Welcome to Een reis rond de wereld

Travel now and work later

Hoofdmenu

Translate to any language, choose your language here above..



Reisverhalen
Wereldreis op datum:
2009

Wereldreis per land:




Favoriete links


Terugblik op.. (pdf)


De camperbouw en de dagelijkse bezigheden


Info & materialen


  
27 oktober t/m 3 november 2008






Overnachting in Krabi aan de rivier GPS (dd mm ss,s) N 08 03 40,4 en E 098 55 10,9

Om half negen zijn we wakker en als eerste gaan Susan en ik mezelf wassen en aankleden. We gaan daarna een eindje wandelen en maken wat foto’s van de omgeving. 10 meter voor de auto begint de zee en we kijken tegen een paar kleine eilandjes die voor de kust liggen. In de zee zien we wat kinderen spelen en het moet toch echt super zijn om als kind hier te wonen. De zee is de eerste 100 meter maar een meter diep en we zien verschillende vissers gewoon door de zee lopen met achter hen een groot vissersnet.
 



Dan om half tien zijn Ad H en Yvonne ook klaar en aangezien er niets te eten valt hier in de omgeving stappen we in de truck en rijden naar een klein dorpje een km of wat verderop. De weg kronkelt mooi door de natuur en om een stuk af te snijden rijden we een smal pad in. De bomen hangen soms wel erg laag en maken de weg enorm smal. Maar we halen de andere kant zonder schade en stoppen een eindje verder bij een grote tempel. We maken wat foto’s en worden nog even, in het Engels, aangesproken door een Thai die vertelt dat zijn oom is overleden en dat die vandaag gecremeerd wordt. We lopen een rondje en zien overal kleine tempeltjes staan waar de as van de overledene in wordt bewaard.
 



Dan is het nog een paar honderd meter rijden en parkeren we de truck langs de weg om iets te gaan eten. We passeren een winkeltje waar we weer wat beltegoed kopen voor onze Thaise Simkaart. Het beltegoed is al een maand verlopen, maar na het opwaarderen blijkt de Simkaart nog te werken en zelfs het tegoed is nog aanwezig. We eten een Tom Yam soepje en dat is de eerste keer voor Ad H en Yvonne. De mensen zijn vriendelijk en we betalen de normale Thaise prijs voor ons eten. Buiten kopen we voor 50 eurocent een tros bananen en daarna lopen we terug naar de truck.

Het is best een eindje rijden en Susan en Yvonne wisselen elkaar af met achterin zitten. Achterin is er geen airco tijdens het rijden en het is dus afzien voor diegene die achterin zit, maar we hebben wel in de sluis een ventilator gezet die wat koele lucht uit de cabine naar achteren blaast, zodat het klein beetje draaglijk is. Rond 16.00u stoppen we bij de Tesco Lotus supermarkt in Krabi. Binnen is het heerlijk koel en we nemen dus alle tijd om wat boodschappen te doen en om donuts te eten. Als we buiten komen is het al donker en dat is wat minder. Het is nog maar een half uurtje rijden naar ons vaste parkeerplekje in Krabi, maar in het donker lijkt alles enorm op elkaar. Als we de straat langs de rivier inrijden zien we dat het enorm druk is en ik baal als alle parkeerplekken vol zijn. Gelukkig rijdt er net een auto weg en zo vinden we toch nog een plaatsje voor de nacht. We wapenen ons tegen de muggen door een berg chemische rommel op onze tere huidjes te smeren en lopen dan naar de markt om heerlijk te eten. Na het eten is het nog veel te vroeg om te gaan slapen en we besluiten om maar een rondje te gaan lopen. We willen even gaan kijken bij de mooie witte tempel, want die hebben we alleen maar overdag gezien. Het ding is te bereiken via een trap waar aan elke kant honderden lantaarns staan. Helaas zijn die vandaag dus uit en lopen we onverrichter zake terug. Ad H en Yvonne droppen we bij een internet café en wij gaan terug naar de camper om de verslagen te maken. Het is heet binnen en we starten de generator en zetten de airco op vol gas om de camper te koelen.


Dinsdag 28 oktober 2008: 35 graden en bewolkt.

Overnachting Wat Tham Sua (oftewel de Tiger Cave) 7 km ten zuiden van Krabi.
GPS (dd mm ss,s) N08 07 26,1 E098 55 29,5

We slapen uit to na negenen en nadat Susan en ik ons hebben gewassen verlaten wij de camper om ruimte te maken voor de logees. Rond half 11 lopen we naar het centrum en gaan een pizzeria binnen . Ons ontbijtje wordt een lunch, want pas om 12 uur krijgen we ons eten. Na het eten lopen we naar een super gave tempel in aanbouw. 6 maanden geleden was hij klaar op het schilderwerk na, net zoals 3 maanden geleden en nu is hij nog steeds in dezelfde staat. Er is maar weinig veranderd de laatste 6 maanden. Binnen is een man bezig om wandschilderingen te maken en als ik de enorme wanden zie zal hij nog wel een paar jaar bezig zijn. Het dak en de bovenste wanden zijn wel al klaar en zien er super gaaf uit. De man heeft een boek openliggen met een foto en die is hij nu op de muren aan het schetsen.
 



Krabi is een stadje waar vele toeristen aankomen om een bezoek te brengen aan Ko Phi Phi en het James Bond eiland. Je wordt dus overvallen door verkopers van diverse excursies, maar dit gebeurt op een niet vervelende manier. Op de terugweg begint mijn buik te rommelen en voel ik dat ik naar de wc moet. Ik zet het maar op een lopen en haal de camper net. Wat kan het lekker zijn om op een wc pot te kunnen zitten in plaats van boven een gat te moeten hangen. Door de koude 7-up die ik te snel naar binnen goot is mijn maag een beetje geschrokken en na een bezoek aan de wc is het heel de dag weer oké. Net als ik Eugen en Monique wil bellen en de telefoon uit mijn zak haal, begint het ding muziek te maken. Het is Eugen die op het zelfde moment dezelfde gedachte had. We zien elkaar vermoedelijk in Cambodia in een guesthouse in de buurt van Ankor Wat, het eeuwenoude tempel complex waar je 3 dagen voor nodig hebt om het te bekijken. Hij verteld me dat hij problemen heeft met de auto. Er was olie uit de aandrijfassen gelopen en daardoor was alles in de soep gelopen. Ook hebben ze nieuwe banden weten te bemachtigen via het Thaise leger dat ook met Unimog rijdt. Mijn nieuwe telefoon werkt super, alleen gaat het volume te zachtjes. Er is goed mee te werken maar een beetje extra volume zou wel fijn zijn.

Rond 3 uur lopen we nog naar een parkje en rijden dan met de truck naar Wat Tham Sua. Een tempelcomplex wat meerdere tempels bevat. We bezoeken de Tiger Cave tempel en lopen nog een stuk door de jungle om een oude boom te bekijken, de hutjes waar de monniken in slapen en een tempel uitgehouwen uit de rotsen. 


De natuur is mooi hier en buiten de grote hoge eeuwenoude bomen zijn er mooie bloemen en vele paddenstoelen die hier gewoon in het wild groeien.



De monniken in de tempels zijn enorm inventief. In de grotten lekt het altijd wel ergens en tegen het plafond zijn daarom trechters gemonteerd tegen de lekkende delen. Via slangen wordt het water naar zo buiten geloodst. Dit water wordt weer gebruikt om bv de wc door te spoelen en om te wassen.

Er is nog een tempel, maar die ligt 1237 treden boven de parkeerplaats en dat doen we morgenvroeg wel. Overal lopen er apen rond die schooien om wat eten of snoep. Wel een mooi gezicht als je de moeder apen ziet waar een kleinte onderaanhangt, maar die dingen jatten alles wat los en vast zit. Na de diverse tempel bezoekjes gaan we eten aan een klein kraampje en door de vele toeristen die hier komen zijn de prijzen zeker 60% te hoog. Maar we hebben honger en dorst en doen het er maar mee. Dan start ik de generator en zet even de airco aan, want ik moet mijn verslag typen. De accu’s zijn nog niet vol omdat we bijna niet hebben gereden en de zon heeft zich heel de dag maar weinig laten zien. 2 uur moet de airco zeker draaien om de accu’s weer vol te laden, zodat we heel de nacht de airco weer kunnen gebruiken.
 




Woensdag 29 oktober 2008: 31 graden en half bewolkt

Overnachting groot restaurant-tankstation Gps (dd mm ss,s) N 10 28 39,6 E099 07 32,8

Om 7 uur staan we op na een redelijk koele nacht. We hebben de airco niet aangehad en toch lekker geslapen. Het koelde vannacht, na een heftige regenbui, lekker af. We eten een snack en lopen dan richting de trap die ons naar de tempel brengt.



1237 treden moeten we klimmen, waarvan sommige treden wel 50 cm hoog zijn. Ieder loopt zijn eigen tempo en na 35 minuten zijn Susan en ik boven. Het uitzicht is mooi, je kijkt helemaal over de vallei en ziet de rijstveldjes en tempels die beneden liggen.
 



Als na een half uur nog geen spoor te bekennen is van Ad H en Yvonne besluiten we maar naar beneden te lopen. We dachten dat ze om waren gedraaid, omdat Yvonne in eerste instantie niet mee wilde. Als we 250 treden afgedaald zijn zien we Yvonne en Ad H zitten. Ze hebben dus wel volgehouden en moeten nog maar een klein stukje omhoog lopen. Na een kwartiertje lopen wij verder naar beneden en spreken af dat we elkaar straks beneden wel weer zien. In 15 minuten zijn we weer beneden en klimmen nog even een paar honderd treden omhoog in een joekel van een tempel die nog in aanbouw is. We genieten van het uitzicht en lopen dan weer het hele stuk trap af om terug naar de auto te gaan. Het zijn ongeveer de treden en de hoogte van de Eiffeltoren. Het zal wel weer een mooie toeristen trekpleister worden als de tempel klaar is. 6 maanden geleden was hij volgens mij op hetzelfde punt als nu, dus zal het nog wel een jaartje of tien duren voor hij helemaal klaar is. Er moeten weer genoeg donaties binnenkomen, zodat ze weer verder kunnen bouwen. Op dit moment werken er maar een handje vol mensen aan de tempel en dus zullen de donaties wel niet voldoende zijn. Ik ga even in de truck het verslag maken van vanmorgen en de foto’s bewerken en Susan tapt weer alle flessen vol met vers drinkwater, poetst snel even door de camper heen en maakt de truck klaar voor vertrek.



Rond half 12 komen ook Ad H en Yvonne terug en na een kleine hap rijden we weer verder naar de volgende bestemming. De weg is super goed en gaat door een mooie groene omgeving. Gelukkig rijden we een klein stukje verkeerd en verlaten we de snelweg om binnendoor naar de juiste weg te rijden. Kleine dorpjes en vele palmplantages passeren we en dit is echt Thailand zoals ik het me herinner 25 jaar geleden. De weg kronkelt door de natuur en gaat heel de tijd omhoog en omlaag als een achtbaan. We stoppen nog even bij een heel klein restaurantje om iets te eten en iedereen vind het lekker, alleen Yvonne vindt het Thaise eten maar niks. Dat gaat nog wat worden in Cambodja waar er niet veel luxe restaurants met westers eten te vinden zijn. We stoppen nog een keer bij een tankstation, legen de wc en vullen de watertank. Met 4 man gaat het water natuurlijk hard en nu we weer helemaal vol zitten kunnen we er weer een paar dagen tegen. Wij zijn gewend aan het douchen met weinig water maar de gasten zijn een hotel gewend en daardoor gebruiken ze een stuk meer dan wij. Zolang we water kunnen krijgen is dat ook geen probleem. De weg is slecht en het lijkt wel of hij sinds de laatste keer slecht is geworden. Vooral de linker rijstrook, waar de trucks rijden, is behoorlijk gehavend en slecht gerepareerd. De truck schommelt en wipt door de gaten heen maar vergeleken met India is de weg 5 sterren.

Het wordt al donker en mijn ogen zijn zwaar. We stoppen daarom bij een groot tankstation en eten Thais. Yvonne vindt bij de supermarkt een kant en klaar maaltijd met spaghetti. Het Thaise eten is heerlijk en voor 1 euro eten we ons buikje vol. De dame achter de balie komt nog even een praatje maken en vraagt of het niet te pittig is. Nou pittig is het, maar alle twee de Adjes hebben er weinig moeite mee. Ik maak de truck nacht klaar, douche mezelf en ga dan lekker op tijd naar mijn bedje. Het is redelijk koel en de airco hoeft vannacht weer niet aan.


Donderdag 30 oktober 2008: 31 graden en bewolkt.

Overnachting in Hua Hin Gps (dd mm ss,s) N 12 33 58,6 en E099 57 30,3

We hebben goed geslapen zonder de airco. Binnen was het tegen de 30 graden, maar door de ventilator was het goed te doen. Zweetvrij worden we wakker en Ad H en Yvonne gaan buiten een rondje lopen en ontbijten. Wij maken binnen alles rijklaar en dan kunnen we op pad. Over de hobbelige weg moeten we 3 uur rijden om in Prachuap Kiri Khan aan te komen. We parkeren bij een grote tempel en gaan dan het stadje bekijken. Als eerste gaan we eten en als we bij een restaurant te veel moeten betalen voor een bordje gebakken rijst lopen we maar naar de volgende en die rekenen ons een normale prijs. Ja een toerist is een lopende pinautomaat en daar moet je proberen zo veel mogelijk geld uit te trekken. Helaas werkt dat niet bij toeristen die hier al een half jaar hebben doorgebracht. Als we gaan zitten begint het te stortregenen en we zijn dus net op tijd binnen. Het is eigenlijk geen regentijd meer maar de uitlopers van een storm gooien hier het weer op zijn kop. We lopen langs een nagemaakte Khmer tempel en stopen even bij een zwembad voor de apen. Honderden of misschien wel duizenden apen vermaken zich hier door te duiken, zwemmen en toeristen te beroven. Ik had nog nooit gezien dat apen van 6 meter hoogte een duik maken in het water en al helemaal niet dat ze wel een minuut onderwater zwemmen konden.
 



Dan gaan we aan de slag om bijna 400 treden te beklimmen naar de top van een berg waar een tempel staat. Op de trap stikt het weer van de apen en die dingen laten regelmatig hun tanden zien. Als Ad H een beetje rond staat te kijken, met een flesje drinken in zijn hand, voelt hij een ruk en weg is het flesje. De aap vliegt er van door en gaat op een onbereikbare plek zitten. Hij draait net als een mens snel het flesje open en giet de rode inhoud in een kuiltje in de rots. Als andere apen proberen iets van het rode sap te drinken wordt de aap helemaal gek, want het is zijn buit. Van het flesje blijft weinig over. We vinden het terug zonder etiket en dopje. Weer een leer voor Ad H, apen jatten alles wat los en vast zit.
 



We lopen verder omhoog en genieten van het uitzicht. Onder ons ligt de baai met vele vissers schepen en op de achtergrond zien we de kleine onbewoonde heuvelachtige eilandjes. Aan de andere kant kijken we over het stadje en zien beneden het immense tempelcomplex. Overal zitten en spelen de apen en een klein mormel laat zijn tanden zien en gromt tegen me. Ik vlieg op hem af en hij maakt zich uit de voeten. Dan komt hij terug, piest over zijn hand en tikt me met die hand op mijn schoen. Zo denkt ie, ik ben echt niet bang van jou, en laat dat door mijn schoen vol urine te smeren even zien. Ik denk als een paar apen zich tegen je keren, je het gewoon aflegt tegen die etters. Al wat ze jatten is ook niet meer terug te krijgen, want meerdere van die etters laten hun tanden zien als je naar ze toe loopt.
 



Als we weer beneden aangekomen zijn starten we de auto en rijden richting een oud zomerpaleis van een vroegere koning, wat Susan graag wil zien en wat voor de toeristen is opengesteld. Helaas is het te laat en stranden we in Hua Hin. De 3e grootste badplaats van Thailand. Ik was hier 15 jaar geleden en toen was er buiten een paar grote hotels niks. Nu is het een bruisende stad die voor mij geen charme meer heeft. Als we de auto parkeren, na een behoorlijke zoektocht, op een stuk gras in de buurt van het centrum, worden we aangesproken door een Thaise Chinees die even een gezellig praatje komt maken. Na een 5 minuten nemen we afscheid en lopen we naar het centrum. Ad H en Yvonne gaan hun eigen weg, want ik wil de auto niet te lang alleen laten. Soms heb je geen goed gevoel bij een parkeerplaats en het komt bijna nooit voor, maar ik vind de plaats niks. Wel om te slapen maar niet om de truck alleen te laten. Susan en ik eten snel bij de Mac en lopen daarna terug naar de auto. We zien weer dezelfde jongen en staan bijna een uur met hem te praten. Het is echt een sympathieke gast en hij wil natuurlijk alles weten over onze reis. Dan ga ik binnen het verslag maken. Als ik even in de omgeving kijk zie ik, als ik de externe antenne op de laptop aansluit, vele onbeveiligde wifi netwerkjes en ik stuur snel de updates door.


Vrijdag 31 oktober 2008: 33 graden en half bewolkt

Overnachting in Petchaburi bij de tempel waar we al meerdere keren hebben gestaan tegenover de tattooshop van Aeuk en Lek GPS (dd mm ss,s) N 13 06 20,1 en E 099 56 29,3.

We doen het rustig aan en we stappen pas om tien uur uit de truck. Als we de weg oversteken zit er een bakker, maar ik kan niks vinden wat me lekker lijkt en aangezien een meter of 50 verder een supermarkt van 7/11 zit, lopen we daar even naar binnen. Ik eet een hotdog en die smaakt super voor de 50 eurocent dat het ding kost. Ad H en Yvonne kopen wat kaas en lopen terug naar de bakker om daar een paar broodjes te kopen. Susan heeft gisteren op de markt een groentehapje gekocht en dat eet zij nu bij de camper even op. Na het ontbijt lopen we naar het oude treinstation wat in de jaren 20 is gebouwd. Het lijkt net of de tijd stil heeft gestaan. Houten bankjes en wachtruimtes gescheiden voor de 1e, 2e en 3e klas. Er staat nog een oude stoom locomotief, maar tegenwoordig rijden er diesel treinen over het spoor.
 



Als we genoeg hebben gezien nemen we een taxi, die eerst 500 Bath vraagt om ons naar een tempel op een berg met een grote Boeddha te brengen, maar we krijgen de prijs omlaag tot 300 Bath. Het is een pickup waar achter onder een afdakje een paar banken staan. TukTuks zie je steeds minder, omdat er tegenwoordig veel milieu regels zijn en die dingen behoorlijk stinken en roken. De tuktuks hebben plaatsgemaakt voor kleine busjes waar achterin een paar banken zijn gemaakt. De charme is minder en de prijs een stuk hoger, maar we komen op de plaats waar we heen willen. Elke keer als we een taxi nemen valt me op dat die altijd zwaar onder zijn toeren rijdt. Het ding bromt en protesteert en ik denk dat ze brandstof proberen uit te sparen, maar in plaats daarvan slopen ze de motor en verbruikt hij zelfs meer. Het laatste stuk gaan we enorm steil omhoog en we vragen ons af of de taxi dit gaat halen. Al puffend en steunend kruipt de taxi omhoog en we halen het tot de tempel. Het stikt hier weer van de apen en toeristen en boven op de berg zien we de tempel. PFFFF alweer trappen klimmen.
 



Maar dit keer gaat het van een leien dakje en we spurten omhoog. Het uitzicht over de baai is mooi, maar de tempel is niets bijzonders. Er moest hier ergens een grote Boeddha staan, maar die is nergens te bekennen. We vragen het een paar keer en krijgen te horen dat die beneden aan de voet van de berg ligt. We stappen weer in de taxi en we worden netjes afgezet bij een wit tropisch strandje waar we de Boeddha zien die over de zee kijkt. In de baai liggen de vissersboten die vanavond weer uit zullen varen om de mensen hier te voorzien van verse vis. Weer klimmen we een paar honderd treden omhoog in de hoop om nog wat moois te zien, maar buiten het uitzicht is er weinig leuks te bekijken. De taxi dropt ons bij de truck en daar aangekomen staan er twee wat oudere mannen naar de truck te kijken. Het zijn twee Engelse toeristen die onze reis wel cool vinden. We staan een half uurtje gezellig te praten, geven ze een visitekaartje en nemen afscheid. Dan is het een half uurtje rijden naar het oude zomer paleis van een vroegere koning.
 



Het houten en enorm grote paleis is in 16 dagen gebouwd en als je naar de omvang kijkt moeten er wel heel veel mensen aan gewerkt hebben. We maken een tour door de ruimtes van het paleis maar mogen van de leukste dingen geen foto’s maken. Alleen de buitenkant en de tuin kunnen we op de foto zetten. We lopen een uurtje door het paleis en rijden dan verder naar Petchaburi. Het is maar een uurtje rijden en gelukkig is ons favoriete stekje vrij en kunnen we weer bij de tempel parkeren. We staan tegenover de shop van Aeuk en Lek, maar helaas zijn ze dicht vandaag. Morgen gaan we wel op de koffie. Er is een heel klein kioskje waar een lief oud dametje ons altijd van drank voorziet. We bestellen wat drankjes en vragen haar in het Thai of ze weet waar Aeuk en Lek zijn. Een monnik, die toevallig op een stoel bij het winkeltje zit, vertelt ons dat ze naar de markt zijn. Wij lopen ook naar de markt en gaan daar wat eten. We vinden het eten heerlijk. Rode curry met varkensvlees, bief met basilicum en een eitje liggen bovenop mijn bordje rijst. Yvonne is niet echt blij met alweer rijst, maar als we gegeten hebben vinden we nog wat loempia’s en Thaise koekjes. Vooral dat laatste valt in de smaak. De koekjes zijn heerlijk en hebben een kokos cream vulling. Niet echt calorie arm maar wel super lekker. Susan eet weer haar favoriete groene papaja salade en zo heeft iedereen weer zijn buikje vol. Ad H en Yvonne gaan nog even naar een internet café en ik en Susan lopen nog even bij Aeuk en Lek langs. Er hangt een bordje op de deur met een telefoonnummer, maar we besluiten maar tot morgen te wachten, want hun Engels en onze Thai is niet goed genoeg om een telefoongesprek te houden. We openen alle ramen en zetten de ventilatoren vol gas aan en weer is het zonder airco goed te hebben in de truck.


Zaterdag 1 november 2008: 34 graden.

Overnachting bij Aeuks moeder, GPS(dd mm ss,s) N 13.31.49,1 en E 099.47.04,5

We zijn al rond half 7 wakker, want een vijftig meter van de camper is een muziekschool. Ze slaan en toeteren er lustig op los en ondanks het feit dat het erg vroeg is, vinden we het geen probleem. Ik leer nog even wat Thai en blijf nog tot 8.30u in bed liggen. Ondertussen hebben Ad H en Yvonne zich gedoucht en gaan we op pad om een ontbijtje te vinden. Susan en ik vinden al snel een kraampje met heerlijke viskoekjes maar onze gasten moeten even verder zoeken om iets te vinden wat ze lusten. Ze kopen in de supermarkt wat drinkyoghurt, zoete toastjes en wat vers fruit en zo is iedereen weer happy.
 



Als we om half twaalf terug komen bij de camper wil Susan niet mee naar het paleis wat boven op de berg ligt. Ze wil de camper poetsen en we kunnen haar niet op andere gedachten brengen. Rond twaalf uur lopen ik, Ad H en Yvonne richting de berg waar het paleis bovenop staat. Er moet ergens een lift zijn die ons naar boven brengt, maar die konden we de vorige keer niet vinden. Yvonne wil toch graag met de lift, of meer een treintje en we lopen een rondje om de berg op zoek naar de lift. Overal zijn weer de apen die alles jatten wat los en vast zit. We zijn al een half uurtje aan het lopen maar vinden nergens een lift en als we bijna de berg rond zijn draaien we om. Langs de kant van de weg staan vele kraampjes die onder andeere heerlijke koekjes en kokos verkopen, maar we zijn streng voor ons zelf en kopen niks. Als we langs de laatste kraampjes lopen horen we een plof en zien we ineens een hele berg apen op ons afstormen. Een van de apen heeft een zak met lekkers van een kraampje getrokken en omdat die vol lucht zat gaf die dus een doffe knal. Al het lekkers gaat over de grond en de apen maken ruzie om het snoepgoed. Het vrouwtje achter de kraam komt met een grote stok aangevlogen, maar is te laat. Daar gaat haar winst voor vandaag. We lopen naar de ingang en Yvonne wil even rusten. We gaan op een bakje zitten en de apen zitten al klaar voor de aanval. Ad H heeft dorst en houdt zijn flesje yoghurt stevig met twee handen vast. De aap die zijn drinken uit zijn hand griste een dag geleden heeft dus wel indruk gemaakt. Dan lopen we naar boven en als eerste lopen we bij het paleis naar binnen. Foto’s maken is er verboden dus moeten jullie me maar geloven dat het mooi is.
 



Er waait een heerlijk windje door de vertrekken en het uitzicht vanuit de eetkamer is echt fenomenaal. We maken een berg foto’s en bezoeken dan de tempel van het paleis en lopen daarna naar beneden. We passeren een stupa en nog wat kleine tempels en Yvonne en ik gaan even op een bankje zitten, want Ad H zijn maag borrelt. Het duurt een eeuwigheid voor hij van de wc afkomt en na deze stop lopen we vol gas naar beneden waar de liggende Boeddha van 40 meter lang ligt. Onderweg zijn geen wc’s vandaar dat we er stevig de pas in zetten.
 



De Boeddha is zo groot dat ik hem met geen mogelijkheid helemaal op de foto krijg. Alleen zijn hoofd lukt nog net. Als we terug komen bij de truck gaan Susan en ik even bij Aeuk kijken. Lek werkt in Bangkok en die komt morgen naar hier, maar Aeuk heeft hier een tattoo shopje en is aan het werk. Na een kwartiertje lopen we naar een kleermaker, want Yvonne is uit haar broek gescheurd en die broek wordt nu voor 50 eurocent hersteld. Dan is het weer etenstijd en we lopen naar een lokaal marktje waar we lekker eten. Als we aan tafel zitten krijg ik nog een telefoontje van Eugen en Monique, twee andere overlanders waar we al een tijdje mee opgetrokken zijn en die ook in Thailand zijn. Ze hadden vorige week problemen met hun auto en dat probleem was hersteld, maar weer teruggekomen. Hun Unimog verloor ergens olie en ze hebben nu besloten om naar Bangkok te rijden waar een echte unimog garage zit en hem daar maandag te laten herstellen. We hopen ze dan ergens midden volgende week te treffen in Cambodja. Rond 17.00u hebben we afgesproken met Aeuk en hij vraagt of me meewillen naar Rachaburi waar zijn moeder woont. We hebben haar vorige keer al ontmoet en vinden dat wel gezellig. We rijden met de truck achter hem aan en rond 6 uur arriveren we bij het huis van zijn moeder. We worden weer met open armen ontvangen en omdat de zus en haar man ook thuis zijn is het communiceren een stuk gemakkelijker. Het zijn twee ingenieurs en die spreken redelijk Engels. Rond 19.00u stappen we met 8 personen in een ATV en rijden naar de drijvende nacht markt. Het is 60 km verder en als ze gaan tanken willen wij de diesel betalen, maar daar willen ze niks van weten. Ook als het moedertje een boot huurt krijgen we het niet voor elkaar om deze te betalen. De boot vaart eerst door een drukke rivier waar overal de mensen in een bootje hun waren proberen te verkopen.
 



Zelfs een BBQ met open vuur op een roeiboot is heel normaal. Dan wordt het donkerder en rustiger op het water. Het barst van de toeristen, maar we zien geen enkele blanke. Het blijkt dat de mensen uit Bangkok hier zaterdag en zondag een huisje huren en graag een tochtje maken met een bootje in de nacht. Dan vaart de boot ineens erg langzaam en beginnen ze achter in de boot naar de oever te wijzen. Duizenden vuurvliegjes zitten in de bomen en met hun knipperende lichtjes lokken ze de muggen naar hen toe om die lekker op te peuzelen. Het lijkt soms net of er kerstlichtjes in de bomen hangen maar het zijn echt de vuurvliegjes die het licht produceren. We varen meer dan een uur rond en komen daarna weer terug op dezelfde plaats als waar we ingestapt zijn. Het is mega druk en in de smalle steegjes staan vele marktkraampjes waar van alles te koop is. Het is een drukte van jewelste. Dan rijden we terug naar huis en natuurlijk moeten we mee eten. Iedereen behalve Yvonne vindt het eten lekker. Haar vlees geeft ze aan mij en eet de witte rijst op. Zodat haar bordje netjes leeg is na de maaltijd. Lek is ook gearriveerd uit Bangkok, waar ze werkt, en als we haar zien valt onze mond open. Ze was de vorige keer enorm dik en is nu nog stevig maar ik denk wel de helft van haar gewicht verloren. Ze ziet er weer goed uit in haar nieuwe lichaam. Volgens mij is ze wel 50 kg afgevallen en ze wil nog meer kwijt.


Als ik vraag of de Naam Prik ( soort handgemaakte sambal ) pittig is krijg ik te horen van Aeuk dat dat wel meevalt. Maar als ik een flinke schep op mijn bord schep en een grote hap naar binnen werk sta ik in brand. Pfff Niet pittig ??? Maar goed, niet zeuren en gewoon dooreten. We hebben curry met mals vlees, varkensoor en gevulde darmen. Ik probeer alles maar ik ben in eerste instantie een beetje huiverig voor de darmen. Het smaakt echter super lekker. Een beetje taai maar goed gekruid. Voor de mensen die tijdens het lezen over hun nek gaan even het volgende. Worst die wij eten in Nederland heeft ook een velletje wat gemaakt is van koeien of varkensdarmen alleen noemen wij het worst. Hier noemen ze het gewoon bij de naam en zeker als je dan hoort dat iets varkensoren zijn, draait je maag even om. Maar als je het eet smaakt het gewoon naar varensvlees en zit er misschien voor Nederlandse begrippen een beetje veel vet aan. We zitten nog even te praten en gaan dan om 12 uur slapen.
 


Zondag 2 november 2008: 33 graden.

Overnachting in Rachaburi bij de Vleermuizengrot. GPS N 13.4244,0 en E 099.46.05,1

We worden om 6 uur wakker en ik ga dan in bed mijn verslag van gisteren maken. We hadden een hele berg foto’s en ondanks het feit dat ik gisteren de tekst al had gemaakt krijg ik het niet af. Om 8 uur gaan we naar het huis van de moeder van Aeuk en worden natuurlijk weer volgestopt met lekkers. Een soort oliebollen met een sausje en warme soyamelk. Dan om kwart over 8 rijden we richting de drijvende markt. Als we er na 45 minuten arriveren, blijkt dat er hier meer toeristen zijn. Dat merken we aan de witte en rode gezichten, maar nog meer aan de prijzen. Susan wil Mangosteen kopen, een heerlijke zoete vrucht die bij ons niet te krijgen is. De dame achter het kraampje denkt ‘Ha buitenlanders en vraagt meer dan 2 euro voor 6 van die kleine dingen’ als we vragen of ze vandaag voor een maand moet verdienen gaat de prijs al meteen een stuk omlaag, maar het blijft veel te duur. Als we verder lopen roept ze nog een prijs, maar hier houden we niet van. Dus heeft ze pech en verkoopt ze niks. Ad H en Yvonne bestellen een blikje cola en moeten ook 3x meer afrekenen dan normaal en ook deze verkoper heeft pech. Een eindje verder krijgen ze een betere prijs en kopen ze een blikje. Dan wordt er door de moeder van Aeuk onderhandeld over de prijs van een bootje en het gaat er fel aan toe. Uiteindelijk worden ze het eens en stappen we in de boot. Achter op de boot staat een grote 4 cilinder diesel motor met turbo. Langzaam varen we door de smalle kanaaltjes waar vele kleine bootjes hun waren verkopen.
 



Alles is hier gebaseerd op toeristen dus de prijzen van de souvenirs zijn veel te hoog. Na een uurtje of 2 komen we weer terug en na een kleine wandeling door de overdekte markt lopen we terug naar de auto’s, omdat we met zoveel mensen zijn moeten we in twee auto’s . Na een half uurtje stoppen we bij een wassenbeelden museum en ik ren snel naar de wc, want mijn buik doet zeer. Ik heb nooit problemen maar na Nepal rommelt het regelmatig. Maar geen diaree dus alles komt goed. We stoppen wat geld in de hand van de broer van Aeuk, omdat hij alles probeert te betalen. Na veel gemor neemt hij het uiteindelijk aan en voelen we ons een stuk beter. Het museum is gelegen in een groot park waar vele Boeddha beelden, replica’s van Thaise huizen en bidhuizen van de monniken staan en waar alles mooi groen is.
 



Het is ondertussen al half 3 geworden als we weer bij de uitgang zijn. Dan is het nog een half uurtje rijden naar huis, waar natuurlijk weer gekookt wordt voor ons. Mijn favoriete Tom Kha Kai soep en Susan haar Som Tham salade. Na het eten willen we eigenlijk verder rijden maar we voelen ons verplicht om nog een nacht door te brengen hier in Rachaburi. We rijden samen met de familie naar de Bat Cave (vleermuizengrot). Het is 20 km noordelijker en als we er arriveren zoeken we eerst een plaatsje waar we de truck kunnen parkeren voor de nacht. Het is druk, geen Farang (buitenlanders), maar wel veel Thaise toeristen en dagjes mensen die hier de vleermuizen willen zien uitvliegen. We pakken onze stoelen uit de truck en twee dekens en gaan met zijn allen op een groot veld zitten aan de voet van de grot.
 



We parkeren de moeder van Aeuk en zijn zwangere zus in de stoelen en wij gaan op de grond zitten. We moeten nog anderhalf uur wachten en als de zon achter de horizon verdwijnt verschijnen de eerste vleermuizen. Dan komt er een meters brede zwarte streep uit grot die door de lucht een donkere streep trekt. Meer dan een uur blijven ze komen en we schatten dat er zeker 5 miljoen vleermuizen de grot verlaten. Ze vliegen meer dan 100km om in de nacht te eten. Het zijn fruit eters dus hoeven wij niet bang te zijn dat ze ons als hapje zien. Het is al donker als we afscheid nemen van Aeuk, Lek en de rest van de familie. Ze hebben ons weer een paar mooie dagen gegeven en ons dingen laten zien, die we anders nooit hadden gezien. Dit keer was ook de broer van Aeuk thuis en aangezien die leraar is op de universiteit is communiceren een heel stuk eenvoudiger. Er is een grote markt hier waar we even een kijkje gaan nemen. Helaas zijn de muggen ook aan het winkelen en evacueren we al snel. Rond de honderden lampen van de kraampjes stikt het van de muggen en zelfs in het donker zwermen ze met duizenden om je oren. We gaan een stukje lopen, maar alles blijkt verder dicht te zijn en we besluiten maar op een bankje te gaan zitten bij een klein kraampje en drinken wat. Als de kraampjes sluiten gaan de mensen zelf eten en we worden zelfs nog uitgenodigd om mee te eten, maar we vertellen ze dat we al gegeten hebben. Als laatste verplaatsen we de auto naar een rustiger slaapplekje en gaan een keer vroeg naar bed.




Overnachting bij een tankstation tussen Bangkok en Cambodja.

Om 6 uur ben ik al wakker en ga de website update maken. Elke dag kost me dit ander half uur en omdat we nu met zijn vieren zijn heb ik geen tijd om dit na het rijden te doen. Rond 9 uur zijn we buiten en verstuur ik met de satelliet unit de updates naar Nederland. Er is hier rond de auto alleen Thais te eten en Ad H en Yvonne hebben liever brood. Nu is dat niet echt gemakkelijk te krijgen, maar ik heb een waypoint in de gps van een Carrefour Supermarkt. Ik dacht daar al geweest te zijn en dacht dat die net onder Bangkok lag. En omdat we daar toch langskomen, stop ik daar wel even, zodat de gasten europees eten kunnen kopen. Helaas is het een waypoint van Casper, een andere Overlander en zit de supermarkt midden in Bangkok. We merken dat pas als de wegen steeds drukker worden en de snelweg overgaat in een lokale weg. Maar goed we zijn er nu toch, dus maken we er maar het beste van. Dan zie ik dat ik rechts af moet en ik rij nog net over het verdrijvingvlak. Een paar honderd meter verder staat oom agent me al op te wachten en ik moet stoppen. Als eerste loopt hij naar de deur van Susan, maar al snel begrijpt hij dat hij aan de andere deur moet zijn. Ik moet even meelopen en dan tekent hij dat ik over het verdrijvingvlak ben gereden. Dat snap ik natuurlijk niet en aangezien hij geen woord Engels spreekt, en ik ineens geen Thai meer, wordt het zweten voor oom agent. Hij blijft vriendelijk lachen en maakt een gebaar van het besturen van een auto en vraagt om mijn kaart. ??? Ik snap wel dat hij mijn rijbewijs wil hebben, maar ik ben ineens olie dom. Hij maakt hetzelfde gebaar en laat me een telefoonkaart zien. Ik begrijp het denkt ie, maar als ik dan mijn telefoon pak en tegen mijn oor houd wordt het weer moeilijk. Ik begin dan maar Thai te spreken en vertel dat we van Maleisië komen en naar Cambodja gaan. Daarna vraag ik of ik verder kan rijden en hij geeft me een hand en laat me gaan. Ach de immigranten in Nederland doen het zelfde als ze moeten betalen. `Ikke niet begrijpen´ werkt ook voor hun. En nu doe ik het zelfde….


Een half uur later vinden we eindelijk de Carrefour, maar er hangen stroom kabels laag over de ingang van de parkeerplaats. Ik kan er dus niet in. We maken nog maar een rondje en parkeren bij een tankstation, waarna we naar de supermarkt lopen. We kopen een stokbroodje, Boursin, ham, Sushi en rekenen 20 euro af. Dat alles is voor een half dagje eten, eigenlijk zonde van de centen. Zeker omdat wij Thais eten, wat hier niks kost, heerlijk vinden. Wij lopen terug naar de truck, zetten de airco aan en eten ons net gekochte maaltje lekker in de truck op. We hebben nog even met Eugen en Monique gebeld en aan hun probleem met de olie lekkage wordt op dit moment gewerkt. We willen ze nog even gaan bezoeken, maar de garage is aan de rand van Bangkok en om vandaar uit leuke dingen te gaan bekijken is te ver weg. We laten de keuze aan Ad H en Yvonne ,en Ad H is al redelijk tempeltjes moe en aangezien er verder alleen het paleis te zien is, waar ze al een keer zijn geweest, besluiten we maar om verder richting Cambodja te rijden. Ik zou nooit Bangkok in gereden zijn met de truck, maar nu we er toch zijn maakt het me niet uit om een dagje de toerist uit te hangen in Bangkok. Cambodja trekt toch ook behoorlijk en hoe korter we in Thailand blijven hoe meer tijd we hebben in Cambodja. 










Copyright © door Een reis rond de wereld Alle Rechten Voorbehouden.

Gepubliceerd op: 2008-11-01 (2694 maal gelezen)

[ Ga terug ]
Content ©
Volg onze reis online, 5 jaar met de DAF de wereld door


PHP-Nuke Copyright © 2005 by Francisco Burzi. This is free software, and you may redistribute it under the GPL. PHP-Nuke comes with absolutely no warranty, for details, see the license.
Pagina Rendering: 0.06 Seconden