Welcome to Een reis rond de wereld

Travel now and work later

Hoofdmenu

Translate to any language, choose your language here above..



Reisverhalen
Wereldreis op datum:
2009

Wereldreis per land:




Favoriete links


Terugblik op.. (pdf)


De camperbouw en de dagelijkse bezigheden


Info & materialen


  
21 t/m 26 oktober 2008





Dinsdag 21 oktober 2008: 32 graden en in Kuala Lumpur regent het pijpenstelen.

Overnachting bij de outdoorshop van Thomas GPS (dd mm ss,s) N03 09 40,0 en E101 43 53,5.

We zijn om 8 uur al wakker en gaan de auto klaarmaken voor vertrek. Alle vuilwatertanks worden geleegd en we zetten alles vast, zodat niet heel de boel door de hut heen vliegt als we de bocht omgaan, bergop of -af gaan. Dan start ik de auto, die al een maand of wat stilstaat en hij loopt meteen als een zonnetje. Normaal start ik de compressor die we onder de auto hebben hangen om de truck op druk te brengen, maar omdat we zo goed als tegen een muur staan kan ik niet bij de schakelaar. Na tien munten is de auto op druk en op bedrijfstemperatuur en schakel ik hem uit. Nog even het water en de olie nakijken en de Daf is er weer klaar voor. De truck staat in een zijstraat, langs het huis van Janssen en Annie en aan de andere kant van de truck zijn de keukenramen van de buren. Ineens hoor ik iemand roepen en als ik kijk komt er een hand door het keukenraam naar buiten. De buurvrouw geeft ons een zak met vers gebakken bananen en ze wenst ons een goede reis. Iedereen weet dus dat we vandaag gaan en het is lief van de mensen, die we eigenlijk nooit hebben gezien, dat ze ons iets lekkers geven. Dan is het tijd om afscheid te nemen en als eerste vlieg ik de huishoudster in de armen. Het kleine ding huilt tranen met tuiten en wil niet dat we gaan. Dan is Annie aan de beurt en ook die houdt haar ogen niet droog, vervolgens Janssen en JoeJoe. YanYan is op school en daar hebben we gisteravond afscheid van genomen. Wij hebben er ook moeite mee en wij zullen de klap wel krijgen als we straks onderweg zijn. Zelfs Elba, de hond, voelt nattigheid hij komt altijd bij me zitten en wil gekriebeld worden. Nu draait hij zenuwachtig rondjes om me heen en springt tegen me aan. Het is echt een scheetje of meer een scheet, want het is een hond van formaat.

Dan rijd ik de truck rustig achteruit en neem nog bijna een bloempot mee die op de muur staat. De spiegel raakt de pot maar ik sta net op tijd stil en zo ontstaat er geen schade. Ik draai de truck en nog een keer nemen we afscheid en rijden we de straat uit. We zullen jullie nooit vergeten Annie, Janssen, JoeJoe, YanYan en Riannah. We draaien de grote weg op en rijden met een rustig gangetje richting Kuala Lumpur. Na 30 km zijn we bij Gambang en daar draaien we de nieuwe snelweg op. De weg gaat door het groene hart van Pahang en overal zie je palmbomen waar palmolie uit wordt gewonnen. De super mooie weg gaat net als een achtbaan continu omhoog en omlaag en volgt de contouren van het landschap. Na 3 uur zijn we bij de afslag naar Genting Highlands, hier reden we de vorige keer om naar het casino te gaan wat op 1700 meter hoogte ligt. Nu stoppen we alleen even op de parkeerplaats en genieten van Mac Donalds vettigheid.


Dan gaat de weg steil omhoog en moeten we soms zelfs terug naar de 2e versnelling om met een slakkengangetje, van 20 km/uur, omhoog te kruipen. Maar zelfs met deze snelheid halen we bijna alle andere vrachtwagens in, dus we zijn in elk geval niet de langzaamste. In Kuala Lumpur missen we nog even een afslag en moeten we 5 km omrijden, maar dat mag de pret niet drukken. Het probleem is dat de warmte werende folie aan de binnenzijde van de ramen ook een deel van het GPS signaal tegenhoudt en de navigatie soms even de kluts kwijt is. Dan rijden we in de spits de Jalan Ampang op, de straat waar de outdoorshop is gevestigd. We parkeren de truck op zijn oude en bekende plekje en lopen naar binnen in de shop. We worden weer met open armen ontvangen door Josephine en de twee andere dames in de winkel.

Na een half uurtje gezellig gekletst te hebben, gaan we een kijkje nemen op het kantoor van Thomas. Het is echt leuk om hem weer te zien. Hij nodigt ons uit om iets te gaan drinken. En samen stappen we in zijn auto. We stoppen bij een enorm luxe complex wat een tennis, squash, zwem, fitnes, etc paradijs blijkt te zijn. We eten een kleinigheidje en drinken een drankje en rijden dan weer terug naar de truck. Buiten regent het nog steeds en we zijn zo blij dat we in Kuantan de laatste maanden de regentijd hebben omzeilt, want elke dag deze buien is geen pretje. Als het aan deze kant van het schiereiland regentijd is schijnt het zonnetje aan de oostkust en als daar de regentijd losbarst is het in Kuala lumpur droog. Aan de west kust is het tussen juni en oktober regentijd en de regen aan de oostkust begint te vallen in November. Thomas vertelt ons dat hij de 17e november voor een maand naar Zuid Amerika gaat om 28 mensen daar te vermaken. Zijn 6 Toyota landcruisers en 1 Mitsubishi zijn al onderweg in een container.

Wij willen in de truck wachten tot de regen ophoudt, maar het blijft aan de gang. Als het na een uur wel wat minder heftig regent gaan we met de bus en monorail naar Bukit Bintang om te kijken waar het hotel van Ad en Yvonne is. We halen ze daar de 24e op en we willen van te voren weten, waar het hotel zich precies bevindt.


Woensdag 22 oktober 2008: 32 graden en later in de middag weer regen.

Overnachting bij de outdoorshop van Thomas GPS (dd mm ss,s) N03 09 40,0 en E101 43 53,5.

Susan is de halve dag bezig om de horren op de kozijnen te lijmen en nog wat op te ruimen en rond een uur of 3 gaan we naar de Twin Towers. Het is Susan haar beurt om een restaurantje uit te zoeken en we eten op de 4e verdieping waar er tientallen goedkope eetgelegenheden zijn die van alles verkopen. Zoals je wel vaker ziet hier zijn er in het midden zitjes gemaakt om te eten en daaromheen zitten de restaurants. Na het eten lopen we naar het computer winkelcentrum om te kijken voor een nieuwe telefoon. Ik wil een kleintje hebben die ik in mijn broekzak kan steken. We vinden er een hele berg, maar kunnen geen beslissing nemen. Dan zien we een Toshiba G810, dit is een zeer kleine maar o zo complete Windows telefoon. Het ding is wel een stuk duurder dan de rest, maar heeft alles wat we graag willen hebben. We lopen naar de pin automaat en trekken wat flappen uit de muur en lopen daarna terug om de telefoon te kopen. Het ding heeft zelfs GPS aan boord en natuurlijk Wifi enz.

We lopen even daarna naar de Twin Towers waar we de bus nemen naar huis. We hebben mazzel, want er is een bushalte direct voor de deur van de outdoorshop en de bus brengt ons dus helemaal naar huis voor 20 eurocent per persoon. Waar we wel van balen is de koers van de Euro. Toen we hier de laatste keer waren, kregen we 1,6 Amerikaanse dollars en 5 Maleisische Ringgit voor één euro. Nu is koers van de Euro in elkaar gezakt en krijgen we nog maar 1,29 Dollar en 4,5 RM zodat alles nu een heel stuk duurder geworden is. We hopen maar dat de koers van de Euro weer zal gaan stijgen, want we betalen de China trip in US Dollar. En dat kan zo dus wel 1000 Euro duurder gaan worden. Lang leve de economie!

Ik ben tot in de kleine uurtjes bezig om de telefoon te vullen met mijn vertaal software en om Garmin Navigatie te installeren. Het is echt een leuk ding en ik snap niet hoe ze al die mogelijkheden in zo een klein kastje met groot display kunnen krijgen.


Donderdag 23 oktober 2008: 32 graden en later in de middag weer regen.

Overnachting bij de outdoorshop van Thomas GPS (dd mm ss,s) N03 09 40,0 en E101 43 53,5.

We blijven heel de dag in de truck. Susan poetst de binnenkant en ik ben bezig om nog wat dingen uit te zoeken op het internet. Cambodja is weer rustig voor zolang het duurt, dus daar kunnen we ons volgende reisdoel van maken. Er waren wat problemen bij de grens omdat de twee landen vinden dat een oude tempel op hun grondgebied ligt. Maar deze wrijving is er al tientallen jaren en was nu tot een geweld uitbarsting gekomen. Ik loop nog even bij de outdoorshop binnen, want de GPS antenne is binnengekomen. Door de warmtewerende folie is de GPS ontvangst een heel stuk minder en met de externe antenne is dit weer optimaal. We nemen daarna de bus naar de Twin Towers om iets te eten en gaan daarna naar het hotel van Ad en Yvonne. Ze zouden om 3 uur landen en wij zijn om half 6 in de lobby. Helaas zijn ze er nog niet. Ook na 2 uur wachten is er nog niemand te bekennen, dus laten we maar een bericht achter en lopen naar de Sushi King. Net als we daar zitten te eten krijgen we een telefoontje dat ze in het hotel zijn gearriveerd.

Na het eten lopen we dus maar weer terug naar het hotel en aangezien zij nog niets gegeten hebben en geen fan van Sushi zijn stellen we voor om naar de Twin Towers te gaan en daar een hapje te eten. Met z’n viertjes nemen we de monorail en de laatste kilometer lopen we. Het wordt weer Italiaans en dit keer delen wij een lekker toetje. Tenslotte hebben wij al gegeten. We kletsen wat af en rond 11 uur nemen we afscheid en pakken we de bus naar huis.


Vrijdag 24 oktober 2008: 32 graden en later in de middag weer regen.

Overnachting bij de outdoorshop van Thomas GPS (dd mm ss,s) N03 09 40,0 en E101 43 53,5.

We worden om 9 uur wakker en gaan ons klaarmaken om naar het hotel van Ad en Yvonne te gaan. We moeten wachten tot kwart voor tien, want we moeten in de outdoorshop even helpen herinneren dat ze onze stroom inschakelen. In de nacht zetten ze die uit om vals alarm te voorkomen. Omdat het bewolkt is, hebben we geen energie uit de zon of in ieder geval niet genoeg. Dan gaan we met de bus naar de monorail en lopen het laatste stuk naar het Royale Bintang Hotel. We zijn een half uur te laat. Maar beter laat dan nooit. Ad H. gaat vandaag naar vrienden die, net als hij, auto’s tunen. Ze hebben al jaren email contact. Ad wordt door zijn vrienden opgehaald en Yvonne, ik en Susan gaan vandaag een beetje toeristisch doen. We nemen de trein naar een hele mooie Moskee en gaan daar even rondneuzen. De dames willen niet naar binnen, want dan moeten ze verpakt worden in een soort lange jurk en hoofddoek.
 



Dus we maken wat foto’s van de buitenkant en wandelen dan verder om een bezoekje te brengen aan de orchideeën tuin waar deze keer maar een deel van de bloemen in bloei staat. Van hieruit is het een half uurtje lopen naar de grootste moskee van Kuala Lumpur. Het is vrijdag en dat is de dag van het gebed. Duizenden gelovigen komen net naar buiten en veroorzaken een behoorlijke file. We lopen over het terrein en bekijken alles van buiten. We hebben geen van drieën behoefte om de binnenkant te zien. We willen hierna naar de televisie toren om een blik op de stad te werpen vanaf 276 meter hoogte. Susan navigeert en dat gaat eigenlijk altijd goed maar dit keer stoppen we bij een verkeerd station en is de super hoge toren nergens te zien. We besluiten maar om terug naar het station te lopen en de ondergrondse naar de Twin towers te nemen. Dit is een perfecte plaats om even te eten. Na het eten lopen we naar de televisie toren en na het betalen van 4,50 euro pp gaan we met de lift in 58 seconden naar 276 meter hoogte.
 



Mijn oren zitten na de rit helemaal dicht. Het uitzicht is super. Helaas is het wel flink bewolkt, maar al met al is het de moeite waard. Dan lopen we door de stromende regen terug naar de Twintowers en bekijken in de tuin even de grote moskee en nemen dan de bus naar de truck. We moeten 2 uur wachten voor Ad arriveert . Het bedrijfje van zijn vrienden is 60 km buiten Kuala Lumpur, maar in de spits staat alles dicht . Hij belt als hij 1 km van ons vandaan is en normaal ben je dan in 1 minuut hier. Maar nu duurt het nog 1 uur voor hij er is. We nemen afscheid van zijn vriend en dan heeft Ad H, zo zullen we hem maar noemen, want er zijn nu twee Ad’s in de truck, even paniek want hij is zijn paspoort kwijt en denkt dat deze in de auto van zijn vriend ligt. Uiteindelijk vindt hij zijn passpoort in zijn rugzak, dus alle stress is voorbij.
We gaan nog even eten, daarna proberen ze hun spullen in de 2 kastjes te proppen, maar ik ben vergeten te vertellen dat ze niet zoveel mee mogen nemen, dus na een gevecht van zeker een anderhalf uur, wat waar in te stoppen en selecteren wat ze niet echt nodig hebben, hebben ze het wel gehad. Nu hebben ze het wel gehad, want met de jetlag nog steeds in het lichaam en nog maar weinig geslapen te hebben sinds de reis vallen hun ogen zowat dicht.
Wij kijken een aflevering van CSI New York en gaan dan ook slapen.


Zaterdag 25 oktober 2008: 33 graden.

Overnachting langs de snelweg. GPS (dd mm ss,s) N05 49 56,1 en E100 29 13,1

We worden om 9 uur wakker en dan is het even wennen. We moeten nu na elkaar ons wassen en daarna ruimen we het logeerbed op. Ik ga alvast uit de truck en leeg de vuilwater tanks en de wc en vul de watertank met water. Dan ruimen we alles op en zetten alles vast en dat is even wennen, omdat we met zijn 4-en zijn. Rond 11 uur zijn we klaar en gaan we even een laat ontbijtje eten en boodschappen doen voor de reis.

Dan tegen 12 uur nemen we afscheid van Thomas, Daphney , Josephine en de rest van het personeel in de outdoor shop en rijden richting de Thaise grens. In eerste instantie zitten Ad H en Yvonne voorin en zit Susan achter in de truck. Maar na anderhalf uur kan Ad zijn ogen niet meer openhouden en wisselen Susan en Ad H van plaats. Aan Ad H hebben we vandaag geen kind, hij slaapt als een roosje achter in de truck. We hebben een Ventilator in de sluis gezet, zodat een beetje koele lucht van de cabine naar achteren wordt geblazen. Rond 4 uur stoppen we bij een restaurant en eten Maleisische kost. Het is even wennen voor Ad H en Yvonne, zij houden het bij een soort tosti. Susan en ik genieten van een lekker bordje met gebakken rijst en diverse bijgerechtjes. We hebben achter in de truck de airco aangezet, want de accu’s zijn vol en er is genoeg zon om de airco te laten draaien. Als we terug komen bij de truck is het achterin heerlijk koel en zo is het wat draaglijker voor Ad H. Soms komt er wat geluid van achteren en blijkt hij zowaar wakker te zijn, maar het overgrote deel slaapt hij.

Tot 21.00u rijden we vanavond door, want we willen morgen op tijd bij de grens van Thailand zijn. We eten bij de KFC en daarna zetten we alle ramen van de truck open. Buiten is het 24 graden en goed te hebben. Ad H en Yvonne gaan buiten nog even een dagboek vullen en wij maken de truck klaar voor de nacht. Het is even wennen met 4 personen en rijden, maar langzaam komt alles goed. Rond half 12 gaan we slapen en Ad H is natuurlijk klaar wakker. Overdag slapen is heel lekker, maar het veroorzaakt wel dat je niet snel aan het tijdsverschil went.


Zondag 26 oktober 2008: 33 graden.

Overnachting in Phatthalung GPS (dd mm ss,s) N07 26 26,1 en E100 14 02,1

We worden om 9 uur wakker en gaan dan ontbijten. We eten een lekkere en snelle hap in de food court. En maken dan de auto klaar.
 



Het eerste uur rijden we weer over de snelweg en missen een tankstation. We hadden gehoord dat de diesel dicht bij de grens een stuk duurder zou zijn in verband met smokkellaars. In Thailand is de diesel namelijk een heel stuk duurder en de Thai zijn natuurlijk best bereid om een km of wat te rijden voor de goedkopere diesel. Gelukkig is er een km of 8 voor de grens nog een tankstation en blijkt de diesel gewoon 50 cent per liter te kosten. We tanken de truck vol en rijden dan richting de grens. De grens van Maleisië is bekend, want we zijn daar al 3 keer geweest. We weten dus waar we moeten zijn. Het visum wordt netjes afgestempeld en dan zijn de carnetten aan de beurt. Helaas is de juiste persoon eten en moeten we 45 minuten wachten. Om 2 uur is de man terug en binnen 5 minuten staan we weer buiten.

Als we in willen stappen, begint Susan ineens te schreeuwen. Help Ad help. Ik loop naar haar toe en het blijkt dat ze helemaal onder de grote, rode mieren zit. Ik pluk zoveel mogelijk mieren van haar af en de dingen blijven haar bijten. In haar bh, onderbroek, nek, haren en korte broek zit het vol met die dingen. Ook onder haar bloesje zijn die dingen aan het eten van haar velletje. Na een 5 minuten plukken wordt ze rustiger en zijn de meeste mieren weg. Ze had tegen een bosje aangestaan en daar zaten die krengen. Nadat Susan in de truck gestapt was, bleven de mieren te voorschijn komen, en ook ik vind een paar etters in mijn nek en broek. Dan rijden we in niemandsland naar de Thaise kant van de grens. Daar parkeren we de auto op de parkeerplaats en gaan onze visa regelen. We krijgen een gratis 30 dagen visum en dat is snel geregeld. De auto papieren is ook een fluitje van een cent dit keer, want als ze het kenteken intikken komen alle gegevens meteen te voorschijn. Het enige probleem is de douane man. Hij wil namelijk de truck zien en dat is logisch, maar hoe zeer we ook uitleggen dat we een truck zijn, hij wil ons voor hem langs laten rijden. Dat is echter een smal weggetje waar alleen de auto’s door mogen rijden. De vorige keer mochten we gewoon netjes achterlangs rijden en vooraan stoppen, dat ze even binnen konden kijken, maar deze beambte is voor geen reden vatbaar. De hoogte is maar net hoog genoeg en aan het einde hangen er twee tl buizen, die we maar net weten te ontwijken. Als ik langs gereden kom begint hij het toch wel een klein beetje benauwd te krijgen, want we zijn inderdaad groot, maar hij moet ons maar niet willen geloven en te lui zijn om van zijn stoeltje af te komen, we breken bijna de hele keet hier af, maar goed eindelijk zijn we weer in Thailand en er verandert nog niet veel aan de omgeving. Na een km of 50 zien we een hele grote Boeddha en stoppen we even langs de weg om een blik te werpen op het immense ding.
 



Er wordt nog steeds gewerkt aan de tempel, maar hij ziet er al een stuk beter uit als 3 maanden geleden toen we hier passeerden. Dan rijden we weer verder en rond 16.00u stoppen we bij een wegrestaurant om iets te eten. Het smaakt heerlijk alleen is het voor Yvonne een beetje te pittig. Ik denk dat ze over een weekje wel gewend is aan het pittige, maar nu is het even zweten. Mijn Thai is ook al weer voor een deel verdwenen maar ik weet me te redden. We rijden weer verder en rond 18.00u verlaten we de grote weg en rijden binnendoor richting de zee. We vinden een super mooi plekje aan het einde van een doodlopende weg. We staan 10 meter van de zee en kijken uit over het water en zien in de verte vele kleine eilandjes. Ook varen er wat kleine vissersbootjes waarop de mensen nog volop aan het werk zijn. We gaan zitten onder een soort overkapping en kijken over de zee. Tot kwart voor negen zitten we gezellig buiten te kletsen en eten wat fruit. Dan is het tijd om de hete camper in te stappen, we starten de generator en zetten even de airco aan. Dan nog even snel de waterkoker aan voor een bak koffie en een warme chocolademelk. We douchen en gaan dan slapen. Misschien dat het nog afkoelt buiten, zodat de ramen open kunnen en de airco niet meer aan hoeft, maar voorlopig is dat met een buitentemperatuur van 29 graden geen optie.









Copyright © door Een reis rond de wereld Alle Rechten Voorbehouden.

Gepubliceerd op: 2008-11-01 (2157 maal gelezen)

[ Ga terug ]
Content ©
Volg onze reis online, 5 jaar met de DAF de wereld door


PHP-Nuke Copyright © 2005 by Francisco Burzi. This is free software, and you may redistribute it under the GPL. PHP-Nuke comes with absolutely no warranty, for details, see the license.
Pagina Rendering: 0.06 Seconden