Welcome to Een reis rond de wereld

Travel now and work later

Hoofdmenu

Translate to any language, choose your language here above..



Reisverhalen
Wereldreis op datum:
2009

Wereldreis per land:




Favoriete links


Terugblik op.. (pdf)


De camperbouw en de dagelijkse bezigheden


Info & materialen


  
8 t/m 12 maart 2009





Zondag 8 maart 2009: 38 graden overdag en 22 in de nacht.
Overnachting bij de garage ten zuiden van Lampang. GPS(dd mm,mmm)N 18 13,163 en E099 25,417.

Om half negen sta ik buiten, want ik ga de auto zelf onder handen nemen. De monteurs werken altijd met veel gezelligheid aan de auto, maar alles gaat met één oog dicht. Moeten ze een moer losdraaien en kunnen ze niet snel genoeg de passende sleutel vinden klappen ze hem met een beitel los. Maar als je dan pech hebt en hij zit te vast is er geen redden meer aan. De moer is dan zo beschadigd dat een goede sleutel er ook niet meer oppast. Om 9 uur ga ik aan de slag. Ik maak alle leidingen van de injectie pomp los en demonteer alle schroeven waarmee het ding tegen de motor aan is geschroefd. Dan neem ik de pomp van de motor en zo op papier lijkt het een karwei van niks. Maar helaas is de praktijk altijd anders. Het ding zit met een hele hoop leidingen aan de motor vast en veel olie leidingen moeten eraf om de pomp van de motor te krijgen. Dan haal ik de sokkel waarop de pomp is gemonteerd onder de pomp vandaan en ik zie al meteen dat het ding er scheef op zit. Het kan eigenlijk niet fout, maar hier lukt het ze dus wel om het ding fout erop te zetten. Als je eerst aan één kant de schroeven muurvast zet en dan de andere kant trek je hem scheef. Ik maak de sokkel goed schoon en draai alle 4 de schroeven met de hand vast. Dan is het een kwestie van alle schroeven gelijkmatig en kruislinks aan te draaien. Met de schuifmaat controleer ik de maat en alles staat perfect in lijn. Dan kost het 2 uur om de pomp te monteren en de timing goed te zetten. Dit is tegenwoordig een fluitje van een cent. Vliegwiel op de 26 graden markering zetten, via een gat boven in het koppelingshuis en dan het streepje van het vliegwiel van de pomp op de juiste plek zetten. Dan moet ik nog een hele berg slangen vastmaken en kan ik gaan testen. Ik ontlucht de pomp door even de leidingen naar de injectoren los te maken en de startmotor te laten draaien, dan alles vastzetten en de motor loopt als een zonnetje. Er zit nu nog een hele kleine slingering in de plaatjes, maar dat is acceptabel. Het was 5 mm en nu nog 1 en daar kunnen we mee leven.

Dan moet de koppeling nog ontlucht worden, want de cilinder is los geweest en kunnen we kijken of het ergens lekt. Alles lijkt dicht maar dat weten we pas na een paar honderd kilometer. Het is vandaag weer enorm heet en de gereedschapkist staat in de zon. Elke tool die je eruit pakt is zo heet dat je bijna je vingers eraan verbrand. Dan ga ik nog even een leiding leggen voor de turbo druk meter. En na een wasbeurt van de motor en voorkant van de camper opbouw kan de cabine dicht. Ik heb de tussenbak in zijn neutraal gezet en als ik hem in een versnelling zet draait de hoofd aandrijfas. Er zit nog een kleine slingering in de kop van het ding. Het ding is 1,5 meter lang en 1,3 meter is gebalanceerd. Het korte stukje kan niet worden gebalanceerd en die laat ik straks thuis wel vervangen. De keringen die ik zelf heb vervangen lijken dicht te zijn en dat geeft weer rust. Dan neem ik een emmer en ga mijn overall uitwassen. Het ding is 2 kg zwaarder door al het vet en smeer en dat wil ik even schoon hebben. Het kost me een half uur om de meeste ellende eruit te krijgen. Ik monteer nog snel even de turbodruk meter en sluit hem aan. Dit keer geen vakwerk, maar een paar tye-wraps doen de klus. Straks in Nederland ga ik alle meters netjes monteren, maar voor nu heb ik geen zin meer. Het wordt al donker en ik ga lekker relaxen, eerst even de telegraaf lezen op het internet en dan wat chatten. Dan is het weer tijd om mijn bedje in te duiken en we kijken nog een paar afleveringen van Grey´s anatomy. Morgen middag gaan we weer rijden richting Laos. Helaas gaan we Thailand verlaten over een paar dagen en we zullen het eten en de mensen hier missen. Thailand is voor ons het nummer 1 land. Het heerlijke eten de vriendelijke mensen is echt super. En ik spreek een beetje Thai waarmee ik me redelijk kan redden. Elke dag leer ik weer nieuwe woordjes die ik nodig heb en dat is echt gaaf. Met mijn Thai en met de 2 woorden Engels van de monteurs krijg ik alles voor elkaar. Soms moet er een vertaalboekje aan te pas komen of neem ik een pen en papier en teken ik wat ik wil.

Maandag 9 Maart 2009: 39 graden overdag en 26 in de nacht
Overnachting tankstation GPS (dd mm,mmm) N 17 40,942 en E 100 08,739.

Vandaag rijden we eerste naar Lampang voor de boodschappen. Na een kilometer stoppen we eerst even bij en bouwmarkt, want ik wil een slijpmachientje kopen. We vinden twee verschillende, één ervan is een Makita en de ander een onbekend merk. De Makita kost 3x zo duur en de andere heeft meer vermogen en ziet er nog beter uit ook. Voor 28 euro nemen we het ding mee. Het is een soort dremel tool, maar dan een stuk groter. Er zitten wat kleine slijpsteentjes bij, maar de maat die ik nodig heb hebben ze niet. Dus gaan we in Lampang kijken. In de eerste gereedschap zaak vinden we de slijpsteentjes en nu is het tijd voor de Big C Supermarkt. We kopen wat te eten voor onderweg en rijden dan terug naar de truck. Ik heb 8 reserve plaatjes gekocht voor de koppeling van de dieselpomp en die moeten op maat worden gemaakt voor de Daf. Vandaar dat ik de slijper nodig had. Ik teken even de nieuwe plaatjes af en slijp er dan een paar op maat. Ik kan ze niet exact op maat maken want daarvoor heb ik delen van de pomp nodig en dus pak ik alles netjes in en mocht ik de plaatjes nodig hebben kan ik ze dan op maat maken. Susan maakt de camper schoon en ik laad de Quad weer in de auto. Natuurlijk met vele kijkers. Er staan wel 10 man te kijken. Maar ze helpen me mee. Geven de rijplaten aan en in tien minuten staat de Quad in de truck.

Wat leuk is dat we de hele dag een praatje maken met jan en alleman. Klanten die hier stoppen met hun kapotte auto’s en het personeel. Ondertussen heb ik iedereen een paar woordjes Engels geleerd en zij mij wat extra woordjes Thai. Ik denk dat als ik hier een jaar zou wonen ik Thai’s zou spreken. Ik zou er echt alles aan doen om de taal te leren en me aan te passen. Hellaas wonen hier vele buitenlanders die daar schijnbaar geen zin in hebben. Wel klagen over de Turken in Nederland, die de taal niet machtig zijn, en dan hier hetzelfde doen. Ze moeten hier, net als bij ons, alleen mensen een verblijfsvergunning geven, die de taal beheersen. Misschien dat ze dat nog wel eens in gaan voeren. Zal goed zijn denk ik. Als een buitenlander hier Medische problemen krijgt is het toch wel lekker als ze de taal spreken en kunnen uitleggen wat ze voor problemen hebben. Dan ga ik de baas helpen. Hij heeft een dure diagnose computer voor het uitlezen van de besturingscomputers in diverse merken auto’s. Helaas weet hij maar half hoe het ding werkt en moet er ook nieuwe software op gezet worden. Ik download de update voor de nieuwste auto’s en zet die op een flashcard. Dan komt er toevallig een klant aan met en vrij jonge auto. Dus sluiten we het ding aan en gaan eens kijken of alles werkt. Het ding kost hier 3500 euro en heeft alle adapters voor de diverse merken en modellen. Het enige min puntje is dat er een Engelse handleiding bij zit en de mensen hier nauwelijks Engels kunnen spreken. Maar ik doe mijn best en probeer alles uit te leggen en het werkt. Voor het updaten van de software mag ik alles aan zijn vrouw uitleggen. Die een beetje weet hoe een laptop werkt. Ik leg het uit hoe de verkenner werkt en waar de bestanden moeten komen te staan en laat daarna het de vrouw zelf doen. Dat gaat super maar helaas is de update groter dan de Flashcard toelaat. Maar ik weet uit te leggen dat ze een grotere moeten kopen en hoe ze dan de kaart moeten updaten. Ik ben benieuwd of dit gaat lukken. Dan komt de eigenaar met een klein koffertje aangezet. Daarin zit een soort krik. Het is een ding waarop je een dop kunt zetten die weer op de wielmoeren past. Daarna komt er een hendel aan de ene kant te zitten en nu kun je de wielmoeren met weinig kracht los en vast zetten. Het is een kracht vergroter die 68x de kracht op de dop zet die je met de hand op de hendel zet. Je kunt dus heel gemakkelijk moeren losdraaien die niet los willen. Ook voor de grote 50mm moeren van de bak, die los moeten om de keringen te vervangen, is het een super handig ding. Helaas weegt het weer 7 kg maar dat kunnen we nog wel vervoeren. Hij laat de rekening zien dat hij 120 euro heeft betaald voor het ding, wat nog nooit uit de koffer is geweest.

Helaas passen mijn doppen er niet op, want de maat van de aansluiting is te groot. Maar hij heeft een adapter en passende dop gevonden voor mijn wielmoeren. Nu kan ik hem wel gebruiken maar ik vind het een beetje duur. Hij zegt dat hij het ding niet gebruikt, omdat hij grote luchtsleutels heeft en als ik hem 80 euro bied vindt hij het ok. Ik krijg er de adapter en passende dop bij en nu kan ik zelf onderweg de olie keringen vervangen. Maar als het goed is moet dat niet nodig zijn en kunnen we er weer jaren tegen. Ik ben echter liever goed voorbereid als het om gereedschap gaat. Dan is het al 5 uur en vraag ik om de rekening. We hoeven geen arbeidsloon te betalen en dat vind ik wel heel netjes. Ik denk dat hij weet dat de problemen zijn veroorzaakt door een foutje van de monteur maar ze hebben wel 2 dagen gewerkt om de bak er onder vandaan te krijgen en hem weer te monteren. De olie keringen heb ik in de bak zelf vervangen, maar dan nog had hij best wel de uren kunnen rekenen. Ik betaal alleen de olie in de bak en de plaatjes die ik gebruikt heb en de 4000 Bath voor het gereedschap. Dan nemen we afscheid. Eerst van de vader en moeder van de eigenaar, met wie we elke dag een gezellig onverstaanbaar gesprekje hadden. De vader is echt een lieverd en elke keer al ik hem zag begon hij complete verhalen te vertellen in het Thai. Hij vraagt of we na Laos nog terug komen en kijkt sip als ik hem vertel dat dit de laatste keer Thailand is. Dan nemen we afscheid van alle monteurs en van de eigenaar. We hebben hier totaal wel een weekje of twee doorgebracht in de laatste maanden en er is een speciale band ontstaan. We geven de eigenaar ons adres en gaan dan de auto starten. Hij loopt als een zonnetje en na het installeren van de laptop voor navigatie rijden we het terrein af. Aan de andere kant van de weg is een Esso station en daar gooien we even de truck vol. We krijgen na het tanken weer 7,5 liter drinkwater en zo kunnen we de dorst van de truck en van ons lessen. Je krijgt voor elke 700 bath 1 anderhalve liter fles water en we hadden weer voor 3600 bath getankt. Dan beginnen we aan de rit naar Laos. Het is nog anderhalf uur licht en we rijden door tot 9 uur. We moeten niet te snel rijden want we kunnen pas de 12e de grens over. We kopen aan de grens een 30 dagen visum en dat is dan tot de 10e geldig. En aangezien we dan China in rijden, is het plaatje weer rond. Het laatste stuk wat we rijden is een grote bouwput. Elke paar kilometer, of soms zelfs 100 meter, moeten we naar de andere rijstrook want aan onze kant wordt hard gewerkt. Dan om 9 uur komen we eindelijk een tankstation tegen met een ruime parkeerplaats en restaurant. Als ik uitstap en met kromme tenen onder de auto kijk lijkt alles lekvrij. Morgen vroeg weten we of alles dicht is en kunnen we weer opgelucht adem halen ( of niet). Ik begin aan het verslag en Susan gaat gebakken rijst en varkensvlees in knoflook en peper halen. Het eten smaakt weer heerlijk, maar Susan kookt lekkerder. Dan zetten we de airco aan en kijken we in bed nog een paar afleveringen van Grey’s Anatomy.

Dinsdag 10 maart 2009: 39 graden overdag en 25 in de nacht.
Overnachting in Udon Thani Gps(dd mm,mmm) N 17 25,812 en E 102 46,975.

We hebben alle tijd en pas om 11 uur rijden we weer verder richting de grens met Laos. We hebben nog even, via de gsm, contact met Eugen en Monique die al bij de grens zijn. Helaas kunnen we pas de 12e de grens over, dit i.v.m. met de houdbaarheid van ons Laos visum. We krijgen namelijk 30 dagen en aangezien we pas de 10e China in rijden en maart 31 dagen heeft, moeten we dus nog 2 dagen wachten. De weg gaat weer deels door de bergen en aangezien we hier al 3 keer eerder hebben gereden is het geen spektakel. Het is rustig op de weg en we zien weer veel kleine vrachtwagentjes die lijken op de auto’s uit de Beverly Hilly Billy’s.


Het is een laadbak met een kleine motor op de voorkant en sommige hebben nog een dakje boven de bestuurder. De dingen rijden maar 30 per uur maar ze zijn enorm populair hier. Vermoedelijk door de lage prijs. Rond 7 uur begin ik honger te krijgen, en we stoppen bij een supermarkt om wat hotdogs en hamburgers te halen. De 7/11 supermarkten hebben een soort snackbar en we hebben 6 eetbare dingetjes voor 2,5 euro. Als je honger hebt, smaakt alles en na een kwartier rijden we weer verder. Om 10 uur rijden we onze parkeerplek op waar we een week of twee geleden ook al stonden. We zijn net op tijd, want ze maken de hekken al dicht en we kunnen nog net naar binnen rijden. Ik maak snel mijn verslag en we gaan in bed nog wat films op dvd kijken. Morgen hebben we een gemakkelijke dag. Even naar de Tesco lotus supermarkt en dan hier overnachten om een dag later naar de grens te rijden waar we Eugen en Monique weer zullen treffen.

Woensdag 11 maart 2009: 39 graden overdag en 28 in de nacht
Overnachting in de straat bij Cor en Tui in Udon Thani. GPS(dd mm,mmm) N 17 23,919 en E 102 49,560.

We blijven lekker tot 12 uur in de truck en kijken heerlijk koel in ons bedje wat dvd’s. Buiten is het bewolkt, maar mega heet en binnen is het een heel stuk beter. We laten de generator 2 uur draaien, want vannacht is het erg heet geweest en daardoor hebben de accu’s veel energie moeten leveren. Om 12 uur bellen we Cor en Tui, die in ons gastenboek hadden geschreven dat ze ons graag wilden zien. De laatste keer waren we de 27e Februari in Udon Thani en ze hadden de truck gezien maar ons net gemist. Cor was zijn fotocamera vergeten en toen hij die opgehaald had, waren we net weg. We spreken af om 13.00u bij de Tesco Lotus supermarkt en rijden daar om 10 minuten voor 1 heen. Het is aan de overkant van de weg, maar we moeten 500m verder een u-turn maken, want hier kunnen we de weg niet oversteken. We parkeren de truck en zien vele buitenlanders, maar weten niet hoe Cor eruit ziet. Dan komt er een blanke man naar ons toe gelopen en dat is Cor. We stellen ons voor en gaan in de schaduw van de truck staan en maken een praatje. Het is te heet om buiten te blijven staan en we gaan een kopje koffie drinken in de Tesco Lotus. Tui heeft net boodschappen gedaan en komt ons tegemoet. De tijd vliegt en we zitten uren gezellig te kletsen. Dan komt John, een andere Nederlander binnen. Het is net als Cor een gezellige kerel met veel humor. We willen ze graag uitnodigen om ergens te gaan eten en John kan helaas niet mee. Tui vraagt of we bij hun willen eten en we hebben nog genoeg te vertellen, dus dat vinden we een leuk plan. John wil nog wat foto’s maken van ons bij de truck en neemt dan afscheid. Wij moeten nog boodschappen doen en spreken af dat we Cor bellen als we klaar zijn. We kopen een beetje sushi en een hele berg snoep. De sushi eten we snel even op in de truck, want we hebben heel de dag nog niets gegeten. Dan rijden we richting het huis van Cor en Tui en als we er bijna zijn bellen we Cor om ons de weg te wijzen. Langs hun huis is een brede weg en daar mogen we vannacht blijven staan.

We krijgen een rondleiding in en rond het huis en staan met open mond te kijken. Hier zou ik ook wel willen wonen. Het is een nette woonwijk met nieuwe huizen en Cor heeft zijn huis behoorlijk aangepast en er een paleisje van gemaakt. Dan gaan we onder de veranda zitten en buurten er gezellig op los. De vrouw van Cor,Tui, is een mooie Thaise vrouw die 49 is, maar die je zeker geen 40 zou geven. Ze hebben 26 jaren in Nederland gewoond, maar ze vinden het hier leuker en ik kan me dat goed indenken. Thailand is een ideaal land, alleen zijn de regentijd en de enorm hoge temperaturen in maart en april wat minder. Rond 8 uur gaan we eten en dat smaakt weer heerlijk. Cor heeft liever Hollandse kost, maar wij genieten elke dag weer van de Thaise keuken. Ik installeer wat software op de laptop van Cor en Susan belt even naar huis. Dan is het douchen en naar bedje toe. Tui gaat er morgen om half 6 al uit en we willen haar niet uit haar slaap houden.

Donderdag 12 maart 2009: 42 graden over dag en 30 in de nacht
Overnachting aan de mekong in Vientiane. GPS(dd mm,mmm) N 17 57,617 en E102 36,658.

Om kwart over 6 gaat Susan er even uit, want Tui gaat de monniken eten geven en dat wil Susan zien. Elke dag lopen de Monniken door de straten en zij hebben een soort schaal bij zich waar de mensen hun giften in doen. Tui en de buurman van 2 deuren verder, geven de monniken eten en de monniken bidden dan voor de gulle gevers. Om 7 uur is Susan weer terug en ik lig nog heerlijk in mijn koele bedje.


De hitte is dit jaar een maand te vroeg. We mogen van Cor en Tui hun stroom gebruiken en zodoende kan de airco een paar graadjes koeler worden gezet. Stroom is hier gelukkig goedkoop en ze willen niet hebben dat we ervoor betalen. Om 9 uur verlaten we de camper en komt Cor net aangefietst. Hij heeft brood gehaald en we ontbijten daarna gezellig met zijn 4-en. We worden in de watten gelegd en het zijn echt lieve en enorm gezellige mensen, waar we graag nog wat langere tijd mee hadden doorgebracht. Maar helaas moeten we vandaag de grens met Laos over en we hebben afgesproken met Eugen en Monique, die om 13.00u bij de grens zijn. Na het ontbijt rij ik met Cor nog even naar een zaakje wat deuren en ramen van aluminium maakt. Ik heb wat profielen nodig om de plexieglas voorzet ruiten netjes te monteren en hij weet een goed adresje. Het is handen en voeten werk om uit te leggen wat ik wil hebben, maar het lukt me om de juiste spulletjes te krijgen. Als we terugkomen is het al bijna half 12, en we moeten echt gaan. We maken nog wat foto’s en nemen afscheid van Cor en Tui.

We zullen ze nog missen, maar we houden contact via email. We rijden de rondweg van Udon Thani op en het is daarna bijna één rechte weg naar de grens. Als we bij de grens arriveren, zien we de auto van Eugen en Monique al staan en we vinden het leuk om ze weer te zien. Monique heeft een zuur gezicht en dat komt omdat ze tandpijn heeft. Ze heeft een ontstoken kies. Ze heeft antibiotica gekregen en we hopen maar dat ze snel van de pijn af is. Het is zo heet dat ze een paar dagen in een hotel met airco hebben geslapen. Zonder airco is het gewoon niet uit te houden in hun truck. We hopen maar dat de temperaturen straks snel zullen zakken want dit is verre van leuk. We weten waar we heen moeten en in een half uur zijn alle papieren geregeld en mogen we zonder controle de grens over. We moeten tol betalen voor de brug over de Mekong rivier en de man kent ons nog van een week geleden. We zijn een truck en die betalen normaal 270 Bath maar we hebben maar 4 wielen en daar hoort een prijskaartje van 30 Bath bij. De vorige keer was er even een discussie maar nu kijkt de man wat nors en komt meteen met een 30 Bath kaartje aangezet. Dan moeten we van rijstrook verwisselen, want we gaan weer rechts rijden in Laos. Nog even 20 Bath betalen om de auto te ontsmetten en we zijn bijna in Laos. Het ontsmetten is niets meer dan door een badje rijden waar een goedje op de banden wordt gespoten. Het helpt geen barst maar als ze hier een goed gevoel krijgen, en voor 20 Bath vind ik het best. We vullen we onze aanvraag formulieren in voor het visum en betalen 35 USD pp. Het duurt een half uurtje en dan hebben we weer een 30-dagen visum. De vorige keer was het Carnet in 5 minuten geregeld, maar toen was er een andere man die ons hielp. We gaan van het befaamde kastje naar de muur en zien heel het gebouw. Alle hokjes en verdiepingen hebben we gezien, als we uiteindelijk bij de juiste man terecht komen. We moeten even uitleggen hoe het Carnet moet worden ingevuld, maar alles gaat goed en na 5 minuten staan we buiten met de juiste papieren. We starten de trucks en rijden achter elkaar en zonder één enkele controle, of alle papieren wel goed geregeld zijn, de grens over. Het is weer even wennen om rechts te rijden, maar het is rustig op de weg en we hebben dus tijd genoeg om ons op de weg te concentreren. Het is maar een kleine 30 minuten rijden naar onze vaste parkeerplek en als we een beter plekje zien, met wc hokje rijden we daar de parkeerplaats op. Eugen en Monique hebben geen airco en besluiten een hotel op te zoeken. Het is zo heet in de trucks dat binnen vijf seconden het water over je rug loopt. We lopen een rondje en gaan op zoek naar een hotel voor hun. Na er een paar bezocht te hebben, vinden we er eentje voor 20 USD midden in het centrum en aan de boulevard. We lopen even mee naar de truck en Eugen haalt wat toilet spulletjes en kleren op en dan gaan we op een terrasje zitten. Het is weer gezellig en we horen dat ook zij wat kleine problemen met hun auto hebben gehad en we zijn dus niet de enige. Rond 20.00u gaan we naar de truck terug, zetten de airco vol gas aan en starten de generator. Het is 38 graden maar na 5 minuten is het heerlijk koel binnen en we zijn weer enorm blij dat we van alle luxe voorzien zijn. Ik mail nog even naar een vriend van een vriend, omdat we een adres nodig hebben om de papieren voor het Rusland visum heen te kunnen sturen, en maak dan het verslag van vandaag.









Copyright © door Een reis rond de wereld Alle Rechten Voorbehouden.

Gepubliceerd op: 2009-03-15 (2224 maal gelezen)

[ Ga terug ]
Content ©
Volg onze reis online, 5 jaar met de DAF de wereld door


PHP-Nuke Copyright © 2005 by Francisco Burzi. This is free software, and you may redistribute it under the GPL. PHP-Nuke comes with absolutely no warranty, for details, see the license.
Pagina Rendering: 0.05 Seconden