Welcome to Een reis rond de wereld

Travel now and work later

Hoofdmenu

Translate to any language, choose your language here above..



Reisverhalen
Wereldreis op datum:
2009

Wereldreis per land:




Favoriete links


Terugblik op.. (pdf)


De camperbouw en de dagelijkse bezigheden


Info & materialen


  
24 t/m 31 augustus 2008





Zondag 24 Augustus 2008: 32 graden.

Overnachting in Kuantan, Maleisië.

Door de Chinese familie verleggen we onze uren van slapen en ontwaken elke dag een beetje later. Zij gaan enorm laat slapen , staan vroeg op om de kinderen naar school te brengen en slapen tussen de middag een paar uurtjes. Vandaag zijn wij redelijk op tijd uit bed, maar buiten de werkster slaapt iedereen nog . Er was vannacht familie gekomen uit Kuala Lumpur en die zijn blijven slapen. Rond 2 uur zijn ze pas wakker en hebben we daarna gezellig zitten buurten met hen. Eigenlijk zouden we vandaag weer naar de heuvels gaan om te trainen voor Nepal, maar de familie blijft zitten tot het donker is en moeten we onze training dus uitstellen. De muggen eten je levend op en je ziet geen barst meer. Een van de vrienden van YanYan, de dochter van Annie en Janssen heeft een paar dvd’s bij zich en met zijn allen kijken we de nieuwste film van de mummy. Daarna eten we het heerlijke eten wat Suki weer voor ons heeft klaargemaakt en voor we het weten is het weer tijd om te gaan slapen.

Morgen moeten we er om half 8 uit want de truck gaat naar de spuiter. We hadden in Nepal de regengoot opnieuw van grondlak en een laagje witte verf voorzien maar het begon alweer een beetje roestrood te kleuren. Aangezien de truck goed voor ons is, willen we hem nu eens verwennen met een goede beurt. Alle plekjes worden onderhanden genomen en weer als nieuw gemaakt. De bumper heeft een paar schrammen, de spiegelsteunen zijn roestig, onder de deur begint de lak een beetje te bobbelen, de regengoot moet worden bijgewerkt, en de voorkant die door steenslag is beschadigd moet worden hersteld. Al met al een behoorlijk karwei. Voor 180 euro is alles weer als nieuw en dat laten we dus doen. Dus vroeg slapen en morgen weer vroeg op.


Maandag 25 augustus 2008: 31 graden.

Overnachting Kuantan, Maleisië.

Om 7 uur gaat de wekker en tot half 8 blijven we in bed. Elke 5 minuten rammelt de wekker opnieuw tot we toch maar ons bedje uit klimmen. Na een klein ontbijtje bel ik Annie, want er is nog niemand wakker in het huis. Slaperig neemt Annie de telefoon op en verontschuldigt zich omdat ze zich verslapen hebben. Geen probleem we hebben alle tijd. Door het late ontwaken van gisteren zijn ze vandaag vrij. Normaal moeten ze voor 12 uur bloemen bestellen en die worden dan de dag later bezorgd. Maar gisteren waren ze pas om 2 uur wakker dus geen bloemen vandaag. En ze hebben de voorlaatste dag net onverwacht een grote bestelling gehad, waardoor ze dus bijna compleet door hun bloemen heen zijn. Ze nemen het heel nuchter, lekker een dagje vrij vinden ze af en toe wel lekker ook al kost ze dat omzet.

Ik maak de truck klaar en om 9 uur rijden we naar de spuiter. Als we daar aankomen is het even spannend, want op het oog lijkt de spuiterei te laag en is het moeilijk om de bocht te nemen en recht voor de deur te komen. Maar de camera op het dak zegt dat het moet kunnen. Langzaam rijden we de garage in en als we binnen zijn blijkt de camera op het dak gelijk te hebben, het ging, maar we hebben slechts 5 cm speling. We laten de man alle plekjes en vlekjes zien en spreken de prijs af. We willen niet te veel afdingen, want we willen kwaliteit. Hij gebruikt Dupont lak die ook bij lage temperaturen blijft zitten en aangezien het een vriend van Annie en Janssen is, hebben we vertrouwen in hem. We halen wat kleren, de computer en de Wii uit de auto en nemen voor een paar dagen afstand van de truck. We zullen hem missen. We willen namelijk de boel rustig laten herstellen en niet alles op een haast karwei laten komen.
Dan gaan we ontbijten en Janssen betaalt weer ons eten. Hier zijn we niet blij mee, want wij willen betalen. We spreken af dat wij vanavond betalen en dat vinden ze goed. Ze stemmen meteen in en dat kan niet kloppen. Er zal wel weer een addertje onder het gras zitten.

Dan gaan we winkelen, Janssen moet nieuwe bergschoenen hebben voor Nepal. Na een paar uur hebben we al een stuk of 10 schoenenwinkels gezien. Hij is nog moeilijker dan een vrouw. Winkel in, winkel uit. Hij wil lichte bergschoenen voor weinig geld en dat gaat niet samen. Onverrichter zaken gaan we naar huis en sluit ik de Nintendo Wii aan voor een spelletje. Als ik alles aangesloten heb, wil ik de cd’s pakken. Mmmm die heb ik dus vergeten uit de truck te halen. Dus alles weer ingepakt en maar een spelletje Spider solitair gespeeld. Dan gaan we weer winkelen en zoeken naar schoenen en weer zonder resultaat. We moeten volgens Janssen vr half tien bij het restaurant zijn, want het sluit om tien uur.

Na een kort ritje stoppen we bij de winkel van de zus van Janssen en gaan daar naar binnen. Nu snap ik waarom ik zonder problemen mocht betalen. Zijn zus heeft gekookt en het eten is dus weer gratis. Gek word ik ervan. Op de weg terug stoppen we nog bij een andere schoenenzaak en eindelijk vindt hij goede schoenen. Helaas hebben ze zijn maat niet en moeten we over een week terugkomen.

Dan rijden we terug naar hun huis, kijken nog even tv en maken de website updates. Ik sta er versteld van hoeveel mensen de website bezoeken. Deze maand was er een dag dat er bijna 700 verschillende mensen op de website hebben gekeken. In de 17 maanden hebben we twee honderdduizend hits. En dat maakt het de moeite waard om de website actueel te houden. Zeker in de tijden dat we weinig meemaken, kost het veel energie om iets leuks te schrijven. Ook maak ik nog een mail voor Kami, onze gids in Nepal. Hij heeft voor ons een hotel in Kathmandu geboekt, de bus naar Pokhara geregeld. De hotels voor de 8 daagse trek geboekt , een tent geregeld op de camping voor 2 nachten in Pokhara voordat we gaan trekken en zelfs de bus en hotel geregeld voor de laatste dagen in Kathmandu. We hebben tijdens de reis al veel mensen leren kennen en hebben vrienden in bijna elk land gemaakt.

Daarna gaan we ons douchen en slapen. We hebben de kamer van de zoon ter beschikking gekregen en zullen even moeten wennen aan zo´n grote ruimte en een ander matras, maar er hangt wel een airco, dus heet zullen we het niet hebben vannacht.


Dinsdag 26 augustus 2008: 33 graden.

Overnachting in Kuantan.

We hebben vannacht goed geslapen in het huis van Annie en Janssen. We sliepen in de kamer van JoeJoe, hun zoon, en we waren van alle gemakken voorzien. De airco op 29 graden gezet en het enige minpuntje was het harde bed. JoeJoe slaapt op de grond op een matras en dat is even wennen. Toen we het licht uitmaakten keken we tegen de sterrenhemel aan. Op zijn muren en plafond zijn neon sterren geplakt, die licht geven in het donker. We worden wakker omdat JoeJoe om een uurtje of elf zijn huiswerk uit zijn kamer moet hebben, anders hadden we vermoedelijk nog wel even liggen ronken.

We ontbijten natuurlijk weer op zijn Chinees met Mie en vlees en daarna gaan we boodschappen doen. Janssen moet nog steeds bergschoenen hebben en we lopen weer vele schoenwinkels in en uit. Dan eindelijk vindt hij schoenen die hem wel aanstaan. Alles is super, alleen de prijs is voor hem te hoog. 90 euro is voor Maleisische begrippen een kapitaal en ik zie aan zijn gezicht dat hij ze graag wil hebben. We staan al een maandje bij hun huis en gebruiken hun stroom en water, dus ik stel voor om ze hem cadeau te doen. Maar dat willen ze niet en zelfs als ik een deel wil betalen, weigeren ze dat aan te nemen. Hij overlegt even met Annie en besluit ze toch te kopen. Zo blij als een kind verlaat hij de winkel met zijn grote doos schoenen. In Nepal zijn bergschoenen goedkoop, maar om met nieuwe schoenen een trek te maken is niet echt slim. Als ze pijn gaan doen moet je 7 dagen afzien en daarom is het beter om ze hier te kopen. We wilden hen een rugzak van ons laten gebruiken, maar ik heb een beter idee. We kopen een nieuwe rugzak als cadeau om de stroom te betalen en geven die hem. Dit zal hij nooit aannemen, maar we hebben een goede smoes. Morgen gaan we een rugzak kopen en die mag hij gebruiken in Nepal. De rugzak zou volgens onze smoes een cadeau zijn voor een familielid in Nederland. Ik heb hem verteld dat hij de zelfde lengte en gewicht heeft als het familie lid in Nederland, zodat hij hem maar moet testen en uitzoeken. Als we dan terug komen uit Nepal vertellen we hem dat het een smoesje was en dat de rugzak voor hem is.

Onderweg kopen we nog contact lijm en wat spulletjes om klittenband te monteren op het muskietengaas wat we op maat hebben geknipt uit ons muskietennet. We lijmen op de ramen klittenband en daartegenaan kunnen we dan het muskietennet plakken. Annie naait de andere kant van het klittenband op het muskietengaas en zo hopen we dan dat alle muggen niet meer binnen kunnen komen.

De ingebouwde horren van de Seitz ramen zijn in n woord klote. Ze worden al 20 jaar gemaakt en niets is er in die tijd veranderd. De muggen kruipen aan de zijkanten om de hoek van het muggengaas en zijn dan dus binnen. Ook zitten er luchtgaten in waar de muggen doorheen kruipen. Het is zo gemakkelijk perfect te maken, maar Seitz vindt dat niet de moeite waard denk ik. Gewoon een stukje muskieten gaas aan de binnenkant tegen de ontluchtingsgaatjes plakken en een soort borstel monteren tussen het plastic raam en de horretjes. Als onze vrienden komen, half oktober, moeten de ramen ’s nachts open kunnen zonder dat de muggen weer een heerlijke buitenlandse maaltijd hebben.

Dan rijden we naar de spuiter om de truck op te halen. Hij is weer als nieuw, de spiegels en spiegelsteunen zijn compleet gespoten, de hele bumper en voorkant (gril) is weer als nieuw door een nieuwe laklaag, aan weerszijden zijn de trapjes compleet nieuw gespoten, de spatborden heeft hij bijgewerkt en zwart gespoten en het regengootje op het dak van de cabine heeft eerst een epoxy laag gekregen en is daarna gespoten zodat deze er weer jaren tegen kan. We zijn echt super tevreden, zeker als je de prijs bekijkt.

We parkeren de truck buiten voor de deur van de spuiter en rijden met de auto van Annie en Janssen naar een berg in de buurt. Het steile pad is een goede oefening voor Nepal. Stukken lopen we rustig en dan gaan we weer een paar honderd meter joggend de berg omhoog. Dit is de tweede keer dat we dat hier doen en ik merk dat het nu al veel beter gaat. We kunnen gewoon praten tijdens de tocht in plaats van alleen maar hijgen zoals de vorige keer. We lopen in 40 minuten omhoog en daarna 40 minuten naar beneden. Dus weer bijna anderhalf uur training.

Om 8 uur moet JoeJoe naar bijles en natuurlijk zijn we weer te laat. Om goed 8 uur zitten we pas in de auto en pas om kwart over 8 is hij bij zijn leraar. Ze betalen per 2 uur bijles 50 Ringgitt en dat is 10 euro. De lerares heeft elke keer tien studenten en verdient dus 100 euro per 2 uur. Lekker verdient voor Maleisische begrippen. Na JoeJoe op de plaats van bestemming afgegooid te hebben, rijden wij weer naar Vivian, Janssen zijn zus, om daar te eten. Het eten is lekker, maar er zijn natuurlijk weer dingen bij waar wij niet van houden. Kippenpoten, en dan bedoel ik kompleet met de tenen en nagels er nog aan, gaan onze magen te ver. Het smaakt goed, maar het idee blijft me een misselijk gevoel geven. Na het eten rijden we met zijn vieren, want Atake en Suki brengen Jenna en YanYan naar huis, naar klanten van hen om geld op te halen, want de klanten betalen hier al net zo slecht als bij ons, en daarna naar een restaurantje om iets te drinken. We zijn namelijk een uur te vroeg om JoeJoe op te halen. Na het ophalen rijden we nog een paar klanten af en rijden dan naar huis.

Op de terugweg probeert Janssen een nieuwe afkorting te rijden. Helaas is dat in het donker nog niet zo gemakkelijk en rijden we een half uur van links naar rechts door smalle steegjes, terwijl we normaal in een kwartier naar huis rijden. Dan ziet hij een fietsbruggetje en dat is nog geen 2 meter breed. We zijn met een klein busje en toch gaat hij het proberen. We houden ons hart vast, want we hebben maar 5 cm aan elke kant van de auto en als we aan het einde komen blijkt het ineens 50 cm naar beneden te gaan. We zijn bang dat hij heel de onderkant aan flarden rijdt, maar eigenwijs als hij is rijdt hij toch verder. Een luid gekraak en geschuur wordt hoorbaar en de neus van de bus boord zich in de grond. Geen nood, gewoon doorrijden en maar zien waar het schip strand. We halen de overkant en rijden offroad over een bospad verder. Gelukkig zien ze dan wat bekende dingen en komen we heelhuids en zonder zichtbare schade thuis aan.

Ik help Annie nog even met haar nieuwe verslaving, want ze is helemaal weg van Spider Solitair. Samen lukt het ons om een paar spelletjes uit te spelen en dan ga ik het verslag voor de website maken. Susan kijkt nog even naar een film en komt later. Het is weer een genot om in ons eigen bedje te slapen en ons eigen huisje weer ter beschikking te hebben.


Woensdag 27 augustus 2008, 33 graden.

Overnachting bij Janssen en Annie in Kuantan, Maleisië.

Ik sta om half tien op, om de wasmachine aan te zetten en duik daarna nog lekker even terug in bed. Janssen en Annie zijn alweer druk in de weer met hun bloemen en als ze terugkomen van het bezorgen hebben ze voor ons al weer een ontbijtje meegenomen. Rond 12 uur komen we onze camper uit en ik haal hun was, voor zover die droog is, af zodat ik ruimte heb om mijn eigen was op te hangen. Vandaag is het zo warm, dat er, in de 3 uur dat de was hangt, nogal wat afgehaald kan worden. Gelukkig maar, want ik heb weer een hoop opgespaard en heb veel ruimte nodig.

Dan is het tijd voor ons ontbijtje. Ze weten dat ik het liefst vegetarisch eet en ze hebben voor mij weer een heerlijke vegetarische maaltijd meegenomen. Ook Ad geniet van een lekker ontbijtje met rijst, een beetje groente en 2 verschillende soorten vlees. In Nederland eten de mensen zo´n maaltijd als diner. Ik geniet met volle teugen van de warme maaltijd als ontbijt, dat heb ik veel liever dan een boterham, maar Ad is een slechte ontbijter en voor hem is een half bakje al meer dan genoeg. Dat is hier echter geen probleem, er is altijd wel iemand die later op de dag de rest opeet.

Ad maakt daarna de filters schoon van onze beide vuilwater pompen en ik begin aan het op maat knippen van het muggennet. Dat is een zenuwen werk, want de stof is zo glad als ik weet niet wat en rekt gigantisch. Zodoende moet ik precies een rij gaten volgen om een rechte rechthoek over te houden aan het einde van de rit. Als ik net met eentje klaar ben, gaan we alweer met Janssen en Annie op reep. Vandaag hebben ze het een beetje minder druk, dus is het tijd om geld te innen bij de klanten. Ze zijn vanochtend zeker 3 uur bezig geweest om met de hand alle rekeningen te schrijven en de boekhouding een beetje op orde te brengen en daarna rijden we 2 uur rond om overal de rekeningen te overhandigen en bij sommige klanten meteen cash te ontvangen. Dit is echt onzin, dus ik vraag, waarom ze de rekeningen niet gewoon per post versturen, dat gaat sneller en is een stuk goedkoper dan persoonlijk met de auto, die een hoop benzine zuipt, overal de rekeningen te bezorgen. Dan krijgen we te horen dat, wat betalen betreft, het hier al net zo erg is als in Nederland en dat ze, als de rekening via de post komt, elk excuus verzinnen wat maar mogelijk is om niet te betalen. Met name: ‘Ik heb de rekeningniet ontvangen.’, is extreem favoriet, dus zijn ze verplicht om hem persoonlijk te overhandigen. Het is gewoon van de zotte dat het zo moet, maar wij zien weer een groot gedeelte van Kuantan. We doen nog wat boodschappen tussendoor, nemen nog een High Tea in n van de restaurantjes, wat hier niet met zoetigheid is, maar gewoon eigenlijk een soort van warm eten met noodles, rijst en sandwiches.

Dan is het tijd om onze vliegtickets op te halen en een rugzak uit te zoeken. Dat doen we in hetzelfde winkelcentrum en na 3 winkels vinden we eindelijk de juiste winkel en slagen we met een mooie rugzak van redelijke kwaliteit voor de prijs van 31 euro. Als we de winkel uitlopen duwt Ad de rugzak in Janssen´s handen. ´Deze is voor jullie, nu hebben jullie een fatsoenlijke rugzak voor Nepal en kunnen we jullie eindelijk iets teruggeven voor alles wat jullie voor ons doen,´ zegt Ad, maar Janssen, eigenwijs als hij is, wil hem niet aannemen. Het is heel simpel, want wij hebben beiden een goede rugzak en de truck is vol, dus de derde rugzak is compleet overbodig, hij moet hem wel aannemen.

Terug thuis kleden we ons snel om en rijden vlug naar Vivian voor het eten. Het smaakt weer lekker, maar we kunnen niet al te veel eten, want om 21.00u gaan we badmintonnen met de hele familie. Samen met Suki en Atake, YanYan en JoeJoe, Janssen en Annie, een andere zus van Janssen en wij tweeën gaan we alvast vooruit. Pas een uur later komt de man van Vivian met hun zoon en dochter. Hun winkel sluit pas om 22.00u, dus pas daarna kunnen ze komen. Vivian heeft het druk met haar werk, dus zij dropt man en kinderen bij de badminton baan en rijdt dan naar huis samen met de werkster van Janssen en Annie en haar eigen hulp. We hebben tot 23.00u een baan, maar de buren op de baan ernaast houden een kwartier eerder op, dus hebben we het laatste kwartier even 2 banen ter beschikking. Het is echt lachen en ontzettend gezellig. Janssen en Vivian´s man zijn de beste spelers en dan volgen Annie en Atake. De rest zit qua niveau een stuk daaronder, maar doen het niet verkeerd en Ad en ik komen helemaal als laatste, want wij bakken er helemaal niks van. Wij spelen het meest van de tijd gewoon voor de lol en spelen n wedstrijdje samen met Janssen en Annie. Annie dubbelt samen met Ad en Janssen met mij. We hebben een hoop plezier, zelfs de rest van de familie lacht zich een deuk als ze ons bezig zien, maar Janssen en Annie moeten wel de meeste keren als reddende engel inspringen.

Pas rond kwart over elf verlaten we de zaal en rijden naar Vivian´s huis om haar man en kinderen te droppen en de werkster op te pikken. Als we thuis arriveren, wachten de kinderen, Suki en Atake al op ons en ze hebben honger, dus iedereen springt snel onder de douche en om half n komen we bij een restaurant aan. Ad eet een hamburger en ik bestel een knoflook roti, het ziet er uit als een pannekoek, maar is gemaakt zonder eieren en gevuld met knoflook. Ontzettend lekker, maar groot, dus Ad helpt me mee om hem op te eten. Gelukkig maar, want anders zou hij in de camper over zijn nek gaan van de stank van de knoflook denk ik. YanYan heeft zo´n gigantische honger dat ze 2 volle borden mie naar binnen werkt. Het is zo´n lange, magere panlat en ik heb haar nog nooit meer dan een half bord eten zien wegwerken en nu eet ze 2 volle borden leeg, zij heeft dus echt honger gehad. Iedereen eet goed, behalve Janssen en Annie, die delen samen een roti gevuld met knoflook, peper en uien, die is ook ontzettend lekker.

Om half 2 komen we thuis en wij duiken meteen onze camper in. Echter na net gegeten te hebben kunnen we nog niet meteen slapen, dus schrijf ik nog even de website en Ad speelt met de Wii. Na een uurtje houd ik het voor gezien en Ad internet nog even en komt dan ook naar bed.
 



Donderdag 28 augustus 2008: 33 graden.

Overnachting nog steeds bij Janssen en Annie in Kuantan, Maleisië.

Overdag is het weer een dag als alle anderen, sinds we hier bij hen staan. Dus programmeren, bloemen bezorgen, geld innen, boodschappen doen, tussendoor de kinderen van en naar school en naar bijles brengen. Pas in de namiddag om half 6 moet Janssen gaan voetballen en ik en Annie gaan mee om te kijken. Ad blijft lekker programmeren. Zoals gewoonlijk is Janssen natuurlijk weer te laat en ze zijn al ruim een kwartier aan het voetballen als wij arriveren bij het voetbalveld. Hij kan goed voetballen, heeft ook in het provincie elftal gespeeld, maar zijn knieën zijn helemaal aan gort, dus het gaat hem steeds moeilijker af. Na de wedstrijd bezorgen we nog een hele berg bloemen bij een grote supermarkt en rijden dan snel naar huis. Om 8 uur moet JoeJoe naar bijles gebracht worden en dan gaan wij eten, samen met Suki en Atake, YanYan, Janssen, Annie en de hulp. Vandaag is de enige dag van de week dat ze nooit een afspraak hebben over het eten en op donderdag gaan ze dus altijd naar een restaurant. Vrijdag, zaterdag en zondag eet namelijk de familie bij hen, maandag, dinsdag en woensdag bij Vivian, in de winkel van haar man en donderdag is dan vrij.

Vandaag betalen wij dan weer het eten en ze kiezen niet een restaurant uit voor vanavond, maar een soort van plein met rondom allerlei verschillende eetstalletjes. Seafood, vegetarisch, westers, Thai, ´claypot´,´ hotplate´, bami, nasi, barbeque enz enz. Iedereen kan dus lekker kiezen wat hij of zij wil. Je moet alleen zelf even naar je stalletje toe lopen en bestellen en dan komen ze het gewoon aan tafel bezorgen. Er zijn verschillende drankstalletjes en die komen bij je aan tafel, want elk drankstalletje heeft zijn eigen tafels die ze mogen bedienen, anders zou het oneerlijk zijn. Het eten is echt heerlijk en we rekenen voor 9 personen, want voor JoeJoe nemen we eten mee naar huis, 22 euro af. En iedereen zit echt tjokvol en heeft lekker gegeten.

Dan rijden we naar de rivier, parkeren de auto en wandelen 2 uur langs de oever. Er zijn echt honderden vissers aan het vissen en ze staan slechts 2 meter van elkaar. Dus we hebben een hele hoop vissers waarvan de lijnen in elkaar verstrengeld zaten gezien. Een enkele vis hebben we her en der op de kant zien liggen en er was ook net een wedstrijd aan de gang, maar we hebben geen enkele visser daadwerkelijk een vis zien binnenhalen. Na de heerlijke wandeling wordt het tijd om JoeJoe op te pikken en rond twaalf uur komen we thuis, waar wij meteen de camper in duiken. Ad programmeert nog wat en ik kijk een film op bed en ga daarna slapen.


Vrijdag 29 aug. 2008: 33 graden.

Overnachting Kuantan.

Vandaag moeten we er een keer vroeg uit, want wij maken ontbijt voor heel de familie. Dat opstaan is de laatste tijd een ramp doordat we te laat gaan slapen. We maken hamburgers en frietjes. Vreemd voor Nederland als ontbijt maar heel normaal voor hier. Na het ontbijt maak ik het programma verder af, wat ik aan het maken ben en na het testen blijkt het goed te werken. De meeste tijd gaat zitten in het ´idiot proof´ maken van het programma. Wat de gebruiker ook doet, hij moet nooit de boel fout kunnen bedienen en ik denk dat ik het nu zover heb. Ik installeer het op hun pc en volgende week gaan we testen, want dit weekend wordt het druk voor Annie en Janssen.

Dan is het al weer middag en lopen we naar een Chinees restaurantje om gebakken rijst te halen. Dat is nog een hele toer want niemand spreekt daar Engels. Gelukkig zit er een vrouw te eten die voor ons kan vertalen en we hoeven ook alleen maar de Chinese prijs te betalen. Dit is wel eens anders geweest. In Thailand en India proberen ze je altijd het 4 dubbele te laten betalen. In die landen en dan met name in India wordt je steevast gezien als lopende pinautomaat en willen ze al het geld uit je zakken kloppen. Ik had nog wat zitten lezen op websites van anders Overlanders en kwam bij een paar Nederlanders terecht die met een landrover door Azië rijden. Het is leuk om te zien dat ook zij dezelfde problemen hadden in India wat betreft verkeer en de brutaliteit van de Indiërs. Als ik hun verhalen lees zie ik alles weer helemaal voor me.

Dan gaan we de netspanningstabilisator ophalen. Het ding is groter dan verwacht, maar nog wel ergens in de garage van de truck te plaatsen. Als we thuiskomen schroef ik het ding meteen open. Ja een techneut wil alles van de binnenkant zien. Ik moet zeggen, ik schrok me dood toen ik de Indiase stabilisator openmaakte die ik in Nepal gekocht heb voor 50 euro en stond te kijken toen ik de nieuwe openmaakte. Ik heb nog nooit zo een nette afwerking gezien. Het principe is heel eenvoudig. Er zit een regeltrafo in, die wordt bediend door een servomotor. De besturing meet de netspanning en stuurt de motor zo aan dat de uitgang exact 230 volt is. Het ding zit ook vol met overspanningbeveiligingen en schakelt de uitgang pas in als de spanning binnen bepaalde grenzen is.

We rijden daarna nog even mee naar de Giant, een grote supermarkt om groenten ene vlees te halen voor het weekend en stoppen nog even bij een garage omdat de eigenaar nog geld voor bloemen moet betalen. Zo zijn we getuige van het Nederlands begrip wanbetalers. Elke keer is de baas er niet of heeft hij geen geld op zak. Hij moet 40 euro betalen en Janssen komt naar buiten met 10 euro. Gek wordt je van dit soort mensen. Gelukkig heb ik geen eigen zaak meer en dus ook geen klanten die nooit willen betalen net zoals vroeger. Alle smoesjes heb ik al ooit gehoord en ben blij dat ik hier niks meer mee te maken heb. Klanten die na 3 dagen bellen dat ze de bloemen niet willen betalen, want de vrouw vond ze niet mooi. En meer van dat soort ellende horen we van Janssen.

Suki heeft weer heerlijk gekookt en na het eten zijn we moe en gaan naar de truck. Ook omdat de broer van Annie uit Kuala Lumpur op bezoek is en we willen ze natuurlijk ook wat privacy geven want we zijn er al een behoorlijke tijd. Susan kijkt een filmpje en ik ga nog wat zitten internetten.


Zaterdag 30 augustus 2008: 32 graden.

Overnachting Kuantan,

Vandaag slapen we eerst uit en daarna komt Suki ons ophalen om naar een groot winkelcentrum te gaan. Vivian, de zus van Janssen, is daar omdat haar dochter meedoet aan een zangwedstrijd en daarna is er een modeshow waar ze ook aan deelneemt. In het winkelcentrum zijn meer wedstrijden, zo staan er tientallen bonsai boompjes te pronken en je kunt zien dat daar veel tijd ingestoken wordt.
 



Ook is er een wedstrijd met een speelbord met allerlei vlakken en lijnen en stenen met Chinese tekens. Chinees schaken noemen ze het. De zoon van Vivian speelt er in mee. Als we de dochter van Vivian zien weten we zeker dat ze met haar outfit wel een prijs zal winnen, want moeder is een kleding ontwerpster en heeft een heel mooi oranje met zwart en bruine jurk gemaakt voor haar.
 



Het zijn allemaal kinderen van 12 jaar en jonger en de eerste die optreed is een 6 jarig meisje wat redelijk klinkt en nog een leuk dansje maakt ook. Daarna volgen er nog 25 en er zijn zelfs kinderen te zien en te horen die nog maar 4 jaar oud zijn. De meeste klinken als een kat die heftig geknepen wordt en een enkeling zingt en danst echt goed. De meeste zingen onder het motto, het hoeft niet mooi te zijn als het maar hard gaat, en schreeuwen er lustig op los. Eentje was even de tekst kwijt en als ze ineens weer weet wat ze moet zingen probeert ze de tekst in te halen. Het was wel leuk gevonden alleen was het tien seconden helemaal uit de maat. Maar ze heeft haar tekst wel helemaal ten gehore gebracht, en niets overgeslagen.

De meeste kinderen zijn volgens mij door moeder of vader ingeschreven en willen niet eens meedoen. Sommige staan echt voor gek. Maar dan komt er een meisje van 12 jaar die zingt als een nachtengaaltje en leuk gekleed en ook nog goed kan dansen. Het kan dus wel. Vivian komt even naar ons en zegt dat dit meisje altijd wint en daar kan ik me iets bij voorstellen. Dan komt de dochter van Vivian en ik moet zeggen de kleding is super, ze danst als de beste maar aan haar stem mag nog wel wat gebeuren.
 



Na het optreden willen we weglopen en blijven staan door dat ik kippenvel krijg van een zangeresje. Het meisje is een jaar of tien en als ze uithaalt staan je haren op je armen recht overeind. Dit is echt zingen. Helaas is niet alles even mooi, maar de uithalen zijn echt top. Als zij op zangles zou gaan, zou het een hele goede zangeres kunnen worden. Van wat wij gezien en gehoord hebben, zijn er tenminste 3 kinderen ruim beter geweest in zingen dan Vivian´s dochter, maar we wachten de uitslag niet af en horen het vanavond of morgen wel als ze bij Janssen komen eten.

Dan gaan we naar de east coast mall, want we moeten de oplaadbare batterijen ophalen die we besteld hebben voor de Wii consolen. Als we die in ontvangst nemen blijkt het meisje ook de Wii Ski dvd te hebben geregeld. Met dit spel ski je en maak je gebruik van het balancingboard van de Wii fit.

Je skiet dus door je gewicht te verplaatsen zoals met echt skiën. Als we thuis aankomen wil iedereen natuurlijk skiën maar helaas zitten de broer van Annie en zijn vrouw tv te kijken. Als ze om 6 uur boodschappen gaan doen zeurt JoeJoe om het ding aan te sluiten en samen skiën we over de mooiste berghellingen van Europa. Dit is echt gaaf en net echt. Susan helpt Janssen en Annie ondertussen, want die hebben een spoedklus tussendoor gekregen en net als vanochtend moet ze weer een gigantisch hart vullen vol met bloemen. Suki is al weer druk in de weer met koken en als het hart klaar is en Janssen en Annie de laatste bestellingen gaan bezorgen helpt Susan Suki mee met het schoonmaken en prepareren van de groente. Het is een hoop werk en als ik buiten kom kijken zet Susan mij ook meteen aan het werk, anders eten we over 2 uur nog niet. Om 21.00u smullen we weer heerlijk van al het lekkers wat Suki klaar heeft gemaakt. Daarna vallen mijn ogen dicht en na het spelen van een paar spelletjes Spider solitair op de laptop gaan we naar de truck. Susan kijkt een film in bed en ik maak de verslagen van de laatste paar dagen.


Zondag 31 aug. 2008: 33 graden en zonnig.

Overnachting Kuantan,

We komen weer laat de camper uit en Suki staat al te wachten. We gaan wat bloemen bezorgen, naar de begraafplaats van de familie van Annie om bloemen neer te leggen, boodschappen doen op de markt en dan nog ´even´ naar de supermarkt. Dat ´even´ valt vies tegen, want het is een gekkenhuis in de supermarkt. Tegen de tijd dat we thuis komen, zit heel het huis vol. Het zijn de neven en nichten, met de kinderen, van Annie die uit Kuala Lumpur een paar dagen over zijn gekomen. Ook haar broers, die hier in Kuantan wonen, komen op bezoek. En haar broer uit Kuala Lumpur met zijn vrouw zijn er ook nog steeds. Het huis is dus extreem vol en Suki moet nu voor helemaal veel mensen koken.

Nadat iedereen klaar is met eten vragen de jongste kinderen aan Suki of ze cakejes wil bakken en ze kookt en bakt graag, maar ze heeft geen ingrediënten. Het is al half elf als ik met Suki en de 3 jongste kinderen naar de winkel ga. Wat ik daar aantref is gewoon van de zotte. Zo druk als het hier is in de supermarkt maak je alleen maar mee als ze in Nederland iets gratis weggeven. Toen we vanmiddag hier boodschappen aan het doen waren was het al zo druk en nu om kwart voor elf ´s avonds nog steeds. Het is gewoon een gekkenhuis. Het lijkt wel of alles halve prijs is en de winkel daarna voor een week gesloten wordt, maar het is een gewone dag en morgen is de winkel ook weer gewoon open. We staan een half uur in de rij voor de kassa en dan moet je je voorstellen dat er hier 33 kassa´s zijn en nog allemaal open ook! Pas om half twaalf zijn we terug en Suki begint meteen met de cakejes maken. Kun je nagaan hoe laat het weer geworden is voordat iedereen op bed ligt, maar het was super gezellig.









Copyright © door Een reis rond de wereld Alle Rechten Voorbehouden.

Gepubliceerd op: 2008-09-02 (2219 maal gelezen)

[ Ga terug ]
Content ©
Volg onze reis online, 5 jaar met de DAF de wereld door


PHP-Nuke Copyright © 2005 by Francisco Burzi. This is free software, and you may redistribute it under the GPL. PHP-Nuke comes with absolutely no warranty, for details, see the license.
Pagina Rendering: 0.06 Seconden