Welcome to Een reis rond de wereld

Travel now and work later

Hoofdmenu

Translate to any language, choose your language here above..



Reisverhalen
Wereldreis op datum:
2009

Wereldreis per land:




Favoriete links


Terugblik op.. (pdf)


De camperbouw en de dagelijkse bezigheden


Info & materialen


  
2 t/m 7 april 2009





Donderdag 2 april 2009: 29 graden overdag en bewolkt, 23 in de nacht
Overnachting bij de Kuang Xi waterval. Gps (dd mm,mmm) N 19 45,087 en E 101 59,811.

Om 9 uur vertrekken we vanuit Luang Prabang en rijden een uurtje door het berglandschap. We passeren weer vele kleine dorpjes waar de huisjes net meer zijn dan gammele rieten hutjes. We moeten over een tiental bruggen heen, waar niet bij staat hoeveel ton ze kunnen dragen, en dat maakt het wel erg spannend. Zullen ze het houden of staan we dadelijk een paar meter lager in het water. Gelukkig zijn ze sterker als ze eruit zien en komt alles goed. Rond een uur of 10 rijden we de parkeerplaats op die helemaal omringt is met restaurantjes en souvenirkraampjes. Voor we goed en wel uitgestapt zijn staat er al een man bij ons die weer geld wil zien om hier te parkeren. Het is maar 0,7 euro en dat is acceptabel. Laos is een land waar je echt overal voor moet betalen. Niets is hier gratis, maar ze hebben nu nog lage prijzen. Wil je bijvoorbeeld een rivier oversteken en is er een zelf gemaakt bruggetje zul je zonder te betalen de overkant niet halen. Ook al is het de enige manier om bijvoorbeeld bij een restaurant te komen. Wil je een grot bezoeken en moet je daarvoor een riviertje oversteken is er altijd wel iemand met een bonnenboekje die geld wil zien. Nu zijn de prijzen nog laag, maar dat zal niet lang duren. Binnen enkele jaren is het hier ook verpest en betaal je je scheel om iets te kunnen zien.

We trekken onze zwemkleding aan en lopen naar de kassa om entree te betalen. Het is 2 euro per persoon en dat is nog te doen. Het is de mooiste waterval die ik tot nu toe heb gezien. Het water is lichtblauw en het enige minpuntje is dat je niet het water in mag op de mooiste plekjes.

We lopen met de stroom mee en eindelijk komen we bij een plek waar gezwommen mag worden. We kleden ons uit en gaan te water. De eerste kennismaking is wat minder, want het water is ijs koud. Maar als we even gewend zijn is het heerlijk. Het enige minpuntje is het weer. Het is zwaar bewolkt en er is geen zon. Gelukkig heb ik de Canon 40d bij me en die heeft een lichtsterke lens, zodoende kunnen we toch nog wat mooie foto’s maken. Ik heb nog nooit zoveel water gehad om me te wassen. Het riviertje is op sommige plekken te diep om te staan en het valt niet mee om in het water foto’s te maken. Natuurlijk gaat dan niet de Canon maar de waterdichte Olympus mee in het water. Dan lopen we langzaam terug en komen langs een opvanghuis voor wilde beren.

Foto’s maken is onmogelijk, want het is behoorlijk donker en de beren staan geen moment stil. Een maal terug bij de auto begint de zon te schijnen. De zon komt vandaag erg laat, maar beter laat dan nooit. De accu’s worden in sneltrein tempo weer opgeladen en over energie hoeven we ons geen zorgen te maken. Ik ga even een deel van het verslag maken en Susan begint met het snijden van de kruiden en groenten. Vanavond kookt Susan voor ons vieren en regelen Eugen en Monique de gebakken rijst. We hebben nog een email gekregen van Tang Jung, onze reisorganisator in China. We willen de laatste week van de reis omleggen, zodat we niet Mongolië inrijden maar verschepen vanuit Beijing. Dit blijkt allemaal nog niet zo gemakkelijk te regelen te zijn, want de vergunningen zijn al gemaakt. Maar Tang Jung kennende vindt hij wel een oplossing voor ons. Wij zullen vermoedelijk met de Trans Mongolia express tot aan St. Petersburg rijden. Deze trein route bestaat al een hele lange tijd en ook wij willen de charme proeven. De trein kost ongeveer 1000 USD per persoon en dan kunnen we toch Mongolië en Rusland bekijken. In Mongolië rijdt hij dezelfde route als die we met de auto zouden nemen en zo zien we toch de landen die we in eerste instantie wilden bezoeken. We zullen dan alleen Ulaan Bator, Moskou en St. Petersburg bekijken, maar dan hebben we in ieder geval Rusland en Mongolië gezien.

Vrijdag 3 april 2009: 33 graden overdag , 23 in de nacht
Overnachting bij de Kuang Xi waterval. Gps (dd mm,mmm) N 19 45,087 en E 101 59,811.

Na het ontbijt , wat bestaat uit pannenkoeken met banaan en kokos, lopen we naar de waterval. We laten de kaartjes van gisteren zien en de man in het kaart verkoophokje doet niet moeilijk. Gisteren was het weer slecht en nu mogen we op hetzelfde kaartje weer naar binnen. Eugen en Monique blijven achter bij een van de zwemgedeeltes die onderdeel uitmaken van de waterval, en wij lopen richting een trail die bij een grot uit moet komen. Het begin is erg heftig en ik hijg me kapot. Maar na één kilometer zijn we boven en wordt het redelijk vlak. Er staat een bord met de tekst waterspring cave 3km´ en dat lijkt ons wel wat. Het pad loopt dwars door een bos en het geluid van het kabbelende water is constant in de buurt. Na een km of 2 zien we een nieuw bord, waarop staat ` waterspring cave 3km´ ??? Iets klopt er niet, maar we geven niet op en lopen door. De zon staat heftig te bakken aan de hemel en we zweten ons rot. Na flink wat afslagen met elke keer hetzelfde bordje ` waterspring cave 3km’ vinden we na een km of 6 eindelijk de grot. We moeten nog een paar honderd natuur treden beklimmen en dan moeten we ons door een smalle opening wringen om binnen te komen. Gelukkig heb ik een schijnwerpertje bij me, want de grot is diep en onverlicht. We lopen een paar honderd meter de grot in en dan komen we in een groot vertrek waar een paar Boeddha beelden staan.

We maken wat foto’s en de muggen worden steeds vervelender, dus we maken snel dat we weer buiten komen. Dit keer geen entree geld maar wel een donatie box en daar duwen we een beetje geld in. Dan beginnen we aan de lange weg terug. Op de heenweg gingen we langzaam omlaag en dus moeten we nu langzaam omhoog en dat kost een stuk meer energie. Dan om 2 uur zijn we weer terug bij Eugen en Monique en zo rustig als het gisteren en straks was, zo druk is het nu. We zitten een uurtje te kijken naar de jeugd die hier zich vermaakt met een liaan. De jongens proberen de meiden te imponeren en nemen af en toe grote risico’s. We ontmoeten een Nederlandse man die hier met zijn 2 kinderen op vakantie is. Hij woont en werkt in Beijing, China, en een half uurtje zitten we gezellig te buurten.

Dan gaan we weer verder en zoeken een bassin waar niemand is. Het is net een paradijs. Het lichtblauwe water, de watervalletjes op de achtergrond en dat alles midden in de natuur. We kleden ons uit en gaan te water. De eerste kennismaking is weer wat minder, want het water is enorm koud, maar eenmaal gewend is het heerlijk. Na een frisse wasbeurt lopen we terug naar de truck en eten we nog een pannenkoek. Gisteren stonden we als enige op de parkeerplaats, maar nu is er geen vierkante meter meer vrij. Ongelooflijk wat een drukte. Er staan zeker 100 Tuk Tuk’s op de parkeerplaats. Ik ga het verslag maken en Susan zit gezellig buiten bij Eugen en Monique buiten.

Zaterdag 4 april 2009: 33 graden overdag en 23 in de nacht.
Overnachting 10km oost van Luang Prabang, prachtig op een zandbank van een zijtak van de Mekong. GPS (dd mm,mmm) N 19 53,040 en E 102 11,267.

Vandaag willen we naar een resort rijden waar Eugen een naam van heeft, maar helaas heeft hij geen coördinaten en weet hij alleen dat het 15km van Lunag Pranbang ligt. Om tien uur rijden we weer over de bergweg, tussen de rijstveldjes en de kleine dorpjes , richting Luang Prabang. We stoppen vlak bij het toeristenbureau en Susan gaat vragen waar het resort ligt en haalt op de markt meteen een paar heerlijk belegde baguettes. Het resort blijkt oost van Luang Prabang te liggen. We rijden het stadje uit en volgen een klein stukje de hoofdweg nummer 13 richting het noorden. We hebben nog 6 dagen om bij de grens met China te komen en we willen nog een dag of 3 bij het resort blijven staan. Al snel zien we de weg waar we in moeten en ook meteen dat het geen verharde weg is. Het is een zandpad met veel gaten en kuilen wat ook nog af en toe heftig omhoog en natuurlijk omlaag gaat. We hebben zelfs de 4x4 af en toe nodig, want er zijn wat stukken die door de regen veranderd zijn in een modderpoel. Maar zonder één enkel probleem ploegt de DAF zich door de blubber. Dan zien we links van ons aan de rivier een mooi plekje om te staan. Veel lokale mensen baden zich in het koele water en er worden zelfs auto´s gewassen. Maar we gaan eerst bij het resort kijken. Over de 15km doen we 3 kwartier en we passeren weer een paar kleine dorpjes. De route gaat door de bergen waar vele prachtig groene rijstveldjes tegen de bergwanden aan geplakt lijken te zijn. Als we eindelijk bij het resort arriveren blijkt het meer een olifanten opvangkamp en omdat de ingangspoort veel te laag is draaien we weer om. Zelfs de Unimog van Eugen en Monique is te hoog en ook vinden we het niet veel bijzonders. Na weer een half uur terug te hebben gereden, draaien we op het doorgaande zandpad een smal pad in en komen beneden aan het water terecht. Ik rij door het water van de rivier om op een mooi vlak stukje te komen. Het is een soort eilandje midden in de rivier. Maar als we aan de overkant gekomen zijn blijkt het zand erg zacht te zijn en we zakken 30 cm in de blubber. We staan al in de terrein versnelling en de 4x4 staat gelukkig aan. Zonder al te veel problemen rijden we weer achteruit de rivier in en parkeren we hem maar op een hard stukje grond. Helaas iets minder mooi, maar met een super uitzicht op de bergen en het water. Ik trek mijn zwembroek aan en ga het water in. Het voelt heerlijk koel aan, alleen valt het niet mee om overeind te blijven. Het water stroomt behoorlijk hard en ik moet oppassen om niet te vallen. Susan neemt 3 emmers en doet de was. Een inweek, was en naspoel emmer maken het karwei gemakkelijk. Water is er genoeg en we moeten wat te doen hebben. De wasmachine kunnen we ook gebruiken, maar met dit water wil ik de tank niet vullen, en we willen wat water overhouden voor de komende week.

Als we lekker bij elkaar zitten en we een spelletje spelen met de PSP´s komen er kinderen kijken. Ze vinden de auto´s leuk en de Quad is helemaal iets geweldigs, maar de PSP krijgt de meeste aandacht. We geven de kinderen wat zeep, tandpasta en tandenborstels, die we nog bij ons hebben. Nu zijn we bijna door onze cadeautjes heen die we hadden meegenomen vanuit Nederland. Susan marineert het vlees en maakt een heerlijke salade van alle groenten en kruiden die we nog in huis hebben. Eugen, de kampvuur specialist, verzamelt hout voor een kampvuur. Vanavond gaan we barbecueën, als het tenminste droog blijft. Het weer kan hier met het kwartier veranderen van onbewolkt tot een grijze hemel waaruit heftige buien vallen. We hebben de Quad uitgeladen om morgen de tank leeg te rijden. Op de boot mag er maar een paar liter benzine in de tank zitten en daar zullen we ons maar aan houden. We staan echt in het paradijs vandaag, mooier kun je niet staan. We hebben genoeg stroom, water en eten om hier een paar dagen te blijven. 10 april om 9 uur gaan we de grens over waar Ting Ting, onze gids, ons wel ergens zal weten te vinden. Ondertussen is het donker geworden en het vuur gloeit mooi rood. Het vlees gaat op het rooster en na een goed half uurtje is het smullen geblazen. Monique heeft ook nog wat pasta en een salade gemaakt, zodat de maaltijd compleet is. Na het eten maakt Eugen nog een frisse duik in het water om zich te wassen en ik spoel even de borden en bestek af in de rivier. Nu het grootste vuil eraf is wassen we binnen alles nog een keer af en daarna gaan we lekker buiten om het kampvuur heen zitten. Voor de kou hoeven we het niet te doen want het is nog steeds 30 graden om 8 uur ´s avonds. Als we net zitten komen de kinderen terug met een berg hout. Ze hebben fakkels gemaakt en die maken ze aan in ons vuur en daarna lopen ze door de omgeving om een soort krekels te vangen. Die dingen zitten op de grond en met het vuur van de fakkels krijgen ze een klap waardoor de vleugels meteen verbrand zijn. Dan stoppen ze de beestjes in een speciale kruik waar de dingen wel in kunnen maar niet meer uit. We zitten uren gezellig met de kinderen te spelen en het enige minpuntje is dat we niet met ze kunnen praten. Ze spreken een Lao dialect en ondanks het feit dat Thai en Loa verwant zijn, verstaan ze maar heel af en toe een woordje van mijn Thai.

Het zijn lieve kinderen maar we moeten ze toch in de gaten houden. Terwijl 6 stuks ons bezig houden zie we nog net dat er eentje aan de deur van de truck zit. Helaas voor hem is die op slot. De mensen hebben hier helemaal niks en dan is het natuurlijk enorm verleidelijk die twee rijdende huisje waar veel leuks te halen valt. Maar we doen net of we niks gezien hebben en spelen vrolijk verder. Rond half tien gaan we slapen en de kinderen zijn nog tot diep in de nacht hier om hun kevers te vangen. Die dingen worden hier gebakken in olie en dan gegeten.

Zondag 5 april 2009: 33 graden overdag en 23 in de nacht.
Overnachting 10km oost van Luang Prabang, prachtig op een zandbank van een zijtak van de Mekong. GPS (dd mm,mmm) N 19 53,040 en E 102 11,267.

De kinderen zijn al weer druk in de weer met het vangen van vissen. Ze hebben een hengel gemaakt van een plastic flesje waar ze de draad omheen wikkelen. Een haakje, loodje en wat voer is genoeg om de vissen uit de rivier te hengelen. Ik rol een slang uit en leg die midden in het water. Die sluit ik aan op de pomp en na de pomp heb ik een slang met spuit zodat ik de auto kan schoonmaken. Na het aanzetten van de pomp duurt het een minuut voor het water met grote kracht uit de spuit komt. Ik klim op het dak van de truck en spuit de zonnepanelen schoon. De spuit heeft druk genoeg om op 4 meter hoogte een straal van 8 meter lengte te maken en daarmee haal ik net de achterkant van de truck. Een eindje verder staat een grote tankwagen die met behulp van een pomp, die loopt op benzine, water met grote kracht in zijn tank te pompen. De wagen heeft een soort sprinkler installatie op de achterkant waarmee ze water over de volle breedte van de weg spuiten. Hierdoor stoft het wat minder hard als er auto´s door de dorpjes rijden. Susan zit weer aan de rivier en doet 2 volle emmers was. Aan het einde, bij het uitwringen, help ik haar een handje. Dan nog even de wc cassette legen en als Susan alle was opgehangen heeft kunnen we op pad gaan met de Quad. We moeten groenten halen en dat doen we in de stad 10km hier vandaan. Echter we maken eerst een flinke omweg, want niet alleen willen we de omgeving hier bekijken, we moeten ook zorgen dat de benzinetank zowat leeg is voor de verscheping. In China mogen we er namelijk niet mee rijden en dit is dus onze laatste kans.

We genieten met volle teugen. Het zonnetje schijnt, maar gelukkig niet zo heftig, dus de temperatuur is perfect. Overal langs de weg in de kleine dorpjes zwaaien de mensen, met name de kinderen zijn enorm enthousiast en rennen regelmatig achter ons aan. Het enige minpunt aan zo´n off road pad is het stof. Van onze eigen Quad hebben we geen last, maar er komen eens in de vijf minuten ook auto´s of vrachtwagens voorbij en dan is het wat minder. Van de brommertjes heb je verder weinig last, want die waaien weinig stof op. Na 2 uur rijden komen we aan de verharde doorgaande weg nummer 13 en rijden richting Luang Prabang. Het is toch wel lekker na een paar uur stoffen om op een mooie geasfalteerde weg te rijden.

Als we na een 20 minuten de stad in rijden gaan we op zoek naar een marktje voor de groenten en kruiden. De groenten zijn hier in Laos duur, vergeleken met Thailand, en ze zien er bij lange na niet zo mooi uit, maar we willen ze toch hebben om zelf eten te kunnen koken, want dat is een stuk lekkerder dan in de restaurants eten. De Laotianen zijn namelijk niet de beste koks en het eten smaakt zelden lekker, of je moet bij een buitenlander in zijn restaurant eten, wat meestal wel goed is. Ik ben bang dat we door Thailand te veel verwent geworden zijn, met haar ontzettend heerlijke eten. We hebben echter niet voor niks een kookcursus gedaan en die komt nu zeer goed van pas. De kruiden en groenten zijn namelijk hier nog steeds gelijk aan Thailand, weliswaar van mindere kwaliteit, maar dat mag de smaak niet veel drukken. Voor Eugen en Monique doen we nog een paar kleine boodschapjes en als we alles hebben rijden we de stad uit en volgen het zandpad richting onze auto. Onderweg bedenkt Susan zich ineens dat ze alle groenten en kruiden heeft, behalve knoflook. Tja, Thai koken zonder knoflook is als een peper en zout stel zonder de peper. Het is te heet om terug te rijden, want dan liggen de groenten te lang in de hete bak achter op de Quad, dus we rijden eerst verder, gooien alles in de koelkast en rijden dan verder naar een dorpje wat 5 kilometer verderop ligt. Knoflook verkopen ze bijna overal, dus dat is niet zo moeilijk te vinden en meteen het allereerste huis in het dorp is het al raak. De mensen voelen zich enorm vereerd dat we bij hen boodschappen komen doen en de hele familie verwelkomt ons. Zelfs de kinderen zijn dolenthousiast en hangen de hele tijd rondom Susan heen. We kopen meteen ook wat bananen en wat kauwgum, dan hebben ze vandaag toch weer wat verdient en rijden weer terug. We laden meteen de Quad in de auto, zodat die alvast netjes opgeruimd is en maken daarna lekker een duikje in het water om ons zweet af te schrobben. ´s Avonds eten we weer lekker en zitten we heerlijk bij het kampvuur alvorens we ons bed opzoeken.

Maandag 6 april 2009: 33 graden overdag en 22 in de nacht.
Overnachting Udomxay op de markt, annex busstation. GPS (dd mm,mmm) N20 40,974 en E 101 59.177.

Om half 8 word ik wakker door de heftige regen die op ons dak klettert. We willen vandaag vertrekken en daarvoor moeten we een 100m over een steil zandpad terug naar de doorgaande weg. Alles is hier onverhard en als ik uit het raam kijk zie ik dat de rivier heel snel breder wordt en onze kant uitkomt. We stonden een paar dagen op een super gave plek, maar na we weg willen blijkt het toch een stuk minder mooi te zijn. We maken snel de auto klaar om weg te rijden en als ik het rode modder pad zie heb ik een slecht gevoel. Ik neem een aanloop maar na 30 meter begint de auto grip te verliezen en schuiven we langzaam naar rechts. Na tien pogingen geef ik het op en rol de lier af. Helaas is er alleen een stronk waar ik de lier aan kan maken en die trek ik al meteen uit de grond. Eugen’s Unimog weegt minder dan de helft van onze truck en heeft tracktor banden met een enorm grof profiel en die weet de bovenkant te halen. Gelukkig staat er een grote 6 wiel aangedreven Caterpillar machine, die elke dag de weg hier vlak maakt, boven aan de helling en de chauffeur rijdt achteruit het zandpad op en stopt 10 meter voor ons. We maken de lier eraan vast en ook hij zit zo vast als een huis. Maar hij kan zijn zandschuiver in de grond drukken en ik kan met de lier en mijn 4x4 langzaam naar boven rijden.

Dan moet eerst hij naar boven en dat lukt niet meer. De wielen draaien rond, maar er komt geen beweging in het voertuig. Ik stap uit en kan geen stap zetten op de glibberige modder. Als zelfs lopen al niet kan hoe komen we dan boven. Met behulp van zijn zandschuiver, die hij elke keer in de grond zet en dan laat draaien komt hij na een half uur boven aan. Dan nemen we de verleng kabel en maken die aan de lier vast. De lier geeft al snel de geest, maar gelukkig snapt de chauffeur wat hij moet doen. Als eerste maakt hij de doorgaande weg, die ook van zand en blubber is gemaakt, vlak door er tien keer heen en terug over te rijden. Dan heeft hij grip en trekt mij langzaam omhoog. Na anderhalf uur staan we boven en zijn mijn lichte broek en t-shirt verandert in twee bruin/rode kledingsstukken. We bedanken de jongens en betalen ze omgerekend vijf euro. We rijden langzaam over de 10km lange ijsbaan, die soms behoorlijk steil omhoog en omlaag gaat. Gelukkig is het een modderweg waar ze wat kiezels overheen hebben gestrooid anders hadden we de verharde weg nooit gehaald. Het probleem is dat er aan één kant soms een ravijn is die maar 50 meter diep is, en waar de auto elke keer heen wil. De weg helt een beetje naar die kant en natuurlijk wil de auto dan ook die kant op. Gelukkig valt het allemaal mee en weten we heel de verharde weg te halen. We stoppen en het eerste wat ik doe is de lierkabel losmaken en in de garage gooien. Dan is het tijd voor een was en omkleed beurt. De kleren zijn volgens mij niet meer schoon te krijgen en ik moet zelfs met garage zeep mijn armen wassen om de drek eraf te krijgen. Een goede leer hebben we in ieder geval. Geef wat meer geld uit voor een goede lier en koop geen Chinees ding wat gemaakt is van pisbakkenstaal. We hebben hem nu 2 keer gebruikt en al 2 keer heeft hij dat niet overleeft. Rommel heet dat! Dan rijden we via de verharde weg richting de Chinese grens. De eerste 100km is de weg perfect en dan splitst de weg zich en moeten we links afslaan. De kwaliteit verandert meteen. Wat ooit een mooie weg is geweest is nu één gatenkaas. Soms 50 meter perfect en dan weer dezelfde afstand echt bagger. Het enige pluspuntje is de omgeving. De weg gaat dwars door de bergen tot 1400m hoogte en we passeren de mooiste dorpjes. Zo ver als je kunt kijken zien we bergen, bergen en nog meer bergen. Hier leven de mensen nog zoals 100 jaar geleden bij ons. Koken op een hout vuurtje, hebben geen gemotoriseerd vervoer en wonen in houten hutjes. De kinderen zwaaien en roepen Sabaidee naar ons, het Laotiaans voor hallo. Je ziet de kinderen spelen met een versleten buitenband van een brommer die ze met een stokje voor zich uit duwen. Of ze spelen een bal spel met een bal gemaakt van riet.

Het is wel een vermoeiende rit, want het is een weg met meer bochten dan rechte stukken. En je bent heel de tijd bezig om de gaten te ontwijken die soms erg diep zijn. We halen vandaag een gemiddelde van 30 kilometer per uur en dat komt alleen door de goede 100km die we hebben gehad in het begin. Ik denk dat op de 80 kilometer slechte weg we eerder 15km gemiddeld hebben gehaald. Er moet ergens een waterval zijn en die vinden we 11 km voor Udomxay. Helaas is het niets bijzonders en we besluiten door te rijden naar de stad. Als we de stad inrijden zien we weer de eerste toeristen lopen. We hadden niet verwacht dat in deze uithoek nog toeristen te vinden zouden zijn, maar dat valt weer tegen. We rijden een rondje en parkeren op de parkeerplaats van een markt waar buiten etenswaren kraampjes ook de lokale bussen staan te wachten op klanten. Daarna lopen we een rondje en komen terecht in een buitenwijk waar kroeg na kroeg te vinden is. Het is bijna Song kraam, het waterfestival, wat het begin van de regentijd inluidt. De lokale jeugd is al een week te vroeg aan het oefenen voor dit feest waar iedereen met water wordt nat gegooid. Vroeger werd het water in ballonen of zakjes gedaan en zo tegen de mensen aangegooid maar tegenwoordig smijten ze met de inhoud van grote emmers de mensen nat. Gisteren hebben we met de quad al een paar keer de volle laag gekregen. Maar het was warm en binnen een half uur waren we weer droog. Vandaag zitten we hoog en droog in de truck en blijven we droog. We zoeken een restaurantje en eten Laotiaans eten. Het is niet super maar het vult. Als we zitten te eten komt er weer een stortbui naar beneden en we zijn blij dat het dak van het restaurant beter waterdicht is dan dat het op het eerste gezicht leek. Rond half negen zijn we weer in de truck en is het weer tijd voor de verslagen van de afgelopen dagen.

Dinsdag 7 april 2009: 37 graden overdag en 22 in de nacht.
Overnachting in Udomxay op de markt, annex busstation. GPS (dd mm,mmm) N20 40,974 en E 101 59.177.

Om 8 uur worden we wakker, omdat de bussen beginnen aan hun eerste ritten. Er wordt weer het een en ander omgeroepen en daarnaast hoor je het geroezemoes van de mensen die met de bus mee willen. Susan gaat eerst de kasten reorganiseren, want we willen de satelliet internet unit en de dvd´s veilig opbergen. Sommige overlanders worden toegestaan, dat ze een internet unit of satelliet telefoon meenemen, maar de meeste moeten hem in een doos stoppen die verzegeld wordt door de douane aan de Chinese grens. Ik loop even 20 meter en ga op de markt een stokbroodje halen. De dame wil 1 euro en voor dat geld hebben we normaal een stokbroodje wat rijkelijk belegd is met groente en vlees. Als ik wegloop gaat ze met de prijs omlaag en betaal ik de helft. Nog te veel, maar ik heb honger. Susan heeft kruidenkaas gemaakt van een pakje smeerkaas, ter grote van een pakje boter, en heeft daar kruiden en veel knoflook ingedaan. Susan houdt wel van knoflook en draait overal een berg knoflook doorheen waar je koud van wordt. Het is wel de manier om er voor te zorgen dat ik niet met andere mensen praat, want die gaan meteen van hun geloof met mijn ademlucht. Ik smeer een dikke laag kaas op het stokbroodje en doe er spek en salami op. Dit is lekker. Een beetje te veel knoflook, maar het eindresultaat is super. Boursin a la Susan. Rond 1 uur is ze klaar en gaan we op pad om Udomxay te bekijken. De zon brandt er heftig op los en het water loopt met straaltjes over mijn rug zo mijn onderbroek in. Dan beginnen we aan de eerste klim vandaag en dat zal zeker niet de laatste zijn. We lopen omhoog over een zandpad richting een stupa die boven op een heuvel over Udomxay heen kijkt. Helaas staat hij in de steigers, maar nog steeds ziet hij er mooi uit.

Beneden zitten de monniken aan een tafel een spel te spelen en als ze ons zien zwaaien ze en lachen hun tanden bloot. Dan gaat het berg af en na een paar honderd treden zijn we weer beneden. Dan ziet Susan aan de overkant van de weg weer een trap en dat wordt al de tweede klim van vandaag. Wat we toch allemaal doen om mooie foto´s te maken voor de lezers van de website! Er staat een stupa en een mooi gebouw. Er staat iets op over Vietnam en de rest kunnen we niet lezen.

Dan zien we in de verte een andere stupa en we beginnen op de lange weg daarheen. Om hem te vinden lopen we dwars door de buitenwijken van Udomxay en de honden hier mogen volgens mij ons witte huidje niet. Van alle kanten komen ze op ons af geblaft en er moeten een steen aan te pas komen om ze te verjagen. Gewapend met een stok vlieg ik op de honden af die met hun staart tussen de benen maken dat ze weg komen. Ze blijven blaffen, maar nu op een afstandje. Nog een paar keer vlieg ik op ze af en daarna geven ze het op. Het waren maar kleine 10 kg zware hondjes anders had ik niet de held uitgehangen en was ik met mijn staart tussen mijn benen afgedropen. Twee honden staan een beetje zielig te kijken en als we goed kijken zien we waarom. Na het bedrijven van de liefde zitten ze aan elkaar vast en wat ze ook proberen ze blijven aan elkaar verbonden. De ene wil naar rechts en de andere naar links en dat is dus een probleem. Gelukkig zijn ze vrij flexibel, want ik moet er niet aan denken dat het bij ons ook zo zou werken.

We zien, wat leek op een tempel, vanaf de achterkant, maar kunnen er niet komen van deze kant. Dus heel de weg weer terug en uiteindelijk vinden we de ingang. Het is een monument voor de gevallen soldaten te eren. Vermoedelijk hebben de Laotianen en de Vietnamezen of Chinezen samen gevochten. Het is een prachtig complex, maar de poort is gesloten en als we het van dichtbij bekijken blijkt het al jaren niet meer bijgehouden te zijn. Het is een wildernis maar het monument is nog in perfecte staat. Er zit een wachter en we vragen of we een paar foto´s mogen maken vanaf de buitenkant en dat is geen probleem. Ik moet door hoog gras en onkruid heen en maak veel kabaal om de slangen en ander ongedierte te verjagen. Ik heb ooit slang gegeten en hoop dat ze mij nu niet als lekker hapje zien. Maar zonder kleerscheuren kom ik uit de strijd.

Dan lopen we naar de lokale overdekte markt en onderweg zien we hoe hier een huis wordt gebouwd. We hebben 50 werkers geteld die alleen al aan de voorkant bezig waren. Een stuk of tien maken een levende ketting en geven cement en bouwmaterialen door om het naar boven te krijgen. 50 man zou ondenkbaar zijn in Europa, maar hier is het de normaalste zaak van de wereld.

Op de markt wordt hard gewerkt om de waren aan de man te brengen. Tenminste als er klanten zouden zijn.

Op de terugweg stoppen we even bij een restaurant om frietjes en gebakken rijst te kopen. Susan kookt vanavond zelf, maar de rijst is zo goedkoop en lekker, dat we die beter kunnen kopen. Als we terug komen bij de truck is Eugen bezig zijn Imperial, door de slechte wegen breken elke keer de steunen en dan wordt hij gek van het gepiep op zijn dak. Nu is het hersteld en tot thuis zal het wel blijven hangen. Zij gaan uit eten en ik ga aan mijn verslag werken. Ondertussen maakt Susan het eten klaar. Groene curry met varkensvlees en aubergines en varkenshaas met bascillicum. Lekker lekker!!! De rest van de avond relaxen we wat. We kijken een mooi filmpje over China, zodat we weten wat ons te wachten staat. Beetje internetten, want ik heb nog genoeg credit op mijn Lao, Tigo, SIM kaartje en dan in bed nog een filmpje kijken. Met de SIM kaart van Tigo betaal je voor 10 MB dataverkeer ongeveer 1 euro. We kregen nog een bonus en betalen voor 150 MB 10 euro inclusief de SIM kaart. Dat gaan we in China ook weer proberen.









Copyright © door Een reis rond de wereld Alle Rechten Voorbehouden.

Gepubliceerd op: 2009-04-08 (2374 maal gelezen)

[ Ga terug ]
Content ©
Volg onze reis online, 5 jaar met de DAF de wereld door


PHP-Nuke Copyright © 2005 by Francisco Burzi. This is free software, and you may redistribute it under the GPL. PHP-Nuke comes with absolutely no warranty, for details, see the license.
Pagina Rendering: 0.06 Seconden