Welcome to Een reis rond de wereld

Travel now and work later

Hoofdmenu

Translate to any language, choose your language here above..



Reisverhalen
Wereldreis op datum:
2009

Wereldreis per land:




Favoriete links


Terugblik op.. (pdf)


De camperbouw en de dagelijkse bezigheden


Info & materialen


  
1 t/m 7 december 2008





Maandag 1 december 2008: 32 graden

Overnachting net na de grens, in Thailand. Gps (dd mm ss,s) N 11 43 54,3 en E 102 54 20,3

Rond 7 uur zijn we wakker en gaan we de truck klaarmaken voor vertrek. De compressor draait een minuut, want zelfs na 10 dagen is er nog altijd bijna 4 bar druk in de tanks. Ik rij de truck een meter naar achteren, zodat ik de oprijdblokken, die onder de voorwielen liggen, weer in de truck kan leggen en installeer de laptop in de cabine voor navigatie. De eigenaar wil ook graag een foto van zijn familie voor onze truck en ik maak nog snel even een foto. Een leuke tekst erbij en nog even afdrukken met de fotoprinter en weer is hij enorm blij. 


We krijgen nog 12 kleine flesjes drinkwater mee en dan is het tijd om afscheid te nemen. De eigenaar is echt een schat, altijd blij en niet alleen op geld uit, want we hebben al zo veel van hem gekregen. Maar ook zijn vrouw en het personeel zijn ontzettend vriendelijk en ze staan meteen voor je klaar. Ze wilden gisterenmorgen zelfs de Quad voor ons wassen, maar dat vinden we niet nodig. Susan heeft de opgedroogde modder er met een tod vanaf geveegd en gecontroleerd op ongedierte en dat is voldoende. Eugen en Monique rijden het eerste stuk voorop, want ze hebben geen airco en dus moeten de ramen open. Het is een zandpad met vies rood zand en als je achter ons aan rijdt stoft het enorm. Wij houden de ramen lekker dicht en zetten de airco aan en hebben dus geen problemen, anders dan het minimale zicht door het stof. De weg vandaag is mooi en redelijk goed. We rijden door de heuvels waar vele bomen in bloei staan. De groene bomen met gele bloemen in de kruin en dat hadden we dus nog nooit gezien. Het is vandaag 250km rijden tot de Thaise grens en na een uurtje of 2 beginnen we honger te krijgen. We stoppen net voor een nieuw gebouwde brug waar vele kleine restaurantjes zijn. We stoppen speciaal hier, omdat ik een berg pannen zie glinsteren en dat betekent dus dat we een ruime keuze hebben en het eten gewoon aan kunnen wijzen. Ik heb rijst met grote garnalen en als ik zeg groot, bedoel ik enorm! Het zijn er maar twee maar ze zijn 5 cm doorsnee en wel 10 cm lang. Na het pellen ben je al een berg vlees kwijt want de poten en kop lust ik niet.

Na het eten loop ik even rond en zie de oude pond liggen, waarmee je een jaar geleden nog naar de overkant moest. Het ding is gammel, klein en niet echt zeewaardig. Gelukkig kunnen we nu over een mooie brug rijden. Op de weg zie je regelmatig baboematjes liggen waar ze rijst op gooien. Het zwarte asfalt is heerlijk warm en daardoor droogt de rijst enorm snel.
 



De weg gaat soms enorm stijl omhoog. De bergen zijn maar een 300 meter hoog, maar we gaan als een jojo na elke bocht omhoog en dan weer omlaag. Soms moeten we zelfs in zijn 2e versnelling de hellingen nemen. Er wordt hier stroom aangelegd om de kleine dorpjes aan het net te koppelen en als we op een super steil stuk omhoog rijden, zien we 3 mannen een grote rol kabel omhoog duwen. Die moeten energie leveren en we hopen maar dat ze niet alle drie tegelijk in hun handen moeten spugen want ik denk dat de rol dan in een paar seconden weer beneden is.
 



Rond 3 uur komen we aan bij het douane kantoor wat 5 km voor de grens ligt. We stoppen en gaan even een kijkje nemen, maar er is niemand aanwezig. Een vriendelijke agent vertelt ons dat we maar naar de grens moeten rijden en het daar kunnen regelen. Bij de Cambodjaanse grens gaat het snel. Het is even zoeken en er moeten 3 mensen aan te pas komen om het carnet in te vullen. Maar met wat hulp van ons is het zo gepiept. Dan nog even een uitreisstempel halen en kunnen we doorrijden naar de Thaise kant. Ook hier gaat de douane snel. Ook hier moeten we even helpen, maar we krijgen de juiste papieren. Dan nog even naar de overkant om onze visa af te laten stempelen en klaar is Kees. Helaas is er weer een nieuwe regel en moeten we eerst een berg formulieren invullen. Eugen en Monique zijn snel klaar, maar dan zijn wij aan de beurt. U hebt dus een auto en een moter…. JA… dat kan niet. U kunt niet met twee voertuigen tegelijk de grens over… Shit en nu. We hebben al meerdere keren de grens gepasseerd, maar nooit geen problemen gehad. Het meisje weet zich geen raad. Gelukkig spreek ik een klein beetje Thai, want de dame spreekt geen enkel woord Engels. Dan wil ze de Quad op Susan haar naam zetten en vraagt ze of we even nieuwe douane papieren willen halen aan de overkant. Lieve schat dat gaat niet, want dan komen we straks in de problemen als we het land uit moeten. De Quad staat namelijk op mijn naam. Dan komt er een man binnen met veel strepen en sterren en die regelt het gelukkig voor ons. Het duurt wel 2 uur voor we over de grens zijn. Het lijkt wel of ze het steeds moeilijker maken voor de Overlanders, want elke keer zijn er weer nieuwe regels.

Na de grens rijden we een km of 10 dor Thailand en stoppen bij een restaurant aan de zee. We bestellen wat eten en de obers begrijpen er geen barst van. Spreek ik dan zo slecht Thai? Het blijkt dat ze hier nog steeds Cambodjaans spreken, maar we krijgen bijna alles wat we hebben besteld. De soep gaat fout, maar de rest is heerlijk. Ze hebben namelijk alleen een Thaise menukaart en het lezen gaat me nog steeds zeer slecht af. En regel vertalen kost me een kwartier en dat wordt dus niks. Ik ga na het eten even het verslag maken en dan zitten we nog een paar uur gezellig te buurten, alvorens we ons bed in duiken.
 




Dinsdag 2 december 2008: 30 graden dus lekker koel

Overnachting in de buurt van de Krating waterval. GPS (dd mm ss,s) N 12 50 10,3 en E 102 06 59,7

Vannacht slecht geslapen, maar toch nog niet al te sloom wakker geworden om 7 uur. We maken de truck klaar en zijn om kwart voor negen al weer op pad. De weg is supermooi en we rijden 70km lang vlak langs de grens met Cambodja. Ik denk dat de breedte van Thailand de eerste 70km, maar 5 km is en dat merk je aan de taal, prijzen ( ze willen dollars) en aan de gezichten. De eerste stad die we passeren is Trat en daarna gaat de weg mooi door de heuvels richting Chantaburi.
 



We zien langs de weg een bord dat er een Tesco Lotos supermarkt in Chantaburi moet zijn en vol goede moed gaan we op zoek. We doorkruizen heel de stad en als we het bijna op willen geven, zien we een joekel van een reclamebord in de verte op een groot gebouw staan. Het kost nog een kleine tien minuten om er te komen, maar uiteindelijk vinden we het. We doen boodschappen, want we willen in een nationaal park gaan staan, waar er weinig kans is dat we te eten zullen krijgen. We zoeken weg nummer 3322, maar de kaart die momenteel op de GPS unit staat is echt klote. We hebben een afwijking van 1 km en dan is het elke keer weer gokken waar we ons bevinden. Gelukkig ziet Monique een bord waar de weg op staat en via de walki Talkie geeft ze dit door. We weg is smal maar mega mooi en gaat door de groene natuur. De weg gaat als een achtbaan omhoog en omlaag, maar het rijden op de weg is echt genieten. We stoppen bij onze eerste bestemming en dat is Wat Khao Sukim. Deze tempel anex museum liggen op een berg en zijn via een gratis treintje te bereiken. We parkeren de trucks en Eugen en Monique zijn echt tempel moe. Ze willen niet mee en blijven bij de auto. Wij gaan een rondje lopen en zelfs beneden is het super mooi. Honderden grote Boeddha beelden staan op een rij te pronken en snel maken we een foto. Dan lopen we naar het treintje en dat ding vertrekt elk half uur en is net op weg naar boven. We willen daar niet op wachten en gaan met de trap. Een paar honderd treden doen ons niet veel meer en in een poep en een scheet zijn we boven. Als we boven zijn blijkt er net een treintje aan te komen dat helemaal vol monniken zit. Voor hen is de trein meteen vertrokken, zodat ze niet hoeven te wachten.
 



We lopen achter de monniken aan en krijgen te horen dat het bovenste deel van de tempel gesloten is, want de monniken gaan een middag dutje doen. We lopen dus maar naar het grootste gebouw en gaan binnen een kijkje nemen. Het staat helemaal vol met grote vazen, beelden en meubels. Dan zien we een bordje waarop staat tentoonstelling 1e verdieping. We lopen dus maar eens de trap op. Boven zijn 3 grote gebouwen die helemaal vol staan met moois. Grote Chinese vazen, mooi beschilderd met felle kleuren .
 



We zien zelfs meerdere vazen die ingelegd zijn met paarlemoer. Vooral de houten meubels zijn prachtig. Ze zijn allemaal ingelegd met paarlemoer. Ook alle kasten staan vol met prachtige beeldjes van marmer, jade etc. en we vinden het zonde dat Eugen en Monique beneden gebleven zijn. Als we weer beneden bij de truck arriveren staan er twee monniken bij de auto te kijken en steken een duim omhoog om aan te geven dat ze het gaaf vinden. Ze komen even een praatje maken en gelukkig spreekt n van de jongens redelijk Engels. De Engels sprekende heeft een wit gewaad aan en de andere een bruine. Als ik vraag waarom dat kleurverschil, verteld hij dat wit betekend dat je monnik bent in wording en het bruine gewaad is voor de echte monniken. De jongen wordt over 5 dagen ingewijd en blijft dan 3 maanden in een klooster of tempel. Van elke familie moet 1 zoon 3 maanden als monnik dienen en hij is de uitverkorene. De monnik heeft vele vragen en de jongen vertaald zijn Thai en mijn Engels. Ik merk dat ik steeds meer begin te verstaan van het Thai en als ik probeer in het Thai het gesprek te voeren vind hij dat prachtig. Een echt gesprek voeren is onmogelijk, maar ik begin de smaak te pakken te krijgen. De monnik vraagt of we een kaart hebben om ons via die kaart uit te leggen wat de goede en slechte wegen zijn. De jongen is moderner en zegt tegen de monnik dat we natuurlijk GPS hebben en daar heeft hij natuurlijk gelijk in. Boven op de berg wordt een mega nieuwe tempel gebouwd en als die klaar is moet het hier de belangrijkste religieuze plaats worden van heel Thailand. De tempel is pas voor 10% voltooid en niemand weet wanneer hij klaar zal zijn. Elke keer als er genoeg giften binnen zijn, wordt er weer een stukje extra gebouwd en daardoor kan het nog tientallen jaren duren voor de tempel klaar is. Hieronder is de maquette te zien van de tempel die gebouwd gaat worden.
 



Na een half uurtje gaan de monnik en de bijna monniken verder en wij rijden naar een Nationaal park met grote waterval 25 km verderop. Als we daar aankomen is het al half 5 en eigenlijk te laat. Als we dan het bord zien met de prijzen is de keuze snel gemaakt. Volwassen Thai 40 bath, Farrang ofwel buitenlanders 200, de auto 30 bath en dus zouden we 12 euro moeten betalen om even naar de waterval te gaan kijken. Gewoon belachelijk, voor dat bedrag heb je hier een kamer in een hotel. We draaien dus om en parkeren 50 meter terug op de grote en lege parkeerplaats. We laden de stoelen uit en Susan en Monique maken iets te eten. We gaan echt geen 12 euro betalen voor een nacht in een park, want de prijzen zijn in dit park per dag! Het is ook een redelijk verlaten park en dat vind ik niks gek met die prijzen. We horen de waterval in de verte ruisen en we genieten van de jungle geluiden om ons heen. Ik ga wel onder mijn eigen waterval staan. Lekker douchen kost dan niks.


Woensdag 3 december 2008: 30 graden en 21 in de nacht.

Overnachting GPS(dd mm ss,s) N 15 02 33,4 E 102 07 51,0 Korat

Om 7 uur zijn we al weer wakker door het fluiten van de vogels en het gekraak van hout in de bossen. De dieren worden wakker en dan is het voor ons ook tijd om ons heerlijke bedje te verlaten. Ik heb gisteravond nog geprobeerd om een betere kaart voor de GPS unit te vinden, maar allemaal wijken ze een 500m tot een kilometer af in deze omgeving. De kaart hebben we ook in de rest van Thailand gebruikt en was altijd nauwkeurig. Dus moeten we hier in deze omgeving maar meer met de conventionele landkaart werken. We willen eerst naar een grot gaan kijken en we vinden in eerste instantie gemakkelijk de weg waar de grot zou moeten liggen. Het is wegnummer 3390 en omdat we telkens langs de weg borden zien staan, weten we zeker dat we goed zitten. Langs de weg zien we zelfs borden met Waterfall en Cave dus we zitten goed.



De mooie asfalt weg stopt ineens en gaat over in een zandpad. We laten ons niet kennen en rijden gewoon verder. Het is smal en de bomen hangen laag over de weg. Als het nog smaller wordt, geef ik aan Eugen en Monique, via de walkietalkie, door dat ze beter even kunnen wachten, dan rijden wij alleen verder. Het is behoorlijk stoffig achter ons en dus is het beter als ze even blijven wachten, zij hebben geen airco en moeten dus met open ramen rijden. Het is weer eens echt offroad rijden als we op het smalle pad tussen de bomen doorrijden. Als na een km het nog smaller wordt en er nog steeds geen waterval of grot zichtbaar is lijkt het me slimmer om om te draaien. Het pad is nog geen 3 meter breed en er is geen mogelijkheid om te keren. Dus rij ik nog een stukje door en zie ineens een smal pad aan de rechter kant. Susan stapt even uit om te kijken of er geen sloot ligt waar de auto zo in kan verdwijnen. De terreinversnelling en 4 wiel drive moet eraan te pas komen om langzaam het pad in te draaien. Links en rechts zit een diepe greppel en als we daar in belanden is het over met de pret. Na een paar keer steken ben ik gedraaid en rij ik terug naar de plek waar we Eugen en Monique hebben verlaten. Ze staan onder een boom in de schaduw en genieten van een sigaretje. We rijden via een mooie maar smalle weg weer terug naar de 304 en zien na een km of tien de ingang van een natuurpark. We rijden naar binnen en worden door n van de rangers netjes geholpen. We krijgen een foldertje, in het Engels, waar verschillende watervallen op staan en volgens de man is het maar 25 km rijden om er te komen. We rijden weer verder en de weg gaat enorm steil berg op. We halen alle trucks in die hier omhoog kruipen en ineens, op het steilste stuk, valt de motor stil en draait alleen nog maar stationair. Gas geven heeft geen effect en ik vermoet dat de gaskabel is gebroken. Ik zet de truck aan de kant, trek de handrem aan en ga eens buiten kijken. Ik wil de cabine kantelen, maar besluit eerst eens even boven het wiel onder de cabine te kijken. Ik zie de brandstofpomp en probeer even met de hand gas te geven. Dat werkt perfect, maar er zit geen hevel aan die naar het gaspendaal gaat. Gejat?? Nee, gewoon losgeschoten. Het ding is heet en ik verbrand mijn vingers bijna. Ik zie dat de stang die het gas bedient een beetje zielig naar beneden hangt en het blijkt dat de overgang van gasstang naar gashevel los is geschoten. Ik druk het weer in elkaar en alles werkt weer perfect. Na tien meter is het weer fout en ik gebruik een tie-wrap om het te fixeren. Alles is weer ok en we rijden verder. Boven op de berg moeten we nog even stoppen bij een politiecontrole, maar de man zijn Engels reikt niet verder dan `rij maar door`.

Eugen en Monique reden voorop en zijn nergens meer te bekennen. Als we ze na 10 km aan de kant van de weg zien staan blijkt dat ze de ingang van de waterval niet kunnen vinden. Het moet toch echt hier ergens zijn. We rijden verder en zien nergens meer een bord waar de waterval op aangegeven wordt. Misschien zijn ze er wel, maar alleen in het Thai wat we niet kunnen lezen. We besluiten maar door te rijden en als we na 50 km nog geen bord hebben gezien belt Monique Jochen en Cordula, de mensen waarmee we door China gaan rijden. We zouden pas de 7 e daar aankomen, maar het wordt nu een paar dagen eerder. Ze hebben er geen problemen mee als we vandaag al komen en we hoeven nog maar een uurtje te rijden naar Korat, waar ze wonen. Ze wonen mooi, een beetje aan de rand van Korat en we zitten heel de avond gezellig te buurten. De truck staat op een mooi plekje op een klein veldje een meter of 20 van hun huis. We overleggen de komende uren hoe het verder gaat met China. We willen met 4 auto’s rijden en voor mij zijn de Belgen het belangrijkste, omdat we met hen de reis door China afgesproken hebben. Zij zijn de 1e december vertrokken en moeten door de sneeuw en winter in Europa en de enorm slechte wegen in Azië, proberen om bij de Chinese grens te komen. Voor Europa en west Azië hebben ze een goede 4 maanden en we duimen voor ze, dat ze het gaan halen, want het zal met een Porsche Carrera echt geen makkie gaan worden verwachten we.


Donderdag 4 december 2008: 30 graden en 21 in de nacht.

Overnachting GPS(dd mm ss,s) N 15 02 33,4 en E 102 07 51,0 in Korat.

Het is heerlijk koel de laatste nachten en daardoor slapen we lekker onder ons lakentje. We maken een inventaris lijst voor China en gaan dan binnen bij Cordula en Jochen kijken. Hij heeft veel tijd gestoken in de route voor China en zelfs met Goolge Earth satellietfoto´s gemaakt van de plekken waar we overnachten, zodat we weten waar er parkeerplaatsen zijn. We hebben alles gedaan wat we konden maar de 20e China binnenrijden gaat niet lukken. We moeten zeker 10 dagen eerder China in rijden. We hebben de wegen bekeken op de websites van andere overlanders en zelfs op Goolge Earth en het blijkt dat de wegen enorm slecht zijn. We willen en kunnen dus slechts 250 km per dag rijden. Zeker als we ook nog wat willen gaan bekijken hebben we dus voor de 10.000 km behoorlijk wat tijd nodig. We zouden eerst de 20e China in rijden, maar dit gaat niet lukken en we hebben 10 dagen extra nodig. Ook omdat Erwin en Jan, de mensen met de Porsche, de 27e in Beying willen zijn.

37 dagen is gewoon te kort en aangezien het een fortuin kost willen we eruit halen wat erin zit. We hebben nu een goedkopere, Duitse aanbieder die voor 3200 euro alles regelt. Dat wil zeggen als we met minimaal 4 auto´s zijn. De tien dagen extra zorgen ervoor dat we minder stress hebben en elke dag maar een uurtje of 5 tot 7 hoeven te rijden. Het kost enorm veel energie om lang achter elkaar te rijden over slechte wegen. Je moet elke seconde de weg in de gaten houden, anders mis je een gat en wordt je gelanceerd. We hopen maar dat Erwin en Jan het voor elkaar krijgen om tien dagen eerder aan de grens te staan. We moeten trouwens ook rijden van stad naar stad omdat Jan en Erwin en de gids natuurlijk in een hotel moeten slapen. De rest heeft een camper en kan dus overal slapen. Voor een paar nachten kunnen Jan en Erwin ook bij ons in de truck slapen, maar er is ook nog een gids. Er rijdt misschien ook een Australiër mee, die tijdsdruk heeft. We hebben dus nog een variant uitgewerkt waar de Australiër samen met Erwin en Jan een deel van de route overslaan. Dan zouden ze gewoon de 20e kunnen komen, maar missen ze een hele hoop mooie bezienswaardigheden. En dat kost natuurlijk ook meer geld, want er moet een extra gids komen voor de laatste 15 dagen. We zien wel hoe het afloopt. Ook hebben we informatie ingewonnen in verband met de visa voor China, Mongolië en Rusland. Aangezien je het Rusland visum niet vroeger dan 3 maanden voor we Rusland inrijden aangevraagd kan worden, moeten we dit in Mongolië doen. Als we het in Laos zouden doen zou het namelijk al verlopen zijn voor we de grens bereiken. We eten in de truck friet met kipnuggets met als toetje ananas, gaan daarna nog een paar uurtjes binnen bij Jochen en Cordula kletsen en duiken weer vrij laat ons bed in.


Vrijdag 5 december 2008: 30 graden en 21 in de nacht.

Overnachting GPS(dd mm ss,s) N 15 02 33,4 en E 102 07 51,0 in Korat.

Sinterklaas en de 81e verjaardag van de Thaise Koning. Dus een feestdag. Cordula neemt ons vandaag mee naar de Monster Tempel. Deze tempel staat vol met beelden die het werkelijke leven uitbeelden, maar dan een beetje verdraaid of enorm overdreven. Als we na een half uurtje aankomen bij de tempel is het erg druk, heel de parkeerplaats staat vol en gelukkig gaan er net een paar auto´s weg en hebben we een plaatsje om de auto neer te zetten. We zijn met de landrover van Cordula en Jochen en die is een stuk gemakkelijker te parkeren als onze truck, die zelfs nog niet eens onder de poort door had gepast.
 



Er staan honderden beelden en misschien zijn het er wel ruim duizend. Zo ver als je kan kijken zie je beelden het dagelijkse leven en ook met de meest griezelige taferelen.
 



Ook leuk is om te zien dat de corruptie ook hier is afgebeeld. Gokken is verboden, maar als je de politie geld in zijn hand stopt kijkt hij de andere kant uit. Koeien , varkens, vogels etc. beelden de mensen uit die de beesten op de meest gruwelijke manieren slachten om op te eten. Als je het op deze manier ziet: de mens wordt geslacht in plaats van het dier, ziet het er nog veel gruwelijker uit, wat wij die beesten aandoen om vlees te kunnen eten. Vrouwen die een man zijn speeltje afhakken. Dat beeldt dus de besnijdenis van vrouwen uit, maar dan uitgevoerd door een vrouw bij een man, om de mannen eens na te laten denken, die dat een vrouw aandoen. Dierengevechten, maar dan natuurlijk een dier als scheidsrechter, die de mannen en vrouwen tegen elkaar laat vechten. Er staan nog een hele hoop podia met mensen, apen, wolven en skeletten die, als je er geld inwerpt, dansen en zingen. Je kan het zo gek niet bedenken of de situatie is wel uitgebeeld en er zijn al dan niet bewegende beelden van aanwezig.
 



Rond 3 uur zijn we weer terug bij de truck en Susan laat wat mensen de truck zien. Daarna is het al weer tijd om naar het centrum van Korat te gaan. De verjaardag van de koning wordt gevierd en dat willen we niet missen. In het centrum komen we aan bij en stadspoort waar bomen zijn geknipt in de vorm van olifanten en die zijn vol met lampjes gehangen. Het is net kerstmis, want ook in de bomen rond het plein is alles verlicht.
Er is een plein helemaal versierd en er is levende muziek. Ook is er een tent waar je in een register je naam kunt schrijven om de koning te feliciteren. Je krijgt dan een gouden blad waar je je naam op kunt zetten en dat moet je vervolgens in een soort boom hangen. Tienduizenden bladeren hangen mooi in de wind te bewegen en hieraan kun je zien dat de koning erg geliefd is.
 



We stappen weer in de auto en rijden naar een winkelcentrum, want we hebben honger en moeten ook nog boodschappen doen. Er is een Mac Donalds en die kunnen we niet voorbij lopen. Na het doen van de dure boodschappen is de tas vol en de portemonnee leeg. Alles is er te krijgen, maar wel voor Europese prijzen. Hierna rijden we terug naar de truck, ruimen alle boodschappen weg, gaan nog even gezellig bij de Duitsers zitten kletsen en gaan rond tien uur onze camper in om te slapen. Tenminste dat wilden we doen, maar als we onze handen willen wassen blijkt de sensorkraan niet meer te werken. De batterij is leeg. We hebben vanuit Nederland een paar 6V reserve batterijen meegenomen, maar na het demonteren van de kraan zijn die nergens meer te vinden. Alle kasten 3x uitgeladen, maar zonder resultaat. Als ik dan toch nog een keer kijk in de eerste kast, waar ik dus al 3 keer heb gekeken, zie ik de batterijen liggen pfffff. Stress weg en de kraan werkt weer. Inmiddels is het dus al weer 12 uur in de nacht en tijd om ons mandje in te kruipen, want morgen willen we weer gaan rijden.


Zaterdag 6 december 2008: 28 graden.

Overnachting bij de tempel Wat Phra Phutthabat. Gps (dd mm ss,s) N 14 43 13,8 E100 47 23,7

Vanmorgen hebben we het rustig aan gedaan, lekker tot 8 uur geslapen, Susan maakt een lekker ontbijtje, nog even de laatste mailtjes versturen, afwassen en de truck klaarmaken voor vertrek. Rond 11 uur nemen we afscheid van Eugen, Monique, Cordula en Jochen en gaan we weer op pad. Vandaag hoeven we maar 160km te rijden naar Phra Phutthabat waar een mooie tempel ligt die als de heiligste van het heiligste wordt beschouwd. Er is hier vroeger een voetafdruk van Boeddha gevonden door een Jager. De man had een huidziekte en toen hij dronk van het water wat zich verzameld had in de afdruk was hij genezen, aldus de legende.
Maar eerst moeten we dus nog 160km rijden. We rijden over de 2 en daar is weinig leuks te zien. Het is een 6 baans snelweg, dus we schieten wel lekker op. Dan ineens zien we een grote Chinese tempel en daar gaan we eerst eens even kijken. De zon staat aan de verkeerde kant en mooie foto’s maken is onmogelijk, maar we hebben hieronder toch wat kiekjes staan.
 



Dan is de weg saai en pas de laatste 60km wordt het mooier. Er verschijnen weer bergen aan de linkerkant en we passeren veel landbouwgrond. We zien zelfs een grote boerderij, waarvan de boer weet hoe hij geld moet maken. Je kunt er Quads huren en er zijn restaurants gemaakt. Het barst er van de mensen. We zien de Quads rijden op een eenvoudige en niet echt uitdagende baan, maar de mensen vermaken zich enorm. De weg gaat dan weer omhoog en omlaag, zoals vaak in Thailand en na het nemen van een afkorting komen we op de 1 waar we na 30km de tempel vinden.
 



Als we parkeren bij de tempel en ik de gegevens uit de boordcomputer haal glunder ik. We hebben vandaag gewoon met het verkeer meegereden en hebben een verbruik van 15,6 liter op 100km dit is 1 op 6,4. Dit is het zuinigste wat we ooit hebben gereden met de truck. Echt mega zuinig als je kijkt dat onze vrienden een truck hebben die 6 ton weegt en het zelfde verbruik hebben. Wij wegen bijna 13 ton maar we geven minder gas en rijden wel 20% langzamer dan zij.
Wij zijn hier vroeger al eens geweest, zegt Susan meteen, de allereerste vakantie die ze in Thailand heeft gemaakt, maar ik kan me weinig meer herinneren van al het moois. Natuurlijk moeten we als toerist entree betalen, maar 75 eurocent p.p. vinden we niet zo´n probleem. We worden door een bewaker naar een ticket hokje gebracht en daar moeten we een ticket kopen. We zijn volgens mij de enige toerist hier vandaag, want het meisje ligt in het hoekje van de telefooncel, want groter is het hokje niet, te slapen. De bewaker klopt op de toonbank en ze schrikt zich rot. Ze biedt 100x haar excuses aan en verkoopt ons de twee kaartjes. Ze had volgens mij nog liever blijven snurken, dan dat ze nu voor 60 Bath wakker moet worden.
 



We lopen een ronde en maken wat foto’s, waarna we in een compleet vergulde tempel een kijkje nemen en de voetafdruk van Boeddha zien. Wij kunnen er weinig of niks uithalen wat op een voet lijkt en voor ons is het gewoon een ovaal gat in de grond.
 



Maar de Thais buigen als een knipmes bij het zien van dit gat. Er worden honderden foto’s gemaakt en dus doe ik maar mee. Rond de tempel, die aan de rand van een heuvel is gebouwd, zijn trappen die naar boven leiden. We klimmen een kwartiertje en vinden op de top van de heuvel meerdere kleine tempels en genieten van het enorm mooie uitzicht.
 



Omdat ik gigantische honger heb gaan we al om 16.00u naar de truck terug en eten een heerlijke maaltijd salade die we gisteren in de supermarkt hadden gekocht. Daarna ga ik het verslag maken en lees mijn e-mails. Ik zie dat Erwin en Jan in Griekenland zijn en al 3 keer hebben stilgestaan met pech. Echt vervelend voor ze. 2 keer een olie lekkage en dan ook nog problemen met n van de torsieveren van de Porsche 911 uit 1969. Bij onze links staat een link naar hun website. Ze zijn akkoord met de tien dagen vroegere aanvang van de China reis en dat is super. Alles komt nu goed en we rijden dus 10 april China in en zullen daar ongeveer 2 maanden zijn. 10.000 km zullen we rijden over goede, slechte en zeer slechte wegen en als de auto’s dit overleven kunnen we trots zijn. Ook heb ik een email gekregen van een andere Overlander die schrijft dat je per direct nog maar een 15 dagen gratis visum ipv 30 dagen krijgt aan de grens in Thailand. Dit geld schijnbaar alleen voor de landovergangen en niet voor de luchthavens. Er wonen veel buitenlanders rond de grenzen in Thailand en deze gaan elke maand een dagje shoppen in bv Laos of Birma. Hierna krijgen ze elke keer weer een gratis 30 dagen visum als ze in Thailand terugkomen. Nu moeten zij dus elke 2 weken het land uit en dat wordt kostbaar. Elke keer als je Laos , Cambodja of Birma in gaat moet je een visum, kopen wat soms wel 35 euro kost. Het hoppen wordt dus moeilijker en nu moet je dus in de landen om Thailand een Thailand visum gaan kopen. Je kunt dan wel 2 maanden in Thailand blijven en ze sparen dus brandstof of bus kosten.

Wij hebben nu een gekocht visum wat tot 29 januari geldig is. Dan gaan we een maand naar Laos en daarna met een gratis visum 15 dagen, als de informatie in de e-mail klopt, naar Thailand terug. Dan moeten we weer een visum kopen voor Laos en kunnen we tot de 12e in Laos blijven en dat is genoeg, want de datum dat we China in gaan staat vast. China wordt duur, entree prijzen kunnen voor de 60 dagen wel eens 1000 euro zijn en ook de 700 euro tol is geen grapje. Dan nog eten en 10.000 km rijden en aangezien de wegen soms echt slecht zijn zal de auto de 1 op 4 niet of nauwelijks halen. Maar ja, we moeten toch terug naar Europa en dan is dit de beste optie. We kijken voor op de tv in de zithoek een leuke dvd en gaan dan al vroeg naar bed. Ook daar kijken we nog een paar afleveringen van lost World en gaan dan slapen. Half weg de nacht wordt ik wakker van de kou want het is binnen inmiddels 23 graden geworden. Lekker voor Nederlandse begrippen maar vries koud voor ons.


Zondag 7 december 2008: 30 graden en lekker zonnig.

Overnachting net voorbij Nakhon Sawan langs de 1 bij Shell station Gps(dd mm ss,s) N 15 42 47,3 en E100 04 07,1

We worden om 5 uur al wakker. De tempel heeft een muziekje aangezet en dat klinkt hard, vervormt en nodigt niet uit om rustig wakker te worden, laat staan om door te slapen. Het lijken wel de moskeeën in Iran en Turkije, die ons elke morgen, zelfs in de middle of nowhere, om 5 uur wakker schreeuwden. Het duurt een vol uur en als we daarna weer in slaap dommelen is het een half uur stil. Dan komt er een orkest aangelopen wat naar de tempel loopt. Honderden mensen lopen achter en voor het orkestje wat een leuk muziekje maakt. Als het na een kwartiertje weer rustig wordt, begint het te waaien en wordt ik bijna mijn bed uit geblazen. De ramen in de slaapkamer staan open en de wind heeft dus vrij spel. Ik geef het op en ga mijn bed maar uit. Ondertussen is het ook al 9 uur dus wordt dat ook tijd. We genieten echt van onze rust. Met niemand rekening te hoeven houden en kunnen gaan slapen of opstaan wanneer we willen. Dit alles zonder je schuldig te voelen voor de mensen waar je mee meereist. Vroeger was ik een echt kuddedier, hoe meer mensen hoe liever. Nu vind ik het heerlijk om met zijn 2en te reizen en te kunnen doen wat we willen zonder verantwoording af te leggen aan anderen. Rond tien uur gaan we nog even bij de tempel kijken of we een paar mooie foto’s kunnen maken, nu de zon aan de juiste kant staat.
 



Na een uurtje hebben we het wel bekeken en we lopen nog snel even over de lokale markt om viskoekjes te kopen. Voor nog geen euro hebben we twee bakjes vol compleet met saus. Als we in de cabine zitten, lekker koel onder de airco werken we deze 2 bakjes even naar binnen en rijden dan naar de botanische tuinen die 12 km terug liggen. Het hokje waar je normaal moet betalen is leeg en dus rijden we maar door naar de grote parkeerplaats. Er staan meer auto´s dus moet er iets te zien zijn. We lopen een rondje maar het is winter hier en er staat maar weinig in bloei. We klimmen nog even op het dak van n van de gebouwen. Het uitzicht is super met op de achtergrond de bergen. Het park is een deel van een natuurpark en dus enorm groot. Je zou er met de auto doorheen moeten kunnen rijden om alles te zien, maar de poorten zijn gesloten. Ik denk dat het park in de winter niet open is en vandaar dat we ook geen entree hoefden te betalen.
 



Na een uurtje is de lol eraf en rijden we terug naar de grote weg om naar Nakhon Sawan te rijden. Onder weg stoppen we nog even in Lop Buri waar we langs het paleis van de koning rijden en even stoppen bij een ex hindoetempel met 3 pagodes.
 



De Thai hebben er een paar honderd jaar geleden een paar Boeddha beelden in gezet en vanaf dat moment is het een Thai´s heiligdom. Net op het moment dat ik, na het maken van foto´s, terug wil lopen naar de auto, begint de spoorweg overgang te rammelen. 100 meter verder is een station en daar wil net een trein wegrijden. De bomen gaan dicht en een man zwaait met een groene vlag naar de trein om aan te geven dat alles veilig is. Als dan een paar minuten later de trein passeert sta ik te kijken van de lengte. Het ding blijft voorbij komen en ik sta zeker 5 minuten klaar met mijn fotocamera om de achterkant te fotograferen.

Dan is het even manoeuvreren om de krappe parkeerplaats uit te rijden alvorens we weer de weg op kunnen rijden. Lop Buri is een middel grote stad waar eigenlijk niet zo veel bijzonders te zien valt, het paleis is mooi en de tempel is de moeite waard, er is een prachtige grote markt, maar verder is het er druk en raast het verkeer je aan alle kanten voorbij. We moeten dan nog 100km rijden en de weg is saai. Morgen gaan we wat kleinere wegen opzoeken, want dat is pas echt genieten. We stoppen nog even bij de Tesco Lotus, een grote supermarkt. En kopen wat brood en Sushi. Elke keer als we een Tesco binnenlopen hebben we pijn in onze portemonnee als we weer buitenkomen, maar zo af en toe moet dat kunnen. Chips, chocolade en koekjes doen het altijd wel goed in ons autootje. Om 17:00 uur komen we in Nakhon Sawan en zien we dat we hier al een keer hebben geslapen. De plek was de vorige keer dicht bij een grote tempel die op de top van een berg staat. We stonden langs het gemeentehuis en omdat we bergop stonden hadden we toen niet echt goed geslapen. Aangezien we al het moois al gezien hebben rijden we door en stoppen een km of 10 verder bij een groot tankstation waar we in een hoekje lekker rustig kunnen staan. Ik maak het verslag, Susan bestudeerd waar we morgen heen gaan en ondertussen eten we onze Sushi, die we vandaag in de Tesco Lotus hebben gekocht. Als we beiden klaar zijn kijken we lekker een DVD-tje in bed en gaan redelijk op tijd slapen, want we zijn beiden moe.









Copyright © door Een reis rond de wereld Alle Rechten Voorbehouden.

Gepubliceerd op: 2008-12-05 (2323 maal gelezen)

[ Ga terug ]
Content ©
Volg onze reis online, 5 jaar met de DAF de wereld door


PHP-Nuke Copyright © 2005 by Francisco Burzi. This is free software, and you may redistribute it under the GPL. PHP-Nuke comes with absolutely no warranty, for details, see the license.
Pagina Rendering: 0.06 Seconden