Welcome to Een reis rond de wereld

Travel now and work later

Hoofdmenu

Translate to any language, choose your language here above..



Reisverhalen
Wereldreis op datum:
2009

Wereldreis per land:




Favoriete links


Terugblik op.. (pdf)


De camperbouw en de dagelijkse bezigheden


Info & materialen


  
19 t/m 30 november 2008





Woensdag 19 november 2008: 32 graden overdag maar voor de middag een graadje of 25 en koud.

Overnachting op een parkeerplaats bij het Royal Palace in Phnom Peng.Gps(dd mm ss,s) N 11 33 40,9 en E 104 55 56,1

We staan weer redelijk vroeg op en dat gaat tegenwoordig vanzelf, al om 6 uur ga ik maar een spelletje Spider Solitair spelen en om 7 uur ben ik buiten. Eugen en Monique zijn al aan de wandel want zij gaan altijd al vroeg op pad voor een bakkie koffie. Ad H, Yvonne, Susan en ik lopen richting het Genocide Museum. Er stopt natuurlijk meteen een tuk tuk en die begint, zoals altijd met 4 US$. We gaan aan het pingelen en uiteindelijk betalen we een redelijke 1,5 US$ voor het ritje. Prison S21 is de bekendste gevangenis van Cambodja, waar tien duizenden zijn afgeslacht. Slecht 7 mensen hebben hem van binnen gezien en het overleeft. Het was een school gebouw tot 1971 en Pol Pot ofwel broeder nummer 1 heeft hem omgedoopt tot slachthuis. Er staan 4 grote gebouwen met elk 2 verdiepingen waar op de onderste verdiepingen de gevangenen werden gemarteld. Op de tweede verdiepingen waren cellen waar hele meuten mensen samen aan de grond werden geketend om hun marteling af te wachten. De gevangen werden geslagen, met stroom behandeld en half verzopen tot ze uiteindelijk alles toegaven waar ze, vaak onterecht van beschuldigd werden. Om 10.00u is het tijd om plaats te nemen in de filmzaal waar we het verhaal te horen krijgen van een gevangene. Pol Pot heeft 2 miljoen landgenoten vermoord en is gestorven voor hij berecht kon worden. Hij heeft dus een gemakkelijke dood gehad. Het is een aangrijpend verhaal. Zeker als je al de foto´s en verhalen leest waar het museum vol mee hangt.
 



Na het Museum gaan wij onze eigen weg, want we moeten vanmiddag naar de Thaise ambassade om onze nieuwe visa op te halen. Als eerste lopen we naar de Russische markt. Vroeger kwamen alle dingen uit Rusland, maar tegenwoordig is het een markt als elke andere. We eten er na heftig gehandeld te hebben. Er komen hier een hele berg toeristen dus zijn de prijzen veel te hoog. Hierna lopen we met behulp van de navigatie op de telefoon bij de ambassade. We komen nog langs een rubber fabriekje en nemen binnen nog een kijkje alvorens naar de ambassade te lopen.
 



Als we daar, 2 en half uur te vroeg aankomen, gaan we maar ergens in de schaduw zitten. Net als we onze achterwerken neer hebben gezet op een betonnen paaltje zien we een bekende Toyota Landcruiser voor de deur van de ambassade staan. Het zijn Roger en Karlijn en dat komt goed uit. We staan 2 en half uur te kletsen en de tijd vliegt voorbij. Dan, een half uur te vroeg, gaat de deur open en mogen we naar binnen. We hebben dus weer een nieuw visum en kunnen straks weer 2 maanden in Thailand blijven. We rijden achter in de auto terug naar de truck en zien nog net Eugen lopen, die een tuktuk heeft geregeld om naar de Thaise ambassade te gaan. Wij gaan ondertussen buiten zitten en genieten van de omgeving. Na een half uurtje zijn ook Eugen en Monique terug en zitten we tot 5 uur weer gezellig bij elkaar. We staan midden in de stad met 3 auto´s gewoon te kamperen. Waar kan dat nog!
 



Om 5 uur lopen we naar ons favoriete restaurant, want daar hebben we afgesproken met Ad H en Yvonne, die vandaag een dagje Phnom Peng hebben gehad. Als ze er om half 6 nog niet zijn, bestellen we ons eten en 2 minuten later hebben ze ons toch gevonden. Susan krijgt eten wat zo zwart als roet is en het heeft nog behoorlijk wat energie nodig om de ober zo ver te krijgen dat ze een nieuwe maken. Als we terug komen bij de truck is het 8 uur en we zetten de stoelen weer buiten en we maken er nog een gezellige avond van met zijn allen.


Donderdag 20 november 2008: 32 graden en half bewolkt

Overnachting bij een rivier waar de Cambodjanen zich in het weekend vermaken in Bokor nationaal park. GPS (dd mm ss,s) N 10 40 13,5 en E 104 07 50,7

We doen het rustig aan vandaag, Ad H en Yvonne gaan met de tuk tuk naar de Killing fields, een plaats waar vele massa graven zijn en ik en Eugen blijven bij de truck om deze te wassen. We hebben water hier en dat is uniek zo midden in de stad. Ook vul ik de water tank en ga ik eens kijken of het eenvoudig mogelijk is om brandstof uit de 200 liter reserve tank over te pompen naar de normale tank. Ik heb een klein dompelpompje met slag en die hang ik in de rechter tank. Dan is het een kwestie van de slang in de andere tank hangen en de spanning aansluiten. Het gaat als een speer en binnen 10 minuten heb ik 150 liter extra in de hoofdtank. Monique en Susan zijn ondertussen met de tuktuk naar de Russische markt gegaan om klittenband voor Monique te kopen. Als ze terugkomen gaan we nog wat eten en daarna zijn ook Ad H en Yvonne terug bij de truck en vertrekken we richting de kust. De weg begint redelijk, maar verandert als snel in een hobbelbaan en we worden behoorlijk door elkaar geschut. Als er dan ook ineens tientallen zwaar beladen trucks rijden, die allemaal een 40 ton aan rotsen vervoeren duurt het ineens een stuk langer als we verwacht hadden. De weg is smal en inhalen kost dus bij elke truck een lange tijd. We besluiten naar een waterval te rijden en deze weg is helemaal bagger. Smal en niks als gaten, de trucks moeten helaas ook allemaal die kant op en dan is ook ineens het asfalt weg. Na een km of tien zien we ineens een grote parkeerplaats waar langs de weg ook nog tientallen restaurants zijn. We draaien de parkeerplaats op en als we stoppen en onze auto’s recht zetten lijkt het net klein India. Een hele berg Cambodjanen staan langs de auto’s, kloppen tegen de wanden en snappen er niks van.
 



Maar ze zijn niet vervelend en als we helemaal gesetteld zijn gaan we op etensjacht. We lopen langs de restaurantjes, kijken in de keuken en uiteindelijk hebben we iets wat we lusten. We gaan zitten en denken gebakken noedels te krijgen, maar het wordt een noedelsoep en door de lage prijs klagen we niet en eten we wat de pot schaft. Al snel is het donker en gaan we onder een soort sala gezellig zitten kletsen. Om half 9 slaat de moeheid reeds toe en gaan we maar ons mandje in. We hebben mazzel want de hele avond hebben er grote trucks met stenen langs onze parkeerplaats geraasd, maar vanaf 20.00u wordt het toch rustig. We zien wel de nacht ploegen voorbij komen en we waren al bang dat de trucks dus heel de nacht voorbij zouden denderen, maar gelukkig is dit niet zo en hebben we een heerlijke nachtrust.


Vrijdag 21 november 2008: 32 graden

Overnachting mooi aan zee, een gratis plek met ligstoelen en -bedden, douche, wc en heerlijk eten. GPS (dd mm ss,s) N 10 34 46,3 en E 103 32 48,1

Rond half 9 zijn we al weer aan het rijden.
 



Het is vandaag maar 100km en dat over een mooie weg dus de kilometers vliegen voorbij. Onderweg zien we nog hoe de Cambodjanen een compleet huis verplaatsen door het gewoon op een paar karren te zetten. Verder is de omgeving mooi groen en door de zon die recht in de cabine schijnt bijna onmogelijk om al rijdend mooie foto’s te maken.
 



Al rond 12 uur rijden we Sihanoukville binnen, een moderne kustplaats dicht bij de Thaise grens. We stoppen in het centrum bij een supermarkt en doen daar onze inkopen. We weten nog niet waar we terecht gaan komen en we moeten tenslotte iets te eten hebben. Dan rijden we langs een lokale kust weg en zien de zee al lonken. Als we stoppen komt een Duitse man met een brommer en maakt een praatje met ons en hij biedt aan om voor ons uit te rijden naar een geschikte locatie. Als we stoppen bij een klein restaurantje waar we een perfecte parkeerplaats hebben, waar we zelfs kunnen douchen, er gratis ligbedden zijn en we heerlijk kunnen relaxen, is de keuze snel gemaakt. Ad H en Yvonne zijn geen strand mensen en voor hen zal het dus niet de beste keuze zijn, maar na een maand waarin we veel hebben gereden, hoort ook een weekje rust om de accu’s weer op te laden. Het is voor ons bijna een jaar geleden dat we onze zwembroek hebben gebruikt en dit wordt voor ons vermoedelijk de laatste keer dat we aan het strand zijn. In Laos, China, Mongolië, Rusland en Scandinavië zullen we geen zee meer zien of zal het te koud zijn.

Aangezien we maar 2 dagen van de Thaise grens af zitten, en pas de eerste december de grens kunnen passeren is het wel lekker hier. We hebben uitgerekend wanneer we de grens moeten passeren om straks uit te komen met onze visa. We moeten rond de 25e maart Laos in rijden, want de 20e April is de datum dat we aan de grens met China moeten staan. Cambodja is een mooi land, maar om doelloos nog een week of wat rond te rijden is zonde van de brandstof.
We eten iets lekkers, bestellen een drankje en gaan daarna de zee in voor een verkwikkende duik. We liggen daarna heel de middag heerlijk onder de parasol, lezen boeken en leren nog wat Thai.
 



Morgen of overmorgen laden we de Quad uit en gaan we de omgeving verkennen. Ad H en Yvonne kunnen voor 5US$ per dag hier een brommer huren, zodat ze ook mobiel zijn. Rond 18.00u gaan we eten en de mensen van het restaurant zullen wel blij zijn dat we een weekje blijven. We hoeven niets te betalen voor de staanplaats, de douche en de ligbedden, maar als tegenprestatie zullen we wel elke dag hier eten en drinken zodat de mensen in ieder geval iets verdienen aan ons. Vandaag hebben ze in ieder geval aan ons genoeg verdiend zodat we zonder een rot gevoel gebruik kunnen maken van al de luxe hier. Als we samen zitten te buurten vraagt Ad H hoe lang we nu willen blijven. Ik vertel dat we op z’n vroegst de 1e de grens over kunnen, want anders krijgen we problemen met onze visa. We staan dus vanaf morgen nog ongeveer 8 dagen hier. Als we de 30e vertrekken en nog een nacht onderweg ergens slapen, zijn we dan de eerste bij de grens. Wij zouden zelfs liever nog een paar dagen extra hier blijven, zodat we een paar dagen speling hebben als we bijvoorbeeld problemen met de auto zouden krijgen. Ik snap best wel dat ze zich hier in die week zullen vervelen. Als je geen zee liefhebber bent en geen zwemspullen hebt meegenomen is er weinig meer te doen dan een brommertje huren om de omgeving te bekijken, een boek te lezen, een bootje te huren, of te gaan wandelen. Wij nemen normaal na een maandje reizen een weekje rust. In het eerste jaar hadden wij ook geen rust in onze kont en wilden we elke dag rijden en dingen bekijken. Dat is nu wel veranderd. We hebben nog genoeg te doen. We moeten ons voor gaan bereiden op Laos, China en Mongolië, dus nog genoeg te lezen.

Ook moet ik nog een bagagebak klep vervangen, die ze in India kapot hebben gereden. Ik heb de nieuwe vanuit Nederland meegenomen en het is een paar uur werk om deze te vervangen. Eugen, Monique, Susan en ik genieten hier in ieder geval van het paradijs op aarde, zo lekker aan het strand. Ad H en Yvonne willen met de bus verder gaan naar Laos, Vietnam of Thailand. En na een weekje terug vliegen naar Kuala Lumpur. Hier in de buurt is niet veel te zien en het is voor ons zonde van de centen om doelloos rond te gaan rijden. Elke dag verbruiken we een liter of 50 brandstof als we rijden en als we dus een week doelloos rond zouden gaan rijden zou ons dat 350$ kosten. Ik heb daar geen problemen mee als er leuke dingen te zien zijn, maar om rond te gaan rijden alleen om de verveling de kop in te drukken is dat zonde. We hebben in de hele maand dat ze meereizen elke dag mooie dingen gezien. Alleen bij Ankor Wat hebben we na 4 en halve dag van tempels bekijken, 3 dagen stilgestaan, omdat Susan ziek was. En nu we 4 weken onderweg zijn is iedereen wel toe aan een weekje rust. Morgen gaan ze in de stad kijken wat er te regelen valt en zien we wel. Ze zijn welkom om verder mee te reizen, maar dan moeten ze een weekje rust op de koop toenemen. Ze zouden natuurlijk ook wat zwemspullen kunnen kopen en een weekje af kunnen zien aan het mooie witte strand en dan weer gewoon verder mee kunnen rijden richting Bangkok, er is op de route naar Bangkok nog genoeg moois te zien. De route door de bergen schijnt namelijk super mooi te zijn. Tot 5 december kunnen we ze meenemen en dan moeten we richting Korat om de mensen te ontmoeten die met ons mee door China gaan rijden. Dan zouden ze op 3 dagen na 6 weken hebben meegereisd, maar goed het is hun eigen keuze. Als we zitten te praten komt de jongen die hier werkt ons allemaal een gratis drankje aanbieden. Hij is blij dat hij nu voor een week vaste gasten heeft en heeft zelfs voor Ad H en Yvonne een klamboe om een paar ligbedden gehangen.
 



Gisteren klaagden ze dat het te heet was in de truck en daar zullen ze vannacht geen problemen mee hebben. Ze mogen gratis slapen op het strand, 3 meter van de zee. Hij laat duidelijk merken dat hij heel blij is met de inkomsten. Totaal moeten we ook 73 dollar afrekenen en als we dat elke dag doen heeft hij een wereldomzet. Omdat Eugen graag een biertje lust, is hij de grootste sponsor hier. Hij betaalt 37 USD en neemt daarna nog een biertje. De mensen zijn zo aardig hier dat, toen Eugen zijn eigen stoelen en tafeltje buiten had gezet ze er een kaarsje en bloemen op kwamen zetten. Het eten en drinken is redelijk aan de prijs, maar het smaakt echt top en deze week kijken we nergens naar en eten en drinken we zonder over de prijzen na te denken.

We zetten de airco aan, want we slapen alleen met ons tweeën in de truck en dan is er energie genoeg. Met zijn vieren kan de airco niet aan, omdat hij te veel stroom trekt om de hele camper te koelen uit de accu’s. Maar als we de slaapkamer afsluiten hoeft hij alleen maar een kleine ruimte te koelen en kan hij met gemak 10 uur draaien. De ramen open zetten is ook een optie, want het koelt redelijk af. Alleen staat er tot half 11, 3 meter van de truck verwijdert, een generator te draaien en als we de ramen openzetten maakt het ding te veel geluid.


Zaterdag 22 november 2008: 32 graden

Overnachting mooi aan zee, een gratis plek met ligstoelen en -bedden, douche, wc en lekker eten
GPS (dd mm ss,s) N 10 34 46,3 en E 103 32 48,1

We zijn weer om half 7 wakker en doen binnen onze dingetjes. Ik ga aan de verslagen werken en verzendt die daarna met de satelliet unit. Als ik voor op de bumper van de auto de laptop en internet unit neerzet bijt er iets in mijn linker voet. Als ik kijk zit heel mijn slipper en voet vol met rode mieren. Gelukkig zijn het maar kleintjes, maar die krengen bijten als grote. Ik probeer ze met allerlei acrobatische bewegingen van mijn voeten te schoppen maar de krengen lijken het zelfs leuk te vinden want er komen er steeds meer. Ik trek mijn slipper uit en zet die een cm of 30 langs me neer en de beestjes gaan te keer op de slipper maar laten mij met rust. Vermoedelijk zijn het kaas liefhebbers. Ik leeg nog even de wc en speel nog een spelletje. Susan is ondertussen druk in de weer om eieren te bakken. Samen met kleffe worst, die eigenlijk gemaakt is om als beleg op je boterham te doen, ze gooit er wat kruiden op en smaakt het ineens nog lekker ook. We eten ons ontbijtje binnen in de truck op, want we vinden het niet kunnen om eten van jezelf op te eten in het restaurant. Maar daar denkt niet iedereen zo over. Sommige mensen denken dat alles kan en eten hun eigen brood en drinken hun blikje fris gewoon in de luie stoelen van het restaurant. Achter hun rug zat de eigenaresse een beetje pips en met open mond te kijken, maar ze durfde niks te zeggen, omdat wij gewoon eten hadden besteld. Rond 11 uur gaan we lekker aan het strand liggen en de jongens van het restaurant hebben zelfs handdoeken op de ligbedden gelegd. Maar wij hebben eigen handdoeken en gebruiken die.
 



Ad H en Yvonne zijn vanmorgen naar de stad geweest en hebben een bus ticket geregeld naar Thailand. Het is maar een kleine 100km en ze worden morgen om half 8 opgehaald. Het is vandaag minder zonnig als anders en ik moet de generator een uurtje laten lopen om de accu´s weer vol te krijgen. Heet en drukkend is het wel de hele dag, maar het zonnetje zit achter een wolkendek. Rond 6 uur gaan we eten en het smaakt weer heerlijk. Koken kunnen ze hier wel en het is nog gezellig ook. Als het dan half 11 is, worden mijn ogen zwaar en ik maak Ad H erop attent dat er nog wat betaald moet worden. 200 Ringit, die we hen hadden geleend in Maleisië en 200 euro voor bijdrage in de verbruikte diesel. We hebben de diesel vanaf de laatste keer tanken in Maleisië genomen en dat in tweeën gedeeld. Voor 3,5 euro per dag per persoon hebben ze een slaapplaats en transport gehad en ik denk dat dit niet goedkoper kan. We krijgen de Maleisische Ringits weer terug en hier zijn we natuurlijk niet blij mee, want de koers is de laatste maanden gezakt en omwisselen naar Thaise Baht geeft weer wisselverlies, maar goed beter iets dan niets. De 200 euro worden als ze thuis zijn overgemaakt. Het is 30 graden in de camper en buiten is het nog altijd 27 graden om 11 uur. Maar de ventilator blaast een lekker windje netjes de camper in en het lijkt een stuk koeler dan de temperatuur meter aangeeft.


Zondag 23 november 2008: 32 graden

Overnachting mooi aan zee, een gratis plek met ligstoelen en -bedden, douche, wc en lekker eten
GPS (dd mm ss,s) N 10 34 46,3 en E 103 32 48,1

Om 6 uur zijn we al weer wakker en om 07.20u gaan naar buiten om afscheid te nemen van Ad H en Yvonne. Zij hebben een bus geboekt om kwart over 8, die ze naar de Thaise grens brengt. Wat ze daarna gaan doen, weten ze nog niet, maar ze willen graag de olifanten in het noorden bezoeken. Een luxe taxi komt ze ophalen om naar het busstation te gaan en na het inladen van de loodzware rugzakken zwaaien we ze uit. Ik ga aan de gang om de bagage bak klep te vervangen, die in India door een onoplettende chauffeur van de auto is gereden. In Goa had ik hem met polyester hersteld, maar dat begint nu te breken. En aangezien ik vanuit Nederland een nieuwe heb meegenomen is het nu een kwestie van omwisselen. Eerst moet ik de wand die in de klep zit eruit halen, want die moet in de nieuwe klep worden gezet. Dus even pielen met het zakmes en het gaat bijna vanzelf. Maar helaas komt aan al het goede een eind en schiet ik uit en het mes belandt in mijn vinger. Al druppelend snel naar binnen gelopen en na een wasbeurt en een pleister ben ik weer zo goed als nieuw. Ik haal de complete bagagedeur eruit en ga verder op de laadklep.
 



Het is snel gepiept en in een ruim uurtje is de bagagebak weer als nieuw. Dan ga ik gewapend met de universeelmeter naar de truck van Eugen, want ze hebben een elektrisch probleem wat ook snel opgelost is. En dan is het tijd voor de zee! Eerst nog even een ontbijtje naar binnen werken en dan zijn we te laat bij de zee en zijn alle ligstoelen al bezet. Het is weekend en dus druk op het strand. We liggen onderuitgezakt in een comfortabele stoel, Susan leest een boek en ik leer weer een beetje Thai. Zo vliegt de dag voorbij.
 



Natuurlijk is het elk uur tijd om een duikje te maken en koelen we lekker af. Het is 2 uur als de accu´s weer helemaal vol geladen zijn en we dus vannacht weer koel kunnen slapen. De verdere dag doen we weinig meer dan eten, drinken en lam wezen! We genieten heerlijk van onze vrijheid en de ontzettend nodige rust na een maand lang gasten in ons huisje te hebben gehad. In de avond zitten we weer gezellig bij elkaar en buurten er vrolijk op los.


Maandag 24 november 2008: 32 graden

Overnachting mooi aan zee, een gratis plek met ligstoelen en -bedden, douche, wc en lekker eten
GPS (dd mm ss,s) N 10 34 46,3 en E 103 32 48,1

Vandaag moeten we weer aan de slag, we moeten de kosten ingeven van de laatste 4 maanden. Om 8 uur beginnen we en 4 uur hebben we nodig om al de uitgaven in de computer in te tikken. We hadden verwacht dat Cambodja mega duur zou zijn, maar al met al valt het mee. 500 euro in 3 weken is niet te veel zeker als we kijken dat we in Siam Riep veel hebben betaald voor eten, drinken, de taxi en de parkeerplaats bij het Earthwalker guesthouse. Helemaal eerlijk is dit niet, want we hebben niet getankt in Cambodja. De prijs van diesel is hier dubbel zo hoog in vergelijking met Thailand en daarom hebben we alle twee de tanks leeg gereden. In Thailand moeten we dan weer 500 liter tanken en die hebben we in Cambodja verreden. Tot nu toe blijft Turkije voor ons het duurste, gevolgd door Maleisië en Nepal. India was met 180 euro per maand veruit het allergoedkoopste land. In Maleisië hebben we veel luxe artikelen gekocht, zoals de nieuwe laptop, telefoon, De Nintendo Wii, 2 psp´s en meer van dat soort spul. In Nepal hebben we de ouders van Susan en Jansen en Annie uitgenodigd en daarom hebben we veel in hotels gezeten en zelfs gevlogen. Tevens hebben we natuurlijk Maya, de dochter van de camping eigenaar flink verwend.

Om 12 uur zijn we klaar en gaan we aan het strand liggen. Ik neem mijn Thaise les en walkman mee en ga een paar uur Thai liggen leren. Vandaag is er weinig zon. Elke dag valt er een beetje regen en de zon laat zich maar af en toe zien. Gelukkig gaan we niet naar het strand om bruin te worden en is het heerlijk onder de parasol. Volgens de boeken zou de regentijd vanaf oktober al voorbij moeten zijn, maar dat lijkt er niet zo op. Als we het een lokale persoon vragen vertelt hij dat Cambodja officieel, op papier dus, maar een regentijd heeft van juni tot november, maar de kust rond Sihanoukville heeft ook in lichte mate te maken met de regentijd die de oostkust van Azië treft. Dus van november tot februari, vallen hier nog steeds veel buien.

Als je gaat kijken naar de omringende landen, bijvoorbeeld de oostkust van Maleisië, dat recht tegenover deze kant van Cambodja ligt, zou hier inderdaad het zelfde weer moeten heersen. Aan de oost kust van Maleisië begint de regentijd ook in november en we liggen aan dezelfde kant. Ook de oostkust van Thailand heeft veel regen in november en december en het leuke is dat het land daar zo smal is dat 75 km verder, aan de westkust het droog en zonnig is. Net zoals in Maleisië is het regentijd aan de oostkust als het aan de westkust droog en zonnig is en andersom geldt dat ook.
Als de regen stopt en de zon weer een beetje doorbreekt gaat er een groepje meiden het water in. Ineens beginnen ze te gillen en om zich heen te slaan. Het water bruist en borrelt, en onderwater is er wat gaande.
 



Een school van tienduizenden kleine (3 cm lange) doorzichtige visjes is even de weg kwijt. Als de meiden weer op het strand staan, spoelen er duizenden visjes aan op het strand. De beestjes hebben schijnbaar niet in de gaten dat de zee hier ophoudt. Alle toeristen en lokalen helpen elkaar om de spartelende visjes weer in zee te gooien en in eerste instantie blijven ze nog steeds aanspoelen. Gelukkig worden de kamikaze vissen slimmer en kiezen ze toch de juiste weg naar de open zee. In de avond zitten we weer gezellig bij elkaar als er een stortbui losbreekt. Ze moeten de zijwanden, die van zeil zijn, laten zakken, want door de wind wordt alles nat. Na de bui gaat Eugen even in hun truck kijken en zijn gezicht staat ook op onweer als hij terugkomt. De ramen van hun camper stonden open en de truck staat behoorlijk scheef. Daardoor is de regen naar binnen gekomen en heeft hun bed nat gemaakt. Dat wordt dus zwemmen vannacht. Ondanks de bewolking hebben we stroom genoeg. De zonnepanelen geven tijdens een bewolkte dag nog 3 kW (125 A/uur lading bij 24 V) en dat is een stuk minder als de 7 normaal, maar meer dan genoeg om alles te laten draaien. De airco hoeft hier niet aan, want de ventilator is genoeg om heerlijk te slapen.


Dinsdag 25 november 2008: 32 graden

Overnachting mooi aan zee, een gratis plek met ligstoelen en -bedden, douche, wc en lekker eten
GPS (dd mm ss,s) N 10 34 46,3 en E 103 32 48,1

Vandaag gaan we met de Quad boodschappen doen in het centrum, wat 10 km verderop ligt. Het is bewolkt maar het lijkt voorlopig droog te blijven. Op de weg hierheen hadden we nog een stuk verharde weg, maar de navigatie stuurt ons via een afkorting die helemaal onverhard is en we rijden zelfs over een bouw terrein heen. Gelukkig heeft de Quad totaal geen problemen met de gaten en kuilen en gaan we met 50 km per uur alles voorbij wat er op de weg rond rijdt. Ineens staan we voor een modderbad en schakelen we de Quad in zijn 4 wiel drive. Langzaam rijden we zonder problemen door de drek en vliegen de stukken modder ons om de oren. Zonder al te veel problemen halen we de overkant en na een km of 6 begint toch het asfalt. Overal wordt er hier gebouwd en de grote hotels en vakantiewoningen schieten als paddenstoelen uit de grond. De meeste grote hotels zitten nooit vol, want er zijn gewoonweg niet genoeg toeristen, maar toch blijven ze bijbouwen. We rijden door de achterbuurtjes van de stad en stoppen bij de supermarkt om brood en lekkers te kopen. Voor Eugen en Monique nemen we nog een slof sigaretten mee, zodat ze weer 2 en halve dag vooruit kunnen. 9 US Dollar betalen we voor een slof en dat is relatief duur. In Phnom Penh betaalden ze 5,50 US Dollar voor een slof. Het was toen Winston en nu Marlboro, misschien is dat het prijsverschil.

Het begint te druppelen en we zien de bui al hangen. Gelukkig houdt het al snel op en rijden we terug naar de truck. Onderweg stoppen we nog om voor 0,45 euro een stokbroodje en een plak cake te kopen en proberen we weer een afkorting uit. We rijden door smalle steegjes vol met afval. Het lijkt wel of we in een sloppenwijk zijn beland, maar de mensen zwaaien en lachen en we voelen ons geen moment onveilig. Het wordt steeds smaller en een klein stukje hebben we maar een paar cm aan elke kant van de Quad. Gelukkig zijn er hier geen tegenliggers en halen we zonder problemen de doorgaande weg. Na het asfalt stuk is het nu nog meer blubberen, want het beetje regen heeft alles spek glad gemaakt. We rijden nog een stuk over een bouwterrein om de grootste modderbende te omzeilen en komen ongeschonden weer terug bij de truck. We hebben nog kruidenkaas en Susan snijdt het stokbroodje aan en maakt er een waar feest van. Toch wel lekker dat hier ooit fransen hebben rondgelopen en het stokbrood hebben geïntroduceerd. De zon is er vandaag niet, maar de ligbedden lonken. Susan begint weer aan haar Spaanse cursus en ik ga verder met het leren van mijn Thai. Rond 4 uur ga ik binnen in de truck zitten en sluit de Nintendo Wii aan. De tijd vliegt en voor ik het weet is het al weer donker en is het tijd om Eugen, Monique en natuurlijk Susan op te zoeken in het restaurant. We eten een heerlijke maaltijd en zitten dan nog een tijdje gezellig te buurten.

Rond een uur of negen duiken we lekker ons bedje in en kijken nog een paar afleveringen van Lost World alvorens we gaan slapen.


Woensdag 26 november 2008: 33 graden

Overnachting mooi aan zee, een gratis plek met ligstoelen en -bedden, douche, wc en lekker eten
GPS (dd mm ss,s) N 10 34 46,3 en E 103 32 48,1

Het is weer eens tijd om de updates naar Nederland te versturen, maar van onze satellietontvanger zijn de accu´s kapot. Ad krijgt ze niet meer opgeladen en we kunnen de satellietontvanger ook niet overal aan de stroom hangen, want we moeten telkens buiten gaan staan om te kunnen verzenden en ontvangen. Gelukkig is hij niet voor één gat gevangen en snijdt de accu open, wat niet zo gemakkelijk gaat, omdat deze door en door gelijmd is. We hebben van de printer ook een accu, die dezelfde spanning geeft en die we nooit gebruiken. Binnen hebben we gewoon stroom, dus is voor ons de accu voor de printer overbodig. Ook deze accu moet gesloopt worden, dan haalt Ad de accu´s eruit en soldeert ze in de accu houder van de satelliet ontvanger. Het is even priegelwerk, maar na ruim een uur hebben we weer een goed werkende accu, zodat we weer gewoon buiten, zonder stroomaansluiting, onze satelliet-unit kunnen gebruiken. Ondertussen dat Ad dan de updates verzendt, maak ik een lekker ontbijtje klaar en daarna is het weer tijd om heerlijk op de ligbedden aan de zee te gaan liggen. Ad geeft de Thaise cursus maar op en gaat samen met mij het Spaans leren, om de beurt weliswaar, want ik ben al iets verder en met zijn tweeën tegelijk leren uit hetzelfde boek is een beetje onhandig.

Om een uur of half twee heeft Ad het wel gezien en gaat binnen in de camper de terugblikken schrijven voor Maleisië, Cambodja en Thailand. Het is een hoop werk. Daarna speelt hij nog met de WII totdat ik hem kom halen om te gaan eten. Eugen en ik hebben beiden honger, dus wij bestellen alvast wat te eten. Vandaag hebben ze speciaal voor mij tofu uit het stadje gehaald en dat maken ze voor mij klaar. Ze maken zelfs twee verschillende gerechten en met name het eerste gerecht wat ik krijg is werkelijk waar super lekker. Zelfs Ad en Monique, die beslist geen tofu fan zijn, vinden het erg lekker. Alles wat we bestellen smaakt heerlijk, elke dag opnieuw. Ze hebben hier een goede kok in de keuken staan.

We kletsen nog gezellig tot een uur of tien en duiken dan lekker ons bedje in om nog een filmpje te kijken. Vandaag is het buiten bijna niet afgekoeld en in bed is de temperatuur hoger dan we de laatste dagen gehad hebben. Maar na de film en de ventilator een anderhalf uur aangehad te hebben is het 29 graden en met het windje van de ventilator is dat een lekkere temperatuur om te slapen. Hopelijk gaat het toch niet elke avond warmer worden, want dan moeten ’s nachts de airco aanzetten en de zon schijnt niet intensief genoeg om de accu’s gedurende de dag weer op te laden, dus zouden we dan elke dag de generator moeten laten draaien. Dat zou zonde zijn, ook omdat het zo heerlijk slaapt met de ramen open. Als we de volgende week Thailand weer inrijden zal het ’s nachts wel kouder gaan worden, want we rijden in Thailand de winter tegemoet, dus dat betekent dat we dan heerlijk koel kunnen slapen. Jammer genoeg duren deze koele nachten maximaal 2 maanden en daarna begint de temperatuur weer op te lopen. We rijden dus net iets te laat richting het noorden, China, Mongolië en Rusland.


Donderdag 27 november 2008: 33 graden

Overnachting mooi aan zee, een gratis plek met ligstoelen en -bedden, douche, wc en lekker eten
GPS (dd mm ss,s) N 10 34 46,3 en E 103 32 48,1

Vandaag eigenlijk weinig te melden, we hebben de camper opgeruimd en de spullen die we nodig hadden voor de logees weer opgeborgen. Het topmatras wat we in de logeerhoek gebruiken hebben we weer onder ons matras gelegd en alle kussens weer uit de cabine gehaald. Nu ziet ons huisje er weer groot uit en hebben we weer een mooie zithoek om lekker lui te liggen. Ik gooi buiten ook nog twee hoezen over de wielen die heel de dag in de zon staan en verder is het weer een dagje lamballen aan zee. Er liggen hier vrachtwagenbinnenbanden en die lenen we eentje om lekker in zee te dobberen. Vandaag schijnt heel de dag de zon en rond 12 uur zijn de accu´s al weer helemaal vol. Vannacht leggen we een verlengkabel tussen onze en Eugens Truck, zodat ook zij een ventilator kunnen gebruiken. Wij hebben energie genoeg om een extra 75 watt ventilator te laten draaien. Zodoende slapen zij dan ook een stuk koeler. Zolang de airco niet hoeft te werken, hebben we wel een paar kW aan overschot. Ze hebben geen 230v in de truck alleen 12 volt en de fan draait alleen op netspanning.

We liggen lekker aan zee en ik leer een beetje Spaans. En Thai. Heel de dag niks doen is niks voor mij en zo heb ik een doel. Rond 3 uur ga ik naar de truck en speel een paar uur een adventure spel op de Nintendo Wii. Echt een verslavend ding. Dat is het mooie van genoeg zonnepanelen hebben. Heel de dag de laptop, tv en Wii gebruiken en dan nog steeds volle accu´s houden. Rond 6 uur ga ik douchen in de truck en dan is het weer tijd om te gaan eten. Wat een leven, eten, lamballen, nog meer eten en dan slapen. Alles mag en niks moet. Vanavond kijken we op de laptop in het restaurant de blue planet een DVD serie over alles wat zich onder en boven water afspeelt. De tijd vliegt en voor we het weten is het weer tijd om te gaan slapen.


Vrijdag 28 november 2008: 32 graden

Overnachting mooi aan zee, Otres beach in Sihanoukville
GPS (dd mm ss,s) N 10 34 46,3 enE 103 32 48,1

Nog een paar dagen “afzien” aan het witte tropische strand van Otres beach. We willen de 31e of de 1e weer verder rijden richting Thailand en hebben dus nog een dag of 4 hier op het mooie strand. Het is vannacht koud geweest. 26,6 graden was het in de slaapkamer en dat is voor ons koud. Tot half 12 blijft het koel in de truck en ga ik maar wat Spaans leren. Buiten is het ondertussen al een graad of 31, en langzaam stijgt ook de temperatuur binnen. Rond 12 uur wordt het te warm en gaan we buiten op een ligbedje liggen om een beetje te leren en te lezen. Je kent het wel zo´n dag waar je alleen maar kunt zwemmen, zonnen, boekje lezen en een muziekje luisteren, en dat alles onder het genot van een drankje. Erg vervelend allemaal. Het is weer zonnig vandaag en een parasol is echt een must. In een half uur ben je anders aangebakken en helemaal rood en dat willen we toch echt voorkomen. Voor mij begint het al weer te kriebelen, een weekje strand is genoeg en ik zou morgen zelfs al weer kunnen vertrekken. De 30e ga ik de accu’s nog een keer bijvullen en dan kan de truck er weer een maandje of wat tegen. Vandaag lopen we ook een keer over het strand en gaan de omgeving eens verkennen. Km’s lang zien we niks als kleine strandtentjes waar je kunt eten en drinken. Als je wilt spannen ze voor je een klamboe om een ligbed op het strand en kun je daar gratis overnachten. In de omgeving wordt ook overal gebouwd en vermoedelijk is het over 2 jaar onherkenbaar geworden. Overal zullen dan de kleine en gezellige strandtentjes plaats hebben gemaakt voor 5 sterren hotels en is het backpackers paradijs omgetoverd tot een commerciële fabriek. Leuk voor de mensen die een paar weken willen genieten van zee, maar minder leuk voor de mensen die nog het echte Cambodja willen zien, en langer willen blijven. De prijzen zijn nu al veel te hoog en met de grote hotels zal het er niet goedkoper op worden. Maar goed wij hebben het nog gezien zoals we het graag willen zien en waar lullen we dus over. Net als Thailand 25 jaar geleden. Toen was het nog echt mooi en ongerept, maar nu is het een stuk minder. Voor ons is het nog steeds super gaaf maar 25 jaar terug was het toch anders. Nu is het land voorzien van perfecte wegen, en toen was er nog veel zand en net als hier één grote gatenkaas. Voor het rijden is het natuurlijk nu wel perfect, maar de kleine hutjes komen beter tot hun recht als je moeite moet doen om er te komen. Bij mensen die werken in de rijstvelden, met ossen en handgereedschappen, past een zandpad beter als een mooie asfaltweg. Natuurlijk is het voor de mensen wel een stuk beter zo en zijn we blij voor hen, maar het reizen in die tijd maakte het plaatje wel af. Laos heeft maar weinig asfalt en moet nog zo zijn als Thailand 25 jaar geleden. We zullen daar wel behoorlijk vloeken op de wegen, maar het hoort bij het land en maakt het een stuk interessanter om het te bereizen, maar dat weten we over 2 maanden. We zijn benieuwd en hebben er zin in.

In de avond eten we weer gezellig en lekker in het restaurant en rond een uur of tien duiken we weer ons bedje in voor een filmpje en een goede en koele nachtrust.


Zaterdag 29 november 2008: 31 graden

Overnachting mooi aan zee, Otres beach in Sihanoukville GPS (dd mm ss,s) N 10 34 46,3 en E 103 32 48,1

Na een lekker, maar heftig ontbijtje, met kipnuggets en gebakken aardappelen, ga ik Spaans leren. De tijd vliegt weer en Susan gaat buiten alvast in de zon liggen leren. Als ik ook buiten kom zijn Eugen en Monique met twee Duitse mannen aan het praten. Ik ga verder met leren en raak ook met de mannen in gesprek. Peter en Reinhard, twee op leeftijd zijnde mannen hebben ook al veel van de wereld gezien en hebben dus gesprekstof genoeg. Zij zitten 4km verderop in een hotel wat eigenlijk een school is. Ze vertellen ons dat ze in de school de enige gasten zijn en elke dag heerlijk eten. Als ze dan vragen of we mee willen gaan naar de hotelschool hoeven we niet lang na te denken. Rond 3 uur lopen we over de onverharde weg richting de school. We passeren een soort sloppenwijk waar honderden mensen leven in armzalige hutjes. Zij zijn uit hun hutjes verjaagd, omdat het land waar hun hutjes op stonden ineens eigendom was van een ander en leven nu hier langs de straat en niemand kommert zich om hen, behalve de school waar we naar op weg zijn, die probeert deze mensen ook een beetje te sponsoren. Iedereen roept vriendelijk naar ons en lacht als we langslopen. De kinderen spelen met zelfgemaakt speelgoed en hebben zo te zien goede zin.
 



De afstand is ongeveer 4 km en loopt door de natuur. De weg zelf is meer een zandpad met vele gaten en kuilen. Half weg wordt het een grote bouwput, want er worden hier duizenden vakantie huisjes gebouwd. Ik vraag me af wat van het primitieve Cambodja overblijft als er in hoog tempo hotels en vakantiehuizen uit de grond schieten. Als we arriveren bij de school moeten we eerst over het schoolterrein heen om bij het hotel te komen. De Don Bosco hotelschool, want de school heeft veel meer onderdelen als het hotelgedeelte alleen, is grotendeels van de grond gekomen door Nederlandse sponsoren. Er is een mechanische leerschool, waar men kan leren draaien en frezen, een lasschool en nog veel meer gebouwen, maar daar zijn we niet langsgelopen, dus weten we niet wat ze daar leren. Op het terrein staat ook een kerk en aan het einde van het terrein staat een mooi en luxe hotel. Dit is de hotelschool waar we vandaag gaan eten.
Het is een mooi modern gebouw met alles wat een 5 sterren hotel normaal ook heeft. De kinderen volgen een 2 jarige opleiding en leren alles wat in een hotel nodig is. Ze hebben een aantal echte gasten, die in de watten worden gelegd. Je kunt hier een kamer huren voor een normaal bedrag en lekker relaxen. Van het schoonmaken van de kamers tot het runnen van een restaurant, en van de receptie tot het wassen van de handdoeken, van de keuken tot en met de bakkerij, want ze bakken hun eigen broden hier etc, alles moeten ze leren. Het is echt de moeite waard een bezoek te brengen aan de school. Ze hebben een grote parkeerplaats en vermoedelijk is het zelfs mogelijk om er als Overlander een nacht of wat door te brengen.
 



Don Bosco Hotel school, GPS (dd mm ss,s) N10 36 38,8 E103 32 51,8


Er is een prachtig zwembad, grote tuin, receptie en gewoon alles wat een normaal hotel heeft. De bediening is natuurlijk in de leer en maakt nog vele fouten, maar ze doen hun best. Alex is de chef kok, hij is een vrijwilliger uit Italië, die hier een jaartje les geeft in zijn sabatical. Ook ontmoeten we de 24 jarige Catherine uit Zwitserland, die als backpacker door Azië heen trekt en hier, omdat het haar vakgebied is, nu werkt en ook les geeft aan de kinderen. We gaan buiten bij het zwembad zitten en nemen een ijsje. De specialiteit hier is echt Italiaans ijs en dat gaan we eens proberen. De directeur is een Italiaan en maakt met de hulp van de kinderen echt heerlijk ijs. Met zijn allen proeven we kokos, vanille, straciatella, koffie, mango, banaan, papaya en chocolade ijs en het was inderdaad het lekkerste ijs dat ik ooit heb gegeten. Ze hadden nog meer smaken, maar die wilde niemand, dus hebben we die niet kunnen proeven. Na nog een drankje genuttigd te hebben, verhuizen we naar binnen en krijgen we ons eten. Ik heb een minestronesoep en een Hawaï pizza en Susan een salade nicoise, met tonijn. Het opdienen gaat niet helmaal goed, maar ze moeten het nog leren. Het eten ziet er super uit en smaakt zoals het eruit ziet, lekker dus. We praten nog even na met Catherine en dan biedt ze aan om ons naar de truck terug te brengen. We lopen naar de uitgang en Alex heeft de auto gehaald. Het is een behoorlijk stuk rijden, omdat de auto niet over de modder weg kan rijden, die wij te voet zijn gelopen. De bouwput is één groot modderbad en de auto heeft geen 4 wiel aandrijving. We rijden dus met een grote cirkel rond de slechte weg en hoeven nog maar 3 km over een gatenkaas te rijden. Bij de truck laat Susan ze even de auto zien en daarna staan we nog zeker een half uurtje gezellig te praten. Een stel Fransen komt nog even bij ons staan en na een gezellig gesprekje nemen we afscheid. We wilden ze een drankje aanbieden, maar ze hebben met vrienden in de stad afgesproken en die zitten al een paar uur op hen te wachten.

Nog even een drankje drinken bij onze stambar en dan terug naar de truck om het verslag van vandaag te maken. Ik heb trouwens in de hotelschool ook nog even op het internet gekeken of er nog nieuws was vanuit Thailand, waar de PAD aan het demonstreren is en de luchthaven van Bangkok hebben geblokkeerd. Op de telegraaf vond ik helemaal niks daarover, maar gelukkig vond ik vele artikels in de Bangkok Post. De luchthaven is al een dag of 5 afgesloten en 100.000 toeristen zijn gestrand. Vele hebben pech, want de luchtvaartmaatschappijen vinden dat ze niet verantwoordelijk zijn voor dit soort dingen. Ze kunnen ook niks doen, want er kan en mag geen vliegtuig landen en niet opstijgen, dus dan houdt het al snel op. Het is ook nog eens hoogseizoen nu, dus dat betekent dat alle vluchten compleet vol geboekt zijn. Ik las een paar verhalen van Nederlanders die door de KLM mooi in de kou zijn blijven staan. De KLM was niet te bereiken en toen ze bereikbaar waren, kregen de mensen te horen dat ze gewoon een nieuw ticket moesten kopen. Mensen die de 28e zouden vliegen hebben pas een stoel 10 December en na lang vechten kregen ze een vlucht aangeboden via Air France. Of ze wel even 1000 euro wilden dokken! Het lijkt erop dat het voor ons geen probleem is om de grens te passeren. De 31e vertrekken we vanaf hier en hopen de 2e Thailand binnen te rijden. Pas dan weten we echt meer.


Zondag 30 november 2008: 31 graden

Overnachting mooi aan zee, Otres beach in Sihanoukville GPS (dd mm ss,s) N 10 34 46,3 enE 103 32 48,1

Vandaag is er een feest in de strandtent waar we staan en ze verwachten 120 gasten. Het is nog vroeg als we wakker worden en samen met Monique sturen we al onze gegevens naar Cordula en Jochen in Korat. Ze gaan proberen om een goedkopere oplossing te vinden voor China. Na een uurtje is alles klaar en ga ik buiten met de satelliet unit alles versturen en meteen even kijken of er nog mail is. We hebben 8 mails en niet zo best nieuws. Wim en Frans hebben ons e-mails gestuurd met de huidige situatie in Thailand. De twee vliegvelden zijn afgesloten door demonstranten die de huidige premier weg willen hebben. Taksin, de vorige president is veroordeeld voor verduistering en fraude en de nieuwe is een goede vriend van hen en dus vertrouwen de mensen hem niet. Een marionet van de vorige president is ongewenst. Het leger wil nog niet ingrijpen en de politie kan de menigte niet aan. Er wordt nu geprobeerd om de toeristen te laten vertrekken via een militaire luchthaven 130 km van Bangkok. Ad H en Yvonne hebben schijnbaar weinig hinder gehad van dit alles, want ze zitten al in Maleisië.

We hadden nog wat was aan de waslijn hangen en de jongen van het restaurant komt die brengen. Als ik de stapel aan Susan geef is het even stil en dan ineens een heftige gil. `Er zit een schorpioen in een shirt`, roept ze. Ik pak het shirt aan en denk dat ze weer eens te snel gilt. Ik schut het shirt buiten goed uit, maar er valt niets verdachts uit. Als ik dan in de mouwen kijk zit er inderdaad een bruine schorpioen in en het kost moeite om hem te overtuigen het shirt te verlaten. Een beet van deze soort geeft je heftige problemen. Dodelijk zijn deze soort zelden maar een zwelling van soms wel 10 cm en heftige pijnen is het minste wat ze veroorzaken, dus gelukkig heeft Susan het beestje op tijd gezien en heeft hij ons geen schade aangericht. Als ik de mail lees en een update van het gastenboek bekijk zie ik een bericht van Roger en Karlijn. Ze zijn in het zuiden van Laos overvallen, maar ze zijn er zonder kleerscheuren vanaf gekomen. Voor de rest hebben we nog geen nieuws en we hopen maar dat alles in orde is met ze. Onze Belgische vrienden vertrekken morgen ook voor hun avontuur (zie onze links) en zullen in de koude winter nog veel avontuur gaan beleven. Zeker in en rond oost Turkije en Iran. Ze maken een wereldreis met een Porsche Carrera uit 1969 en we wensen hen een behouden reis en veel plezier toe. We zullen ze over 4 maanden treffen in Laos, om samen door China te reizen. Ik ga even het nieuws vertellen aan Eugen en Monique en daarna is het tijd om de Quad in te laden. Het gaat steeds sneller en na een kwartier staat het ding alweer goed opgeborgen in de garage van de truck. Rust is er vandaag niet echt, met de 120 gasten die zich vermaken in en rond de zee. Ik snap niet echt dat de eigenaar van het restaurant blij is met deze mensen. Ze brengen hun eigen eten en drinken mee en het beetje wat ze betalen voor de huur van de stoelen en tafels zal niet alles goedmaken. Toeristen die normaal langslopen en plaatsnemen op de bedden, en daarbij goed verteren, lopen nu allemaal door. Rond 2 uur ga ik binnen in de truck het verslag maken en wordt er ineens aan de deur geklopt. Het is bijna Sinterklaas dus, wie zou het zijn?

Het is Alex, de Chef kok en leerraar aan de Don Bosco hotel school. Hij komt een praatje maken en zegt dat hij en een Nederlandse vrijwilligster 100 meter verder in een ander restaurantje zitten. Ik loop met hem mee en ontmoet Kim, een 25 jarig meisje uit Breda die hier een maand gewerkt heeft als vrijwilliger. Ze geeft Engels aan de kinderen. De tijd vliegt als we uren zitten te buurten. Dan moet ik echt terug naar de truck, want anders gaan ze me nog missen. Als we terug komen bij de truck heeft Susan me inderdaad gemist. Ze wist niet beter of ik zou in de truck moeten zitten, maar toen ze naar binnen wilde was er niemand die haar kloppen beantwoordde. Susan laat Kim de truck zien en ik sta buiten nog even te praten met Alex. We nodigen ze uit voor een drankje en als we in het open restaurant aankomen zitten daar ook nog steeds de twee Duitsers, Peter en Reinhard, die vandaag nog een dagje gezellig bij ons op bezoek zijn gekomen, samen met Eugen en Monique te praten. Peter voelt zich al heel de dag niet zo lekker en Susan heeft hem al 2 paracetamols gegeven, maar de hoofdpijn blijft. Dus even de thermometer uit de truck gehaald en kijken of hij koorts heeft. 37 graden is iets te hoog maar geen temperatuur om je zorgen om te maken. Rond 8 uur gaat hij op het strand op een ligbed liggen en als hij in slaap valt komt de jongen van het restaurant en legt een deken over hem heen, echt lieve mensen die Cambodjanen, alles doen ze er aan om het ons naar de zin te maken. Zelfs een klamboe wordt over het bed gemaakt en Peter kan zo ongestoord slapen. We krijgen nog een mooie hangmat van de eigenaar en ik druk nog even een foto af van zijn familie bij de truck van Eugen. “ I dont Know” heet het hier, en trots staat hij met een reclame bord van zijn restaurant op de foto. Als ik hem de foto geef staan de tranen in zijn ogen. Nog nooit heb ik iemand met een foto zo’n plezier gedaan. Hij komt achter de bar vandaan en trekt me tegen zich aan. Ze zullen ons nog gaan missen als we morgen vertrekken. Rond tien uur nemen we afscheid van Alex, Kim, Peter en Reinhard. Peter zijn handen voelen warm aan en zijn hoofd is vuurrood. Ik hoop dat het hem morgen weer beter gaat. Hij denkt dat het komt door de airco in de kamer, maar ik vermoed toch echt dat er iets anders aan de hand is. Er heerst een griepje hier en dat kan hem ook geveld hebben. We rekenen af en gaan naar de truck, ruimen binnen vast een deel op, en gaan dan slapen. We hebben hier nu 8 dagen gestaan en ons geen moment verveelt. De hotelschool en de ontmoeting met Catherine, Alex, Kim, Peter en Reinhard waren een mooie break. Peter en Reinhard al ontzettend veel landen van de wereld bereisd en hebben ons al honderduit verteld over Rusland en Zuid Amerika dus we hebben weer een hele hoop nuttige informatie gekregen.









Copyright © door Een reis rond de wereld Alle Rechten Voorbehouden.

Gepubliceerd op: 2008-11-23 (2725 maal gelezen)

[ Ga terug ]
Content ©
Volg onze reis online, 5 jaar met de DAF de wereld door


PHP-Nuke Copyright © 2005 by Francisco Burzi. This is free software, and you may redistribute it under the GPL. PHP-Nuke comes with absolutely no warranty, for details, see the license.
Pagina Rendering: 0.04 Seconden