Welcome to Een reis rond de wereld

Travel now and work later

Hoofdmenu

Translate to any language, choose your language here above..



Reisverhalen
Wereldreis op datum:
2009

Wereldreis per land:




Favoriete links


Terugblik op.. (pdf)


De camperbouw en de dagelijkse bezigheden


Info & materialen


  
26 maart t/m 1 april 2009





Donderdag 26 maart 2009: 38 graden overdag 23 in de nacht
Overnachting op de oude landingsbaan in Vang Vieng. GPS (dd mm,mmm) N 18 55,534 en E102 27,015

We hadden afgesproken dat Eugen en Monique om tien uur bij onze auto zouden zijn, maar het zijn ochtendmensen en ze zijn een half uur te vroeg. Gelukkig zijn wij ook zo goed als klaar en als ik even een rondje om de auto loop, blijkt dat we hier nog niet zo gemakkelijk weg kunnen rijden. Er staan auto’s achter ons en de bocht is niet te maken. Maar met alle macht worden de eigenaren opgespoord en na 5 minuten kunnen we de parkeerplaats verlaten. We rijden eerst naar de Russische ambassade om daar de visa op te halen. Ik blijf even in de auto wachten om te proberen om een gps kaart in de computer te activeren maar, ondanks dat op de website, waar ik hem heb gedownload, stond dat hij gedetailleerd is, blijkt er geen enkele weg op te staan. Het duurt weer eeuwig, en ik begin al weer te twijfelen of het deze keer wel goed gaat. Maar uiteindelijk hebben we de visa en daarna rijden we naar Vang Vieng, een kleine stadje tussen Vientiane en Luang Prabang in.

We moeten even zoeken, want we hebben een niet echt gedetailleerde GPS kaart. Maar zo veel wegen zijn er hier niet en dus rijden we op kompas naar het noord/westen en volgen we eigenlijk de enige straat die daarheen leidt. Het is 155 km vandaag waarvan een deel door de bergen gaat. De weg is saai en het verkeer maakt ons de eerste 70 kilometer gek. Vele brommers die maar één blikveld hebben en dat is naar voren. Net zo gemakkelijk komen ze naar links zonder ook maar even achterom te kijken. Maar na 70 kilometer verandert alles. De weg raakt steeds leger en de omgeving steeds mooier. Het lijkt of we terug in de tijd gaan. Buffels die in de modder een bad nemen en koeien die weer los op straat lopen. Ook de bergen beginnen te komen en vlak na elke bocht komt weer de volgende bocht. De weg slingert echt door de mooie natuur. We moeten stoppen bij een tol hokje en ze willen ons veel te veel laten betalen. Ik zie een bord waarop in het Laotiaans geschreven staat 4,6 en 8 net als in Thailand zijn dit het aantal wielen van de auto. Elke vrachtwagen hier heeft altijd 6 wielen en wij hebben er maar 4. Dus wordt het weer een kleine discussie. Ik wijs naar de banden en zeg 4. En ik wijs op het bord. Dan probeert ze nog te zeggen dat mijn wielen groter zijn..

Ok dan doen we het even anders. Moet een vrouw met dikke kont ook voor 2 personen entree betalen in een bioscoop?.. dan geeft ze het op en ruilt mijn kaartje om en geeft me geld terug. Als we verder rijden blijkt dat ze me al mijn geld heeft terug gegeven, wat ik al betaald had, en nu baal ik want we komen er pas achter als we al een paar minuten aan het rijden zijn. De kas zal vanavond wel niet kloppen en dat is iets wat we niet wilden. Betalen ok, maar wel de eerlijke prijs, en niet het hoogste tarief pakken, omdat het weer buitenlanders zijn. We passeren enkele bruggen waarvan het twijfelachtig is of ze de 13 ton kunnen dragen, maar met een beetje gekraak en gesteun blijven ze hangen en halen we de overkant.

Als we in Vang Vieng arriveren zien we al meteen een enorm groot stuk asfalt. Het is de oude landingsbaan die de Fransen hebben gebouwd en die daarna door de Amerikanen is verbeterd. Je moet over de landingsbaan om in de stad te komen. Stad is trouwens een groot woord, want het zijn eigenlijk maar twee straten. Het stadje of eigenlijk meer het dorpje is ingeklemd tussen de landingsbaan en de bergen. De bergen zien er grillig uit en hebben iets mystieks. Zeker nu ze half verscholen liggen in de wolken. We parkeren onze trucks en gaan een rondje lopen om een goede plek te vinden waar Eugen en Monique wat stroom kunnen krijgen. We vragen het meerdere keren maar de Resorts willen ons alleen daar laten parkeren als we een kamer nemen. We willen best betalen maar 20 USD voor een parkeerplaats gaat toch iets te ver. We kunnen vrij eenvoudig een rivier doorwading maken met de trucks en dan parkeren aan de oever van de rivier maar Eugen en Monique hebben graag een wc en een stroomaansluiting bij de hand. Dan lopen we naar een restaurant wat aan de landingsbaan zit en vragen of we daar mogen parkeren en of we wat stroom kunnen krijgen. Ze willen er geen geld voor hebben als we daar eten en drinken. We parkeren de truck voor de deur en sluiten de stroom aan. We drinken even wat en lopen dan naar een internet café omdat Susan haar moeder wil bellen die jarig is vandaag. Ook boeken we een dagje, kanoën, wandelen en tuben, het is 9 euro per persoon en dat is enorm goedkoop. Morgen om 9:20 worden we opgehaald. Tuben is met een tracktor binnenband over een rivier drijven. Het kanoën gaat over 14 stroomversnellingen …. Ik ben benieuwd. Daarna gaan we terug naar het restaurant en eten en drinken nog iets. We zitten nog gezellig een paar uurtjes te praten en gaan dan in de truck een filmpje kijken en het verslag maken.


Vrijdag 27 maart 2009: 34 graden overdag 23 in de nacht
Overnachting op de oude landingsbaan in Vang Vieng. GPS (dd mm,mmm) N 18 55,534 E102 27,015.

We lopen om 8:15 uur het restaurant in voor ons ontbijtje, zodat we een uur de tijd hebben en nog op ons gemak naar de wc kunnen gaan. Echter vóór 9 uur staat de pick-up al voor de deur, terwijl gisteren ons verteld was dat we om 09.20u opgepikt zouden worden. We zeggen dat ze ruim te vroeg zijn en dat we nog even naar het toilet willen. Dan zeggen ze dat dat geen probleem is. Ze pikken eerst nog andere mensen op en dan komen ze terug voor ons. Als ze om kwart over negen weer terug zijn, zijn wij kant en klaar. Als we bij het kantoor arriveren waar we geboekt hebben, staan we vervolgens nog een half uur te wachten, voordat we richting de grotten vertrekken. Waarom ze bijna een half te vroeg bij ons waren vanmorgen is ons een raadsel. Iedereen wordt in een grote tuktuk gestopt en we rijden 20 km naar een klein dorpje. Dan lopen we tien minuten door de natuur en zelfs dwars door een rijstveld. Bij een stroompje wat in een grot verdwijnt houden we aan en er liggen allemaal grote binnenbanden klaar voor het tuben. We krijgen een koplampje en een accu omgehangen en mogen in een binnenband gaan zitten. De eerste kennismaking met het water is even schrikken, want het is koud. We moeten ons voorttrekken langs een touw en gaan zo de nauwe spleet van de rots in. Binnen is het donker en alleen de kleine stipjes licht die de lampjes uitstralen zorgen dat we een beetje kunnen zien. We leggen een 300 meter af in de grot tot we bij een splitsing komen en het touw gebroken is. Na een 5 minuten zwemmen moeten we te voet verder gaan met de band in ons hand. Het is erg laag en we lopen gebogen als reuzen in een kabouterhuisje door de grot tot we weer bij een riviertje komen. Nu gaan we nog een keer 500m een grot in en eigenlijk is er weinig of niks te zien, maar het is ontzettend leuk en gezellig en nog hard werken ook, want er staat geen stroming, dus we moeten onszelf zien voort te bewegen.

Daarna gaan we weer terug naar de uitgang en rond twaalf uur staan we buiten. We krijgen een lunch die bestaat uit gebakken rijst, een stokbroodje en 4 shaslik stokjes met kip en groenten of vegetarisch. Ook het water is inclusief en we kunnen drinken zoveel we willen. De barbecue is heerlijk en samen met de rijst en het brood, meer dan voldoende. Als toetje nog een banaantje en onze magen zijn weer gevuld en klaar voor de rest van de middag. Na het eten lopen we naar een grot waar een olifant is gevormd door de druipsteen. Volgens mij hebben ze de natuur een handje geholpen, maar volgens de gids is het helemaal door de natuur gemaakt….

Dan stappen weer in de auto en rijden naar onze volgende bestemming, waar de kano’s worden uitgeladen en de groep gesplitst, want de rest gaat tuben. We zijn met 7 personen en in elke kano passen er 2. We hebben ook twee gidsen die ons begeleiden. We krijgen uitleg hoe je om moet gaan met de kano en dan vertrekken we. Na 100 meter is de eerste stroomversnelling al en die neemt iedereen zonder veel problemen. De omgeving is echt prachtig en we genieten enorm van de bergen die op de achtergrond naar ons lonken. Bergen hebben altijd al iets speciaals gehad voor ons, maar vandaag kijken we er alleen van een afstandje naar. We passeren vele stroomversnellingen en we beginnen er steeds meer lol in te krijgen. We hebben geen reddingsvest aangetrokken, misschien is dat wel iets minder slim. Als we dan 300 meter voor ons rustpunt de laatste en heftigste stroomversnelling krijgen zijn wij de eerste die het gaan proberen. Het is smal en aan de kant zijn allemaal bomen waar wij langs schampen, maar we blijven overeind en laten de kano in het midden van de opeens weer brede rivier aan de grond lopen om uit te stappen. Ondertussen gaat het met de anderen goed fout. Eugen en Monique kantelen en hebben moeite zich boven water te houden. Dan komt er een tweede kano aan die ook geen kant meer uitkan en die kantelen ook.

Opeens zie ik een berg slippers en zonnebrand voorbij komen en daarna komt de eigenaar voorbij. Ze kan niet meer stoppen en wordt door het snelstromende water meegesleurd. Ik pak mijn peddel en ga zo ver als mogelijk haar kant uit en als ze mij voorbij raast kan ze mijn paddel vastpakken. Ik help haar uit het water en de gidsen helpen Eugen, Monique en de andere jongen naar de kant. Iedereen is behoorlijk geschrokken en we zien nu dat we toch beter een reddingsvest aan hadden kunnen trekken. Maar omdat niemand er een aan deed hebben wij het ook niet gedaan. Je zou maar worden meegesleurd en een steen raken. Bewusteloos zwemmen is iets wat niemand kan, zelfs de beste zwemmers niet. Eén van de gidsen gaat achter de slippers aan en alles wordt weer teruggevonden behalve de slippers van Eugen en de zonnebril van de Engelse jongen. De andere gids vist de mensen uit het water. Na een minuutje of 10 gerust te hebben varen we weer verder.

Bij het rustpunt is het een drukte van jewelste. De ene kroeg na de andere en overal hebben ze stellages gemaakt met een kabelbaan of een lang touw waaraan je van het platform kunt slingeren en in het water kunt plonzen. Van onze groep waagt alleen de Engelse jongen de sprong en wij staan lekker in de schaduw de capriolen van alle andere waaghalzen te observeren met ondertussen een drankje in ons hand. Het is hier één groot feest en zuipfestijn. Elk kroegje heeft zijn eigen Dj en de verschillende nummers gallen je om de oren en dan opeens is het stil. De stroom is uitgevallen, eindelijk rust, maar ondanks dat je van alle kanten allemaal verschillende soorten muziek hoorde, is het toch wel jammer dat de muziek nu weg is, want die maakt de sfeer. Wij blijven nog een tien minuten en stappen dan weer in onze kano. De eerste 500m zien we nog een paar kroegjes en daarna is het rustig en varen we weer mooi in de natuur met regelmatig een paar tubers, die we met de kano inhalen. Om half vijf arriveren we bij het eindpunt en we lopen vandaar te voet terug naar onze auto’s. Het was echt een super gave dag en we hebben enorm veel lol gehad. We hebben behoorlijke honger gekregen na deze actieve dag, echter de keuken bij ons restaurant is pas om 18.00u open, dus we moeten nog een uurtje wachten, maar het eten is lekker en de moeite van het wachten waard.


Zaterdag 28 maart 2009: 34 graden overdag 23 in de nacht
Overnachting op de oude landingsbaan in Vang Vieng. GPS (dd mm,mmm) N 18 55,534 E102 27,015.

We blijven lekker in onze koele bedje liggen en kijken nog een DVD-tje. Rond half 10 gaan we ontbijten. Ik sluit de nieuwe 1 TB externe harddisk aan en maak een tweede backup op deze schijf om alle data veilig te stellen. Eugen heeft een paar coördinaten van andere overlanders die hier bij een guesthouse hebben gestaan en daar lopen we even heen. Het is maar 500m verderop, maar het heeft geen meerwaarde. Het is een betonnen binnenplaats zonder enig uitzicht. Omdat we morgen toch weer verder rijden heeft dat geen zin. Daarna lopen we naar een internet café en gaan eens kijken naar de website van Jan en Erwin en het blijkt dat ze in Vientiane zijn, het stadje waar we twee dagen geleden waren. We drinken wat op een gezellig terrasje en lopen dan terug naar de truck. Als ik de stroomkabel oprol zie ik toevallig een kraan die verscholen in de bosje staat en als ik hem aanzet komt er water uit. Snel haal ik de slang uit de truck en sluit die aan op de kraan, zodat we de tank kunnen vullen. Als het donker wordt lopen Susan en ik door het gezellige dorpje op zoek naar een restaurant. Maar omdat er hier honderden zijn is het moeilijk om een keuze te maken en we besluiten maar weer in het restaurant te eten waar we geparkeerd staan.Tot half 10 zitten we nog gezellig te buurten en dan ga ik mijn verslag maken. We kijken nog een dvd en gaan slapen, want morgen moeten we er weer vroeg uit.


Zondag 29 maart 2009: 29 graden overdag en <20 in de nacht.
Overnachting in de bergen bij de Kacham waterval. GPS (dd mm,mmm) N 19 39,104 en E 102 04,668

Om half 8 gaat de wekker en een uur later zijn we klaar voor vertrek. De eerste 50 kilometer gaan snel, want de weg is dan nog redelijk vlak. Maar dat verandert, het lijkt of we terug in de tijd gaan. De auto’s en motoren verdwijnen en de huizen veranderen in rieten hutjes. Aan het stijgen lijkt geen einde te komen. De weg gaat eigenlijk heel de tijd met 10% omhoog en rechte stukken zijn er bijna geen meer. Het uitzicht is echter super gaaf. We passeren weer vele kleine dorpjes en moeten weer over verschillende bruggen. Als we over de bruggen rijden zien we dat beneden de kinderen spelen in het water. Een eindje verder staan de vissers met hun netten alles uit het water te scheppen wat eetbaar is. We stoppen op 1450 meter hoogte voor een sanitaire stop en we hebben het koud. Buiten regent het een klein beetje. Voor het eerst in lange tijd heb ik het zelfs koud. We rijden zo 6 uur door de bergen en als we 200km hebben gereden zijn we hemelsbreed maar 65 km opgeschoten. De mensen zwaaien vriendelijk en sommige lijken water te zien branden. Ze kijken hun ogen uit. Dan begint de auto een raar piepend en jankend geluid te maken en daar heb ik helemaal geen zin in. Als ik de raam opendraai blijkt dat we langs een houtzagerij rijden die we alleen horen en niet kunnen zien. PFFFFF gelukkig, het was niet onze auto die dat geluid maakte! De Daf loopt heerlijk en we halen vele trucks in. Het is echt genieten om in de Daf te rijden en hij is meer dan snel genoeg nu. Ook al zouden we meer pk’s hebben, sneller de bochten om komen is toch niet mogelijk. Bergaf gaan de kleine bestelbusjes ook niet veel sneller. 29km ten zuiden van Luang Prabang moet de waterval liggen waar we vannacht willen overnachten, maar als ik nog maar 20km van de stad af ben hebben we nog steeds geen bord gezien.

Dan ineens zien we een bord met een afbeelding van een waterval en we draaien de straat in. Het is 11 km volgens het bord en de weg is echt bagger. De eerste 100m is er asfalt met diepe en grote kuilen en dan ineens is er alleen nog zand. Wij hebben geluk want onze ramen hoeven niet open. Maar Eugen en Monique hebben geen airco en moeten de ramen openzetten. Regelmatig komt er van de andere kant een truck of pickup en als die voorbij komen zie je de eerste 100m helemaal niets meer. Het stoft verschrikkelijk. Na bijna 20 km wil ik stoppen om om te draaien en net als ik stilsta zie ik een bord waarop staat dat de waterval 2km verder ligt. We rijden verder en moeten een paar laag hangende kabels ontwijken, maar we halen het hokje met de slagboom, waar we entree geld moeten betalen, zonder iets te slopen. We betalen 1 euro pp en dat zijn normale prijzen. In Thailand betaal je al snel 12 euro per dag voor 2 personen. Boven bij de waterval zoeken we een recht plekje en dat valt niet mee. We leggen aan één kant 4 blokken onder de wielen en dan staan we nog steeds scheef, maar het is acceptabel. We gaan eerst wat eten in het restaurant en Eugen wil gaan badderen in de plas voor de waterval. Hij trekt zijn zwembroek aan en waagt een poging. Helaas is het een grote modderpoel onder het water en hij zakt tot aan zijn knieën weg. Dan maar geen badje vandaag. Ik maak in het restaurant ons verslag en ga me dan in de truck douchen. Vannacht hoeft de airco niet aan en slapen we gewoon met de ramen open. Dat komt goed uit, want het is hier zo dicht bebost dat we in de schaduw staan en we hebben dus geen zonne-energie genoeg voor de airco. Het is al vroeg donker en we gaan binnen in ons bedje nog een paar afleveringen van 24 kijken en gaan dan op tijd slapen. Morgen blijven we ook hier staan en gaan we wandelen door de natuur. 


Maandag 30 maart 2009: 29 graden overdag en <20 in de nacht.
Overnachting in de bergen bij de Kacham waterval. GPS (dd mm,mmm) N 19 39,104 en E 102 04,668

We hebben heerlijk geslapen vannacht en staan om half negen op. Susan doet met de hand al het ondergoed en sokken wassen en daarna eten we een brunch. Het eten is hier niet zo lekker, maar we staan hier ook op hun parkeerplaats en gebruiken hun water, dus het minste wat we kunnen doen is dan hier het eten bestellen, ondanks dat het minder lekker is. Na het eten corrigeert en schrijft Susan een gedeelte van de verslagen en daarna wandelen we door de jungle heen om te proberen om boven aan de waterval te komen. Er staat een bord `Trail 2830 m` en dat lijkt ons wel wat. Maar we zouden ook 11 km moeten rijden van de hoofdweg tot aan de waterval en dat werden er ook bijna 30, dus of die 2830 m wel kloppen en waar de trek eindigt kan niemand ons vertellen. Na 10 minuten heb ik al spijt, want het gaat bijna recht omhoog. Het smalle pad loopt echt dwars door de natuur en we moeten regelmatig tussen de struiken door kruipen. En na 2 uur lopen, klimmen we nog steeds. Half weg stop ik en pak een stuk bamboe en probeer er een wandelstok van te maken. Ik pak mijn mes en ga aan de gang. Na een paar minuten is de bamboe ineens van kleur veranderd. Heel vreemd hij is ineens rood. De zijtakken zijn bijna niet te verwijderen en ik heb nooit geweten dat bamboe zo taai is. Maar uiteindelijk win ik en zie ik ook ineens waarom het bamboe rood is. Mijn hand bloed als een rund maar we hebben onze ehbo tas bij. Gelukkig zijn het alleen maar een paar sneden, echter als ik dan de schade eens goed bekijk, blijk is ook nog een blaar te hebben van 1cm doorsnee, maar ben verder wel gelukkig!!


Het loopt een stuk handiger en in eerste instantie loop ik vlak achter Susan die zo af en toe een tak laat schieten die dan als een raket mijn kant op komt. Het is dus beter om de afstand te vergroten. We passeren een stuk wat net platgebrand wordt en de man lacht ons vriendelijk toe. Ik snap wel dat de mensen hier van leven, maar een derde van de berghellingen zijn al helemaal kaal en de regen heeft nu vrij spel. Als de regentijd straks weer aanbreekt zou ik niet graag onder aan zo´n helling willen wonen. Het zand wordt nu los gespoeld en zal straks voor een hoop ellende gaan zorgen, maar dat niet alleen. Ze branden plat om akkerland te creëren, echter als de berghelling helemaal kaal zijn, zullen ze niet lang het land bezitten. Het uitzicht is echt super, in de verte zien we de rijst terrassen op de berghellingen en de kleine dopjes die ingeklemd liggen tussen de bergen.


Het is al 3 uur als we eindelijk dalen. Het pad is niet meer dan een richel die tegen de berg aanligt en je kan er op wachten dat één van ons een keer uitglijdt. We hebben onze bergschoenen aan en daar zijn we enorm blij mee, want het begint namelijk te regenen en nu hebben we nog wat grip. Ik heb Susan de stok gegeven en heb zelf een ander, wankel, stukje bamboe gevonden. Helaas is dat al oud en zwak en als ik wil steunen om een heel smal stuk te overbruggen gaat het fout. Ik begin aan de snelle afdaling al glijdend door het zand en dorre bladeren. Ik kan me na een meter nog net vastgrijpen aan een struikje en net als superman sta ik binnen een paar seconden weer boven. Helaas net te laat, want Susan had me al zien vallen. Maar ik heb mazzel, broek die wit was is nu bruin en zwart en verder is er geen schade. Ok het velletje van mijn knie is een beetje losgeraakt maar verder is alles ok. Dan lopen we verder en uiteindelijk komen we beneden aan, volgens de gps is het eindpunt maar 500m verder en we zien al een kleine beekje wat vermoedelijk de levensader van de waterval is. Dan is het pad ineens weg en het is al 4 uur en de hele weg terug gaat niet meer lukken. Dus we moeten verder. We proberen nog even om dwars door de Jungle te klimmen, maar dat geven we na 100 m op en lopen terug. Er zitten echt honderden spinnen en we horen overal geritsel van slangen en meer van dat spul. Hier wil je niet overnachten. De spinnen zijn trouwens van een iets ander formaat dan in Nederland. 10 cm doorsnee is hier eerder normaal dan een uitzondering Door deze jungle is geen doorkomen aan zonder een kapmes, en mijn zakmes is nu niet echt van een groot formaat. Ik blijf nog even hangen in een tak met doorns en trek die dingen voorzichtig uit mijn arm. Dan hoor ik Susan roepen en als ik omkijk zit ze ook vast aan dezelfde tak, maar ook zij krijgt zichzelf weer bevrijd.

We zoeken naar het pad en vinden het, maar helaas moeten we daarvoor het riviertje oversteken. We gooien stenen en stokken in het water en door die te gebruiken als een brug halen we, redelijk droog de overkant. Dat onze voeten nog droog zijn hebben we met name aan de schoenen te danken, want we moeten een paar keer door 7 cm diep water heen.
Helaas is na 20 meter het pad alweer weg en moeten we weer oversteken. Het oversteken kost steeds meer moeite en het spelletje herhaalt zich een keer of tien tot we weer bij een punt komen waar het pad zich splitst. Tot nu toe hebben we het zonder grote schade afgehandeld en soms met meer geluk als wijsheid. Zeker de stenen die half boven water liggen in de beek zijn gevaarlijk glad, er zit een soort groene mos op en die is zo glad als ijs.

We volgen de gps en zien om half 5 de auto´s in de verte staan. We hebben mazzel, want over een uur is het donker en we hadden water, muggenspray, ehbo, een mes, GPS en een telefoon bij, maar niks om een tentje mee te maken. De telefoon heeft trouwens geen waarde, want er is geen ontvangst in deze omgeving. Wel zijn we enorm blij dat we de GPS en reserve batterijen hebben ingeladen, want dat geeft ons een lekker gevoel. Nu wisten we waar we heen moesten en dat we bijvoorbeeld 800m van ons einddoel afzaten en welke richting we uit moesten lopen. Ondanks de soms heftige avonturen hebben we enorm genoten en we hadden natuurlijk kunnen weten dat de paden hier niet aangegeven zijn en we op ons instinkt af moeten gaan. Maar je zou ineens niet meer verder kunnen dan heb je echt een probleem. We hadden twee schijnwerpers bij ons maar de weg terugvinden in het donker is onmogelijk. Meteen gaan we douchen, omdat we overal jeuk hebben en gelukkig verdwijnt de jeuk als er water over ons lichaam loopt. Dan maak ik het verslag, wat nu nog vers in mijn hoofd zit en gaan we eten. We zijn de enige gasten hier en we worden als ere gasten behandeld. Ik heb het gastenboek gelezen waarin iets stond dat de foto´s van belabberde kwaliteit zijn. De foto´s die we maken, maken we met 3 verschillende toestellen. Twee professionele canon digitale spiegelreflex camera´s de 40d en de 60d, een waterdichte die we meenemen als we regen verwachten of als we watersporten bedrijven zoals kanoën en een goede maar kleine Panasonic lumix met 10 x zoom. De foto´s die we hier hebben zijn echt top. Helaas moesten we een keuze maken, of één foto per dag maar dan wel een grote. Of soms wel 20 per dag maar dan in lage resolutie en met 320x240 op de website. Aangezien we met onze satelliet internet unit 66 euro ex btw betalen voor 10MB dataverkeer zou het onbetaalbaar worden als we de foto´s, die per stuk 6 MB zijn op de website plaatsen. Elke foto zou dan 40 euro kosten. We hebben vaak meer dan 1000 kijkers per dag en daar houden we de site voor bij, maar het moet voor ons wel betaalbaar blijven.

Met de vele foto´s in klein formaat lijkt het me leuker om onze reis te volgen omdat jullie nu zien wat wij zien. Omdat de foto´s zo klein zijn moet ik ook veel foto´s maken waar maar een klein stukje op staat van de omgeving. Anders zou je een grote groene massa zien wat bijvoorbeeld een landschap is met een rijstveldje of berg landschap. De foto´s die we voor ons zelf hebben, zijn natuurlijk een heel stuk mooier maar financieel moet het voor ons ook leuk blijven. Ook moeten we soms uit een foto een klein stukje uitknippen en dat vergroten om bijvoorbeeld details zichtbaar te maken van dingen die heel klein en heel ver weg zijn. Dit geeft natuurlijk nooit de perfecte scherpte die je graag zou willen, maar ik vind het belangrijker dat jullie zien waar het over gaat ook al zijn de foto´s mislukt of door het knippen niet helemaal scherp. Zeker leuke foto´s genomen uit een rijdende truck bij bewollkt weer zijn nu eenmaal niet scherp te krijgen, zelfs niet met de grote gevoeligheid en de goede 2,8 lens van de Canon. Ik kan er dan voor kiezen de foto niet te plaatsen, maar af en toe vind ik dat zonde. Ook zou je graag willen dat de zon achter je staat om mooi belichte foto´s te krijgen, maar helaas heb je dat ook niet altijd voor het zeggen. Zie je iets leuks staat de zon vaak pal voor je en daar doe je niks aan. Wil je een mooie tempel fotograferen dan houden wij er al rekening mee wanneer we dit doen. Als we de kans hebben om terug te gaan als de zon aan de juiste kant staat doen wij dit regelmatig, maar helaas kom je ook mooie dingen tegen tijdens het rijden en je kunt dan niet voor elke foto een paar uur blijven staan tot de zon op de plaats staat waar je hem graag zou willen hebben. Het blijven vakantie kiekjes en meer kan ik er helaas niet van maken. En als we grotere foto´s zouden kunnen verzenden in een internet café zou de website die onze reis van 5 jaar moet weergeven na een jaar al vol zijn. We hebben 600 MB en die zijn nu al bijna vol. Als de kijkers me de kosten betalen zou ik er geen probleem mee hebben maar ik denk dat 99,9% van de kijkers uitermate tevreden is. 


Dinsdag 31 maart 2009: 29 graden overdag en heel de middag regen.
Overnachting langs de Mekong. GPS (dd mm,mmm) N 19 53,788 en E102 08,443.

Om half negen zijn we klaar voor de rit naar Luang Prabang en wij rijden 5 minuten eerder aan. Niet omdat we langzamer zijn, maar om Eugen en Monique niet te vergassen met de stofwolken die we maken als we over de 20 kilometer lange zandweg rijden. De weg gaat tussen rijstveldjes en de bergen door en af en toe gaan wij ook heftig omhoog en dan weer steil omlaag. Ondanks dat het een zandweg is rijden we met 45 km per uur en is het redelijk comfortabel. De zandweg is breed en er zitten niet veel diepe kuilen en gaten in en dat kun je beter hebben dan een asfalt weg die aan het verteren is en waar grote gaten inzitten. Dan kun je alleen maar stapvoets rijden. We passeren vele hele kleine dorpjes en hebben medelijden met de mensen die hier langs het zandpad wonen. Poetsen heeft geen zin, want elke auto die voorbij raast zorgt er voor dat je 5 minuten helemaal niks kunt zien door het stof. Maar de mensen blijven lachen en elke keer als we langskomen zwaaien en lachen ze naar ons. De laatste paar honderd meter is ooit geasfalteerd geweest en is één grote gatenkaas. Gelukkig weten we dat het maar een klein stukje is. We stoppen langs de kant van de weg en wachten op Eugen en Monique. Er is weer ontvangst op te telefoon en we versturen meteen wat mails en er komen er ook weer 7 binnen. We hebben een sim kaart gekocht in Laos en hebben internet via die kaart. Helaas moeten we per KB betalen, maar we hebben hopelijk genoeg krediet om tot 10 April door te komen. Het is maar een uurtje rijden naar Luang Prabang en daar aangekomen gaan we op zoek naar een plaatsje om te staan. Langs de Mekong vinden we een redelijke plaats, maar we besluiten toch even naar een ander plekje te gaan zoeken. Verschillende hotels en Guesthouses doen we aan, maar overal krijgen we te horen dat we alleen kunnen parkeren als we een kamer nemen. Dus we rijden weer terug naar de plek langs de Mekong en parkeren daar op een plek dat we zo veel mogelijk zon hebben. Langs ons staat een boom die een berenvel aangetrokken heeft. Elke tak en heel de stam is omgroeit met een soort gras. Dit is iets wat ik nog nooit heb gezien.

Dan gaan we iets eten en de prijzen zijn hier hoog. Ik eet een lasagne en Susan een broodje en tien euro ben je al snel kwijt. Ook een kopje koffie kost tussen de 2,5 en 3,5 euro. Dan gaan we op zoek naar de lokale markt om groenten te kopen, als we een sms van Jan en Erwin krijgen. De twee Belgen die hier geraakt zijn met hun Porsche rijden straks mee door China en we spreken via sms af dat we om 7 uur ergens gaan eten. We lopen door een overdekte markt en Susan wil graag een traditionele wikkel rok kopen. Het is niet meer dan een stuk stof en ze vragen 45 euro. Ze lijken wel gek. In Thailand betaalden we 3 euro voor een rok die er bijna hetzelfde uitziet. Dat doen we dus maar even niet. Elke vrouw draagt hier zo een rok en als je bedenkt dat de mensen hier 75 euro per maand verdienen snap je wel dat 45 euro te gek is. Als we aan de verkoopster zeggen dat met deze prijzen iedereen hier in hun blote kont zou lopen lacht ze en zegt dat haar rok goedkoop is. Maar waar ze hem heeft gekocht krijgen we niet te horen. Dan lopen we over de groenten markt terug naar de truck. Eugen en Monique gaan nog even naar een internet café en wij gaan op ons gemakje in de truck het verslag maken. Om half 7 lopen we over de grote markt naar het toeristen bureau waar we ffgesproken hebben met Jan en Erwin. We zijn tien minuten te vroeg en we lopen over de markt, maar verschieten ook hier van de prijzen. Dan om 7 uur ontmoeten we Jan en Erwin en samen gaan we naar een restaurant om gezellig een avondje bij te buurten. Morgen gaan Jan en Erwin op pad. Jan heeft een off road motor gehuurd en gaat 6 dagen toeren in het noorden van Laos en Erwin gaat naar Cambodja voor een 5 daagse vakantie. Om half tien nemen we afscheid en we zullen elkaar weer over een dag of tien aan de grens met China treffen.


Woensdag 1 april 2009: 37 graden overdag en 25 in de nacht.
Overnachting langs de Mekong in Luang Prabang. GPS (dd mm,mmm) N 19 53,788 en E102 08,443.

Vandaag gaan we onze eigen weg, Eugen en Monique willen aan hun verslag werken en dat daarna versturen in een internet café en wij gaan Luang Prabang verkennen. We hebben honger en we gaan eerst even ontbijten in één van de honderden restaurantjes die aan de oever van de Mekong rivier liggen. Het is niet echt denderend, maar het uitzicht is mooi. We kijken op een aanlegplaats van de lokale veerpont die de auto´s en motoren één voor één naar de overkant brengt. Ook zijn de lokale vissers druk in de weer om wat geld te verdienen en komen er vele bootjes voorbij met koopwaar.


Dan lopen we naar een tempel die boven op een heuvel ligt en waar we weer behoorlijk wat energie moeten leveren om boven te komen. De entree prijs, die je pas half weg moet betalen is 2 euro p.p. en ik geloof niet dat er mensen omdraaien als ze eenmaal zo ver gekomen zijn. We werken ons behoorlijk in het zweet en we worden beloond met een niks zeggende tempel, maar wel met een super gaaf uitzicht over de stad en de bergen.


We maken wat foto´s, rusten even uit en gaan dan aan de andere kant van de berg weer omlaag om de voetprint van Boeddha te bekijken. Boeddha moet en reislustig type zijn geweest, want zijn voetstappen komen we overal tegen. Daarna lopen we naar het postkantoor om een verjaardagskaart voor Frank, mijn broer, weg te brengen. We zijn benieuwd of deze aankomt. De prijs voor de postzegels was in ieder geval de hoogste die we ooit hebben betaald in Azië dus daar mogen ze hem wel netjes voor afleveren. Op de weg terug lopen we over de markt en kopen we groenten om morgen te koken. Morgen rijden we naar de waterval en daar willen we zelf een lekker potje koken.

Binnen in de truck zetten we de airco aan, want de accu´s zitten vol door het heftige zonnetje en ik ga in de koelte mijn verslag maken. In de avond lopen we door de gezellige lokale markt waar je echt alles kunt kopen voor te hoge prijzen, maar met een beetje onderhandelen komt alles goed. Dat is Azië. Je moet handelen anders betaal je 5x te veel. We eten in een goed restaurant en gaan om half tien naar de truck om nog een DVDtje te kijken.









Copyright © door Een reis rond de wereld Alle Rechten Voorbehouden.

Gepubliceerd op: 2009-04-03 (2217 maal gelezen)

[ Ga terug ]
Content ©
Volg onze reis online, 5 jaar met de DAF de wereld door


PHP-Nuke Copyright © 2005 by Francisco Burzi. This is free software, and you may redistribute it under the GPL. PHP-Nuke comes with absolutely no warranty, for details, see the license.
Pagina Rendering: 0.07 Seconden