Welcome to Een reis rond de wereld

Travel now and work later

Hoofdmenu

Translate to any language, choose your language here above..



Reisverhalen
Wereldreis op datum:
2009

Wereldreis per land:




Favoriete links


Terugblik op.. (pdf)


De camperbouw en de dagelijkse bezigheden


Info & materialen


  
4 t/m 11 november 2008





Dinsdag 4 november 2008: 30 graden en af en toe regen.

Overnachting 50 km vanaf de grens in Cambodja. GPS (dd mm ss,s) N 13 35 22,9 en E 102 58 17,3 in Sisophon.

We eten ons stokbroodje met Boursin wat we gisteren hebben gekocht en zijn al vroeg op pad. Het is 1,5 uur rijden naar de Thais-Cambodjaanse grens en als we daar aankomen is het een drukte van jewelste. We sluiten achter in de rij vrachtwagens aan en dat is uniek, want normaal rijden we achter de bussen aan en gaan door dezelfde ingang als zij naar binnen. Helaas rijden er geen bussen en zelfs geen personen auto’s en moeten we dus geduld hebben. Bij de Thaise douane worden we door een vriendelijke man geholpen die de auto papieren in orde maakt. Al snel is dit alles geregeld. Ook de uitreisstempels staan al snel in ons paspoort. Als ik dan richting de grens van Cambodja wil rijden moet ik bij een slagboom aan de Thaise kant stoppen. Dit is nieuw voor ons, want normaal is er na het klaarmaken van de auto papieren niets meer. De man wil kopieën van mijn paspoort, rijbewijs, kenteken, carnet en verzekering hebben. Gelukkig hebben we een scanner en printer bij ons en is alles redelijk snel geregeld.
 



Dan rijden we naar de Cambodjaanse kant en de weg verandert in een modderpoel met vele gaten en kuilen. We parkeren en sluiten maar aan bij een hele berg rugzaktoeristen en al snel blijkt dat we een 100 meter terug moeten om een visum te regelen. Een vriendelijke en corrupte beambte helpt ons, maar wil veel te veel geld hebben. Dat doen we dus maar even niet, we regelen het zelf wel. Ad H en Yvonne hebben geen dollars en moeten 1000 Thaise Bathjes betalen en dat terwijl er een bord hangt met 20 USD. Ze voelen zich natuurlijk genept, want 1000 Thaise Bath is 30 USD. Dan regelen wij ons visum en we betalen 20 USD…. Dat staat toch echt op het bord. De man wil 20 USD en 200 Bath per persoon. Wat we ook proberen er is niks te regelen. Ik vraag naar de hoogste beambte want dit is puur diefstal. Ook als we een rekening vragen krijgen we te horen dat ze dat niet doen. Dus 20 USD voor het visum en 8 euro voor in de kontzak van de beambte. De man met veel sterren zit wel in hetzelfde hok, maar durft niet te kijken. Zijn onderdaan moet de toeristen uitmelken en dat geld steekt hij in zijn zak. Met veel protest betalen we toch maar, want we willen toch echt voor sluitingstijd van de douane aan de andere kant van de grens zijn. We rijden het douane terrein af en zetten de auto op een parkeerplaats van de douane om de papieren van de truck in orde te maken. We moeten daarvoor door een berg blubber en halen de parkeerplaats gelukkig net. Binnen gaat het super snel. We krijgen te horen dat we ons carnet nodig hebben en dat wordt zeer snel en netjes ingevuld. Dit is ook weer nieuw, want eigenlijk is Maleisië het enige land in Zuid Oost Azië waar het carnet wordt gebruikt. Maar de man van de douane vertelt me in perfect Engels dat ze tegenwoordig alleen auto’s met een carnet Cambodja in laten gaan. Dus geen carnet, geen toegang. Ad H en Yvonne gaan nog even geld wisselen en dan gebeurt iets waar geen enkele Overlander op zit te wachten. 


We willen achteruit, in lage gearing en 4 wiel drive het parkeerterrein verlaten en we zitten zo vast als een huis.



Rechts achter zit het wiel een 70 cm in de blubber en er is geen beweging meer in de auto te krijgen. We pakken de schep en beginnen de auto uit te graven, maar een grote beton blok is omgeklapt door het gewicht van de truck en raakt bijna de reservetank. Die blok moet dus eerst weg anders komen we er nooit uit. Een paar jongens komen meteen helpen en een van hen is doofstom, maar werkt als een bezetene. Met de koevoet, hakbijl en schep zijn er al snel een man of 3 aan het graven en staat er eentje opdrachten te geven, want hij spreekt Engels. We proberen met de laadklep de truck een stukje op te tillen maar de laadklep kan wel veel heffen, maar gaat alleen omlaag door zijn gewicht en kan dus niets drukken. Dan haal ik de lange lier kabel uit de truck, pak een 20 ton sterke spanband en rol de lier af. Via een boom die een meter of 20 verder aan de rechter kant van de truck staan laten we de kabel naar de zijkant van de truck lopen waar het beton blok ligt. We maken de platte spanband om de betonblok en de lier heeft totaal geen moeite om die blok, waar we al een uur aan gegraven hebben, uit de grond te trekken. Eén obstakel is dus al weg. 


We proberen dan weg te rijden, maar de modder is zo plakkerig dat, zelfs op de lage gearing, de wielen niet eens aan het draaien te krijgen zijn. Dan graven we de achterband uit en dat is een hels karwei. Je krijg in de plakkerige massa de schep maximaal 5 cm in de grond en je moet met de hand de klei van de schep halen. Gelukkig is het niet extreem heet en hebben we veel hulp. We zijn een attractie, want honderden mensen komen een kijkje nemen. Dan stoppen ze een trekker met oplegger en maken de 20 tons keflar sleepkabel aan de truck. Aan mijn kant nemen we de dikke spanband en koppelen die aan de sleepkabel. De truck heeft 370 pk en probeert ons er uit te trekken. Ik geef al wat het halen kan en bij hem komt de rook van de banden af, maar we zitten nog steeds vast. Dan neemt hij een aanloopje en dat terwijl ik volgas de koppeling op laat komen. Er komt langzaam beweging in de Daf en ontsnappen we aan de zuigende kracht van de modder/klei. Als we de weg opdraaien lijkt het een voetbalwedstrijd. Er wordt door honderden mensen geklapt en gejuicht en de jongens die geholpen hebben vliegen elkaar in de armen. Alle twee de Ad’s hebben het kippenvel op hun armen staan van dit spektakel. Als ik uitstap komen de jongens naar mij toe en vliegen me om mijn nek.

Dan moet de keflar kabel nog van de truck worden gehaald en die zit aan de slepende kant muur vast. Ze willen de kabel doorsnijden maar ze moesten eens weten dat dit voor 800 euro aan kabel is!! Met lomp geweld, anders gaat het helemaal niet, krijgen ze de kabel gelukkig heel van de auto en is het tijd om de jongens te betalen en verder te rijden. Er zijn wel een hele berg jongens aan het werk geweest en ik heb geen kleine biljetten Cambodiaans geld. Aan het einde zijn we 20 USD armer, maar wel een ervaring rijker. Het was een grote ellende. We staan met onze blote voeten in de drek, zijn tot onze nek smerig, maar je zult het niet geloven we hebben genoten. We hebben weer extra ervaring gekregen en een mooi avontuur gehad. Een hele berg bergingsmateriaal hebben we bij, zoals de lier, verlengkabel, katrollen en dikke banden om rond een boom te leggen, tot nu toe echter nog nooit nodig gehad, maar zonder deze dingen hadden we nu nog steeds vast gestaan. We zijn blij dat we dit spul hebben meegenomen en zo zie je maar weer dat je 40000 km lang dingen meesleurt die tijdens de rit toch nog van pas komen. We nemen afscheid van de jongens en rijden verder. Een eindje verder zien we de doofstomme jongen nog lopen en we wenken hem naar de auto. Ad H draait de raam open en we betalen hem nog een paar Euro-tjes extra. Deze jongen heeft gewerkt als een beest en we vonden dat hij wel een extraatje heeft verdiend.

De weg is echt bagger en er zijn meer kuilen dan zand. We hadden gehoord dat de weg slecht zou zijn, maar zo slecht hadden we niet verwacht. We rijden een slalom om de gaten te ontwijken, maar soms is 90% van de breedte van de weg een groot gat en kun je er niet omheen. Dan na een km of 5 zien we iets grijs liggen in de verte… Asfalt! Yes. De volgende 30 km zijn weer super goed en dan is er een omleiding. Er wordt een nieuwe brug gebouwd en die is nog niet klaar. We hobbelen weer een kleine tien minuten en rijden dan weer 20km over een goede asfalt weg. We hadden van de douane beambte gehoord dat de weg naar Siam Reap, waar Ankor Wat ligt, de eerste 50 km goed is en daarna 100m km zeer slecht zou worden. Aangezien het donker wordt stoppen we dus maar in een klein plaatsje, voor de weg weer slecht wordt. Als eerste douchen we ons, want we hebben kilo’s slijk aan ons lichaam hangen. De douchebak verandert in een zandbak, maar wij glimmen weer. Dan lopen we naar het centrum en gaan wat eten. We zien een leuk restaurantje en ze hebben zelfs een Engelse menukaart. Alle prijzen zijn in Dollars en 5 keer hoger dan in Thailand. De toeristen worden dus weer genept en betalen belachelijke prijzen. We waren bij de grens al gewaarschuwd door een paar backpackers die vertelden dat het eten veel te duur is. Het is ook te gek dat alles in dollars betaald moet worden. Je moet dollars wisselen en je krijg voor 1 euro 1,15 dollar. Daar verlies je dus al 15% mee en je krijgt ook nog een enorm lage koers als je van dollars weer naar Riel moet wisselen. But that’s life!!! Het zou wel eens zo kunnen zijn dat we morgen 10 uur rijden over 100 km en dat is sinds India niet meer gebeurd. Maar als je de tempels van Angkor Wat wilt zien moet je er iets voor over hebben. 60% van de wegen zijn niets meer dan zandpaden en ik denk dat we nog wel meer avonturen gaan beleven hier in Cambodja.

Nog even een stukje grensovergang en hoe het werkt voor andere Overlanders:
Aan de Thaise kant rij je gewoon de trucks achterna. Er staat een bordje met een vrachtwagen erop, dus dat kan niet fout. Rechts en links van de auto staan hokjes waarop in het Thais Customs staat. Maar gelukkig zijn er ook een paar met de Engelse tekst. Je rijdt door en parkeert de auto net na deze hokjes aan de linkerkant van de weg langs een groot hek. Je loopt van deze kant gezien naar de rechter rij hokjes en in het midden is er een waar in het Engels Customs op staat geschreven. De mensen daar spreken goed Engels en je geeft hen de Douane papieren die je bij binnenkomst in Thailand hebt gekregen. Nog een paar handtekeningen zetten in het grote boek en op de papieren en klaar is kees. Dan loopt je bijna rechtdoor het gebouw van de immigratie binnen. Er staan lange rijen mensen, maar voor de buitenlanders is er een aparte en kortere rij. Ze stempelen je pas af en je krijgt weer een mooie uitreisstempel. Ben je langer dan je visum toelaat in Thailand gebleven betaal je 500 bath ( 11 euro ) per dag dat je te lang in Thailand bent geweest. Dan loop je terug naar de truck en rij je verder. Na een kleine 100 meter moet je weer stoppen en moet je van je rijbewijs, paspoort, kenteken, Carnet en verzekering van de auto, die je als het goed is in Thailand ergens hebt gekocht een kopie afgeven. Dus een scanner en printer of het maken van al deze kopieën thuis is wel handig. Wat we begrepen hebben is dat dit o.a. een controle of je verzekerd rondgereden hebt in Thailand, maar de man was erg wazig met zijn uitleg.

Dan rij je naar de grens van Cambodja. Zodra je onder een poort door rijdt, die over de weg hangt, moet je ergens parkeren, want in de buurt van de poort is aan de rechterkant een visum bureautje. Hier krijg je voor de eerste keer te maken met de corruptie en ben je blij, dit natuurlijk als je het lekker vind om genaaid te worden. Daarna vul je een inreispapiertje in, en moet je een foto inleveren die op dat kaartje wordt geniet.

Als je dan verder rijd zie je in de verte een rotonde. Vlak voor die rotonde is een hokje in het midden van de weg en ook hier moet je ergens zien te parkeren. Rechts van dat hokje is een groter hok waar alle toeristen door heen moeten. Hier krijg je de inreisstempel en wordt je in de computer vereeuwigd. Dan rij je het terrein af en ga je rechts rijden. Dit is na een jaar weer even wennen en het voelt vreemd als je een rotonde tegen de klok in rondgaat. Een 75 meter na de rotonde is aan de linkerkant van de weg een Customs office en op de eerste verdieping loop je als je van de trap afkomt recht het juiste kantoor in. Zorg wel voor een carnet want zonder carnet kom je met je auto sinds kort het land niet meer in. Als je daarna niet vast komt te zitten in de modder ben je nu klaar om Cambodja te gaan bekijken.
Een tip haal je visum bijvoorbeeld in Laos, Thailand of Maleisië. Je betaalt dan gewoon 20 USD zonder smeergeld , en hebt geen stress als je aan de grens komt. 

Woensdag 5 november 2008: 31 graden en bewolkt.

Overnachting in Earthwalker guesthouse in Siam Reap Gps (dd mm ss,s) N 13 22 08,1en E103 50 37,1

We ontbijten in de truck en eten een stokbroodje met kaas en ruimen de camper op. De gereedschappen zoals de schep en koevoet zijn een kilo zwaarder door de modder en moeten worden schoongemaakt voor we ze in de bagagebakken kunnen stoppen. Rond 9 uur rijden we verder en we hebben nog geen kilometer gereden of de weg wordt ineens à la India. Zand met gaten, ribbels en modder zover het oog reikt. In het begin komt er na een 500 meter slechte weg weer een stukje asfalt, maar ook dat verandert na een tijdje en wordt de weg steeds slechter. Langs de weg hebben we een mooi uitzicht over de rijstveldjes en zien vele lokale vissers hun netten uitgooien in de kleine riviertjes en plassen tussen de weg en de rijstvelden. De omgeving ziet er eigenlijk anders uit dan ik verwacht had. Weinig palmen en meer gewone bomen dan in Thailand. Elke paar honderd meter wordt er een brug gebouwd en moeten we daaromheen rijden, omdat die nog niet klaar is. Over een jaartje of wat zal er hier een mooie weg komen te liggen, maar voorlopig moeten we het met een modderige gaten kaas doen.

Half weg komen er twee motoren ons tegemoet en als ze dichterbij komen blijken het twee wereldreizigers te zijn. Een jongen uit Zwitserland en een meisje uit Oostenrijk. We zetten de truck aan de kant en ook zij stoppen. We maken een gezellig praatje en wisselen wat informatie uit. Altijd wel handig. Zo horen we dat er op een traject een brug is die maar 3,5m hoog is en dat Guy een Fransman met een MAN truck die we hebben ontmoet op weg naar Leh, zijn banden had leeg laten lopen om er onderdoor te kunnen rijden. Uiteindelijk bleek er weinig leuks te zien te zijn en wij weten nu dat we deze weg niet hoeven te proberen want wij zijn 15cm hoger dan de Fransoos.
 



We nemen afscheid en rijden weer verder. We hadden nog hoop dat de weg beter zou worden, maar deze illusie wordt door de verhalen van de motorrijders gebroken. Ze vertellen dat dit een van de slechtste wegen van Cambodja is en het na Siam Reap weer goed wordt. De weg is ook nog spiegelglad en het sturen gaat enorm licht. We rijden 4 uur over 100 km en het verbruik is 21,9 liter op 100 km en dat valt niet tegen.


De laatste 10 km is weer redelijk en als we Siam Reap binnenrijden kunnen we in eerste instantie het Earthwalker Guesthouse, waar we kunnen staan, niet vinden. We rijden het centrum in en stoppen bij het toeristen bureau, maar helaas is dat vandaag niet open. Toevallig staat er een taxi buiten en de vriendelijke man vertelt ons waar we het guesthouse kunnen vinden. Het is 3 km buiten het hart van het centrum en als we er bijna zijn wijst een toeristenpolitie, die bij de taxi stond, ons netjes de weg. Wat een service! De poort gaat open en we kunnen op een veldje staan wat eigenlijk de tuin van het hotel is. Het gras is drassig en we zijn benieuwd of we hier nog net zo gemakkelijk uitkomen als we er in gereden zijn. Over 6 dagen zullen we het weten. Als we mazzel hebben blijft het droog en wordt de grond wat harder. Anders wordt het weer vechten om de truck uit het gras te krijgen. Er is een zwembad , tuin en een hele berg luie stoelen waar we eerst eens even gaan zitten om een drankje te drinken. Ad H en Yvonne nemen een kamer met airco voor 5 dagen en zo hebben wij ook wat meer ruimte in de truck. Een van de mensen van het hotel legt uit wat er allemaal te zien is en we onderhandelen over de prijs om hem en een auto voor 4 en halve dag te huren. Morgen avond gaan we de zonsondergang zien in één van de tempels van Angkor Wat en de aankomende 4 dagen gaan we alle hoogtepunten bekijken. We gaan zelfs in de jungle naar een tempel en daar schijnen niet veel toeristen heen te gaan. We betalen 4 dollar per nacht en nog 2 dollar voor de stroom aansluiting. Dat is wel lekker, want zo kunnen we de airco aanzetten om lekker koel onze dingetjes te doen en heel de nacht koel te kunnen slapen.


Donderdag 6 november 2008: 34 graden en bewolkt.

Overnachting in Earthwalker guesthouse in Siam Reap Gps (dd mm ss,s) N 13 22 08,1 E103 50 37,1

We hebben heerlijk koel geslapen en Susan gaat vroeg uit bed om de wasmachine aan te zetten. Ik blijf tot een uurtje of negen liggen en ga dan als eerste de watertank vullen en een slang aansluiten op de afvaltank, zodat het afvalwater netjes in het riool loopt. Ik ben niet echt blij met al het water op het veld, want de truck is al een cm of 15 in de blubber weggezakt en om problemen zoals aan de grens, toen we muur vast zaten, te voorkomen leg ik de oprijdblokken langs elkaar onder 2 wielen die in 15 cm diep water staan. Ik rij de truck op de blokken en zonder problemen baggert hij door de modder. De ondergrond is wel hard alleen door de heftige regen staat alles blank. Overdag is het heerlijk zonnig maar tot nu toe hebben we elke nacht nog regen gehad. We zitten aan het einde van het regenseizoen, maar dat wil niet zeggen dat het van de een op andere dag droog is. Ik plak nog even twee vlaggen op de truck eentje van Cambodja en nog eentje van Laos. Niet dat we al in Laos zijn geweest, maar meer uit luiheid, zodat ik het over een maand niet meer hoef te doen. Samen hangen we daarna de was op, waarna ik lekker aan het zwembad ga liggen. Susan ruimt eerst nog even de camper op en probeert de grootste modder overal af te boenen en neemt dan ook een heerlijke plons in het zwembad. Dit is echt vakantie en na het trekken van een paar baantjes ga ik op een ligbedje mijn reisboeken van Cambodja en Laos lezen. 


Rond een uur of één ga ik binnen het verslag verder typen en Susan maakt wat te eten klaar. Net voor het begint te regenen halen we de was af, die zowat droog is. Susan heeft boven op de 2e verdieping onder het dak nog meer was zien hangen en na even navragen mogen wij onze andere 3 wasmachines was daar ook neerhangen. Hoeven we tenminste niet te stressen als het begint te regenen en wordt het hopelijk zeker droog. Als we het laatste wasje opgehangen hebben staat de taxi al klaar die we voor 4 en halve dag hebben gehuurd. We rijden naar een heuvel vanwaar we de zon onder kunnen zien gaan achter een van de tempels van Angkor. We kopen een driedagen pas voor 40 USD en met die pas kunnen we vandaag na 17:00 uur ook nog naar binnen om de zonsondergang te zien. Als we aankomen bij de tempel worden we aangevallen door tientallen verkopers van boeken en andere souvenirs. Maar we hebben haast, want we zijn al behoorlijk laat. Beneden staan vele olifanten waarmee je ook naar boven gebracht kunt worden, maar wij lopen met een snelle pas de heuvel op.



Half weg wil een bewaker me weer terug sturen, want na zes uur mag er niemand meer naar boven. Ik zeg hem dat hij maar een nieuwe klok moet kopen want het is pas kwart voor 6. Hij is niet blij, maar ik loop gewoon door. Vele mensen komen al naar beneden en eigenlijk zijn we te laat. Boven aangekomen moeten we een berg trappen op, waarvan de treden 40 cm hoog zijn en maximaal 10 cm diep. De trap heeft een hoek van 70 graden dus zeg maar gerust enorm steil. Het is dus moeilijk klimmen met een fotocamera in de hand.



Boven is de lucht mooi oranje, maar de zon is al achter de horizon verdwenen. Ik maak nog wat foto’s en een bewaker wil me al weer naar beneden dirigeren. Ook hij heeft een fout klokje, want het is pas 10 voor 6. Hij blijft volhardend maar ik ook, ik zeg hem dat hij kan doen wat hij wil, maar ik tot 6 uur hier blijf. We betalen niet voor niks 40 USD. Op de weg terug wordt het heel snel donker en gelukkig heeft Susan een zaklamp meegenomen. Tussen de bomen zie je geen barst en vele mensen komen bij ons lopen, omdat wij licht hebben. Ad H en Yvonne zijn niet boven geweest. Ze lopen altijd een stuk langzamer en daardoor hebben ze het niet gehaald. Nu was er ook weinig spektakel te zien en hebben ze weinig gemist. Beneden wordt je weer belaagd door verkopers van souvenirs en speelt er een orkestje waarvan je voor 10 USD een cd kunt kopen. Het is voor een goed doel want al de muzikanten missen ledematen of zijn blind, wat veroorzaakt is door de vele landmijnen waarvan er nog miljoenen in Cambodja achtergebleven zijn na de laatste oorlog. We laten ons door de taxi droppen bij de oude markt en gaan in een net restaurantje iets eten. Het eten smaakt heerlijk en voor Cambodjaanse begrippen is de prijs van 8,50 euro met ons tweeën redelijk.


We nemen een motortuktuk terug naar het hotel en als we aankomen zien we de truck van Eugen en Monique en de Toyota landcruiser van Karlijn en Rogier staan. Ze zijn in 10 uur van Bangkok naar hier gereden en dat is echt een prestatie. We vliegen elkaar in de armen en zitten heel de avond tot in de kleine uurtjes met elkaar te praten. Dit is echt een verrassing en nog een hele gezellige ook.


Vrijdag 7 november 2008: 34 graden en bewolkt.

Overnachting in Earthwalker guesthouse in Siam Reap Gps (dd mm ss,s) N 13 22 08,1 E103 50 37,1

We moeten er vandaag vroeg uit, want om 8 uur gaan we met een taxi 9 tempels bekijken. Het is haasten maar we zijn precies om 8 uur buiten. Ad H en Yvonne zitten nog te eten en ook de chauffeur is te laat, dus al het gehaast is voor niets geweest. Vandaag rijden we de grand tour, ofwel de grote ring van tempels die om Angkor staan. Als eerste stoppen we bij Prasat Kravan. Deze kleine tempel is omringd door een paar mooie vijvers en bestaat uit 5 torens. De tempel is geheel uit baksteen opgetrokken en stamt uit 921. Tijdens de restauratie zijn vele nieuwe bakstenen gebruikt en de tempel ziet er daardoor ook onnatuurlijk nieuw uit. Aan de binnenkant zijn de muren versiert met reliëfs van Vishnu, een Hindoe god.



Dan is het weer een paar km rijden en stoppen we bij Banteay Kdei en Srah Srang. Aan de ene kant van de weg ligt het zwembad van de koning (Srah Srang), dit grote meer met rondom trappen of tribunes was speciaal gemaakt voor koning Rajendravarman in de 10e eeuw. Het werd gebruikt als rituele badplaats.



Aan de overkant van de weg is een jungle tempel, maar eentje die niet overgroeit is geweest. Aan de ingang staat een poort met een gezicht wat volledig uit steen is gehouwen. Een 200 meter lang pad leidt over de gracht naar de hal van de danseressen.



Ta Prohm is de volgende stop. Deze tempel lijkt veel op de vorige, alleen is deze compleet overwoekerd geweest door de jungle. Vele enorme bomen zijn in en om de tempels en muren gegroeid en maken nu deel uit van het geheel. Er wordt nog volop gewerkt om nog meer delen te restaureren en grote delen zijn dus nu gesloten voor het publiek.



Het lijkt net of je in een film van Indiana Jones bent beland. Zeker als je door het doolhof van gangen loopt en de stinkende lucht ruikt. Het is een van de hoogtepunten van Angkor en voor ons het hoogtepunt van vandaag. Helaas staat de zon al veel te hoog en aan de verkeerde kant om echt mooie foto’s te maken.



We hebben daarna nog wat tempels bezocht, Ta Keo,Pre Rup,East Meloon en als laatste een grote vijver Neak Pean. Hieronder wat foto’s.



De meeste hebben een ding gemeen, de trappen naar boven staan onder een hoek van 70 graden en de treden zijn soms nog geen 10 cm diep maar wel 40 cm of meer hoog. Als we staan te kijken bij de grote vijver begint het te druppelen. Het is zeker tien minuten lopen naar de auto, maar ach die paar druppels! Helaas veranderen die paar druppels ineens in een douche en heb ik moeite om mijn camera droog te houden onder de paraplu. De regen komt van de zijkant en we halen de auto net zonder dat de camera te nat wordt. We zouden nog een tempel gaan bekijken, maar door de zware regenval slaan we die maar even over. Morgen maar proberen om nog wat vroeger te vertrekken.


Zaterdag 8 november 2008: 32 graden en in de middag een kort maar heftig buitje.

Overnachting in Earthwalker guesthouse in Siam Reap Gps (dd mm ss,s) N 13 22 08,1 E103 50 37,1

Om 6 uur gaat de wekker en na een heerlijke douche en een ontbijtje uit eigen oven, staan we om half 8 buiten. Eugen en Monique hebben een TukTuk geregeld en zij rijden achter ons aan. De eerste stop is bij de kassa, want Eugen en Monique moeten nog een kaartje kopen voor vandaag. De eerste Tempel is Angkor Wat. De tempel is gebouwd tussen 1100 en 1175, in de tempel is alle toenmalige kennis van de Khmer architectuur gebruikt. Het hoogtepunt is de centrale tempel met 5 spitsen.
 



Angkor Wat is omringd door een 200m breed kanaal wat in totaal meer dan 5 km lang is. Na de toegangspoort zijn de eerste gebouwen die we zien een bibliotheek en daarna kijken we recht tegen de enorme tempel aan die in het centrum van de ommuring staat. Links voor het tempelcomplex is een mooie vijver die vol staat met Lotus bloemen. We lopen bij de grote tempel naar binnen en kijken onze ogen uit. De galerijen die soms wel 300m lang zijn, en waarvan de muren helemaal bewerkt zijn met de mooiste reliëfs. De oost galerij is gesloten, want daar wordt aan gewerkt. Met een laserunit worden er 3d foto’s van gemaakt om de restaurateurs te helpen. De mensen die aan het werk zijn hebben allemaal een wit kleurtje en het herstel van het fijne werk wordt dus door buitenlanders uitgevoerd. In de bovenste galerij lopen we tussen de tempel torens en maken we wat foto’s van een groepje meisjes die als danseressen zijn verkleed. Dan nog even de binnenkant bekijken waar de plafonds en muren nog bezet zijn met de mooiste ornamenten.
 



Na 2 uur hebben we genoeg gezien en Ad H en Yvonne gaan nog even achter de tempel kijken, omdat Ad H daar een andere kleine tempel heeft gezien. Wij lopen nog een rondje en lopen dan naar de uitgang. Onderweg zien we nog een paar bruidsparen waarvan er eentje gekleed is in traditionele kleding. Als we buiten komen is het even zoeken naar de taxi. Ik ga links kijken en Susan rechts op de enorme parkeerplaats. Uiteindelijk zien we de taxi en gaan Eugen, Monique, Susan en ik wat drinken in een restaurant. Als rond 11 uur er nog geen spoor is van Ad H en Yvonne, beginnen we ons zorgen te maken en ineens zien we ze onze kant uitkomen. Ze hebben een uur lopen zoeken naar de taxi en zijn behoorlijk over de rooie. Ze hebben wel gelijk dat de chauffeur hen had moeten zoeken, hij krijgt ook een vet salaris van ons, maar wij hebben de taxi ook gevonden dus na een verhitte discussie wordt alles gesust en kan iedereen weer lachen. We stappen weer in de taxi en rijden naar Angkor Thom. We stappen uit voor de toegangspoort en lopen de eerste honderd meter over de brug met honderden gezichten.
 



Op de relingen van de brug staan stenen hoofden van demonen die ons aan lijken te kijken, ze zijn gemaakt om de aanvallers af te schrikken. Aan het einde van de brug is de hoofdtoegangspoort waar boven de poort een groot stenen hoofd over de brug kijkt. Binnen de muren woonden de leden van de Koninklijke familie, ambtenaren, priesters en militairen. Het gewone volk leefde langs de rivier buiten de stadsmuren.
 



Binnen stappen we weer in de taxi en rijden naar Bayon, de centrale tempel van Angkor Thom. Deze tempel, bekent om zijn honderden glimlachende gezichten, lijkt op het eerste gezicht niet veel bijzonders. Maar als je eenmaal de trappen beklommen hebt, wordt de schoonheid zichtbaar. Je kunt overal op klimmen, alles van binnen bekijken en overal aankomen en na 5 minuten zijn we er allemaal over eens dat dit de mooiste tempel is tot nu toe. Op elke verdieping kun je rondlopen en wordt je overspoeld met indrukken. Vele kleine en grote tempeltorens waar gezichten in verwerkt zijn die naar alle windrichtingen kijken.
Na deze tempel bekijken we nog een grote zittende boeddha en lopen we naar het olifanten plateau. Onderweg nemen we nog een kleine omleiding en komen via een loopbrug, die tussen twee enorme zwembaden doorloopt bij een grote tempel. Helaas begint het te druppelen en we moeten schuilen in een nis om niet doorweekt te worden. Ad H en Yvonne zijn net voor de regen terug naar de auto gelopen, omdat ze geen paraplu bij zich hadden. Eugen, Monique, Susan en ik schuilen in de nis tot de regen minder wordt.
 



Als laatste bekijken we nog een tempel die we gisteren gemist hadden door de regen en daarna hebben we genoeg gezien. We rijden terug naar de truck en ik ga mijn reisverslag maken van vandaag. Om 18.00u gaan we samen met Monique, Ad H, Yvonne, Karlijn, Roger en wij tweeën uit eten in het centrum. Eugen voelt zich niet helemaal lekker en heeft geen honger, dus blijft thuis. Het is super gezellig en we blijven nog lang nakletsen. Dan wordt het rond een uur of half tien toch weer tijd om een tuktuk terug te nemen en het bed in te duiken, want morgen mogen we weer vroeg op voor onze derde dag in Angkor.


Zondag 9 november 2008: 32 graden en een dagje onder regen.

Overnachting in Earthwalker guesthouse in Siam Reap Gps (dd mm ss,s) N 13 22 08,1 E103 50 37,1

Weer is het vroeg opstaan en snel iets naar binnen werken om de eerste honger te stillen. De taxi staat al klaar en we krijgen vandaag een andere chauffeur. Onze vaste chauffeur is ook gids en heeft vandaag wat klanten en dus heeft hij een vervanger geregeld. De nieuwe chauffeur is een wat oudere man die ons veel beter bevalt als de eerste. De eerste is een beetje arrogant en houdt totaal geen rekening met onze wensen. Als we op pad gaan en we een foto maken door de ruit van de auto stopt onze nieuwe chauffeur meteen en kunnen we buiten wat leuke plaatjes schieten. Hij is echt behulpzaam en dat kunnen we van de eerste chauffeur niet zeggen. Zijn Engels is wat minder, maar we kunnen elkaar goed verstaan. De weg is eerst goed en verandert ineens in een breed zandpad. Aan de weg wordt gewerkt en dit is de onderlaag waar straks het asfalt op komt. Ondanks het feit dat het zand is, is het comfortabel. De auto rijdt met een km of 55 over deze weg en remt soms hard om een kuil te ontwijken. Hij rijdt rustig en veilig en we zitten echt op ons gemakt in de auto. Nog even een stukje door een modderpoel en daar rijdt hij wel heel langzaam. Gelukkig geen obstakels en halen we de andere kant. We draaien een smal zandpad in en zien een bord van een natuur park en de naam Kbal Spean. Op de parkeerplaats worden we nauwelijks aangevallen door verkopers, dus zullen er wel niet al te veel toeristen komen. Het is 1500m lopen naar de top van een heuvel waar een mooie waterval ligt. Het pad gaat door de jungle en is erg oneven. De wortels van de bomen, rotsen en lianen versperren soms de weg of maken het niet echt gemakkelijk om boven te komen. Sommige stukken van de rotsen zijn groen en dan weet je al dat je daar je voeten niet neer moet zetten. Gelukkig hebben we onze bergschoenen aan en dat maakt het klauteren een stuk gemakkelijker. Ondanks dat ik me ingesmeerd heb tegen de muggen weet er toch eentje een onbeschermd plekje op mijn arm te vinden. Dus zweten, jeuken, zweten, hijgen en nog meer jeuken is aan de orde van de dag. Boven is een snelstromend riviertje met kleine watervalletjes en in de rotsen zijn afbeeldingen uitgehouwen.
 



Een stuk lager is een behoorlijke waterval en is de omgeving prachtig. Het heeft echt iets mystieks de jungle en het snel stromende water. Als we terug naar beneden lopen komen we toch weer een berg toeristen tegen en het valt ons op dat iedereen ons groet en dat alleen de Fransen stug hun mond houden. Als ik ze dan groet in het Engels groeten ze wel terug, maar natuurlijk in het Frans. Zelfs de Duitsers groeten ons terug in het Engels. We drinken wat bij een van de kraampjes en rijden dan verder naar de volgende locatie.
 



We gaan de Banteay Srei tempel bekijken die klein is maar super mooi is bewerkt met reliëfs. De details zijn prachtig. Helaas is dit een top attractie en dus sterft het van de toeristen. Het kost veel moeite om foto’s te maken, zonder dat er een berg mensen voor staan, maar uiteindelijk is het toch gelukt.
 




Als we buiten komen, staan er natuurlijk weer tientallen verkopers van T-shirts, boeken en meer prularia aan ons te trekken. Ze spreken redelijk Engels alleen “I dont want, I already have en No ” komt niet in hun vocabulaire voor. We hebben alles al geprobeerd. Vriendelijk nee zeggen, negeren, bot reageren en zelf een net praatje proberen aan te knopen. Niks helpt, ze blijven aandringen. We willen een hapje eten en gaan bij een open restaurant zitten. Als we de menukaart zien valt onze mond open een bordje gebakken rijst voor 5 dollar. Als we protesteren krijgen we meteen 50 cent korting maar zelfs de helft van de prijs is nog te veel. Onze honger is ineens over , we staan op en rijden verder. We stoppen bij het landmijnen museum. De entree is 1 USD en dat is netjes. In Cambodja liggen nog steeds 3 miljoen landmijnen die achtergebleven zijn na de laatste oorlog. Het museum wordt gerund door een man die vroeger op tien jarige leeftijd gedwongen kind soldaat werd, om te vechten tegen Vietnam. Hij heeft duizenden mijnen gelegd. Toen hij ouder werd en na ging denken, kreeg hij een slecht gevoel en liep hij over naar het Vietnamese leger om te vechten tegen de Rode Khmer die Cambodja ten gronde heeft gericht. Nu heeft hij al meer dan 50.000 mijnen en onontplofte bommen onschadelijk gemaakt en verzamelt hij geld voor de slachtoffers van de mijnen. Zelfs nu nog vallen er elk jaar vele doden en worden er een hele berg mensen verminkt door de mijnen. Vooral kinderen zijn hiervan de dupe.
 



Bij elke tempel zit wel een orkestje te spelen om geld te verzamelen voor de slachtoffers. De orkestleden missen vaak armen, benen of zijn blind en verminkt door een mijn. Na een half uurtje staan we behoorlijk onder de indruk weer buiten en rijden naar een restaurant waar we gaan eten. Als we binnenkomen roept onze chauffeur iets tegen de ober en we krijgen een oude afgedankte menukaart met redelijke prijzen. Na ons komen er nog meer toeristen binnen en die hebben een mooie nieuwe kaart met prijzen die wel 40% hoger liggen. Gelukkig weten ze niet dat ze genept worden. We eten nog steeds duur, maar acceptabel en lopen daarna tegenover het restaurant een tempel binnen.
 



De tempel is niet echt groot maar wel in perfecte staat en ook weer helemaal versiert met reliëfs die alle muren sieren.
Dan hebben we weer genoeg gezien voor vandaag. We rijden terug naar het hotel en gaan even relaxen alvorens we gaan eten.


Maandag 10 november 2008: 32 graden

Overnachting in Earthwalker guesthouse in Siam Reap Gps (dd mm ss,s) N 13 22 08,1 E103 50 37,1

Om half 8 staan we buiten en vandaag gaan Eugen en Monique ook mee naar de tempel in de jungle. Onze normale taxi staat al buiten te wachten, maar we verwachten een busje. Gisteravond hebben we aan de receptie gevraagd of we, met bijbetaling, in plaats van de taxi een busje konden krijgen en dat zou geen probleem zijn. Maar er is dus in de communicatie wel iets fout gegaan. We bellen met de man die voor ons alles geregeld heeft en dan wordt het weer onderhandelen. Hij wil natuurlijk weer veel te veel geld extra hebben. Uiteindelijk betalen we 30 USD meer en daar kunnen we mee leven. Karlijn en Roger, twee andere Nederlandse Overlanders, rijden met hun Toyota landcruiser achter ons aan. Het is 80 km rijden en de weg is goed. Langs de weg zien we het boeren leven en voor de eerste keer zien we Cambodja zoals ik het me had voorgesteld. Overal rijstvelden en kleine hutjes waar het vee gewoon op straat loopt. Ook zien we hoe eenden, kippen en varkens op een brommer worden vervoerd.
 



We stoppen even bij een checkpoint en daar moeten we tol betalen voor de auto. 2 en halve dollar is behoorlijk voor dit stukje weg. Ook Karlijn en Roger ontkomen er niet aan. Als we arriveren bij de tempel , na het kopen van een ticket voor 5 USD, worden we een keer niet aangevallen door verkopers. Deze tempel is dus minder toeristisch en daar houden we wel van. De tempel is deels nog een berg omgevallen stenen maar goed is te zien dat hij helemaal opgegaan is in de jungle. Bomen waarvan de wortels zich tussen de stenen hebben gewrongen en soms hele muren hebben verwoest. Deze tempel zal over een paar jaar weer hersteld zijn en ik denk dat het een mega trekpleister wordt voor de toeristen.
 



Na een uurtje hebben we het bekeken en lopen we naar de auto terug. Ad H en Yvonne zitten zijn nog steeds in de tempel. Zij liepen pas net naar binnen toen wij buiten kwamen en aangezien Susan, Eugen en Monique honger hebben en het nog wel eventjes duurt voordat Ad H en Yvonne ook terugkomen, stappen we een eettentje binnen. Er staan een stuk of 8 pannen met allemaal verschillende gerechten en dit keer eten we enorm goedkoop. Doordat er nog niet zo veel toeristen zijn betalen we 3 dollar voor 2 blikjes fris en 2 borden rijst met veel vlees. Het is ondertussen kwart over 11 geworden als Ad H en Yvonne aankomen en zij vinden het te vroeg om te eten, dus stappen we weer in het busje en rijden we weer verder. De chauffeur wil ons terug brengen naar het Guesthouse, maar daar willen we niets van weten. Er waren afspraken gemaakt dat we ook nog naar een drijvend dorpje zouden gaan en daar komt hij nu op terug. We betalen vandaag 100 USD voor 6 personen en dat is te gek voor een halve dag. We laten de chauffeur de man bellen die alles heeft geregeld en afwisselend praten ik en Susan met hem. Uiteindelijk gaat hij toch akkoord en dat is maar goed ook, want we moeten hem nog betalen voor de 3 dagen die wel al hebben gehad. Gelukkig betalen we achteraf en hebben we macht. Als we dan ook nog horen dat onze chauffeur 50 USD krijgt en wij 100USD betalen flippen we bijna. De chauffeur voor vandaag moet dan ook nog zelf de diesel en bus huur betalen en zal dus niet veel overhouden, maar dat vechten die 2 onderling maar uit. We doorkruisen Siam Reap weer en rijden naar een groot meer waar een drijvend dorp is. Voor een boottochtje daarheen willen ze 15 USD per persoon vangen en hiervoor bedanken we. We laten het busje stoppen op een kleine markt waar een tempel boven op een berg staat en lopen daar rond. Als eerste beklimmen we weer honderden trappen om boven op een berg te komen.
 




Het uitzicht op de bouwvallige huisjes en bootjes is extreem mooi. Dan gaan we een kijkje nemen bij een bruiloft. Er is een tent neergezet waar de familie onder het genot van gruwelijk harde en vervormende muziek een hapje en drankje nuttigt. Het bruidje en de bruidsmeisjes zien er op en top uit en heel anders dan de gemiddelde Cambodjaan. Er heerst echt een berg armoede hier, maar de mensen lachen en zijn vriendelijk en de armoede lijkt hen niet te deren.
 



Er is maar één weg en links en rechts van deze weg staan de kleine bouwvallige huisjes op poten in het meer. Er is zelfs een school, ziekenhuisje,kapper, apotheker, fietsenmaker, een tv reparatie werkplaatsje van 2 vierkante meter etc. We zien ook een vrouw slangen fileren. Honderden slangen liggen op een hoop en snel en kundig stript de vrouw het huidje van het vlees en haalt de ingewanden eruit. Na een uurtje of wat lopen we terug naar de auto en worden we netjes thuis afgezet. Dan geef ik Karlijn en Roger een fotoshop cursusje, schrijf de update en ´s avonds zitten we gezellig buiten bij elkaar. Ad H, Yvonne, Eugen en Monique nemen dan een tuktuk naar het centrum om iets te gaan eten en wij maken zelf iets klaar, zodat we niet naar het centrum hoeven, maar gezellig hier kunnen blijven zitten. Om 22.30u duikt Susan haar bed in en maak ik het verslag en de foto´s klaar alvorens ik ook mijn bed in duik. Morgen kunnen we eindelijk weer eens uitslapen na 4 vermoeiende dagen.


Dinsdag 11 november 2008: 32 graden

Overnachting in Earthwalker guesthouse in Siam Reap Gps (dd mm ss,s) N 13 22 08,1 E103 50 37,1

Na het uitslapen voelt Susan zich niet lekker. Ze heeft een beetje koorts en is slap. Ze kruipt terug haar bedje in en ik ga samen met Ad H de lier onder handen nemen. Er moet een modificatie uitgevoerd worden en dat is een fluitje van een cent. 4 schroeven verwijderen en een rubber o-ring over een tandwiel schuiven en klaar is Kees. Omdat we nu toch klef zijn wassen we meteen de sleepkabel uit. Goed soppen in een emmertje water en dan in de zon laten drogen. Er komt volgens mij wel een kg zand uit de kabel. Dan ga ik aan de slag om de laptop van Karlijn en Roger weer draaiend te krijgen. Normaal is het een kwestie van de Windows cd erin en de setup runnen, maar bij de Medion laptop gaat het anders. We zien alleen de bovenste 30% van het beeld wat uitgerekt is en moeten dus alles op gevoel doen. Als we dan de gebruikersnaam moeten ingeven zien we niks en ook het serie nummer ingeven is niet te doen. Als windows er eindelijk op staat installeer ik de video drivers en dat valt niet mee want als je de verkenner opent zie je maar een heel klein deel van de tekst. Pas om half 12 in de avond lukt het me om hem draaiend te krijgen en om alle software te installeren. Susan wordt alsmaar beroerder, moet regelmatig overgeven, heeft flinke hoofdpijn en diaree. Gelukkig na de laatste keer overgegeven te hebben zakt de misselijkheid en houdt ze eindelijk een paracetamolletje binnen, zodat ze tenminste voor vannacht rustig kan slapen. Vermoedelijk iets verkeerd gegeten. Ik heb eigenlijk hetzelfde op, maar ik heb een antibiotica kuurtje dus ben ik beter bestand tegen de bacteriën. Ik maak nog even dit korte verslag en ga dan slapen.









Copyright © door Een reis rond de wereld Alle Rechten Voorbehouden.

Gepubliceerd op: 2008-11-07 (2899 maal gelezen)

[ Ga terug ]
Content ©
Volg onze reis online, 5 jaar met de DAF de wereld door


PHP-Nuke Copyright © 2005 by Francisco Burzi. This is free software, and you may redistribute it under the GPL. PHP-Nuke comes with absolutely no warranty, for details, see the license.
Pagina Rendering: 0.06 Seconden