Welcome to Een reis rond de wereld

Travel now and work later

Hoofdmenu

Translate to any language, choose your language here above..



Reisverhalen
Wereldreis op datum:
2009

Wereldreis per land:




Favoriete links


Terugblik op.. (pdf)


De camperbouw en de dagelijkse bezigheden


Info & materialen


  
8 t/m 20 december 2008





Maandag 8 december 2008: 31 graden

Overnachting onderaan de enorme waterval van Khlong Lan.

GPS (dd mm ss,s) N 16 07 49,3 en E099 16 36.4

Weer doen we het rustig aan vandaag, we legen de wc en pas rond half 11 rijden we weg van het tankstation waar we goed hebben geslapen. De eerste 50km is weer over de grote weg en dan slaan we af en rijden over de kleinere provinciale wegen. Deels is de weg goed maar af en toe zitten er toch een paar behoorlijke kuilen en gaten in. We rijden tussen de rijstvelden door en als na een km of 90 ook nog de bergen beginnen te komen is het rijden een genot. Het uitzicht over de donkergroene rijstvelden met op de achtergrond de vele bergen, die gehuld zijn in een vage mist, maakt het plaatje compleet. In een klein dorpje, waar je het niet verwacht, vinden we een onbeveiligd WIFI netwerkje en lezen en verzenden snel onze e-mails. We staan er versteld van wat de kleine antenne (30cm hoog) op het dak van de truck voor een bereik heeft. We hoeven nooit lang te zoeken en vinden altijd wel een gratis netwerkje om te internetten. Chatten en ispq gaan helaas niet, maar onze updates versturen en de mail lezen is meer dan genoeg voor ons.



Als we rond 2 uur arriveren bij de waterval van Khlong Lan, een waterval die 95m hoog is, moeten we weer een belachelijk bedrag aan entree betalen. Alle bruin getinte mensen betalen 40 Bath en wij met ons witte huidje 200 pp. Dit weigeren we te betalen. Als een Thai naar ons land komt, betalen ze voor de Efteling ook gewoon de zelfde prijs. We hebben er ook geen probleem mee om iets meer te betalen maar 5x de prijs, of zoals in India 35x de lokale prijs is belachelijk. Het kost een hoop overredingskracht, maar Susan geeft niet op en krijgt de prijs omlaag tot 230 ipv 500 Bath en we mogen nog een nacht blijven staan ook. We betalen dus omgerekend 5,50 euro en dat is redelijk. Ik vraag me ook af of het wel de moeite is om ons meer te laten betalen. Vermoedelijk komen hier bijna geen toeristen en die enkeling die hier de weg naar toe gevonden krijgt moet dan 5x meer betalen. Er komen hier elke dag wel een paar honderd Thaise bezoekers en die ene toerist per 2 maanden maakt het drukken van de speciale tickets niet echt rendabel.

We rijden een 500m door het Nationale park en passeren een camping, die onder de hoge bomen verscholen gaat. Er staan vele tenten en we zien een hele hoop padvinders die hier een paar dagen overnachten en vermoedelijk een mooie tochr gaan maken door de jungle. Er zijn namelijk vele wandel paden hier. Op een grote parkeerplaats moeten we nog een keer ons kaartje laten zien en dan parkeren we de auto en lopen naar de waterval, die 100meter verder naar beneden raast. Het is echt een spectaculair geheel. Eerst een stukje door de Jungle, klauterend over rotsen en na het oversteken van een snelstromend riviertje komen we al snel aan de voet van de enorme waterval.

Tijdens het lopen worden we nog aangesproken door een Thaise jongen, of misschien moet ik zeggen vrouw. Hij is super vriendelijk en laat echt enorm duidelijk merken dat hij een Kathoi. Ofwel een vrouw in een mannenlichaam is. Hij heeft een tas bij waar opeens een minihondje uit springt. Het beestje is niet meer te houden en is eerder bij het water als de rest. Het kleine ding is dus de eerste die een duik maakt in het frisse water.
 



We maken wat foto’s en weer staat de zon aan de verkeerde kant en dat is balen. Morgen vroeg proberen we het nog een keer en dan moet de zon achter ons staan.
 


We eten een lekkere salade en Susan maakt pasta klaar en zo hebben we weer goed gegeten. Vandaag hebben we dus heel de dag ons eigen potje gekookt, maar het kriebelt wel weer om morgen lekker Thai te eten. Ik schrijf het verslag, speel dan nog een spelletje op de PSP en als we ons bed in duiken kijken we eerst nog even een filmpje en gaan dan slapen. We staan super gaaf tussen de bomen met zicht op de waterval. Het ruisen van het vallende water geeft heel de nacht een rustgevend gevoel en we slapen dan ook super lekker.




Dinsdag 9 december 2008: 30 graden.

Overnachting service area bij de esso. Gps(dd mm ss,s) N 16 49 56,9 en E 099 07 16,1

Hieperdepiep hoera Susan is jarig. Om 6 uur ben ik wakker door Thaise toeristen die hardop de tekst op de grote stickers staan voor te lezen. Susan slaapt nog maar daar wordt door mijn felicitatie een einde aan gemaakt. We sluiten daarna nog een paar uur onze ogen en worden om 9 uur echt wakker. We eten een ontbijtje en ik loop nog even naar de waterval om wat foto’s te maken. 


We maken de truck klaar voor vertrek en dan is het tijd om te vertrekken. We rijden weer door de smalle landweg richting de grotere provinciale weg en slaan dan af richting Kamphaeng Phet. De weg is deels enorm slecht en de wagen heeft weer veel te verduren vandaag. Het is een 4 baans weg met zelfs een vluchtstrook, of moet ik nu zeggen was ooit! De trucks hebben de linkerbaan helemaal kapot gereden en het repareren is gebeurd door een beun de haas. Wat eerst gaten waren zijn nu heuvels geworden met een steile overgang. Dus erg veel geholpen heeft het niet. De trucks zijn vermoedelijk regelmatig uitgeweken naar de vluchtstrook want die is in dezelfde staat. De rechter rijstrook is redelijk, maar het is redelijk druk op de weg en dan wil je als truck daar niet rijden.

Het is half 1 als we aankomen in het historische park van Kampaeng Phet en ook hier weer discriminatie. Er hangt een groot bord dat de toegangsprijzen per 1 dec 2008 gewijzigd zijn. Ook nu weer 500% onderscheid tussen de Thai en buitenlanders. 20 voor de ene en 100 voor de andere. Achteraf gezien hadden we net zo mooie foto’s kunnen maken van de hoopjes stenen vanaf de openbare weg, maar we willen geen centen neukers zijn en gaan toch even binnen kijken. We kopen een kaart voor 2 parken en betalen 150 Bath per persoon. Kamphaeng Phet was in de Sukhothai periode een buitenpost van het Khmer imperium. De tempels dateren uit de 15e eeuw en zijn deels hersteld.


We rijden verder en draaien het tweede historische park in. We moeten weer betalen, ondanks dat we een entree kaartje hebben voor beide parken. 50 bath dit keer. (1,2 euro) voor de auto. Slim zijn ze wel, want het park is zo groot dat je wel met de auto moet gaan. Lopen is echt geen optie. Het eerste hoopje stenen is ooit een tempel geweest en niet de moeite om te bekijken. Maar goed, als echte Nederlanders hebben we betaald en dan willen we toch waar voor ons geld. We Parkeren de truck en lopen naar de eerste tempel. Misschien zijn we ook te verwend, want we hebben tenslotte al hele mooie tempels gezien. We lopen snel een rondje maken wat foto’s en stappen dan weer in de koele truck. Als we na 5 minuten bij de tweede tempel arriveren, blijkt het entree geld toch de moeite te zijn geweest. 


Het is een olifanten tempel die helemaal rondom is versierd met, hoe kan het ook anders, olifanten. Er hangen foto’s van vroeger toen de tempel is ontdekt en in die tijd was hij helemaal overgroeid met bomen en struiken. We lopen een half uurtje rond op het complex en rijden dan weer verder. Tempel 3 is een tempel waar vroeger een liggende Boeddha heeft gelegen. Helaas is deze op vakantie, want die is nergens te bekennen maar wel zien we een grote staande Boeddha die mooi is hersteld in al zijn glorie.



De tijd vliegt en voor we het weten is het eten tijd. We rijden het park uit en komen langs een gezellig ogend restaurant en aangezien Susan vandaag jarig is, gaan we uitgebreid eten. We krijgen een menu kaart in het Thai en als ik aan de ober een Engelse kaart vraag, krijg ik een leerboek, Engels-Thai in mijn handen gedrukt. Met andere woorden, hier in het leerboek kun je alles opzoeken.



Nou dat kost ons iets te veel werk en aangezien we honger hebben, proberen we het maar gewoon in het Thais. Varkensvlees met knoflook en peper, kokos soep met kip en champignons, gebakken rijst en twee 7-up. Dan is het afwachten of hij mijn Thai heeft begrepen. En jawel we krijgen exact wat ik besteld hebben en het smaakt echt top. Na een uurtje rekenen we af en nemen afscheid van de mensen hier. Het is hier super gezellig en de omgeving is mooi. Op de grote parkeerplaats zouden we kunnen blijven staan, maar als we eens goed rondkijken zien we een paar grote boxen staan, een ontvanger voor een draadloze microfoon en een groot beeldscherm met dvd speler. Mmmmm dit lijkt op karaoke. Karaoke is de nationale hobby van de Thai. Hoe meer ze drinken hoe beter dat ze kunnen zingen, dat wil zeggen, dat denken ze. Hoe kan ik uitleggen hoe zij klinken. Ok ik ga het proberen. Neem een groot formaat poes of kater, bind de pootjes aan elkaar zodat het beestje niet weg kan lopen, en begin steeds harder in het beestje te knijpen. De kat begint te gillen en zo ongeveer klinkt de gemiddelde Thai. Soms gaat het gillen mooi in het ritme van de muziek, maar vaak zijn ze een halve maat te laat of te vroeg. Omdat we maar 50 meter van het open restaurant staan wil dit dus zeggen dat we pas kunnen gaan slapen als het hier sluit. En geloof me weekend of geen weekend ze gaan door tot in de late uurtjes. Dus voor een goede nachtrust is het maar beter verder te rijden.

We willen van hieruit naar Tak rijden. We hobbelen weer verder over de slechte provinciale weg en zien aan de overkant van de weg een service station met Esso pomp. We moeten nog 2 km doorrijden tot we om kunnen draaien en omdat het al 17.00u is doen we dat maar. We tanken eerst de auto vol en zien dan dat er een banden reparatie bedrijfje zit. We vragen wat het kost om de nieuwe reservebanden op de achteras te leggen en de achterbanden te verhuizen naar de voorkant. We hebben dan weer perfecte banden die het wel tot thuis uithouden. We hebben nu 50.000 km gereden met de Michelin XZY 3 banden. De voorbanden hebben we 10.000 km geleden laten verwisselen met de achterbanden, omdat de achterbanden sneller slijten. Nu zijn de achterbanden 45% versleten en de voorbanden ongeveer 55%. Als we nu dus de achterbanden vervangen door de nieuwe reserve banden, kunnen we daar weer minimaal 50000 km mee rijden en als we dan de achterbanden naar de voorkant verhuizen hebben deze ook weer 55% profieldiepte, in vergelijk met nieuwe, We hebben ongeveer 40% profieldiepte verbruikt in 50000 km en we moeten nog maximaal 40.000 rijden voor we thuis zijn. Er zit dan op alle banden nog meer dan genoeg profiel en eenmaal thuis zullen we ze dan vervangen voor we naar Zuid Amerika verschepen. Ik heb vandaag ook nog een paar mailtjes gekregen in verband met de auto verzekering voor Rusland en de ziektenkostenverzekering. De wa auto verzekering kost 1200 euro per jaar en dekt heel europa en Rusland. Dit is wel lekker, want dan hoeven we nergens naar te kijken. De travelers ziektenkostenverzekering kost 1100 euro p.p. per jaar en dekt ook ongelimiteerd in Nederland. Dus als we straks thuiskomen kunnen we dit keer wel gewoon een paar maanden in Nederland verblijven, alvorens we weer naar Zuid Amerika gaan. We moeten een Europese autoverzekering hebben, anders komen we Finland niet in en voor Rusland is een autoverzekering ook een verplichting. Gelukkig komt vanaf 1 januari 2009 Rusland op de groene kaart te staan, dus hoeven we daar niets speciaals voor te doen.

We parkeren de truck op een klein veldje achter het wegrestaurant, op ruime afstand van de weg waar normaal om 6 uur de tractoren beginnen te rijden, die naar hun landbouwgrond gaan. Die dingen zijn krachtig en zuinig, maar hebben één probleem en dat is de bezuinigingen op de uitlaat. Ze maken herrie voor tien en al veel van die dingen hebben ons om 6 uur of vroeger uit ons bed gehaald. Susan gaat even eten halen. Ze is helemaal weg van Som Tham. Een pittige groene papaya salade. Susan begint ook al een beetje Thai te spreken. Ze neemt het niet zo nauw met de tonen van de taal, maar ze krijgt wel altijd besteld wat ze wil hebben. Zo ook vandaag. Het vrouwtje vraagt zelfs “Mai say Prik Thai” en dat verstaat Susan. Het betekent letterlijk “Niet instoppen Thaise pepers” Dan zegt ze zelfs “Mai say Khung” ze wil dus geen garnalen in de salade. En ze krijgt exact wat ze heeft besteld. Het bestellen van eten gaat ons steeds beter af en het vragen of ze de tank helemaal vol kunnen maken lukt vandaag ook. Langzaam maar zeker krijgen we de smaak te pakken en krijgen we ook steeds meer lef om Thai te spreken.

Susan eet in de auto terwijl ik het verslag schrijf. Als ze het bord en bestek weer terug gaat brengen naar het vriendelijke vrouwtje neemt ze voor mij barbecue vleesballetjes mee terug en die smaken ook super lekker. Ik heb gezien dat er dit jaar 130.000 bezoeken zijn geweest op de website en dat is meer dan de 89.000 in 2007. Elk jaar krijgen we meer bezoekers en dan is het ook de moeite waard om er veel tijd in te stoppen. De topper is 1200 bezoekers op één dag, die de website hebben bekeken. Echt boven verwachting. Zolang er veel bezoekers zijn zetten wij veel, heel veel foto’s op de website en proberen we elke dag een A4tje tekst te plaatsen.


Woensdag 10 december 2008: 30 graden en in de nacht 17!

Overnachting bij de Usu grot midden in de rimboe. GPS (dd mm ss,s) N 17 18 15,9 en E098 09 21,6.

Ik ben om 7 uur al weer wakker en ga me douchen. De zonneboiler heeft gisteren goed zijn best gedaan, want het water was opgewarmd tot 70 graden. Helaas koelt het in de nacht natuurlijk weer af en is het vanmorgen 45 graden. Het warme water moet een meter of 3 door koperen leidingen en kunststof slang, voor het uit de douchekop komt en dus duurt het even voor het warme water me bereikt. Het is buiten 17 graden en de eerste paar minuten is het water enorm koud. We zetten het water altijd heel zachtjes, zodat we niet al te veel gebruiken en we dus niet elke week het water hoeven bij te vullen. Gelukkig wordt het na een minuut al warmer en sta ik na 2 minuten onder een heerlijke warme straal.

Het is half 9 als we klaar zijn, en de auto naar de bandenman rijden. Het is natuurlijk een drukte van jewelste, omdat iedereen wil zien hoe de reservebanden naar beneden worden gehaald. Ze zitten op de laadklep en door deze te laten zakken liggen de banden op de grond. Dan is het een kwestie van 2 schroeven losdraaien en de laadklep weer omhoog doen. De banden blijven achter op de grond en ik neem een krijtje om te markeren waar de banden lagen. Hoeven we straks alleen de oude banden op dezelfde plaats te leggen, de schroeven weer vast te draaien en de laadklep omhoog te doen. Het karwei is snel gepiept en voor de 9 euro kan ik het zelf niet doen. Vermoedelijk hebben we de toeristen prijs betaald, maar hij en ik zijn tevreden. We hebben nu weer 4 perfecte banden die het met gemak tot thuis uithouden. Helaas moeten we thuis dan weer voor 5000 euro nieuwe banden kopen om weer klaar te zijn voor Zuid Amerika, maar dat is niet anders. Ik zie nu trouwens ook meteen dat de banden die nu voorop de auto liggen pas 30% versleten zijn, dus hebben we nieuwe achterbanden en voor banden die nog 70% perfect zijn. Dus we gaan Nederland met gemak halen. Perfecte banden trouwens, als je kijkt dat bijvoorbeeld Eugen en Monique al na 25000 km nieuwe nodig hadden. Ze hebben hier in Thailand zo goed als nieuwe gekocht van het Thaise leger. Ze betaalden 20 euro per band en dat is niks. Ze hebben nu 3.000km gereden en de banden zijn alweer 25% versleten, dus ik ben benieuwd hoe dat gaat in China en Mongolië. Met die banden zullen ze Turkije, waar ze een huis hebben waarschijnlijk niet halen. Wij hebben veel betaald voor de banden, 1000 euro met velg, maar ze hebben ons ook al 50.000 km over goede en slechte wegen laten rijden. Dus als je kijkt wat ze kosten en hoe lang ze meegaan zijn ze relatief goedkoop. Michelin XZY 3 is echt een aanrader. Susan eet nog een Som Tam, ofwel een papaya salade en ik heb een soort speklampjes met een krokant korstje. Geen idee hoe het heet maar het smaakt wel lekker. Dan rijden we rond kwart over tien richting de Birmese grens, waaraan we parallel blijven rijden richting het noorden en zo met een hele grote boog naar Chiang Mai gaan. We gaan bij Kees en Els op bezoek en hopen daar over een dag of tien aan te komen. 


Na 50 km beginnen de bergen en wordt het landschap zo mooi dat zelfs van mij mijn mond af en toe openvalt. We rijden door de bergen en passeren kleine nederzettingen van elke keer een paar huizen. De weg is supergoed alleen soms redelijk steil, zodat de gemiddelde snelheid erg laag is. Maar waarom klagen. Een lage snelheid is meer tijd om rond te kijken en er is zoveel moois te zien dat ik enorm geniet. Op de top van één van de bergen is een tempel en daar stoppen we even. Elke auto die langs rijdt toetert een paar keer als ze voorbij rijden, dit om eer te betuigen aan de goden.
 



Rond 13.00u komen we aan bij een grote tempel aan de Birmese grens . De grens plaats heet Mae Sot en het is een grote grensovergang met Thailand. Er is een brug gebouwd die Thailand en Birma met elkaar verbindt en die de toepasselijke naam vriendschapsbrug heeft. We parkeren bij de tempel en meteen komt er een jongen naar ons toe, die ons rond wil leiden. Hij laat ons vele dingen zien waaronder een paar grote trommels uit Birma. Als ik hem vraag waar de liggende Boeddha is neemt hij ons mee naar de achterkant van de tempel.



Er ligt een 50m lange Boeddha onder een afdak. Als ik vraag hoe oud de Boeddha is, want hij ziet er jong uit, vertelt de jongen dat hij 18 jaar oud is. In ons boek staat hij anders afgebeeld, mooi liggend in een tuin, maar ze hebben er een dak overheen gemaakt een paar jaar geleden. Beter voor de levensduur, maar minder mooi voor de foto. Dan probeert hij me uit te leggen dat ze een speciale Boeddha hebben die van goud is. Het duurt even voor ik begrijp wat `Tong` betekent. Ik heb het ooit in mijn Thaise lessen gehad, maar kon er even niet opkomen. Maar ineens valt het kwartje en begrijpen we elkaar. Hij vraagt ons even te wachten, want hij moet de sleutel halen van de tempel waar de gouden Boeddha in staat. Als de deur opengaat staat er, in een ruimte waarvan de wanden van spiegeltjes gemaakt zijn, een enorme gouden Boeddha.



Trots laat hij alle kanten en hoeken van het ding zien en daarna lopen we naar buiten. We vragen hoe ver het naar de Mea Moei markt is en hij vertelt dat we een half uur moeten lopen. We geven hem wat Thaise Bathjes als bedankje en hij loopt helemaal mee naar de weg om ons de richting van de markt te wijzen. Als ik nog even aan de jongen vraag of hij Thai is, zegt hij dat hij een Shan is. Hij is een vluchteling uit Birma, die hier nu in de tempel woont. We lopen over de brede en nieuwe weg naar de Friendship bridge en maken wat foto´s van Birma. Het enige dat Birma en Thailand scheidt is de rivier de Moei. We lopen even over de markt waar de Birmezen, Chinezen, Thai en zelfs Indiërs hun waren aanprijzen. Helaas zijn we te laat. De beste tijd is voor de middag en de avond maar daarop willen we niet wachten. We hebben trouwens al zo veel markten gezien in alle landen dus waarom zouden we wachten.
 



We vragen nog even of er een kapper zit, maar helaas is er voor een kapper geen plaats in dit mega toeristische stadje. We lopen terug naar de truck en rijden dan weer verder. Het is 3 uur en 70km verder is een grote grot waar andere Overlanders hebben overnacht. De weg is echt prachtig en we hebben geen spijt dat we deze wat zwaardere route hebben genomen. Ineens passeren we het ene checkpoint na het andere en we vermoeden dat dit komt omdat we vlak langs de grens van Birma rijden. Overal zie je auto´s rijden waar IOM op staat en dat zijn auto´s die de vluchtelingen uit Birma naar de opvang kampen brengen. Dan ineens zien we duizenden en nog eens duizenden houten hutjes die tegen en rond de bergen zijn gebouwd. Op straat ishet druk en overal zien we mensen lopen. Ik stop en maak wat foto´s en dan valt het kwartje. Het is een opvangkamp voor vluchtelingen. Ik heb nog nooit zoveel kleine hutjes gezien in mijn leven.


De kinderen zwaaien vriendelijk en we maken een paar foto´s. In Birma heerst een schrikbewind. De militairen zijn aan de macht en regeren met harde hand. De zon gaat onder en geeft een mooie rode gloed boven de bergen. Gelukkig slaan we net voor het helemaal donker wordt een zijweg in, die richting de grot gaat. We rijden de laatste paar kilometer door een mooie, maar primitieve omgeving waar de mensen hun ogen uitkijken als we ze passeren. Het laatste stuk gaat ineens zo steil bergop dat ik naar zijn eerste versnelling terug met schakelen om boven te komen. Met een verbruik van 275 liter per 100km gaan we stapvoets de steile helling op. Maar we komen er en dan gaan we ineens zo steil omlaag dat ik weer in zijn eerste versnelling moet afdalen, anders gaat de auto, zelfs met de motorrem, over zijn toeren. Dit is lang geleden, maar we weten dat we altijd boven komen. De weg loopt dood en we draaien de truck. We staan vannacht onder de grot en morgen gaan we deze bekijken. Als we uitstappen staan er een stuk of wat jongens naar de auto te kijken. Hier is volgens mij een mooie hangplek voor de jeugd, maar ze zijn vriendelijk en als we na tien minuten naar buiten kijken zijn ze al weg en staan we alleen in de rimboe.


Op de kaart leek het maar 70km maar in de bergen gaat de weg nooit recht maar slingert van links naar rechts. Dus elke keer weer vergissen we ons in afstanden, zodra we de bergen ingaan.


Donderdag 11 december 2008: 27 graden en in de nacht 17.

Overnachting in Mae Sariang bij een prachtige tempel. Gps(dd mm ss,s) N 18 09 38,2 en E 097 56 32,7.

We staan op en gaan eens buiten bij de grot kijken. Gisteren was er een verlaten kassahokje, maar omdat wij nu als enige klant in de buurt staan, hebben ze speciaal voor ons 2 meisjes in het hokje gezet compleet met Engelse folders. We lopen eerst maar eens naar de grot en zien dat het ding compleet onder water staat.



Met een paar lieslaarzen moeten het mogelijk zijn de binnenkant te bekijken of we moeten gebruik maken van een bootje. Helaas zijn deze dingen hier niet te huur en de dames zijn helemaal voor niets uit hun bedje gekomen. We maken wat foto’s van de buitenkant en maken daarna de auto klaar om verder te rijden. Ik zet de motor verwarmer aan, want na een paar honderd meter moeten we enorm steil omhoog en dan is het beter als de motor op temperatuur is. We passeren een dorpje waar de mensen nog traditioneel gekleed zijn. Vele oudere vrouwen hebben een 20 cm lange pijp in hun mond en we lijken wel teruggekeerd naar de middeleeuwen. Dan komt de helling dichterbij en in zijn eerste versnelling sukkelen we omhoog en halen het maar net. Als de auto niet helemaal warm is, hebben we weinig vermogen. Echt een merkbaar groot verschil. Na een km of 5 draaien we weer de 105 op die ons naar Mae Sariang brengt. Gisteren waren er enorm steile stukken, maar niets vergeleken bij vandaag. We rijden door de natuur met aan de linkerkant de Moei rivier die Birma en Thailand van elkaar scheidt. Op de achtergrond liggen de bergtoppen die er een mooi plaatje van maken. Na een kleine 30 km lijkt het wel of we terug in de tijd gaan.



Geen mooie huizen meer, maar alleen nog maar kleine gammele hutjes. De gemiddelde snelheid zakt enorm in en we moeten regelmatig naar zijn eerste versnelling terug om boven te komen. Het is nog erger als een achtbaan. Na elke bocht gaat het weer steil de lucht in om een paar honderd meter verder weer in een soort vrije val naar beneden te duiken.



Het uitzicht is fenomenaal, maar het is echt werken om vooruit te komen. Elke 50 meter moet er weer geschakeld worden om de juiste versnelling te kiezen. De motorrem doet goed zijn best en gelukkig hebben we zo´n ding. Langs de weg zien we heel af en toe een nederzetting, waar de etnische groeperingen van Birma wonen. Het is trouwens jammer dat op een foto niet te zien is hoe steil het omhoog en omlaag gaat, maar volgens de navigatie zijn er veel stukken bij van 33 %. Dus elke km dat we afleggen gaan we soms 330 meter omhoog of omlaag. En dat is, op Turkije na, één van de steilste bergpassen. Het leuke is dat de bergpas maar 880 meter hoog is. Maar veel vermoeiender dan de 5300 meter hoge pas in noord India. We wilden nog 250km over deze weg door rijden, de komende dagen, maar we slaan dit maar even over. Ik heb genoeg gezien en ben de bergen nu even zat. Helaas moeten we nog minimaal een dag door de bergen om weer in de normale bewoonde wereld te komen, maar dat is gewoon een kwestie van aftellen. Normaal is een helling geen probleem. Je ziet vaak boven of de weg, na een afdaling, ineens weer gaat stijgen en dan is het eenvoudig. Laat de auto naar beneden denderen en gebruik de opgebouwde voorwaartse snelheid om weer boven te komen.



Maar hier is het zo bochtig dat je nooit weet hoe lang een helling daalt of stijgt en zeker niet wat er achter de volgende bocht je te wachten staat. Dus moeten we ook nog langzaam afdalen. Stukken die je met 20 omhoog kunt rijden moeten ook in dezelfde versnelling afdalend worden genomen. We hebben namelijk een motorrem en dit is een klep die je met je voet bedient en die de motor uitzet en de uitlaat afsluit. Je remt dus op de compressie van de motor en dat werkt super. Tenminste als je de juiste versnelling kiest, anders wordt het toerental steeds hoger tot je de motor opblaast. Dus in zijn 1 omhoog is op het zelfde stuk ook in zijn 1 omlaag.  Langs de weg zien we veel loslopend vee. Geiten, koeien en meer van dat spul ontwijken is ook geen pretje. Na elke bocht kan er een kudde staan en hard remmen op een 33% helling is ook niet echt gemakkelijk.



We hebben vandaag een gemiddelde snelheid van 25 km per uur en een verbruik van 1op 3. Dus niet echt een top dag. Maar wel veel gezien. As we om 17:00 uur het stadje inrijden vinden we meteen in het centrum, bij een tempel, een mooie parkeerplek. Het is nog licht en daarom haasten we ons om een rondje te lopen. Als ik een kapper passeer vraag ik of ze me kan knippen maar de vrouw vertelt dat de kapper er niet is.



Wel geeft ze aan dat er een stuk verder nog een kapper zit en daar gaan we dus maar even kijken. Ik ben al meer dan 2 maanden niet meer geweest en mijn haren worden veel te lang. Bij de volgende kapper is het prijs. Hij wil me wel knippen voor 1,20 euro. Mooi prijsje, dus meteen in de stoel gaan zitten. Hij maakt er echt werk van, knippen en scheren, en dat wel een half uur lang voor een klein bedrag. We geven hem nog een fooitje en tevreden lopen we weer verder. We lopen langs vele kleine restaurantjes en stoppen bij een noedel soep tentje. We bestellen een lekker soepje met vleesvulling en stillen zo onze honger.
Dan lopen we terug naar de truck en gaan eens in de twee tempels kijken die hier liggen. De eerste is een hele mooie teakhouten tempel met een zilveren dak in Birmaanse stijl.



Helaas is het al avond en zijn de foto’s niet echt top, maar beter iets dan niets. De volgende tempel ligt op een heuvel boven de parkeerplaats van de truck. We bedwingen de treden en als we er arriveren maakt een monnik zelfs de deuren open en schakelt het licht aan. Hij kan trots zijn, want dit is weer een echt juweeltje. Alles is fel gekleurd en vermoedelijk is deze tempel pas gerenoveerd. Vanaf de heuvel hebben we een mooi uitzicht over de bergen waar net de zon achter verdwijnt.



Eenmaal terug bij de truck komen een paar mensen een praatje maken en buiten het aantal kilometers dat we hebben gemaakt, willen ze graag weten wat de reis gekost heeft. Dat is een vraag die we vaak horen, maar waar we altijd hetzelfde antwoord op geven “Geen idee!”.  Binnen in de truck is het ondertussen al lekker koel geworden en ik ga mijn verslag maken en dan vroeg mijn bedje in, want ik ben helemaal kapot van deze zware rijdag.


Vrijdag 12 december 2008: 29 graden.
Overnachting bij Kees en Els in de buurt van ChiangMai.

Na een slapeloze nacht staan we kapot op. We stonden bij een tempel waar veel Birmese vluchtelingen onderdak hebben gevonden en deze sliepen zo goed als langs de auto. Ze hebben herrie zitten maken tot 4 uur en om 5 uur schalde er uit de speakers van de tempel het ochtend gebed. Dus mijn ogen zitten nog half dicht. Rond 9 uur zijn we weer op weg en deze keer richting Chiang Mai. De weg gaat de eerste 90km door de bergen, maar het is minder steil dan gisteren. Slechts één keer moet de eerste versnelling er aan te pas komen om boven te komen. Meerdere keren passeren we de 1100 meter en zakken dan weer af tot 500.
We hebben networkstumbler aan staan, dit is een programma wat ons verteld of er onbeveiligde WIFI netwerken in de lucht zitten. We geven het weinig kans hier in de jungle, maar er blijken er toch een paar te zijn. We stoppen langs de weg bij een politiebureau en sturen snel onze website update´s naar Nederland.
De laatste 100km is de weg een stuk beter en we rijden nog wel omhoog en omlaag, maar veel minder steil en we kunnen vaak zien dat er na de afdaling weer een helling is, zodat we iets harder naar beneden kunnen rijden en zo de zwaartekracht laten helpen om weer omhoog te komen.

Rond 15.30u komen we aan in Chiang Mai en het eerste wat we doen is de douane opzoeken. We moeten onze auto invoerpapieren laten verlengen, want bij de grens krijg je nooit meer dan een maand. Ze doen even moeilijk, want de papieren zijn nog meer dan 2 weken geldig en het verlengen kan volgens de beambte pas de laatste week. Het is al bijna sluitingstijd en ze doen er alles aan om er onderuit te komen. Helaas ben ik even volhardend en uiteindelijk worden onze papieren toch verlengd. Dan rijden we naar de Carrefour, de grote supermarkt die alles heeft om in luxe te overleven. We kopen vlees en brood en nog wat lekkers en willen dan verder rijden naar Kees en Els. Het is vrijdag avond en enorm druk en als we na wat worstelen de auto toch weer uit het parkeervak weten te krijgen staan er zoveel auto´s dubbel geparkeerd dat we de bocht niet kunnen maken om het terrein af te rijden. Als er na tien minuten nog steeds geen actie is ondernomen besluit ik maar om achteruit te rijden en na een slalom weet ik de grote truck zo te manoeuvreren dat we via een andere uitgang het parkeerterrein toch kunnen verlaten. Het is helaas al weer donker geworden en het is nog 24km rijden naar het huis van Kees en Els. We weten gelukkig de weg en rijden zonder al te veel problemen naar het kleine dorpje. Het laatste stuk gaat over een smal zandpad, maar ook dat geeft geen problemen. Als we arriveren bij het huis, is het enorm veranderd. De tuin ziet er prachtig uit en alles is mooi verlicht. We denken dat ze niet thuis zijn. Er brandt licht en de auto staat onder de carport, maar we zien niemand. Als we dan naar het huis lopen, horen we stemmen en we worden met open armen ontvangen. Els was net aan het skypen en Kees heeft ons niet aan horen komen. We hebben een hele gezellige avond en kletsen honderduit over van alles en nog wat. We maken het alleen niet al te laat, want morgen is er weer een dag en vannacht hebben we echt weinig geslapen.


Zaterdag 13 december 2008:29 graden.
Overnachting bij Kees en Els in de buurt van Chiang Mai.

We moeten om half 8 opstaan want we staan achter de auto van Kees en Els geparkeerd en die moeten vandaag vroeg weg. Als we buitenkomen zien we alles in daglicht en het ziet er prachtig uit. De tuin is deels klaar en het huis ziet er prachtig uit. Kees en Els gaan vandaag Akki, hun nieuwe hondje ophalen. Tijdens de wereldreis een paar jaar geleden is hun trouwe 4 voeter met dezelfde naam, maar dan anders geschreven, overleden en nu komt er een nieuwe pup.
We ontbijten gezellig buiten met zijn 4-en op het terras en daarna ga ik binnen wat internetten. Susan neemt een heerlijke douche en geeft daarna de douche eens een flinke poetsbeurt. Alle ramen staan open en het is een lekker temperatuurtje binnen. We laden de Quad uit en leggen hem met een flinke ketting aan de auto vast. Er zijn twee tuinmannen aan het werk en die kijken hun ogen uit en roepen in het Thai dat ze het super vinden. We gaan weer binnen in de truck en ineens ziet Susan dat er vreemde mensen op de plaats lopen en ik ga buiten een kijkje nemen. Het is een Nederlandse moeder en haar zoon die Kees en Els even op wilden zoeken. Helaas zijn Kees en Els niet thuis. De moeder is bij haar zoon op bezoek, die hier woont met zijn Thaise vrouw. Ze komen uit Eindhoven, dus uit dezelfde plaats waar ik geboren en getogen ben, en we staan zeker een uur buiten te praten. Als hij Kees belt, blijkt die al op de terugweg en we gaan gezellig op het terras zitten om op hen te wachten. Dan stopt de auto van Kees en Els en er komt een klein bruin hondje met een zwart bekkie al bibberend uit de auto. Alles is nieuw voor het beestje en met zijn staart tussen zijn benen gaat hij een kijkje nemen in zijn nieuwe huis. Het is echt een scheetje en al snel verdwijnt het bibberen en begint hij er lustig op los te kwispelen. De gasten nemen afscheid en wij gaan een hapje eten in de truck. Rond 18.00u gaan we binnen een kijkje nemen en Susan en Els snijden de groentes en Els maakt een heerlijke maaltijd. Morgen is het onze beurt om te koken en daarvoor moeten we morgen eerst groenten gaan halen. Na het eten wassen ik en Susan af en slacht Els nog even een ananas als toetje. Ik heb beloofd om de laptop van Kees opnieuw te installeren, want het ding is zo traag als de pest geworden. Eerst True Image installeren om een backup te maken en dan beginnen de problemen al. Vermoedelijk is de harddisk kapot, want hij maakt enorm veel leesfouten. Vandaar dat hij natuurlijk zo traag is. We zitten nog een uurtje of wat te buurten en gaan dan slapen. De computer is nog minstens 4 uur bezig met de backup en daar willen we niet op wachten.
Morgen is er weer een dag en dan zien we wel.


Zondag 14 december 2008:30 graden overdag en ´s nachts 16 graden.
Overnachting bij Kees en Els in de buurt van Chiang Mai.

Susan is er al weer vroeg uit, want ze wil wassen. We hebben vanaf Seam Riep in Cambodja niets meer gewassen en we hebben dus ongelofelijk veel was en niet te vergeten al het beddengoed van ons, maar ook nog van het logeerbed. Ik slaap lekker verder en rond een uur of 09.00u kom ik er ook uit. Susan maakt een lekker ontbijtje klaar, we sluiten de slangen aan op de afvaltanks, hangen de waslijn en de was op en gaan dan lekker even bij Kees en Els kletsen.
Rond een uur of twaalf begin ik aan Kees zijn PC. We maken een backup met true image zodat we al zijn data straks terug kunnen zetten. De boothardisk maakt veel leesfouten en ik vermoed dat die vervangen moet worden voor we Windows opnieuw kunnen installeren. Een uur later rijden we lekker met de Quad naar de markt om groenten te halen. Vandaag is het onze beurt om te koken. Vlees hebben we een paar dagen geleden bij de Carrefour al ingekocht en ingevroren, dus dan hoeven we vandaag niet zo ver te rijden. Voor de lunch maken we een lekker Tom Kha Kai soepje en aangezien we nog kokosmelk over hebben maken we dan voor vanavond bief in rode curry saus.

De hele middag zit ik verder aan de PC om met name onze Garmin Gps weer fatsoenlijk werkend te krijgen. Sinds een week kan hij namelijk niet meer routen en dat is behoorlijk onhandig. We krijgen steeds de ene na de andere foutmelding. Het lukt om een beveiligde kaart van Thailand te unlocken zodat deze werkt. Verder download ik een Spaanse cursus en een kaart van China en Rusland voor de Garmin. Susan maakt de soep klaar, die weer heerlijk smaakt, doet daarna de afwas en gaat dan bij Kees en Els beurten. Rond een uur of half 6 komt ze de groenten en de rest van de ingrediënten halen en snijdt samen met Els alles. De biefstuk uit Cambodja is enorm taai, dus eerst mept ze er een kwartier flink op los en daarna snijdt ze het in hele kleine stukjes. Vervolgens moet het wat langer blijven sudderen om nog een klein beetje malser te worden, maar als het uiteindelijk klaar is, smaakt het heerlijk en iedereen zit ervan te genieten. Voor Els was het alleen jammer genoeg een klein beetje te pittig, maar ze vond het wel lekker. Susan wast af, Els ruimt alles weg en zet ondertussen thee, want we hebben een heerlijk toetje. We zagen namelijk op het marktje donuts liggen en dat vonden we wel een geschikt toetje. Het zijn niet de Dunkin Donuts, die ze hier ook meerdere filialen hebben, maar ze smaken niet verkeerd. En zo is er al weer een dag voorbij gevlogen.


Maandag 15 december 2008:30 graden overdag en ´s nachts 15 graden.
Overnachting bij Kees en Els in de buurt van Chiang Mai.

Om kwart voor zeven is Susan al weer uit bed en zet de wasmachine aan. Van gisteren en eergisteren heb ik nog geen verslag geschreven, dus dat schrijft ze meteen. Nu is het moeilijk er iets leuks van te maken, want we rijden niet. Ik blijf lekker nog even in bed liggen en ga Spaans leren.
Vandaag is er weinig gebeurd. Susan draait 2 wasmachines, maakt weer een lekker ontbijtje en een lunch en gaat buiten in de zon een boek zitten lezen, terwijl ik binnen aan het internet zit. Later op de middag komt ze weer binnen, doet de afwas en als Kees en Els thuis komen gaat ze daar gezellig bij zitten kletsen. Vandaag kookt Els weer en Susan helpt haar mee met groentes snijden. Als toetje heeft Els een verse papaja milkshake en Susan vindt het ontzettend lekker. Ik ben geen fan van papaja, maar het smaakt niet smerig. Terwijl Els en Susan het eten klaar aan het maken zijn, begin ik Kees zijn Laptop opnieuw te installeren. Er zit een recovery disk bij, dus eigenlijk is het een dvd inleggen en opstarten. Maar hij leest de dvd niet en na een half uur stopt de installatie. Altijd zit er wel iets tegen. Dus gewoon de Windows cd erin stoppen en alles met de hand installeren. Ik moet alle drivers hebben en die laat ik via mijn laptop van het internet. Het netwerk is zo traag dat ik tot in de late uurtjes bezig ben. Rond 11 uur ga ik slapen en is er al weer een dag voorbij gevlogen.


Dinsdag 16 december 2008:29 graden overdag en ´s nachts 17 graden.
Overnachting bij Kees en Els in de buurt van Chiang Mai.

Alweer is Susan er vroeg uit in verband met de was en schrijft de website update. Vandaag is de gehele dag de computer van Kees aan de beurt en natuurlijk zit alles weer tegen. Els heeft Susan tijdelijk een boek te leen gegeven en dat zit ze lekker in het zonnetje te lezen. Tussendoor maakt ze een heerlijke lunch en ´s avonds kookt ze weer een heerlijke maaltijd voor ons allemaal. Het is rood varkensvlees, varkensvlees met knoflook en peper, heerlijke gemengde groenten en gebakken tofu. We kletsen nog lekker wat na en duiken dan heerlijk ons koude bedje in.


Woensdag 17 december 2008: 28 graden overdag en 15 in de nacht.
Overnachting bij Kees en Els in de buurt van CHiangMai.

We maken ons al vroeg klaar om met de quad naar Chiang Mai te rijden. Het is een half uurtje rijden en zelfs met een vest aan hebben we het koud. Als eerste gaan we geld wisselen. We hebben nog wat geld uit Maleisië en dat zetten we om naar Thaise Bathjes. Het is alweer 11 uur als we richting het Park Hotel rijden. We hadden gehoord dat je daar super lekker buffet kunt eten voor 2,70 euro pp. Als we er arriveren blijken er meer mensen te willen gaan eten. Er stoppen net 4 grote dubbeldeks bussen waar een horde toeristen uit komen. Als we restaurant binnen komen staan de gasten al met 4 rijen dik te wringen bij het buffet. Wij wachten rustig onze beurt af en sluiten dan netjes aan. Het buffet is echt top zeker als je kijkt naar de prijs. Na het eten rijden we naar het centrum van Chiang mai en gaan naar het grootste computer shoppingcenter, want ik moet een nieuwe externe harddisk hebben, we hebben er al 4 bij ons, maar allemaal zitten ze vol. We stropen alle winkels af om de beste voor de laagste prijs te vinden en kopen een 400 GB unit voor 80 euro. Dan rijden we weer verder en gaan postzegels kopen bij een klein postkantoor. We hebben een nieuwe kaart voor de navigatie ontvanger en daarmee vinden we alle dingen die we zoeken.

We rijden met de quad, in de spits, door de drukke straten en gaan nog even naar de Carrefour supermarkt. We moeten groenten hebben en waspoeder en dat is hier allemaal te vinden. Ook kopen we een muggen frietuur apparaat. De muggen komen op de luchtstroom en uv lamp af en worden dan door een hoge spanning gedood. Het begint al donker te worden en we moeten dus snel worden om nog voor het donker thuis te zijn. Het is een half uurtje rijden en we weten ondertussen de weg. We zijn hier al vele keren geweest en vinden blindelings de weg terug.
 



Els heeft vandaag lekker gekookt en na het eten zitten we nog tot een uurtje of tien te praten. Dan is er weer een dag voorbij en gaan we lekker slapen.

 

Donderdag 18 december 2008: 28 graden overdag en 15 in de nacht.
Overnachting bij Kees en Els in de buurt van ChiangMai.

We doen het rustig aan vandaag. Ik blijf nog even in mijn bed en leer nog een paar uurtjes Spaans voor ik mijn overall aantrek om wat kleine klusjes aan de auto te doen. Ik ga de koppeling tussen de gashevel en de stang die naar het gaspedaal gaat herstellen. Er is een rubber kapot en dat had ik met een tie-wrap professorisch opgelost een paar weken geleden. Met een rubber blokje, een schroef, veer en een paar moeren is het snel bekeken. Daarna hebben we samen de inventarislijst gemaakt. Alle bagagebakken een keer doorgelopen en alles opgeschreven zodat ik het alleen nog in de computer moet invoeren. Het is goed 14.00u als Roger ons belt. Hij en Karlijn zijn in de buurt en willen op bezoek komen. We hebben de Overlanders al een paar keer getroffen en we vinden het wel leuk om ze weer te ontmoeten. Ik had ze al een route beschrijving doorgemaild en ben benieuwd of ze het kunnen vinden. Ik lees nog even mijn mail en zie dat de Tang Jung, de man van het Chinese reisbureau een antwoord heeft op onze mail van gisteren. We hebben een laatste bod gedaan om voor 3370 euro per auto de reis door China te organiseren en dat heeft hij geaccepteerd. Ik bel direct Eugen en Monique om dit door te geven en stuur een mail terug met de vraag of echt alle kosten inclusief zijn. Niet dat we straks nog voor alles moeten gaan betalen. Als we antwoord hebben zullen we de Belgen, die met hun Porsche onderweg zijn op de hoogte stellen. De Belgische mannen zitten met hun Porsche nu in Iran en we zijn benieuwd of ze geen problemen gaan krijgen met de brandstof. Die is namelijk alleen met een speciaal pasje te krijgen.
 



Rond 5 uur komen Roger en Karlijn het terrein op gereden en het is leuk ze weer te zien. Susan heeft extra vlees uit de vriezer gehaald, zodat ze mee kunnen eten vanavond. We zitten weer gezellig te buurten en ondertussen maakt Susan het eten klaar. Pepersteak met aardappelen en groenten. Het smaakt super alleen de biefstuk, de duurste die we konden vinden in de Carrefour is zo taai als de pest. Het is heerlijk, maar het kost wel je tanden. Els zegt nog dat het opeten veel sneller gaat dan het klaarmaken, maar deze keer heeft ze het mis. Je moet kauwen en nog meer kauwen om het weg te krijgen, maar de smaak is ok. Kees en Els zijn ook Overlanders en de verhalen vliegen weer in het rond. Altijd weer leuk om met mensen te praten die dezelfde manier van leven hebben.
Rond tien uur gaan we slapen. Eerst nog even het verslag maken en dan ons heerlijke bedje in.


Vrijdag 19 december 2008: 29 graden overdag en 15 in de nacht.
Overnachting bij Kees en Els in de buurt van ChiangMai.

Nog steeds is niet alle was weggewerkt en Susan gooit de wasmachine weer aan. Als ik opsta en ze een ontbijt met eieren en spek voor me klaar aan het maken is gilt ze ineens: ‘Shit, er komt water vanonder de wasmachine vandaan!’. Snel een tegel van de grond afgehaald en een dweil ertussen gelegd, want we staan scheef en het water loopt richting de accu’s, waar het naar beneden sijpelt. Ik kijk meteen naar de vuilwatertank en die geeft aan 30% vol te zitten en dat is normaal na 1 wasmachine die bijna klaar is, dus ik maak me nog niet zo druk. Echter als Susan de was buiten opgehangen heeft, komt ze binnen en zegt me even buiten te gaan kijken. Onder onze auto ligt een grote plas water en er loopt nog steeds water vanonder uit de truck. Dan moet ik dus even de wasmachine naar voren halen, om te zien wat de oorzaak is. Al snel ben ik erachter dat er druk op de vuilwatertank staat. Het afvalwater kan er dus niet in gepompt worden en loopt dus gewoon langs de pijp in de camper. De ontluchting van de tank is verstopt. Flink doorblazen en met een eetstokje doorprikken en het euvel is weer verholpen. Morgen moet Susan weer wassen en dan weten we of het geholpen heeft.

Karlijn wil een duik in het zwembad gaan nemen, dus ik en Susan doen mee. Het water is slechts 24 graden. Karlijn en ik zitten er zo in, maar voor Susan duurt het even wat langer, maar trekt daarna ook vrolijk baantjes. Ze is er daarna wel als eerste weer uit, want ze moet echt in beweging blijven om het niet te koud te krijgen. Daarna gaat ze lekker in het zonnetje op zitten warmen. Nee, de temperatuur voor het water had voor haar toch echt wel iets hoger mogen zijn, maar het was wel lekker om even te zwemmen. Als we allemaal weer droog en omgekleed zijn, rijden we met de Quad en de auto van Karlijn en Roger naar de Carrefour. Zij willen voor vanavond koken voor ons allemaal en willen sowieso graag weer eens lekker boodschappen doen in een fatsoenlijke supermarkt, want in Laos hebben ze dat niet. Ze weten de weg nog niet en rijden dus achter ons aan. Het is eigenlijk precies lunch tijd en we gaan meteen met z’n viertjes de Mac Donalds in om even lekker van een burgertje te smullen. Doordat we eerst de Mac Donalds zagen zijn ze vergeten dat ze eerst even bier moesten kopen, want heel belachelijk hebben ze hier als regel dat er slechts op bepaalde uren alcoholische dranken verkocht mogen worden. Dat is van 11.00u tot 14.00u en daarna pas weer na 17.00u. Wij zien echt niet in wat daarvan de reden kan zijn en er spreekt hier geen mens fatsoenlijk Engels om het uitgelegd te krijgen, maar het is nu eenmaal de regel. Echter koop je meer dan 10 liter drank in totaal dan mag het ten alle tijden?!? Nu is de nood niet zo heel erg, want ze hebben nog 2 flessen bier van 750ml in hun auto staan, dus dan kopen ze het morgen wel weer ergens. We leggen ze ook uit dat bij de winkel niet zo ver van Kees en Els bier verkocht wordt, want daar halen Kees en Els het ook altijd, dus daar kunnen ze eventueel ook even heen gaan als ze terug rijden.

We laden onze spullen bij hen in de auto, omdat wij nog even op ons gemak verder willen kijken, en nemen afscheid. Wij gaan weer terug naar binnen en kijken voor een ventilator en eventueel nog voor een betere oplossing voor de gashevel. Een mooie ventilator vinden we en die bouwen dan in de slaapkamer in, dan hoeven we niet steeds de grote ventilator in het raam te zetten, waardoor Susan weer 20cm van haar bed kwijt is. Voor nu hebben we het niet nodig, want elke avond is het rond de 24 graden in de slaapkamer en we liggen al te bibberen van de kou met die temperatuur, maar voor straks, als de temperaturen weer omhoog gaan.

Tegen de tijd dat wij terug rijden begint de lucht iets te betrekken, dus we geven flink gas, anders zijn we bang nat te regen en Susan heeft de was nog buiten hangen, maar gelukkig blijft het droog. ’s Avonds eten we een heerlijke salade met super lekkere verse worst, net als in Nederland en aardappelen. Ze hebben de worst bij de Makro gekocht, dus dan moeten wij daar ook even gaan kijken, dat kunnen we mooi invriezen. Iedereen is eigenlijk moe, ook Kees en Els en na de afwas nemen we meteen afscheid. Roger en Karlijn hebben nog een paar kleine probleempjes met hun laptop, dus we zeggen dat ze nog wel even bij ons langs kunnen komen, dan los ik het meteen op. We hadden over een bepaalde film, die ontzettend komisch is en we geven hen de DVD zodat ze die lekker in bed kunnen kijken. Echter hij draait niet naar behoren en we besluiten om de film dan maar gezellig met z’n vieren bij ons binnen te kijken. We hebben de film nu al 2 keer gezien en hij blijft lachen. Als de film afgelopen is, is het al 23.00u geworden en Susan duikt lekker meteen in bed en ik blijf op internet chatten, want het is vrijdagavond en dan zitten er veel mensen op internet.


Zaterdag 20 december 2008: 29 graden overdag en 13 in de nacht.
Overnachting bij Kees en Els in de buurt van ChiangMai.

Ik heb vannacht tot 4 uur zitten chatten en daarom was ik pas om 11 uur uit bed. Na een ontbijtje ben ik toen maar aan de backups begonnen van de laptop. Gelukkig hoef ik daar niet bij te blijven en gaat alles vanzelf. Omdat het toch al zo laat is, ga ik de accu´s maar eens bijvullen. Een karwei dat elke 2 tot 3 maanden terugkomt. Ik ben er voortaan handig in en na het openen van de vloer gaat het redelijk snel. Het is nu meer dan 2 maanden geleden en het accu water staat nog steeds boven de platen maar er mag wel wat bij. Ik heb nog een liter of 9 gedistilleerd water langs de accu´s staan en het blijkt bijna genoeg te zijn. Er gaat 2 liter in elke accu, dus heb ik 12 liter nodig. Ik moet nog één accu als het water op is, maar we weten waar we het hier kunnen kopen. We rijden met de Quad heerlijk zonder helm over het landweggetje naar een autozaak om een berg flessen water te kopen. Helaas hebben ze slechts 4 liter en die nemen we dan maar mee. Als we terug komen komt Roger even een kijkje nemen, want hij wil de accu´s wel eens bekijken. We staan een half uurtje te praten over zonnepanelen en laders en dan ga ik verder met het vullen.

Het is 17.00u als ik klaar ben en het is tijd om buiten te gaan kijken. Iedereen zit gezellig te buurten en ik ga erbij zitten. Het begint al weer kouder te worden en snel haal ik mijn vest. Het is 23 graden, maar de temperatuur zakt snel. Els is vandaag aan het koken en Susan en Karlijn snijden de groenten. Als het eten klaar is ga ik snel de truck in, want ik heb het koud. Buiten is het al 19 graden en dat is vrieskoud voor ons. We wisselen wat waypoints van de gps uit met Karlijn en Roger, want zij zijn al in Laos geweest en hebben mooie dingen gezien. Grotten, watervallen, bergketens en mooie natuur. Ik zet in de truck de verwarming aan om die te testen of het ding nog wel werkt. We hebben hem alleen in Noord India, Nepal en bij de start in Oostenrijk nodig gehad en nu is het weer tijd voor wat warmte. Binnen een paar minuten is het heerlijk warm binnen en is het weer genieten.
Karlijn komt nog even met haar laptop langs zodat ik er Harry potter op kan zetten en ineens roept Roger dat we buiten moeten komen kijken.
De lucht is verlicht met felle sterren die een oranje kleur hebben. Het zijn honderden lampionnen die de lucht in gaan. We weten niet ter ere van welke heilige dat gebeurd maar we denken dat iemand 100 geworden is. Kees en Els hebben er ook één en steken die aan. Het is een brandertje waar omheen een hele grote zak zit. De warme lucht stijgt op en zo gaat het ding de lucht in. Het brandt een half uurtje en kan tientallen kilometers afleggen. Echt een mooi gezicht.
 



Dan ga ik snel weer naar binnen waar het 25 graden is en waar het een stuk beter is dan buiten. Vreemd dat je het met 20 graden echt koud hebt.









Copyright © door Een reis rond de wereld Alle Rechten Voorbehouden.

Gepubliceerd op: 2008-12-13 (2420 maal gelezen)

[ Ga terug ]
Content ©
Volg onze reis online, 5 jaar met de DAF de wereld door


PHP-Nuke Copyright © 2005 by Francisco Burzi. This is free software, and you may redistribute it under the GPL. PHP-Nuke comes with absolutely no warranty, for details, see the license.
Pagina Rendering: 0.07 Seconden