alles is gesloten, maken we als uitzondering een keer een verslag van een week.

Maandag.
We hebben 4 uur gereden en dat was over een goede weg. Ook was de weg redelijk vlak en alles schoot goed op. Omdat er overal dronken mensen op de weg zitten rijden we extreem langzaam want ze kijken echt nergens naar. Vooral de brommers komen ineens naar links en slingeren over de weg.

Het is zo enorm heet de hele week dat we veel in de truck vertoeven. We laten de generator 3 uurtjes draaien in de morgen en dan nog 2 uur in de nacht en daardoor kan 24 uur per dag de airco draaien. Overdag is er genoeg zon om de accu´s vol te houden en alleen tussen 5 uur in de avond en 9 uur ´s morgens moet de energie uit de accu´s komen. We zijn even op zoek gegaan naar de Thaise Ambassade, maar helaas blijkt dat die echt heel de week gesloten is. Tijdens onze toch door de soms erg smalle straatjes waar vele mensen wonen die echt arm zijn, hebben we het niet droog gehouden. Van alle kanten werden we belaagt en met liters water nat gemaakt. Zolang de zon schijnt is dat heerlijk, maar in de avond wordt het al snel minder. We eten bij een Turks restaurant en gaan daarna de truck weer in om wat films te kijken. Eugen en Monique zijn al om 8 uur vertrokken en waren daarom ook al een paar uur eerder hier. We eten samen met hen en zij gaan terug naar hun hotel. In de auto zonder airco is het niet uit te houden.

Dinsdag.
We zijn zo blij dat we in de airco kunnen zitten en vermaken ons met het spelen van spelletjes en het kijken van dvd´s. De tijd vliegt voorbij en voor we het weten is het al weer avond. We gaan weer samen met Eugen en Monique eten en daarna gaan we ieder onze eigen weg.

Woensdag.
We zijn zo blij dat we in de airco kunnen zitten en vermaken ons met het spelen van spelletjes en het kijken van dvd´s. De tijd vliegt voorbij en voor we het weten is het al weer avond. We gaan weer samen met Eugen en Monique eten en daarna gaan we ieder onze eigen weg.

Donderdag.
Het is te heet voor de generator en na een paar uurtjes valt deze uit. Dit betekent dat we jammer genoeg onze auto uit zweten en dus vroeg onze camper uit gaan. Ze zijn hier nog steeds volop bezig met SongKran en dus is het een hele kunst om ergens droog te arriveren. We hebben honger en willen eigenlijk een Vlaams frietje gaan eten bij de Belg, maar recht voor de deur staan ze klaar met emmers water en gigantische waterkanonnen, dus in plaats daarvan lopen we maar lekker door naar Eugen en Monique. Na een uurtje bij hen op de kamer in de airco gezeten te hebben, gaan we even naar een internetcafé en vervolgens zoeken we een restaurant op om onze honger te stillen.
´s Avonds gaan we nog lekker een paar uur op een terrasje zitten aan de Mekong en duiken dan de camper in en gelukkig werkt de generator nu wel, zodat de accu´s weer volgeladen kunnen worden en de airco dus kan draaien.

Vrijdag.
De generator valt alweer uit, dus we moeten weer vroeg onze auto verlaten.


Zaterdag 18 April 2009: 40 graden overdag en 29 in de nacht.

Overnachting aan de Mekong in Vientiane. GPS(dd mm,mmm) N 17 57,617 en E102 36,658.

We slapen uit en gaan vandaag alleen uit eten. Onze vriend heeft door het rijden in de bergen, waardoor je elke 50 meter moet schakelen en de auto om de bocht moet zien te krijgen, pijn aan zijn schouder. Hij kan zijn arm niet meer bewegen en vermoedelijk heeft hij door overbelasting een slijm beurs ontsteking. Hij is naar de dokter geweest en heeft zalfjes en medicijnen gekregen. Wij lopen naar het Lao plaza hotel waar een Japanner zit. We zijn de enige gast en dat begrijpen we meteen als we de prijslijst zien. Menu´s van 50, 60 en 70 euro pp maakt het niet echt aantrekkelijk voor de gemiddelde toerist. We eten gewoon Sashimi en Sushi en drinken een 7/up en een klein flesje water. Normaal kost een blikje 50 eurocent maar hier 2,5 euro. Alles is enorm duur maar we besluiten toch om wat te eten. Het eten was duur en niet echt spectaculair. Dan gaan we terug naar de truck starten de generator en maken het vries koud in de truck. We kijken in bed nog wat films en om tien uur kan de generator uit en slapen we heerlijk koel in ons eigen bedje.

Zondag 19 April 2009: 40 graden overdag en 29 in de nacht.
Overnachting aan de Mekong in Vientiane. GPS(dd mm,mmm) N 17 57,617 en E102 36,658.

Rond 1 uur gaan we naar het winkel centrum en passeren we een internet café. We kopen voor 0,8 euro een kaartje om 2 uur te kunnen internetten en gaan op zoek naar een oplossing voor de schouder pijn van onze vriend en vinden een oplossing. Ook kijken we op ons gemak naar alle informatie die we kunnen vinden voor onze treinreis van Bangkok naar Kuala Lumpur. Het eerste stuk is een nachttrein waar we een 4 persoons cabine met zijn 2-en boeken. Helaas moeten we wachten met boeken tot we zekerheid hebben in verband met de verscheping maar de voorpret is er al. Ook zoeken we naar goedkope vliegtickets en na anderhalf uur verlaten we de heerlijke koelte en lopen naar het winkel centrum om een deel van ons Chinees geld om te wisselen. Er is weinig nieuws hier en het is al etenstijd dus lopen we naar onze vrienden om samen met hen te gaan eten. Het is enorm heet vandaag en het water loopt om 8 uur nog steeds met straaltjes over onze ruggen. We zijn blij als we om 9 uur in de truck kunnen stappen waar het 45 graden is. Snel de airco aan en binnen 5 minuten is het heerlijk koel. Wat een luxe hebben we toch! We kijken weer tot laat een berg films en vallen met vierkante ogen in slaap.

Maandag 20 April 2009: 40 graden overdag en 29 in de nacht.
Overnachting aan de Mekong in Vientiane. GPS(dd mm,mmm) N 17 57,617 en E102 36,658.

Om half 8 stappen we samen met onze vrienden in de tuktuk en toevallig staat er ook nog een Engels meisje wat ook naar de Thaise Ambassade toe moet. Voor haar is het nu ineens een stuk goedkoper want we kunnen de tuktuk delen. Als we een uur voor de opening aankomen staat er al een rij van 200 meter lang. We worden meteen aangevallen door Laotianen die voor ons alles wel kunnen regelen. Ze vullen alles voor je in en zorgen dat je paspoort straks afgegeven wordt, zodat je het morgen alleen maar op hoeft te halen. Ik laat mijn passpoort hier nooit van zijn leven achter, maar onze vrienden doen dat wel. Wij gaan weer in de rij staan en staan gezellig te buurten met andere mensen die op hun visum wachten. Dan na een half uur zien we onze vrienden weer in de rij staan. Ze hebben het dus ook niet aangedurfd om hun paspoort af te geven aan een vreemde. Wat blijkt de Laotianen vragen 1100 bath om alles te regelen en dat is volgens hen de prijs voor het visa. Helaas voor hen weten wij dat je het van maart tot juni gratis krijgt. Dit is een promotie om meer mensen naar Thailand te krijgen. Daar trappen onze vrinden dus niet in. Als om half 9 de deuren opengaan hebben we al nummer 245 en er staan nog minstens 500 mensen te wachten. We buurten er op los en de tijd vliegt. Om tien uur zijn we aan de beurt, en dan blijkt dat we weer moeten wachten, want na het afgeven van onze papieren moeten we in een andere ruimte een bonnetje halen waar we morgen ons visum mee op kunnen halen. Het is half 12 als we de Ambassade uitlopen en afscheid nemen van alle mensen. Dan lopen we terug naar de truck en lopen even het grote hotel binnen tegenover onze parkeerplaats. We gaan vragen wat een kamer kost zodat we een dagje van het zwembad gebruik kunnen maken. Het hotel is erg vervallen en de prijs belachelijk hoog. Ik zie echter een bord waarop staat dat je voor 3 euro per dag gebruik kunt maken van het zwembad en dat lijkt ons wel wat. Heel de rest van de dag liggen we lekke onder een boom in de schaduw en kunnen we afkoelen in het zwembad. Aan het einde van de dag kunnen we ons nog even lekker douchen en dan gaan we naar onze vrienden. Ik heb uitgezocht wat hij het beste kan doen om zijn schouder sneller te laten genezen en dat gaan we hem nu even meedelen. Zij hebben al gegeten en wij gaan om 7 uur op een terras zitten bij Via Via een tentje, gerund door een Belg, met de beste pizza´s die we in de laatste jaren gegeten hebben. Het eten is top alleen is het door de oven nog heter dan normaal. Om 9 uur liggen we weer heerlijk koel in de truck en na een film vallen mijn ogen dicht en gaan we slapen.









Copyright © door Een reis rond de wereld Alle Rechten Voorbehouden.

Gepubliceerd op: 2009-04-23 (2524 maal gelezen)

[ Ga terug ]
Content ©
Volg onze reis online, 5 jaar met de DAF de wereld door


PHP-Nuke Copyright © 2005 by Francisco Burzi. This is free software, and you may redistribute it under the GPL. PHP-Nuke comes with absolutely no warranty, for details, see the license.
Pagina Rendering: 0.06 Seconden