Welcome to Een reis rond de wereld

Travel now and work later

Hoofdmenu

Translate to any language, choose your language here above..



Reisverhalen
Wereldreis op datum:
2009

Wereldreis per land:




Favoriete links


Terugblik op.. (pdf)


De camperbouw en de dagelijkse bezigheden


Info & materialen


  
12 t/m 18 november 2008





Woensdag 12 november 2008: 33 graden

Overnachting in Earthwalker guesthouse in Siam Reap Gps (dd mm ss,s) N 13 22 08,1 E103 50 37,1

Susan heeft vannacht redelijk geslapen, maar voelt zich ontzettend slap, heeft rugpijn, hoofdpijn, spierpijn, pijnlijke gewrichten, diaree en moet overgeven. Haar temperatuur is onder de 38 graden gezakt en ze moet het een paar dagen rustig aan doen. Buiten is het gezellig, Eugen en Monique en Roger en Karlijn zijn al volop in de weer en ik ga daar gezellig bijzitten. Een Overlander is vaak aan het werk als ze een paar dagen ergens staan en Eugen is daarom zijn bagagebakken aan het herstellen en Roger maakt extra strips op het dak om spanbanden aan vast te maken om extra bagage op het dak te kunnen binden. Rond 12 uur gaan Ad h, Yvonne en ik met een tuk tuk naar het centrum, want er zijn bootraces. In de rivier varen lange smalle boten waar soms wel 20 personen in zitten en zelfs staan om die zo snel mogelijk van punt a naar b te krijgen. We zijn veel te vroeg en moeten 2 uur rondlopen voor de races beginnen. We lopen naar de oude markt en eten daar, bij een klein kraampje, een Belgische wafel. Ze kosten maar een 20 cent per stuk en zelfs met eentje zit ik helemaal vol. Als we terugkomen bij de rivier is er geen doorkomen meer aan. We zien een glimp van de boten, maar het zicht wordt door de duizenden mensen enorm beperkt.




Ik moet ook zeggen dat de gezelligheid en de sfeer veel leuker is dan de races. Overal zijn kraampjes met delicatessen waar onze maag van omdraait. Gebakken kevers, kikkers, sprinkhanen en eieren waar een foetus in zit en die rouw worden gegeten. Je moet er maar van houden.





Woensdag 12 november 2008: 33 graden

Overnachting in Earthwalker guesthouse in Siam Reap Gps (dd mm ss,s) N 13 22 08,1 E103 50 37,1

Susan heeft vannacht redelijk geslapen, maar voelt zich ontzettend slap, heeft rugpijn, hoofdpijn, spierpijn, pijnlijke gewrichten, diaree en moet overgeven. Haar temperatuur is onder de 38 graden gezakt en ze moet het een paar dagen rustig aan doen. Buiten is het gezellig, Eugen en Monique en Roger en Karlijn zijn al volop in de weer en ik ga daar gezellig bijzitten. Een Overlander is vaak aan het werk als ze een paar dagen ergens staan en Eugen is daarom zijn bagagebakken aan het herstellen en Roger maakt extra strips op het dak om spanbanden aan vast te maken om extra bagage op het dak te kunnen binden. Rond 12 uur gaan Ad h, Yvonne en ik met een tuk tuk naar het centrum, want er zijn bootraces. In de rivier varen lange smalle boten waar soms wel 20 personen in zitten en zelfs staan om die zo snel mogelijk van punt a naar b te krijgen. We zijn veel te vroeg en moeten 2 uur rondlopen voor de races beginnen. We lopen naar de oude markt en eten daar, bij een klein kraampje, een Belgische wafel. Ze kosten maar een 20 cent per stuk en zelfs met eentje zit ik helemaal vol. Als we terugkomen bij de rivier is er geen doorkomen meer aan. We zien een glimp van de boten, maar het zicht wordt door de duizenden mensen enorm beperkt.



Ik moet ook zeggen dat de gezelligheid en de sfeer veel leuker is dan de races. Overal zijn kraampjes met delicatessen waar onze maag van omdraait. Gebakken kevers, kikkers, sprinkhanen en eieren waar een foetus in zit en die rouw worden gegeten. Je moet er maar van houden.





Na het verkennen van de markt lopen we langs een groot park en dito tempel terug naar de truck. Het is ongeveer 2 km en we hebben ons geen moment verveelt. Veel verkeer raast lang ons af en het verleden en de toekomst zijn hier echt gekoppeld. Soms een ouwe bak of tuk tuk en dan weer een hyper moderne pickup.
 




Bij de truck aangekomen zit iedereen te relaxen en gaan we daar gezellig bij zitten. Karlijn vraagt of we zin hebben in pannenkoeken. En dat lusten we wel. Maar er is niet genoeg voor iedereen en we gaan eens even in de vriezer kijken. Ik heb nog tien hamburgers en spek zodat we hamburgers kunnen eten en pannenkoeken met spek. Ik pak de inductiekookplaat, die we in Thailand hebben gekocht, uit de truck en sluit die buiten aan. We hebben niet genoeg stroom om hem in het stopcontact van het Guesthouse te stoppen, maar wel om hem met een verlengkabel op onze truck aan te sluiten. We kunnen namelijk 3500 watt gebruiken en toch maar 800 watt uit het net trekken. Alles wat we dan meer als bv 3 ampère nodig hebben komt dan tijdelijk uit de accu´s. Ik zet de pan erop en krijg een foutmelding, shit het ding is dus ziek. Wat blijkt ik heb de verkeerde pan gepakt, want hij moet van staal zijn en deze is van aluminium. Na het wisselen van de pan werkt hij perfect en ga ik de hamburgers bakken. Van de 8 personen willen er 5 graag hamburgers dus hebben we er 2 per persoon. Ze smaken heerlijk en als toetje nog een pannenkoek met spek en iedereen zit weer vol. We zouden naar het centrum gaan want er worden, tijdens de volle maan, drijvende kaarsjes in de rivier gezet maar na het eten heeft niemand meer zin en blijven we maar gezellig bij elkaar zitten. Eugen laat ons de route zien die we vermoedelijk in China gaan maken en als Karlijn en Roger die zien beginnen ze te twijfelen. Ze wilden verschepen naar Australië en daarna naar huis verschepen maar. Vinden China, Mongolië en Rusland toch ook wel gaaf. Karlijn heeft een broertje dood aan vliegen en als ze naar Australië gaan moeten ze 2 keer vliegen. Financieel is het ook lood om oud ijzer, want voor hetzelfde geld kunnen ze met ons mee door China rijden. Ze gaan daar eens over nadenken. Ik zou het wel gezellig vinden, want het klikt goed tussen Eugen, Monique, Karlijn, Roger, Susan en mij. We zouden dan met 5 of misschien 6 auto´s zijn en dat drukt voor iedereen de prijs hopelijk. Ik instaleer nog wat software op de laptop van Karlijn en dan is het al weer laat en ga ik slapen.

Susan ligt al uren op één oor en we hopen maar dat ze zich morgen beter voelt. Thuis is een griepje een griepje en gewoon en kwestie van uitzieken, maar hier kan een griepje fatale gevolgen hebben als je het niet serieus neemt. Een simpel griepje kan net zo goed dengue of malaria zijn en zonder medische hulp en de juiste medicijnen kunnen die fataal aflopen. Als de koorts meer dan 2 dagen aanhoudt is het echt noodzakelijk om een dokter te raadplegen. Deze kan snel zien of het een griepje is of iets ernstigers.

Zoals het er nu voor staat blijven we nog een dagje hier om Susan een beetje aan te laten sterken en rijden we dan richting het zuiden. We willen dolfijnen gaan bezoeken die hier in een zoetwater rivier zitten, nog naar Pnhom Pengh, de hoofdstad van Cambodja, de killing fields waar vele doden liggen die afgeslacht zijn tijden s het schrikbewind van de rode Khmer. En dan naar de zee om via een paar kleine dorpjes weer omhoog te rijden richting Thailand.


Donderdag 13 november 2008: 33 graden

Overnachting in Earthwalker guesthouse in Siam Reap Gps (dd mm ss,s) N 13 22 08,1 E103 50 37,1

Susan voelt zich vandaag alweer een stukje beter, maar ze is nog verre van fit. Ze zit zoveel mogelijk bij ons buiten, maar gaat tussendoor elke keer weer een paar uurtjes plat, want ze heeft nog steeds hoofd-, nek- en rugpijn. Gelukkig zijn de spier- en gewrichtspijn weg en is ze ook niet meer misselijk alleen nog steeds diarree en in de namiddag toch weer ruim 38 graden koorts. Voor mij is het vandaag een rustdag. Eugen en ik rijden ’s morgens met Karlijn en Roger in hun auto mee naar de supermarkt om boodschappen te doen. ’s Middags zitten we gezellig met zijn allen buiten. Als bedankje voor het werk aan hun laptop krijg ik van Roger en Karlijn nog een brie en 2 dikke repen chocolade. Ze hadden ons eigenlijk mee uit eten willen nemen, maar omdat Susan zo ziek is, is dat er niet van gekomen en ze bedanken mij dan maar op deze manier. Ik voel me erg schuldig, want daarvoor heb ik hun laptop niet gerepareerd en kaas en chocolade kosten in dit land een vermogen en zeker als je kijkt dat hun met een zeer klein budget rond moeten komen.

’s Avonds gaan we uit eten met alleen de Overlanders. Ad H en Yvonne hebben namelijk al eten gekocht. Susan wil heel erg graag mee, want dit is de laatste avond dat we met alle Overlanders samen zijn, maar ze durft het toch niet aan en duikt maar weer vroeg haar bed in, in de hoop dat ze morgen toch echt zich weer beter voelt. De avond is ontzettend geslaagd, met goed eten, gezellig gezelschap en als afsluiting nog vuurwerk toe, want dat hebben ze hier schijnbaar elke maand met volle maan en dat is het nu. Rond een uur tien komen we terug, ik duik nog even een uurtje achter de laptop, brand voor Karlijn en Roger nog wat CD’s en dan duik ook ik mijn bedje in, want morgen is het weer vroeg dag.


Zaterdag 15 november 2008: 30 graden.

Overnachting langs de Mekong rivier. Gps (dd mm ss,s) N 12 36 57,5 en E106 01 18,4

Om 6 uur ben ik al wakker van al het verkeer wat langs raast. Het lijkt wel of er een wedstrijdje wordt gehouden. En dan niet in verband met snelheid maar meer met lawaai. De ene na de andere tractor komt langs en die hebben ze vermoedelijk goedkoper kunnen kopen, omdat er gaan uitlaat op zit. We maken de auto klaar en rond 8 uur zijn we al op pad. Het is vandaag 200 km rijden en de weg is redelijk dus het schiet lekker op. Af en toe kan ik net een kuil ontwijken, want die dingen zie je bijna niet aankomen. We stoppen een keer gewoon langs de weg, want Monique moet even naar de wc en als we uitstappen lijkt het of de mensen water zien branden. Ja, een buitenlandse vrachtwagen is al uniek maar twee!!!. Na een half uurtje passeren we een klein rijdend kraampje en zien we op dat ding stokbroodjes liggen. We rijden een km verder en stoppen de truck. Ad H en Yvonne gaan op de weg staan en houden het kraampje aan. We kopen 7 stokbroodjes voor 25 eurocent per stuk en we weten dat we de dubbele prijs betalen, maar we hebben honger dus kopen we er 7.
 




Als we weer verder rijden groeten de mensen ons vriendelijk en op de GPS zien we dat we lekker op schieten .Om 12 uur rijden we Kratie binnen. Als de weg nr 7 bijna de rivier bereikt en we dus een keuze moeten maken, gaan we rechts af en dan is het nog 15 km rijden tot de dolfijnen. De weg is smal en gaat dwars door de kleine dorpjes heen. Dit is Cambodja zoals ik het me had voorgesteld. Armoede, houten en rieten hutjes die soms niet meer zijn dan een afdak, maar wel mooi liggen tussen de palmen. We zijn al vele smalle wegen gewend en als er een auto of busje aankomt zoeken we een geschikt plekje om ze te laten passeren. Aan de kant van de weg staan steeds meer kleine kraampjes met houten dolfijnen, we moeten dus in de buurt komen. Dan recht stijl naar beneden is een grote parkeerplaats en daar rijden we heen en parkeren de auto. Meteen komen er verkopers van boottochtjes naar ons toe en al snel zakt de prijs van 9 US$ pp naar 7 US$, maar de hemel is dreigend en we besluiten maar om van de kant de dolfijnen te bekijken. Af en toe zie je er eentje boven water komen om lucht te happen en zo zitten we een uurtje te kijken. We eten een lekker stokbroodje met brie. En zelfs Susan vindt het lekker. We mogen hier niet blijven overnachten, want het is een “Lachen” ‘national park’. Meer een vuile parkeerplaats aan het water maar als ze er een natuurpark van maken kunnen ze geld vangen. Helaas niet van ons want het begint te regenen. We rijden 1 km verder en vinden een perfect plek aan het water mooi tussen de bomen. Het is een openbare parkeerplaats waar we de auto’s parkeren en mooier kunnen we echt niet staan. De kippen en hanen lopen rond onze trucks en het lijkt net of we kamperen bij de boer. We hebben een super uitzicht over de Mekong, de rivier die helemaal van China afkomt, en we zullen aan de overkant straks de zon zien ondergaan. Natuurlijk komen de lokalen even een kijkje nemen maar ze zijn echt aardig en een beetje verlegen. Met een brede grijns op hun gezicht staan ze te kijken. Eugen heeft in Balok Beach een berg vliegers gevonden die overal in de bomen hingen en zijn achtergelaten. Hier maken ze vlieger s van een stuk plasticzak en de jongen die er een van hem krijgt is echt super blij. In de rivier zien we een stuk of wat boten gevuld met toeristen die naar de dolfijnen komen kijken. Maar overal waar de boten zijn, zijn er geen dolfijnen.
 





We staan aan de kant en een meter of tien voor ons zwemmen de dolfijnen die elke keer even boven water komen om lucht te happen. Er stoppen twee auto´s en een hele berg Cambodjanen komen ook naar de dolfijnen kijken. Er is een soort vlonder waar nog een dak op moet worden gemaakt en zij gaan daar zitten. Wij zitten met zijn zessen onder onze zonneluifel en dan begint het te druppelen. We hebben nog een paar krukjes bij ons en een paar kinderen komen gezellig bij ons zitten. Een van de jongens spreekt redelijk Engels en we kunnen eindelijk een gesprek voeren. Wanneer de regen met bakken uit de lucht komt vallen, maakt Eugen er meteen gebruik van. Hij trekt zijn zwembroek aan, pakt de shampoo en douchet zich. Na de douche partij komen de mensen, die onder een zeiltje stonden te schuilen, onder onze luifel. Praten gaat niet, want Engels spreken ze voor geen meter, maar vriendelijk zijn ze wel. Als het stopt met regenen willen ze opstaan en meteen barst er weer een bui los. Als dan na een kwartier het eindelijk ophoudt met regenen nemen ze afscheid en stappen weer in de auto´s .
 




Dan stopt het karretje wat ons vanmiddag brood verkocht, hij rijdt echt ons terrein op. We kopen weer een paar stokbroden en zo hebben we weer iets voor morgen vroeg. De zon staat steeds lager aan de hemel alleen hangen er wolken en missen we de befaamde zonsondergang. We lopen naar een piep klein restaurantje waar Ad H een uur geleden al was wezen proeven en als we gaan zitten zijn alle stoelen bezet. En dat terwijl we de enige gasten zijn. Een lief jong Cambodjaans vrouwtje, dat geen woord Engels spreekt, maakt voor ons een Papaja salade en een bord met vleesballetjes meer staat er niet op het menu. De salade is heerlijk maar pittig en de balletjes zijn lekker, maar ongedefinieerd. Wat er in zit, Joost mag het weten. Het is ondertussen donker geworden en als we terug lopen hebben we dus de zon niet onder zien gaan. We zetten de stoelen buiten en aangezien Eugen en Monique en wij graag nog een dagje willen blijven melden we dit aan Ad H en die vindt het best. Helaas is Yvonne een beetje over de rooie, omdat we dit nu melden en niet overlegd hebben. We hebben nog 2 weken en zo groot is Cambodja niet, dus als we ergens een super gave plek vinden, zoals hier, is het niet verkeerd om een extra dagje te blijven. We hebben namelijk gemerkt dat de mooie plekjes om te parkeren hier niet gemakkelijk te vinden zijn. Morgen vroeg om 6 uur schijnen de dolfijnen erg actief te zijn en als we om 6 uur buiten de camper moeten zijn is een relax dagje wel op zijn plaats. Susan kan dan ook aansterken en zo is bijna iedereen blij. Met Susan gaat het een stuk beter nu en ze lijkt weer bijna de oude.


Zondag 16 november 2008: 32 graden.

Overnachting langs de Mekong rivier. Gps (dd mm ss,s) N 12 36 57,5 en E106 01 18,4

We zijn om half 6 al wakker en zijn te lam om de camper te verlaten. Rond deze tijd zijn de dolfijnen namelijk actief en we hebben ze dus maar bekeken vanuit het slaapkamerraam. Er was wel wat meer actie maar nog steeds een stuk minder als we verwacht hadden. De dolfijnen blijken wel slim te zijn, want ze cirkelen met een stuk of 5 rond de vissen, maken herrie , en dwingen de vissen naar de oppervlakte. Dan is het een kwestie van mondje open en de domme vissen zwemmen er zo naar binnen. Iedereen verder is buiten en rond 7 uur zijn wij ook paraat. We eten een stokbroodje met de laatste brie en dan overleggen we wat we vandaag gaan doen. We besluiten naar Kratie te gaan om inkopen te doen. Ad H, Yvonne en Monique gaan liften en ik en Susan laden de Quad uit. De accu is natuurlijk leeg, maar na een keer aan de trekstarter te hebben getrokken slaat hij meteen aan en zijn we klaar om de omgeving te gaan verkennen.
 




Naar Kratie is het 16 km, we rijden langzaam omdat de rest nog vervoer moet regelen. Half weg stoppen we bij een kraampje en bestellen een soort warme fruitsalade. Nog steeds is de rest niet voorbijgekomen en we rijden ook nog maar even een tempel binnen. Het terrein van de tempel natuurlijk! We maken wat foto´s van de monniken en de tempel en rijden dan verder naar Kratie. Als we in het kleine stadje arriveren, zien we Yvonne lopen. Zij valt met haar rode t-shirt het meeste op. We parkeren de Quad en de buurman van het tentje, waar we de quad hebben staan, komt een kijkje nemen. Hij vindt de Quad wel wat en wil hem tegen zijn auto ruilen. Maar ja die past niet in onze truck dus gaat de ruil niet door.
 




We lopen over de lokale markt en zien weer een bedrijvigheid van jewelste. Iedereen probeert zijn waren aan de man te brengen. De verkoopsters lachen vriendelijk en spreken een onverstaanbare taal voor ons. We gaan zitten bij een stalletje en eten een noedelsoepje, kopen daarna nog wat groenten en rijden dan naar de truck terug. De rest moet nog een taxi regelen. We rijden over de mooie weg, tussen de rijstvelden en de Mekong rivier. Langs de weg de armoedige hutjes van de Cambodjanen die misschien wel arm zijn, maar altijd vriendelijk naar ons lachen en zwaaien. Het zijn echt de vriendelijkste mensen tot nu toe. Weinig of niets hebben, maar wel tevreden zijn met wat ze bezitten. We zien langs de weg de mensen werken in de velden en hier zie je nog meer buffels dan tractoren. We rijden maar 30 en zo kunnen we ook genieten van de omgeving. De warme wind blaast langs ons gezicht en het enige minpuntje is dat we de zonnebrillen vergeten zijn. Soms slaat er een insect in als een bom, maar gelukkig raakt er geen enkele mijn ogen. Als we bij de truck arriveren geven we Eugen een zakje met eten wat Monique mee heeft gegeven. We pakken de zonnebrillen en rijden naar het noorden. We volgen de weg langs de Mekong, die de eerste 10 km goed en netjes geasfalteerd is. Dan is hij een paar km ineens een stuk smaller en vol met gestopte gaten.
 




We passeren vele kleine wankele bruggen en we denken alles gehad te hebben. Maar het kan nog erger. De weg wordt net als in India een en al kuilen en ik moet van links naar rechts om de kuilen en diepe gaten te ontwijken. Als dan ook nog ineens de weg overgaat in zand hebben we echt het gevoel weer terug in India te zijn. We rijden een dropje in en alle mensen zwaaien en lachen naar ons. De kinderen roepen zelfs “Hello” en lopen een stukje achter ons aan. Als de weg nog smaller wordt besluiten we maar om te draaien en vele kinderen staan ons al weer op te wachten als we opnieuw langsrijden. We stoppen nog even bij een klein armoedig kraampje en kopen een flesje water. Ik blijf even op de Quad zitten en een oude man, met nog maar één tand in zijn mond, komt een praatje maken. We verstaan geen woord van elkaar, maar we begrijpen door de gebaren alles wat we willen zeggen. Het is echt een scheetje. Een brede glimlach om zijn mond en trots dat hij aan en op de Quad mag zitten, geven mij ook een goed gevoel. Ik voel me nu zoals 25 jaar geleden, toen ik de eerste keer in Thailand was. We rijden verder en langzaam beginnen we een zware arm te krijgen van het zwaaien. De weg terug is een stuk zwaarder, omdat ik moe begin te worden. We hebben vandaag al 90 km gereden en mijn rug begint zeer te doen. Maar de omgeving maakt veel goed. We rijden nog even een smal paadje in, wat tussen de rijstvelden doorkronkelt en maken wat foto’s van de mensen die werken in de velden.
 




Als we rond 15.00u terugkomen zitten er twee Nederlanders bij de truck. Ze maken een 75 daagse reis door Thailand, Cambodja, Laos en Vietnam en komen even een praatje maken. We waren ze onderweg al tegengekomen toen ze ons passeerden met hun gehuurde brommer. We zitten gezellig een uurtje te praten en dan moeten ze terug want om 17.00u moet de brommer terug worden gebracht. Wij rusten nog even uit, laten de Quad een beetje afkoelen en zetten hem terug in de truck. Het gaat steeds sneller. 15 minuten duurde het om hem uit de truck te krijgen en in dezelfde tijd staat hij ook weer terug in de garage. Eugen en Monique koken hun eigen potje en wij gaan met de rest een papaja salade en een bordje met vleesballetjes eten, in hetzelfde restaurantje als gisteren. Ondertussen zakt de zon achter de horizon en geeft een mooie gekleurde gloed.
 




We maken nog wat foto’s en dan loop ik terug naar de truck om de website update te maken. Als ik klaar ben ga ik gezellig buiten bij de rest zitten en rond 9 uur ga ik me douchen en mijn bedje in.

 

Maandag 17 november 2008: 31 graden en half bewolkt, maar droog.

Overnachting net na Skun bij een wegrestaurantje. GPS(dd mm ss,s) N 12 03 12,9 en E 105 03 20,1

Het is 6 uur als ik wakker wordt, niet zo gek want we liggen elke avond al vroeg in bed. Als iedereen zich heeft gewassen, ga ik uit mijn bedje en ga de cabine poetsen. Het is nog steeds een modder zooitje en hij kost heel wat sop en poets werk om de rommel er af te krijgen. Dan ga ik olie pijlen en schrik me rot. De olie pijlstok blijft helemaal droog. Ik gooi er 2 liter olie bij en nog steeds geen reactie op de pijlstok. De auto staat links achter in een gat en ik had niet verwacht dat dit zoveel invloed zou hebben. We rijden de truck een meter naar voren en pijl opnieuw, gelukkig staat hij nu boven het maximum pijl en slaak ik een zucht van verlichting. Vroeger hadden we altijd een liter verbruik op 1000 km en na het toevoegen van een teflon papje was dit ineens over. Vermoedelijk heeft er een zuiger veer vastgezeten door de extreem weinig kilometers die hij in 22 jaar had gelopen. De oplossing heeft goed zijn best gedaan, maar ik begon toch te twijfelen of ik misschien niet verkeerd had gepeild. Maar gelukkig werkt het spul dus echt goed. 1 liter in 4000 km is netjes. We laden alle stoelen weer in de truck en rijden de smalle maar o zo mooie weg in richting Kratie. De lage snelheid is ook gaaf, want zo kan ik ook nog een beetje rondkijken. Vanuit Kratie is het een lange redelijk goede weg naar Skun, het stadje waar gebakken vogelspinnen worden verkocht en ons eindpunt vandaag. Het is wel 300 km rijden en de omgeving is lang niet zo spannend als de eerste 15 km. We passeren zo af en toe een stadje met een behoorlijke bedrijvigheid en rijden soms zelfs op een lege weg. We stoppen nog twee keer om wat foto’s te maken van de vissers die behoorlijke constructies hebben gemaakt aan hun boten om hun netten met een soort hefboom uit het water te kunnen tillen.
 



Dan nog even stoppen bij een tempel en dan in één ruk door naar Skun. Als we dan eindelijk om 4 uur Skun binnenrijden is het een drukte van jewelste. Op de markt, waar we een parkeerplaats vinden, staat een kleine kermis compleet met mini reuzenrad en draaimolens.
 




Alles wordt aangedreven door kleine dieselmotoren die zo veel herrie maken dat ze boven de muziek uit komen. We lopen over het kleine marktje en kopen wat poffertjes en gebakken banaan. Bij het eerste kraampje willen ze 500 Real per gebakken banaan hebben, maar daar hadden we er gisteren 3 stuks voor. Ze willen nog met de prijs omlaag gaan maar we lopen verder. Opgelicht kun je overal worden dus kijken we bij de volgende kraam. Daar is de prijs ok en kopen we een berg van die dingen. Eugen vindt het maar niks en bleef bij zijn auto achter.
 




We willen de spinnen zien, maar kunnen ze niet vinden. Maar als ik terug loop naar de truck vinden Ad H, Yvonne en Susan toch een paar verkopers van die enge dingen. De spinnen liggen gefrituurd op een grote schaal. Maar als een verkoopster een levende spin aan Yvonne wil geven laat ze heel duidelijk merken dat ze dit niet echt waardeert. In eerste instantie wilden we hier overnachten maar door de drukte en herrie vinden we het toch slimmer om nog een stukje door te rijden. Na 3 km is er een klein wegrestaurantje met en grote parkeerplaats. We zetten de auto’s op de lege parkeerplaats en gaan binnen eten. Er staan een stuk of 20 pannen en als wij binnen zijn, gaan de deksels eraf zodat we kunnen kiezen. De keuze is groot en ik en Susan nemen 2 verschillende gerechten en krijgen daarbij twee bordjes rijst. Met 2 blikjes drinken rekenen we 3,5 $ af en dat is goedkoop. De prijzen buiten de toeristen gebieden zijn laag en een beetje vergelijkbaar met Thailand. Eerst wilden we nog even buiten zitten bij de camper, maar aangezien het begint te regenen, duiken we toch maar weer terug het restaurant en nemen daar iets te drinken. De eigenaar is net een paar visjes op de gril aan het leggen. Hij biedt Susan aan om een stukje te proeven en het is extreem lekker, maar super zout. De vis heeft dus eerst in het zout gelegen, waardoor hij nu heel erg taai is en heel vast van structuur. Het lijkt wel haast of je vlees aan het eten bent, zo vast is de vis. Dan is het al weer tijd om te gaan slapen, want morgen vertrekken we op tijd om bij de Thaise ambassade onze visa aan te vragen, zodat we straks weer 2 maanden in Thailand mogen blijven.


Na het verkennen van de markt lopen we langs een groot park en dito tempel terug naar de truck. Het is ongeveer 2 km en we hebben ons geen moment verveelt. Veel verkeer raast lang ons af en het verleden en de toekomst zijn hier echt gekoppeld. Soms een ouwe bak of tuk tuk en dan weer een hyper moderne pickup.
 




Bij de truck aangekomen zit iedereen te relaxen en gaan we daar gezellig bij zitten. Karlijn vraagt of we zin hebben in pannenkoeken. En dat lusten we wel. Maar er is niet genoeg voor iedereen en we gaan eens even in de vriezer kijken. Ik heb nog tien hamburgers en spek zodat we hamburgers kunnen eten en pannenkoeken met spek. Ik pak de inductiekookplaat, die we in Thailand hebben gekocht, uit de truck en sluit die buiten aan. We hebben niet genoeg stroom om hem in het stopcontact van het Guesthouse te stoppen, maar wel om hem met een verlengkabel op onze truck aan te sluiten. We kunnen namelijk 3500 watt gebruiken en toch maar 800 watt uit het net trekken. Alles wat we dan meer als bv 3 ampère nodig hebben komt dan tijdelijk uit de accu´s. Ik zet de pan erop en krijg een foutmelding, shit het ding is dus ziek. Wat blijkt ik heb de verkeerde pan gepakt, want hij moet van staal zijn en deze is van aluminium. Na het wisselen van de pan werkt hij perfect en ga ik de hamburgers bakken. Van de 8 personen willen er 5 graag hamburgers dus hebben we er 2 per persoon. Ze smaken heerlijk en als toetje nog een pannenkoek met spek en iedereen zit weer vol. We zouden naar het centrum gaan want er worden, tijdens de volle maan, drijvende kaarsjes in de rivier gezet maar na het eten heeft niemand meer zin en blijven we maar gezellig bij elkaar zitten. Eugen laat ons de route zien die we vermoedelijk in China gaan maken en als Karlijn en Roger die zien beginnen ze te twijfelen. Ze wilden verschepen naar Australië en daarna naar huis verschepen maar. Vinden China, Mongolië en Rusland toch ook wel gaaf. Karlijn heeft een broertje dood aan vliegen en als ze naar Australië gaan moeten ze 2 keer vliegen. Financieel is het ook lood om oud ijzer, want voor hetzelfde geld kunnen ze met ons mee door China rijden. Ze gaan daar eens over nadenken. Ik zou het wel gezellig vinden, want het klikt goed tussen Eugen, Monique, Karlijn, Roger, Susan en mij. We zouden dan met 5 of misschien 6 auto´s zijn en dat drukt voor iedereen de prijs hopelijk. Ik instaleer nog wat software op de laptop van Karlijn en dan is het al weer laat en ga ik slapen.

Susan ligt al uren op één oor en we hopen maar dat ze zich morgen beter voelt. Thuis is een griepje een griepje en gewoon en kwestie van uitzieken, maar hier kan een griepje fatale gevolgen hebben als je het niet serieus neemt. Een simpel griepje kan net zo goed dengue of malaria zijn en zonder medische hulp en de juiste medicijnen kunnen die fataal aflopen. Als de koorts meer dan 2 dagen aanhoudt is het echt noodzakelijk om een dokter te raadplegen. Deze kan snel zien of het een griepje is of iets ernstigers.

Zoals het er nu voor staat blijven we nog een dagje hier om Susan een beetje aan te laten sterken en rijden we dan richting het zuiden. We willen dolfijnen gaan bezoeken die hier in een zoetwater rivier zitten, nog naar Pnhom Pengh, de hoofdstad van Cambodja, de killing fields waar vele doden liggen die afgeslacht zijn tijden s het schrikbewind van de rode Khmer. En dan naar de zee om via een paar kleine dorpjes weer omhoog te rijden richting Thailand.


 

Dinsdag 18 november 2008: 32 graden overdag maar voor de middag een graadje of 25 en koud.

Overnachting op een parkeerplaats bij het Royal Palace in Phnom Peng. Gps(dd mm ss,s) N 11 33 40,9 en E 104 55 56,1

We staan al om half 7 op en maken alles klaar om rond 8 uur de weg naar Phnom Peng op te rijden. In de 90 minuten die ik heb om wakker te worden maak ik de e-mails en verstuur ik met de satelliet unit de website update. Het is regenachtig en koud voor hier. Het is maar 75 km rijden en als we half weg zijn komt er een landrover met Zwitsers kenteken ons tegemoet rijden, en we stoppen langs de weg. Ze draaien om en het blijken Thomas en Sylvie te zijn. Ze zijn 6 en halve maand onderweg en hebben al veel meegemaakt. Ze zijn in Pakistan slachtoffer van een landslide geworden en hun auto is van de weg gegleden, twee keer over de kop geslagen, en in een riviertje tot stilstand gekomen. De auto heeft een hele tijd in de garage gestaan, maar de schade was nog steeds te zien. Ze hebben geluk gehad want ze konden de reis voortzetten.
 


Na een half uurtje nemen we afscheid, want we moeten op tijd in Phnom Peng zijn bij de Thaise Ambassade. Als we dichter bij de hoofdstad komen wordt het al maar drukker en de navigatie stuurt ons op een gegeven moment door straten die steeds smaller, en nog erger, lager worden. Ik denk dat we wel een stuk of twintig bomen hebben gekortwiekt. Als we dan ineens een mooi parkeerplekje vinden blijkt het snoeien van de bomen waard geweest. De auto heeft geen schade en het takken scherm en de aluminium afschermingen, die we speciaal hebben laten maken voor dit soort dingen heeft de auto behoed voor schade en de takken netjes afgeweerd en soms afgekapt. We parkeren de auto’s en lopen met zijn 6-en een stukje rond. Omdat Yvonne alles tot in detail wil bekijken geven we ze de sleutel van de truck en gaat iedereen zijn eigen weg. Wij gaan met Monique en Eugen eerst even iets eten en daarna lopen Susan en ik naar het Nationaal Museum. Na het betalen van 3 US$ pp zijn we een uurtje zoet met het bekijken van al het moois. Vanmorgen was het regenachtig en zwaar bewolkt en nu is het weer heet en hebben we een mooie blauwe lucht.
 


Als we weer buiten komen, zitten Eugen en Monique in de schaduw een sigaretje te roken en omdat het 14.00u is, en het King Palace dan zijn deuren weer opent, besluiten we samen daar heen te gaan. Het is eerst een 20 minuten aansluiten voor de kassa en 6.25 US$ pp betalen om binnen te kunnen. Het is een enorm complex waar vele tempels en paleizen zijn onder gebracht. Niet alles is open voor publiek en alles wat er binnen te zien is mag niet worden gefotografeerd, maar we hebben toch meer dan 2 uur nodig om alles te bekijken.
 


Er staat zelfs een paleis wat speciaal is gebouwd voor Napoleon 3, in de tijd dat de Fransen hier de scepter zwaaiden. Het gebouw is in Franse stijl en past totaal niet bij de rest van de gebouwen die allemaal in Aziatische stijl zijn gemaakt.
 


Dan lopen we nog even naar een oude pagode die een paar honderd meter verderop staat en lopen terug naar de truck. Eugen en Monique, die we ineens kwijt waren, toen we het paleis verlieten blijken al thuis te zijn en we gaan gezellig bij hen op een bankje zitten. We staan tegen een park aan en overal zijn bankjes zodat we geen stoelen uit de truck hoeven te halen. Helaas zijn de meeste bankjes wel bezet door landlopers die er hun middag dutje doen. Ik start even de generator en zet de airco op vol gas, zodat de camper in no time heerlijk koel is. Ik ga mijn reisverslag maken van vandaag en dat kost weer veel tijd omdat we zoveel foto’s hebben gemaakt. We wachten daarna op Ad H en Yvonne, maar als het donker begint te worden besluiten we toch maar om iets te gaan eten.









Copyright © door Een reis rond de wereld Alle Rechten Voorbehouden.

Gepubliceerd op: 2008-11-23 (2794 maal gelezen)

[ Ga terug ]
Content ©
Volg onze reis online, 5 jaar met de DAF de wereld door


PHP-Nuke Copyright © 2005 by Francisco Burzi. This is free software, and you may redistribute it under the GPL. PHP-Nuke comes with absolutely no warranty, for details, see the license.
Pagina Rendering: 0.06 Seconden