Welcome to Een reis rond de wereld

Travel now and work later

Hoofdmenu

Translate to any language, choose your language here above..



Reisverhalen
Wereldreis op datum:
2009

Wereldreis per land:




Favoriete links


Terugblik op.. (pdf)


De camperbouw en de dagelijkse bezigheden


Info & materialen


  
10 t/m 22 september 2008





Woensdag 10 september 2008: 32,4 graden overdag en 27 in de avond en nacht.

Overnachting in Kuantan.

Na het ontbijt gaan we weer eens actief worden, we lopen helmaal naar het centrum en Annie verklaart ons voor gek. Lopen is iets wat ze hier liever niet doen en elke meter wordt met de auto afgelegd. Zelfs de kinderen die 5 minuten lopen op school zitten, worden elke dag gehaald en gebracht. Ze blijft proberen ons op andere gedachte te brengen en wil ons zelfs direct wegbrengen. Als we uitleggen dat we een beetje actief moeten worden en we daarom dus gaan lopen snapt ze er niets van. We zitten nog even te praten en horen dat Joe Joe, de 13 jarige zoon, zijn nieuwe telefoon weer eens heeft gesloopt. De eerste was na een maand al kapot, omdat hij hem in zijn broekzak had laten zitten en de broek in de wasmachine was beland. Sinds 2 weken had hij een mooie nieuwe en daar is dus hetzelfde mee gebeurd. Ze lachen er maar mee, nou dat zou bij mij niet gebeuren. Als ik vraag of hij straf heeft gehad zegt ze dat ze hem niet kan straffen, want hij is al 13! Dus de volgende telefoon zal ook wel in de wasmachine belanden. De kinderen wordt bijna niets verboden en ze doen wat ze willen. Gisteravond kwam YanYan, de 15 jarige dochter thuis met een tattoo op haar enkel. Een grote spin siert haar dunnen enkeltjes nu en dat terwijl moeder het er niet mee eens was. Moeder zegt niet “Je zet geen tattoo!” maar vertelt haar dochter, als die vraagt of ze een tattoo mag, dat ze het er niet mee eens is, maar dat ze het niet kan verbieden. Dat is ongeveer hetzelfde als tegen haar dochter zeggen ”doe maar”. Maar een ander land een andere cultuur en andere manier van opvoeden.

Dan lopen we door de buitenwijken van Kuantan naar de Mega Mall om Sushi te gaan eten. Het is een uurtje lopen en door de enorme hitte is dat geen pretje. We lopen door smalle straatjes, waar de mensen volgens mij nog nooit buitenlanders hebben gezien. Ze lachen allemaal vriendelijk en als we een groep gesluierde meisjes voorbij lopen durft er zelfs een te zeggen “Welcome in Malaysia” hierna slaat ze een hand voor haar mond, krijgt een rood hoofd en begint te giechelen. Na een uurtje komen we bij de Sushi bar aan en eten tot we lekker vol zitten, want straks gaan we weer naar Vivian, om daar te eten en het zou niet netjes zijn als we daar helemaal niks nemen, dan is ze beledigd. Wat is de sushi heerlijk als het al weer zo´n tijd geleden is. Als we buiten komen, begint het heel zachtjes te druppelen. Mmm dat voorspelt weinig goeds, want het kan hier behoorlijk gieten. Het eerste stuk is overdekt en we lopen droog onder de overkapping. Elke keer als we eens straat over moeten steken voelen we de regen steeds heftiger worden. We vluchten een shopping center binnen en zien de Mac. Een cheeseburgertje kan er altijd wel in. Als we in de rij staan, wordt er gebeld. Het is Annie en ze willen ons op komen halen. Dat vinden wij onzin en we spreken af dat we naar de bank lopen waar zij toch heen moeten en dat is niet zo heel erg ver van hier. Zonder cheese burger verlaat Susan de rij en lopen het winkelcentrum uit naar buiten, waar het ondertussen weer droog geworden is.

Bij de bank hoeven we maar een paar minuten te wachten en dan worden we opgepikt om naar de zus van Janssen te rijden waar we elke week op maandag, dinsdag en woensdag eten. Ze heeft weer lekker gekookt en ik begin zelfs te wennen aan de hete chilisaus die Janssen zo graag heeft. Het is gemaakt van Sojasaus met knoflook en gehakte chili pepers, compleet met de pitjes. Deze saus is echt enorm scherp, maar ik eet tegenwoordig het goedje met lepels tegelijk. Na het eten rijden we terug naar huis en ga ik Spaans leren. Dan kijken we nog een filmpje en is het al weer 2 uur voor we gaan slapen.


Donderdag 11 september 2008: 32,8 graden overdag en 27 in de avond en nacht.

Overnachting in Kuantan.

Vandaag een rustig dagje, na het ontbijt ga ik de wc repareren. Het ding lekt nog steeds ergens en verliest zijn vacuüm. Ik haal het ding helemaal uit elkaar en maak alles netjes schoon. De rubbers in de pomp sluiten niet goed meer af en door deze rubbers om te draaien werkt hij weer na behoren.
Perfect is hij niet, want hij verliest nog altijd zijn vacuüm, maar het is goed te gebruiken. Dat ding herstel ik wel als we over ruim een jaar terug in Nederland zijn, of als hij eerder helemaal de geest geeft.

Dan gaan we weer trappen klimmen en dit keer geen 1000 maar 1500 treden omhoog en omlaag. We moeten klaar zijn voor Nepal en ik moet zeggen dat het een stuk beter gaat dan de eerste keer.We zijn drijfnat van het zweten, maar de ademhaling is een stuk rustiger dan de eerste keer toen we maar 1000 treden deden. 3 keer zijn we nu 25 verdiepingen omhoog en omlaag geklommen en zelfs delen met 2 treden tegelijk. Nog een keer oefenen en we zijn klaar voor Nepal. Daarna gaan we in een aangrenzend winkelcentrum kijken voor een sprijkerbroek voor Susan. Ze vindt er een hele berg, maar geen enkele past om haar benen. De maten hier zijn enorm klein en niet gemaakt voor Hollandse billen en benen. Maar uiteindelijk vinden we een super gave jeans voor 12 euro en voor dat bedrag wordt hij nog op maat gemaakt ook. Zelfs een mooie riem is inclusief. Omdat we vandaag maar met zijn 5en zijn wil ik Sushi gaan eten. We rijden even naar huis om te douchen en ons om te kleden en rijden dan naar de Sushi bar. Wat kan eten toch lekker zijn. We betalen 30 euro voor 5 personen en hebben allemaal ons buikje vol gegeten. Dan nog even wat winkelen om een joggingbroek te kopen en dan is er weer een dag voorbij. We kijken in bed nog een film en weer is het half 3!! Eigenlijk veel te laat, maar ach we kunnen morgen uitslapen.


Vrijdag 12 september 2008: 33 graden overdag en 27 in de avond en nacht.

Overnachting nog steeds in Kuantan bij Annie en Janssen.

In bed leer ik nog wat Spaans en merk dat dit veel gemakkelijker is dan het Thais. Rond een uurtje of 12 ben ik uitgeleerd en ga ik binnen kijken. Janssen en Annie gaan naar de jungle om varens te plukken voor hun bloemstukken en ik ga met ze mee. Eerst even mezelf mug veilig maken wat wil zeggen een lange broek aan, een shirt met lange mouwen aantrekken en me, zelfs onder mijn kleren, insmeren met anti mug. Alles wat niet beschermt is, verandert in een bultenmassa en dat willen we voorkomen. Ik moet trouwens zeggen dat tot nu toe we redelijk verschoond blijven van de muggenbulten. We smeren ons eigenlijk normaal niet meer in en zo af en toe vind je een muggenbultje, maar het is veel minder dan ik had verwacht. We smaken natuurlijk ook niet meer buitenlands voor de muggen, omdat we hetzelfde pittige voedsel eten als de inwoners van Maleisië. We rijden een half uurtje en draaien dan een bospad in wat steeds smaller wordt en uiteindelijk overgaat in een zandpad. Zo ver als je kunt kijken zie je alleen palmbomen waar de palmolie uit gewonnen wordt.
 



(Uit de rode vrucht die met bosjes boven in de palmboom hangen wordt de olie geperst)
We stopen en Janssen neemt een stok uit de auto met een haakje aan het uiteinde. Met deze stok haalt hij de varens van de palmbomen en Annie maakt daar bundeltjes van. Elke bundel van 25 stuks wordt met een elastiekje aan elkaar gemaakt. Ze moeten morgen een bruiloft versieren en daarvoor hebben ze veel varens nodig om de pergola te versieren. Elke blad kost normaal 4 eurocent en aangezien ze er 400 nodig hebben, sparen ze toch even 16 euro uit. We staan nu midden in de jungle en we moeten oppassen voor slangen.
 



Als Janssen een blad uit de boom trekt schrikt hij zich rot, een slang heeft in de boom een holletje gemaakt en is blijkbaar niet echt gecharmeerd van Janssen. Het beestje sist en wint, want Janssen pakt de volgende boom. Tijdens het lopen moet je goed om je heen kijken en veel herrie maken, want onder de bladeren, die van de palmen afgevallen zijn, zit het vol met ongedierte. Na een uurtje hebben we genoeg varens en gaan we terug naar de auto. De muggen hebben ons met rust gelaten en buiten een slang en een hagedis hebben we weinig beesten gezien. Dan rijden we terug naar het huis van Annie en Janssen en ga ik aan de verslagen werken. Susan gaat met hen mee om varkensvlees te kopen, zodat we dat vanavond kunnen marineren. De vorige keer smulde iedereen, die de kans had om een stukje te eten. Helaas was er te weinig en hebben er maar 7 personen van de 15 het vlees gehad. Vandaag heeft Susan 2,3 kg gekocht en is er genoeg voor iedereen. Het vlees is voor morgen, maar we marineren het nu al, zodat de marinade 1 volle dag in het vlees kan trekken. Dan gaan we uit eten, Janssen staat erop dat hij mag betalen en daar tegenin gaan heeft toch geen zin. Maar we hebben het vlees betaald en zullen morgen weer eens Tom Kha Kai maken, de Thaise kokos soep waar iedereen hier zijn vingers bij aflikt. We hebben het recept een beetje aangepast want de soep was, toen wij hem bij Kees en Els maakten in Thailand veel te machtig. Nu maken we een combinatie van Tom Yam, een zeer pittige soep met limoen, en de kokossoep. Het vreemde is dat wij de vloeistof graag eten en de Chinezen hem het liefst hebben met veel mie. Dus wordt het een soort bamiesoep met kokos, kip en champignons. We eten vandaag in een Chinees restaurant en op tafel komen veel gerechten. Onder andere een rode curry met vis, varkensvlees en koe loe yoek van vis en zoet zure saus. Het eten is heerlijk, maar ik vind nog steeds het eten in Thailand het lekkerst.

We tellen trouwens nog steeds af voor ons reisje naar Nepal over 10 dagen vertrekken we naar Kuala Lumpur om daar bij Familie van Annie en Janssen te overnachten. Vanaf daar nemen we dan midden in de nacht een taxi naar het vliegveld. Nu maar hopen dat het weer meewerkt in Nepal, want het is nog steeds regentijd daar.


Zaterdag 13 september 2008: 33 graden overdag en 27 in de avond en nacht.

Overnachting in Kuantan, Maleisië.

Vannacht hebben we eerst een filmpje gekeken en daarna kon ik niet slapen, dus de computer maar even aangezet om wat te chatten. Er was bijna niemand online, maar toch werd het weer laat. Om 3 uur wordt er op de camper geklopt, het is Janssen, die samen met Annie gewerkt en met de familie gegokt heeft en nu naar bed gaat. Hij klopt nog even omdat hij nog licht zag branden en welterusten wilde zeggen. Voor hen zit de dag erop, maar ik ga nog een paar uurtjes online verder om wat websites van andere wereldreizigers te lezen en om wat mails te beantwoorden.

Om 12 uur moest ik klaar zijn, want we moeten samen met Annie en Janssen naar een groot hotel waar de bruiloft gehouden wordt vanavond. Zij maken een boog van rozen en die moet daar dan af gemaakt worden. Ik ben op tijd maar natuurlijk rijden we pas om 2 uur naar het hotel. Ik had het kunnen weten, want Janssen is nooit op tijd. Ik had dus nog uit kunnen slapen, me kunnen douchen en zelfs de verslagen kunnen maken, maar nu zit ik als een zombie een beetje tv te kijken. We rijden naar het Swiss Garden hotel dat een km of 8 buiten Kuantan ligt.
 



We helpen daar met het uitladen van de bloemen en gaan dan even op het strand kijken. Het is een mooi hotel en aangezien er vanavond 250 gasten op de bruiloft komen, moeten het Chinezen zijn met een hoop geld. Het hotel ligt aan een mooi wit zandstrand en we zien weer een paar Europese gezichten. Normaal komen we zelden een buitenlandse toerist tegen in Kuantan, maar hier zijn er weer genoeg.
 



Als de rozenboog klaar is zien we dat het personeel aan het oefenen is voor vanavond. Op de maat van de muziek moeten ze de zaal binnenkomen en het eten serveren. Ze hebben de grootste lol zo te zien! Dan komt het orkest binnen. 3 Chinezen gekleed in gala gewapend met violen gaan vanavond de gasten verwennen met muziek.
 



Dan nemen we afscheid en gaan nog wat bloemen afleveren op verschillende adressen. Ook halen we de huishoudster op, die op de markt overdag de winkel openhoudt. Ze is moslim en het is nu de maand van het vasten. Moslims mogen deze maand niets eten en drinken tussen zonsopgang en zonsondergang. Eten lijkt me nog wel te doen, maar niets drinken met deze temperaturen is niet echt gezond. Ook zien we soms wegwerkers die heel de dag in de brandende zon moeten werken en zich een breuk zweten. Het kan toch niet gezond zijn als je dan de hele dag niets mag drinken. Maar goed andere landen, andere gebruiken. Gelukkig ben ik in Nederland geboren en heb met dit soort rare dingen niets te maken. We eten kleinigheidje in een Chinees restaurantje en rijden dan naar huis. Suki heeft weer gekookt voor heel de familie en we snoepen wat van het rode vlees dat ze heeft gemaakt. Ik ga daarna naar de truck om het verslag te maken en om me te douchen. ´s Avonds vermaken we ons binnen met de familie en gaan daarna slapen.


Zondag 14 september 2008: 33 graden

Overnachting in Kuantan,

Vandaag zijn we uitgenodigd op een Chinese bruiloft, een neef van Janssen gaat trouwen en de bruid en bruidegom vinden het leuk als wij ook komen. De Chinezen registreren zich op het gemeentehuis als man en vrouw en dit kan soms wel 3 jaar voor het huwelijk gebeuren. In de tussentijd sparen ze voor het feest en dan wordt er getrouwd. Net als bij ons gaat de bruidegom ’s morgens naar het huis van de bruid en haalt haar op. Hij ziet zijn vrouw nu voor de eerste keer in haar trouwjurk. Er wordt wat thee gedronken met de directe familie en dan worden er foto’s gemaakt. Aan het einde van de dag volgt dan het feest wat eigenlijk meer een diner is. Dansen gebeurt er niet op het feest, het is echt alleen een diner, waar wel live bij gezongen wordt en karaoke is natuurlijk ook aanwezig. Wij zijn natuurlijk weer te laat. Op de uitnodiging stond dat het om 19.00u zou beginnen. Natuurlijk zijn wij er pas om half 8 maar het diner begint pas om 8 uur. Ons kent ons zullen we maar zeggen en de Chinezen houden er dus rekening mee dat ze een uurtje speling incalculeren. Bij de deur van het mooie restaurant maken we kennis met de bruid en bruidegom en daarna worden we naar de tafel gebracht.
 



Aan elke tafel zitten tien personen en ik schat dat er 200 mensen aanwezig zijn. Voor ik nee kan zeggen heb ik al een glas rode wijn in mijn handen en die smaakt minder slecht dan ik had verwacht. Ik ben echt geen wijndrinker maar deze wijn is wel weg te krijgen.
 



Om 8 uur begint er een zangeres te zingen en als ze Ave Maria zingt, krijg ik kippenvel. Het klinkt super alleen horen wij dit liedje alleen op een begrafenis. We zitten aan de tafel bij de rest van Janssen´s familie, waar het meeste geluid wordt gemaakt en we voelen ons hier echt thuis. Het eten wat we krijgen bestaat uit een 8 gangen diner en volgens mij heeft de familie van het bruidspaar geld genoeg. Het smaakt heerlijk en elk gerecht is lekker. Hoe meer drank er vloeit, hoe meer de mensen loskomen en de bruidegom vindt het wel gezellig aan onze tafel. Hij komt regelmatig een praatje maken en hij verteld zelfs dat hij een week in Nederland is geweest.
 



Elke keer als er weer een nieuwe gang wordt geserveerd vliegen Suki en haar jongste broer op het eten af. Met zijn 4-en vechten ze om het laatste stukje kip.
De gasten drinken en zingen een liedje, karakoke is bij de Chinezen een graag gedane bezigheid. Dit keer klinkt het nog goed ook en niet als een kat die geslacht wordt. Om 10 uur is het eten op en is binnen 5 minuten heel de zaal leeg. De enige die er nog zijn is onze tafel, de tafel langs ons, want dat zijn alle kinderen van de familie van Janssen en een paar hele kleine kinderen, met hun ouders, die zich op het podium al dansend vermaken. Om half elf nemen wij ook afscheid van het bruidspaar en gaan weer naar huis.


Maandag 15 september 2008: 33 graden

Overnachting in Kuantan,

We kunnen maar niet wennen aan het vroeg opstaan en zijn elke dag veel te laat wakker. Nu begint het leven hier pas na de middag, dus is daar ook niets mis mee, maar straks in Nepal tijdens de trek moeten we om 7 uur opstaan. En geluk hebben we, want het is daar 2 uur en een kwartier vroeger als hier. Dus als we om 7 uur opstaan is het voor ons gevoel al 9:15 uur. Suki en Atake hebben vandaag een snipperdag genomen. Ze hebben een kater, omdat ze na de bruiloft nog naar een karaoke bar zijn geweest, en daar veel te veel hebben gedronken. Suki heeft gekookt en ik probeer van een kant en klare noedelsoep (Thaise Tom Yam) nog wat lekkers te maken door er kokosmelk en wat kruiden in te gooien. Het is weg te krijgen, maar dat ik nu echt kan zeggen dat het lekker is…. NEE. Ik ga daarna wat Spaans leren en Susan doet de was en kijkt wat tv. Dan om 3 uur rij ik even mee met Janssen om wat bloemen af te leveren en dan gaan we met zijn allen naar het grote stadion waar we vandaag weer gaan trainen voor Nepal. We klimmen weer duizenden trappen op en af en ik jog nog een paar rondjes op de hardloopbaan.
 



Na een uurtje wordt het stadium gesloten en moeten we, helemaal doorweekt van het zweten, het enorme ding verlaten. We rijden naar huis terug en gaan ons snel douchen en omkleden om daarna naar Vivian, de zus van Janssen te rijden voor het eten. De familie heeft bij Vivian allemaal bekokstoofd dat ze naar de bioscoop gaan, want Suki heeft ook voor vanavond haar werk afgezegd. De kinderen van Janssen en Annie willen dus ook heel erg mee en wij vinden het ook prima. Dus rijden we naar huis om een vest te gaan halen, want binnen in de bioscoop is het zo koud dat het net lijkt of je in een grote koelkast zit. Aheng, de man van Vivian is als enige van de familie een boeddhist, de rest is namelijk Christelijk opgevoed. Hij stapt bij ons in de auto om naar een tempel gebracht te worden. De verjaardag van de aap god wordt hier gevierd en daar wordt voor gebeden. Als we bij de kleine tempel aankomen is het daar een drukte van jewelste. Wij lopen even mee naar binnen en kijken onze ogen uit. We hebben geen fotocamera bij ons, maar ik denk ook niet dat het gewaardeerd was geweest als we foto’s hadden genomen. Buiten is een kleine tempel waar een stuk of tien kleine beeldjes staan die allemaal een apenkoppie hebben. Voor deze rij aapjes staat het natuurlijk vol met gloeiende en geurend rokende wierookstaafjes. In de grotere tempel is het drukker. Overal zie je mensen lopen die aan het eten zijn en aan een paar grote tafels zitten een stuk of wat Chinezen die zich vol laten lopen met bier. In het midden staat een enorm grote tafel waar een heel varken op uitgestald is. Het varken heeft een behoorlijke tijd aan het spit gehangen en is mooi bruin geroosterd. Aan de kop van de tafel zit een man die volgens aheng de toekomst kan voorspellen. Iedereen verdringt zich rond de man, want iedereen wil weten hoe zijn toekomst eruit ziet. Ze vragen hem een paar vragen en hij kijkt naar de handen van de mensen en met en kwastje en rode verf schildert hij een figuur op hun handen en vertelt hen dan het antwoord op hun vragen. Als we weer naar buiten lopen worden er nog twee blikjes bier aangeboden aan ons, maar dit doen we maar even niet. Sowieso drinken wij geen bier en we zijn moe dus zou het zwaar vallen denk ik.

We rijden naar het huis van Annie en Jannsen en pakken onze vesten. Iedereen wordt weer in de auto geladen ( 7 personen in een normale middenklasser) en als sardientjes in een blik rijden we naar de bioscoop. Natuurlijk zijn we weer veel te laat, maar daar beginnen we aan te wennen. Met Annie en Janssen ben je nooit op tijd en we missen dus het begin van de film. Het is een film uit Singapore en is Chinees gesproken en heeft 2 ondertitels, waaronder het Engels. Na de film, het is ondertussen al weer half 1 geworden, loopt iedereen naar een groot restaurant. We zijn met een grote groep, want heel de familie inclusief de moeder van Janssen is van de partij. Ze bestellen thee en natuurlijk komen er een paar grote borden met gebakken rijst en bamie op tafel. Waarom zouden sommigen zo dik zijn??? Eten en dan meteen je bedje in, is nu eenmaal een echte dikmaker. Het is alweer 2 uur voor we ons bedje inkruipen en alweer zijn we een dag dichter bij Nepal. Nog maar 6 dagen en dan is het tijd om naar Kuala Lumpur te rijden voor de vlucht naar Nepal.


Dinsdag 16 september 2008: 34 graden.

Overnachting in Kuantan,

Vandaag hebben we weinig gedaan, een beetje gepoetst, de Wii Fit gebruikt en Susan is in de weer geweest om afneembaar muskietengaas te maken voor de ramen. Als onze vrienden eind volgende maand komen moeten in de nacht de ramen open kunnen zonder dat we opgevreten worden door de muggen. De ingebouwde horretjes werken voor geen meter, omdat elke mug met meer dan een hersencel gewoon over het muggengaas loopt tot hij aan de zijkant is en dan gewoon om het hoekje kruipt. We proberen nu bij een raam een ander concept. Met contact lijm plakken we klittenband tegen het kozijn en maken een stuk muskietennet op maat waar we ook klittenband aan de ene kant en een dikke strook stof aan de andere kant tegenaan naaien. Zodat het muskietennet niet uitscheurt als we het elke keer verwijderen. Als dit goed werkt voor het ene raam maken we het voor alle ramen. Nu draait elke nacht de airco nog, maar als het ’s nachts koeler wordt kunnen de ramen open om koel te slapen. We gaan tenslotte de koelere nachten tegemoet.

We gaan nog even boodschappen doen en daarna eten bij Vivian, de zus van Janssen. Nu lijkt het alsof we weinig geld uitgeven omdat we bijna elke dag wel ergens eten maar schijn bedriegt. Wij eten 3 dagen bij Annie en Janssen en 3 dagen bij Vivian maar op donderdag gaan we uit eten en betalen wij. Zij hebben een grote familie en merken weinig of niets van het kleine beetje wat wij eten. Maar als we uit gaan eten zijn we soms wel met 12 personen en dus kost dat een behoorlijk bedrag. Als we alleen reizen en elke dag uit eten zijn we ongeveer 70 euro in de week aan eten kwijt.

Omdat we ook regelmatig de boodschappen betalen zijn we nu minstens 200 euro per week kwijt aan eten. Maleisië is voor ons enorm duur geweest, in 3 maanden hebben we 7500 euro uitgegeven omdat we de warmtewerende folie in de cabine hebben gekocht, de auto hebben laten spuiten om de beginnende roest weg te laten werken, de veren van de truck verzwaard, nieuwe zithoek hoezen hebben laten maken enz enz. En natuurlijk omdat we de Nintendo Wii en Wii fit hebben gekocht. O ja en even niet vergeten de tickets voor de vlucht naar Nepal. Maar de laatste maand gaat het goed en hebben we maar 800 euro uitgegeven. Nu komt Nepal eraan en dat zal ook wel weer de nodige duiten kosten. Maar we zijn gelukkig en beter een iets kortere wereldreis waarin we alles hebben gedaan wat we wilden, dan een half jaartje langer en alles te duur vinden. We leven er goed van en genieten nog elke dag. Na het eten gaan we vroeg naar bed, maar kunnen natuurlijk niet slapen. We kijken tot 2 uur wat films en draaien ons twintig keer om voor we inslaap vallen.


Woensdag 17 september 2008: 34 graden.

Overnachting nog steeds in Kuantan,

Vandaag is het een vrije dag voor de Maleisiërs en zijn alle kinderen vrij van school. Rond half 11 gaan we samen met Annie en Janssen naar het strand om lekker te wandelen en om een ontbijt te nuttigen bij de Mac Donalds. Helaas vergeet ik mijn fotocamera en moeten jullie me maar geloven dat het heerlijk zonnig was en een mooie omgeving. Dat mannen kinderen blijven bewijst het volgende stukje tekst: Als we aan komen rijden zien we dat er een auto de uitgang binnenrijdt van de Macdrive. Janssen, altijd vol humor, rijdt als een gek, slingert om alle bochten om zo snel mogelijk naar de ingang van de Macdrive te rijden. Het is een lange, smalle, kronkelige weg die om het gebouw heen slingert. We zijn nog maar 100m onderweg als de auto, die dus van de verkeerde kant uit deze eenrichtingsstraat komt, ons tegemoet komt. Annie gaat tekeer tegen Janssen dat hij achteruit moet, maar hij rijdt gewoon stug door en de man moet dus heel de weg achteruit rijden en dat valt op deze smalle kronkelweg niet mee. Zeker niet omdat geen enkele Maleisiër achteruit kan rijden. Na 50 meter, en nog steeds een kibbelende Annie wil Janssen toch achteruit gaan, want wij hoeven maar een klein stukje en de man is nog wel een half uurtje bezig. Maar helaas staat er nu nog een auto achter ons, dus we kunnen niet meer achteruit. Het wordt een lijdensweg voor de arme man, maar hij leert nu wel achteruit rijden. Als we dan ook nog het hokje om te bestellen gewoon voorbijrijden blijkt het dus een staaltje humor of beter gezegd pesterij te zijn. Het leuke is dat Janssen ook voor geen meter achteruit kan rijden. Net als een vrouw loopt hij liever 100 meter, als hij vooruit een parkeerplaats in kan rijden en zal nooit achteruit inparkeren. Als ik een parkeerplaats zie waar de auto met gemak in kan, rijdt hij deze voorbij om een andere te zoeken. Of hij rijdt hem er zo in dat de achterkant van de auto midden op de weg staat.

We parkeren de auto en lopen naar de Mac voor een lekker ontbijt. Soms is een hamburger heerlijk als je elke dag 2 of 3 keer rijst eet. Na de Mac lopen we over de boulevard en genieten van het uitzicht. Alles is hier mooi aangelegd en er is een houten loopbrug gemaakt die helemaal tussen de bergen en de zee doorloopt zo ver als we kunnen kijken. De bergen aan de linkerkant zijn eigenlijk meer grote heuvels van een paar honderd meter hoog en ze hebben een dichte begroeiing. Het is een vrije dag vandaag maar het strand is verlaten. Het lijkt me ook geen lol om met je hoofddoek en helemaal aangekleed te “genieten” van de zon en de zee. Als we verder lopen over de houten loopbrug zien we in de verte een baai waar wel mensen in het water spelen. Als we dichterbij komen zien we dat het een groepje Chinezen zijn en een grote groep Indiërs. Deze hebben geen kledingvoorschriften en vermaken zich prima, net zoals de jeugd bij ons in Europa. We gaan op een hoge rots zitten en genieten van het uitzicht en van de schaduw. Het is vandaag enorm heet en een beetje verkoeling is mooi meegenomen. Helaas hebben we geen zwemspullen bij ons, want de zee lonkt enorm. Dan lopen we terug en we nemen een afslag op de loopbrug. Een trap brengt ons naar de oude route en deze gaat echt midden door de jungle. Het eerste beestje wat we zien is een spin van wel 10 cm doorsnee die druk bezig is om zijn web te herstellen. Deze spin wil je niet tegenkomen in je bedje. Dan zien we tienduizenden mieren die ons pad oversteken. Elke mier draagt een stuk brood wat groter is dan hij zelf. Als we het spoor volgen zien we dat er iemand een boterham heeft neergegooid. En deze wordt nu naar het nest gebracht. We vervelen de beestjes een beetje door een takje over de weg te leggen en even zijn ze het spoor bijster. Maar als er een mier een omweg gevonden heeft gaan ze daar allemaal weer achteraan. Het kost soms wat moeite om de weg te volgen omdat de jungle het pad weer heeft teruggenomen. De begroeiing is zo dik dat we het op een geven moment maar opgeven en een afslag nemen terug naar de houten en nieuwe loopbrug.

Als we teruglopen naar de auto zien we een echt staaltje van Oost Aziatische intelligentie. Naast de boulevard zijn natuurlijk winkels en restaurants gemaakt en alles ziet er super gaaf uit. Maar er is natuurlijk ook en riool nodig voor het afvalwater te lozen. Ja hoe lossen we dat nu op? Gewoon een dikke pijp maken van 1 meter doorsnee en die uit laten komen op het mooie witte tropische zandstrand. Er loopt een klein riviertje wat van achter het strand naar de zee loopt en daar komt dus 100 meter voor de zee de pijp in uit. Als de wind dus van de verkeerde kant komt wordt je neus gestreeld door de lucht van rottend afval. Hadden ze de pijp nu een meter of 100 van de kust in de zee uit laten komen was de stank in ieder geval weg geweest en hadden alleen de zwemmers een bruin kleurtje gekregen. Hoe dan ook van het woord “filter ” hebben ze nooit gehoord dus wordt het hier over een paar jaar een zooitje. Het is echt zonde, want nu is alles nieuw en ziet het er super gaaf uit. Dan rijden we nog wat door de natuur met overal de mooiste palmbomen en tropische vruchten die je zo langs de weg kunt plukken. Verder doen we vandaag niet veel. Ik ga nog wat dingen aan het programma, wat ik heb gemaakt voor hun administratie, veranderen. En dan gaan we vroeg slapen want morgen moeten we er om 6 uur uit. Natuurlijk liggen we weer wakker en zetten we maar een filmpje aan. Om 4 uur vallen we pas in slaap.


Donderdag 18 september 2008: 34 graden.

Overnachting in Kuantan, nog steeds bij Annie en Janssen.

Om 6 uur gaat de wekker en het liefst zou ik blijven liggen. Wat een ramp als je maar 2 uur hebt geslapen. We stappen om half 7 in de auto om een uurtje te rijden naar de Mercedes fabriek. Vandaag wordt daar de eerste Maleisische Mercedes S 500 gelanceerd en ze hebben Janssen en Annie de opdracht gegeven om de auto te versieren. Het is de eerste S500 die hier van de band loopt. Als we bij de fabriek arriveren zien we dat alle medewerkers aan het sporten zijn. Onder aanvoering van een afdelingschef doen ze oefeningen om hun spieren los te maken. Rek en strek oefeningen en aan het einde een luide kreet maken de oefeningen compleet. Als we door de fabriek lopen, waar geen foto’s mogen worden gemaakt, zien we dat het werktempo een stuk lager ligt dan in Europa. Overal zie je mensen die niets doen of op hun dooie gemakt bezig zijn met ….zich niet moe te maken. Overal hangen formulieren met grafieken die aangeven hoeveel fouten er gevonden zijn na de eerste, tweede en derde controle van de auto’s. Na de eerste controle is dit soms wel 75%, en nog steeds 45% na de tweede controle. Na de derde controle is dit nog maar 5% en dus gaat het de goede kant uit. Er worden hier veel c200’s gemaakt, maar ook de E en S klasse wordt hier geproduceerd.

De auto moet natuurlijke eerst gewassen en gepoetst worden en dat wordt met een stuk of 10 mensen gedaan. Met een totje ontwijken ze alle vieze plekken, want je wilt je doekje toch niet vuil maken. We staan met open mond te kijken al we zien dat de raam vol vette vingers zit en ze daar elke keer omheen poetsen. Het liefst zou je een doek uit iemands handen rukken en het zelf doen. Als Annie en Janssen de auto hebben bekleed met bloemen worden er wat foto’s gemaakt door de fabrieks eigen fotograaf en verlaten wij de fabriek. Het eerste wat we doen is ontbijten bij een klein Chinees restaurantje. Voor 20 eurocent eten we een ontbijtje van rijst met ei en een pittig sausje. Onderweg stoppen we een paar keer om wat moskeeën en andere mooie gebouwen te gaan bekijken.
 



Ook stoppen we even bij het moderne paleis van de Sultan, wat niet de moeite waard was om te fotograferen. Het is net een moderne ijsbaan met veel ijzer en een maffe gele kleur. Langs het paleis liggen de polovelden en de stallen waar honderden paarden in horen te staan. Helaas waren ze nu op vakantie denk ik want alle stallen waren leeg.
 



We rijden binnendoor terug naar Kuantan en het is altijd weer genieten als je de mooie groene natuur ziet hier. We stoppen nog even om een paar wilde mango’s te plukken en dan val ik in slaap. Als ik wakker wordt staan we al weer in de straat bij onze truck en ik ga verder met het programma wat ik aan het maken ben. Na het testen blijken er wat kleine foutjes in te zitten en die los ik even op. Dan rijden we naar de pinautomaat om wat geld te pinnen en gaan we eten bij een Thai’s restaurant. Het eten is goed, maar heeft weinig te maken met het heerlijke eten in Thailand. Ook niemand spreekt een woordje Thai en dus kunnen we niet bestellen wat we graag eten. Om tien uur liggen we uitgeput in bed en kijken nog wat films alvorens we als een blok in slaap vallen.


Vrijdag 19 september 2008, 32 graden.

Overnachting in Kuantan, Maleisië.

Vandaag hebben we natuurlijk weer uitgeslapen, want een nacht bijna overslaan gaat je niet in de koude kleren zitten. Verder doen we vandaag niet veel als kletsen, een beetje programmeren, samen met Janssen en Annie overal bloemen bezorgen, boodschappen doen en eten voor vanavond halen. Suki kan namelijk op vrijdag niet meer koken omdat ze twee banen heeft. Eentje voor overdag en de andere is ´s avonds. Er tussenin heeft ze alleen maar 2 uur de tijd en dat is bij lange na niet genoeg om voor bijna 20 personen het eten klaar te maken. Op zaterdag hoeft ze maar tot 13.00u ´s middags te werken en kan ze dus wel koken. Dus we moeten tot morgenavond wachten om weer van haar kookkunsten te mogen genieten. ´s Avonds begint haar werk pas om 20.00u. Om 22.30u komt de hele familie weer langs om met zijn allen te kaarten, of beter gezegd te gokken en duiken wij lekker ons bedje in om een filmpje te kijken.


Zaterdag 20 september 2008, 34 graden.

Overnachting in Kuantan.

Als we uit bed komen draai ik snel even een wasmachine, want we hebben nog maar 2 dagen voordat we naar Nepal vertrekken. Annie en Janssen vragen dan of we meegaan om wat inkopen te doen en meteen ergens een ontbijtje te nuttigen. Als we in de auto zitten, onderweg om ook wat bloemen te bezorgen, krijgt Ad trek in sushi en zeker omdat hij weer een beetje last van zijn maag heeft is dat inderdaad niet eens zo´n slecht idee. We overtuigen Janssen en Annie daarvan en ten langen leste stemmen ze er mee in. Ze vinden sushi namelijk veel te duur en willen niet hebben dat wij betalen, want wij betalen op de donderdagen al in het restaurant voor de gehele familie.

Na alle bloemen te hebben bezorgd, parkeren we bij het winkelcentrum. Als we uit de auto stappen komt net Vivian langs gereden en ze is boos op Annie. Annie had namelijk verteld tegen Vivian dat ze vandaag geen tijd had om even langs te komen in haar winkel, die in dit winkelcentrum ligt, omdat ze zoveel voorbereidingen nog moest doen voordat ze naar Nepal kunnen vertrekken. Aangezien Vivian haar nu betrapt is ze een beetje gepikeerd. Moeten we vanavond maar weer even goedpraten, want ze hebben het inderdaad heel erg druk en het is onze schuld, omdat wij hier sushi wilden gaan eten. Na wat inkopen gedaan te hebben gaan we snel weer terug naar huis, waar Annie en Janssen weer een hoop bestellingen in elkaar zetten en als ze die daarna bezorgd hebben, rijd ik even met ze mee om boodschappen te doen voor het eten van vanavond. Janssen is gek op dadels en koopt daar ook een doos van. Ik lust die dingen niet, maar Annie zegt dat deze lekker smaken, dus ik proef er ook een. Nou het is niet smerig, maar lekker vind ik ze nu ook weer niet. Ik vertel haar dat Ad ze wel lekker vindt met een kaasvulling en bacon er omheen.

Thuis is Ad eindelijk van zijn programma af en helpt even mee om de boodschappen uit de auto te laden. Dan biedt Annie hem een dadel aan om te proeven. Hij legt uit dat hij ze niet zo lekker vindt, alleen in Nederland waar ze soms gevuld zijn met kruidenkaas zijn ze wel te eten. Annie blijft aandringen net als een bezorgde moeder. Ik ken het van vroeger. Ad wil je een boterham? Nee moeder ik heb geen honger. Wil je dan een pannenkoek, nee moeder ik heb echt geen honger. Wil je dan een soepje. GRRRRR nee ik hoef geen @#$%^.

Maar Annie wint en ik geef toe om van het gezeur af te zijn. Dom dom dom. Ik bijt in de dadel waar een pit in zit. In Nederland zijn ze gevuld met een zachte vulling, tenminste die ik wel eens gegeten heb. Hap krak en ik heb een vulling in mijn mond. De kies was 80% vulling en die is nu afgebroken. Dat is balen, het is zaterdag avond en de tandartsen zijn dicht. Toch rijden we even naar een paar plaatsen waar een tandarts zit, maar alles lijkt dicht. Gelukkig staat er op het bord dat ze op zondag ook open zijn, dus morgen komt alles goed. Annie voelt zich enorm schuldig en maakt speciaal voor mij een heerlijke Tom Yam soep met kokosmelk. Eigenlijk is mijn honger over, maar ik neem toch een bord soep. Hij smaakt echt super lekker en ondanks mijn stress over de kies geniet ik er toch een klein beetje van. We besluiten maar een keer vroeg naar bed te gaan. Eenmaal in de camper aangekomen wil ik nog even vlug een backup maken en de mails verzenden, maar helaas wordt er binnen door Joe Joe weer een berg gedownload, hij vindt het maar niks dat ik alle virussen met een hele hoop ellende heb verwijderd. Dus er moeten weer nieuwe virussen worden binnengehaald. Ik heb dus geen interne,t net zoals de laatste dagen. Mail ophalen gaat nog net maar verzenden van de updates en chatten is onmogelijk doordat de verbinding tijdens het downloaden van Joe Joe zwaar overbelast is. Het duurt uren om een backup (Image) te maken van mijn laptop en na 3 uur krijg ik de mededeling dat er niet genoeg ruimte op de externe harddisk is. Dat is lekker dus al die tijd voor niks wakker gebleven. Ik gooi alles van de laptop af wat ik niet gebruik en start dan opnieuw de backup. Ondertussen kijken we in bed een paar films. Als ik om 1 uur even ga kijken of de backup klaar is blijkt het nog 2 uur te duren. Ik ga maar een beetje zitten programmeren. Dan eindelijk om 3 uur is alles klaar en kan ik gaan slapen.


Zondag 21 september 2008, 33,5 graden.

Overnachting in Kuantan.

We staan al vroeg langs ons bed, want om half tien willen we naar de tandarts gaan. Eerst wordt de huishoudster gedropt in de overdekte markt waar Janssen en Annie een stalletje hebben, en daarna rijden we naar de tandarts. Wat staat me nu te wachten, ik maak me best druk, want ik wil de kies niet verliezen. Gelukkig heeft de kies al eens een wortelkanaal behandeling gehad en is al het gevoel er dus uit. Maar mijn tong doet nu pijn van het schuren tegen de scherpe overblijfselen van wat ooit een kies was en nu gereduceerd is tot een hoopje ellende. Als we binnenkomen moet ik mijn gegevens op een kaart schrijven en dan krijgen we te horen dat de tandarts vandaag vrij is, maar dat er een vrouwelijke vervanger is. Geen punt toch!

De knappe en jonge tandarts kijkt even en zegt me dat er maar n optie is, het ding moet er uit! Echt niet, dit ding blijft er gewoon in en moet maar opnieuw opgebouwd worden. Ze sputtert enorm tegen, maar ik win. Ze gaat het proberen, maar geeft geen garantie. Net of ik anders wel garantie had gehad. Garantie kun je hier wel vergeten. Ze laat me zien, met een spiegeltje, dat het een bijna onmogelijke reparatie gaat worden, maar ik blijf volhardend. Als ik haar zeg dat ik aan die kant dan geen kiezen meer heb, eentje was al eens getrokken toen ik klein was, geeft ze me gelijk en gaat aan de slag. Ik krijg een donkere zonnebril op om me te beschermen tegen het UV licht waarmee ze de vulling uit laten harden, en zie er uit als een hippie uit de jaren 60.
 



Na een half uurtje heb ik weer een mooie witte tand en gelukkig zaten er geen zenuwen meer in en voelde ik niets van het boren. We betalen 180 Ringit (36 euro) en lopen naar de markt waar Janssen en Annie ons weer oppikken. Ze zijn onderweg om bloemen te bezorgen en wij lopen dus maar even bij een restaurantje binnen om wat te eten. Als we terugkomen op de markt moeten we nog een kwartiertje wachten en dan komen ze ons ophalen. We rijden terug naar huis en ik ga een spelletje spelen met de Nintendo Wii en daarna is het etenstijd. Susan is ondertussen bezig geweest met de was en om alle kleren te verzamelen die mee moeten naar Nepal. Dan is het tijd om Annie te laten zien hoe het programma, wat ik heb gemaakt voor haar, werkt. Ze is helemaal ondersteboven als we een stuk of twintig klanten ingeven en de facturen maken. Wat eerst een dag werk was wordt nu in een half uurtje gedaan en ze kan nu zelfs overzichten printen die ze eerst met de hand moest maken. Ze is zo blij als een klein kind en ik baal dat ik niet meer tijd heb. Ze heeft nu een klantenbestand en factureerprogramma en kan zelfs aangeven wat en hoeveel een klant heeft betaald. Ze kan daarna overzichten uitprinten waarmee ze kan zien wie nog moeten betalen en ook zien hoelang een factuur al open staat. Dat was vroeger wel anders, want soms kwamen ze er niet achter, of pas na een half jaar, dat een klant nog niet had betaald. Ik ben blij dat ze het programma nu gebruiken en heb zelfs een backup mogelijkheid ingebouwd. Ze heeft 2 usbsticks gekocht die ik een speciale naam heb gegeven zodat het programma kan zien of die aanwezig is. Dan is het een kwestie van een knop indrukken en de backup wordt gemaakt. Ik zou nog veel meer handige dingen kunnen maken, maar helaas ontbreekt daarvoor de tijd. We hebben tijd genoeg gehad, maar elke keer stelde Annie het testen uit en nu weet ze pas wat ze heeft gemist. Ze baalt nu natuurlijk als een stekker maar ja berouw komt na de zonde!

Janssen en Annie gaan wat bloemen bezorgen en als ik klaar ben met de computer en de regenbui voorbij is, wandelen Susan en ik nog snel even naar de Giant (een supermarkt hier vlak in de buurt), want we missen nog een paar kleine dingen voor onze reis naar Nepal. We nemen een kortere route en moeten daarvoor een zeer brede en diepe sloot overbruggen. Het water zelf is geen probleem, want ze hebben een mooi bruggetje gebouwd, maar daarna moeten we nog een paar meter stijl omhoog om op de weg uit te komen. Susan loopt schuin naar boven, maar ik ben er achter gekomen waarom slippers ‘slippers’ heten. Ik wil namelijk de 2 meter recht omhoog klimmen, schiet uit mijn slipper, flikker naar beneden met als eindresultaat: broek vuil en knie en onderbeen beschadigd. Het is deze week echt mijn week niet! Na een paar meter gestrompeld te hebben gaat het wel weer en lopen we verder naar de supermarkt. Na 5 minuten binnen zien we ineens Janssen staan, hij is samen met Annie en Rianna, de werkster, kleren voor haar uit te zoeken als cadeau voor het einde van de Rammadan. Dat valt namelijk midden in onze vakantie in Nepal en Annie en Janssen willen zorgen dat ze dan nu alvast haar cadeau krijgt. Ze kleden haar van top tot teen helemaal in het nieuw en Rianna heeft een big smile op haar gezicht. Terug rijden we lekker makkelijk met de auto van Janssen mee, komt in dit geval goed uit dat we hen treffen. Na het eten gaan we slapen en nu zullen jullie zeggen “zo vroeg al!” maar hier eten ze pas enorm laat, vaak pas na tien uur en dat is een keer een mooie tijd om je mandje in te kruipen.


Maandag 22 september 2008, 34 graden.

Overnachting in Kuantan.

We staan vroeg op en gaan als eerste de quad terug zetten in de garage. De Quad heeft een maandje onder de carport van hun huis gestaan en eergisteren heeft Susan hem samen met Annie volgetankt. De benzine is hier super goedkoop en daar wilden we nog even gebruik van maken. We zullen hem in Cambodia weer gaan gebruiken om ‘Ankor Wat’ te gaan bekijken en tot die tijd blijft hij netjes in de truck staan. Dan moeten de rugzakken worden gevuld en rond 14.00u uur zijn we klaar voor vertrek. We laden alles in de auto van Janssen en rijden richting Kuala Lumpur. Het is 4 uur rijden en als we aankomen gaan we naar de zus van Annie die daar een appartement heeft. Wij slapen daar vannacht en gaan met de taxi om 03.00u richting de luchthaven die een uurtje rijden verder ligt. Dit is voorlopig het laatste verslag en het zal nu twee weken rustig worden. We maken de verslagen in Nepal op de telefoon en werken ze straks als we terugkomen in Maleisië verder uit. Misschien dat we de laptop kunnen gebruiken die we Maya cadeau hebben gedaan en dan is het misschien mogelijk om de updates eerder en vanuit Nepal te versturen.

Tot over 16 dagen!!!!









Copyright © door Een reis rond de wereld Alle Rechten Voorbehouden.

Gepubliceerd op: 2008-09-14 (3655 maal gelezen)

[ Ga terug ]
Content ©
Volg onze reis online, 5 jaar met de DAF de wereld door


PHP-Nuke Copyright © 2005 by Francisco Burzi. This is free software, and you may redistribute it under the GPL. PHP-Nuke comes with absolutely no warranty, for details, see the license.
Pagina Rendering: 0.06 Seconden