Welcome to Een reis rond de wereld

Travel now and work later

Hoofdmenu

Translate to any language, choose your language here above..



Reisverhalen
Wereldreis op datum:
2009

Wereldreis per land:




Favoriete links


Terugblik op.. (pdf)


De camperbouw en de dagelijkse bezigheden


Info & materialen


  
16 t/m 23 augustus 2008





Zaterdag 16 augustus 2008: 30 graden

Overnachting zoals de laatste week in Kuantan, Maleisië.

Vannacht heb ik tot 4 uur achter de pc gezeten en als je daarbij op telt dat ik een paar whiskytjes op had, omdat iedereen gezellig zat te borrelen, snap je wel dat opstaan niet echt mijn meest favoriete bezigheid was vandaag. Pas om 12 uur komen we het bed uit en ontbijten we. Het toeval wil dat Annie en Janssen een boeket moeten afleveren bij een reisbureau en dat komt goed uit, want we willen met zijn 4-en een paar weken naar Nepal. Annie droomt al heel lang van het wandelen en klimmen in de Himalaya en omdat ze de loterij hebben gewonnen willen ze graag die kant uit. Nu is het geld al weer bijna op wat ze gewonnen hebben, maar er is nog net genoeg over om dit reisje te maken. Susan wil graag oma uit Pokhara nog een keer zien en dus hoeven we niet lang na te denken om dit reisje te maken.
 



Het boeken van een ticket is nog niet zo eenvoudig, want op alle datums, die zij kunnen, zijn al de vluchten volgeboekt of is er op die dag geen vlucht. Als ze Atake vragen of hij een aantal drukke dagen voor de bloemisterij de bloemen wil bezorgen, vindt Janssen het geen probleem om een paar dagen eerder te gaan en vinden we een vlucht van Kuala Lumpur naar Kathmandu. Als alles doorgaat vliegen we 23 september heen en komen we 9 oktober weer terug. Kunnen we een 6-daagse trek maken en ook nog op ons gemak Baktapur, Katmandu en Pokhara bekijken. Terug bij de truck ga ik de foto’s bij de verslagen van de laatste week plaatsen en dan moeten we echt een keer op tijd ons bedje in. Suki heeft vandaag weer heerlijk gekookt en we eten pas om kwart over negen. We kletsen nog even na en het wordt toch weer kwart over tien voordat we in bed liggen, maar het is altijd nog eerder dan de ruim na twaalven dat we normaal, sinds we bij hen staan, in bed liggen. We zetten de wekker om half 4, zodat we om 4 uur vannacht kunnen vertrekken voor een wandeltocht om de zon op te zien komen in de bergen. We rijden een uurtje en klimmen dan een uurtje omhoog en wachten tot de zon opkomt. Het zal een zwaar en lang dagje worden.


Zondag 17 augustus 2008: 34 graden

Overnachting in Kuantan, Maleisië, nog steeds bij Annie en Janssen.

Al om 3:30 gaat de wekker en na het ding een paar keer op snooze te hebben gezet moeten we er toch echt uit. We trekken de bergschoenen aan en stappen, nog half gebroken, in hun auto. Janssen en Annie hebben maar een uurtje geslapen, maar die zijn het gewend. We rijden een uurtje in het donker en ineens rijden we door een Indiaas dorpje hier. We moeten enorm op de rem, want die malloten laten hier hun koeien ook gewoon los lopen op straat. Een auto ziet de koeien te laat en moet uitwijken en komt op onze wegheft waar ook al koeien lopen, maar Janssen reageert alert en alles komt goed. We stoppen op de parkeerplaats onder aan de berg en in het pikkedonker beginnen we aan de tocht naar boven. Iedereen heeft een zaklamp bij zich en dat is het enige wat het smalle pad door het dichte woud verlicht. Het eerste stuk zijn trappen en ik moet meteen weer aan Nepal denken. Na 10 minuten ben ik kapot en gelukkig zijn er meer die even willen rusten. Janssen gaat als een speer omhoog, maar zoals later zal blijken, als een kreupele bejaarde man naar beneden. Na de trappen verandert het pad ineens in een smal bospaadje met aan een kant een ravijn. Telkens krijg ik te horen dat we nog veel verder moeten en we pas een heel klein stukje hebben gehad. Pfffff wat een ellende en dat allemaal voor de lol? Ik bereid me mentaal voor op nog minimaal een uur klimmen als we ineens stoppen. We zijn op de top!
 




Na een paar minuten ben ik alweer vergeten hoe ik heb afgezien. Het wordt steeds drukker en we hebben een goed plaatsje gevonden om de zon op te zien komen. De maan is op zijn laatste kwartier als we aankomen en hij wordt steeds groter. Als de zon bijna doorbreekt is de maan ook weer helemaal verlicht en dat geeft mooie plaatjes. We zitten boven de wolken en als we naar beneden kijken lijkt het of er een watten deken tussen de bergen is uitgespreid. Dan komt de zon door, eerste een heel klein oranje bolletje wat steeds groter wordt. Het uitzicht is niet zoals in Nepal, maar zeker de moeite waard. Als de zon helemaal zichtbaar is maken we nog wat foto’s en lopen dan weer naar beneden.
 



Ik ga als een speer en Janssen schuifelt voetje voor voetje naar beneden. Hij heeft zijn kruisbanden verloren met voetballen en zijn spieren vervangen zijn banden. Zijn benen trillen enorm, maar hij komt er wel. Ik loop in een sneltreinvaart naar beneden en na 5 minuten komt iedereen de trap af. Op Janssen moeten we ruim een kwartier wachten, maar ook hij komt heel beneden aan. Dan rijden we naar een klein dorpje en eten ons ontbijtje.
 



Het is ondertussen half 9 geworden en iedereen heeft enorme honger door de tocht. Na het eten is het tijd om een tinmijn te gaan bezoeken. De mijn is de diepste van de hele wereld en is nu buitengebruik. Hij is 690 meter diep en de gangen zijn totaal 322 km lang. We bezoeken nog een mineralen museum en het museum van de tinfabriek.
 



De tijd gaat snel voorbij en we genieten enorm, de omgeving is echt een sprookje, bergen, palmen alles is één grote groene planten zee. Dan nog even een koekjes bakkerij bekijken en een grote visfboerderij en dan heeft iedereen het wel gehad. Op de terugweg stoppen we alleen nog even bij een rivier waar we even lekker af kunnen koelen. Als we thuis aankomen gaan we meteen slapen want we moeten om 18.00u al weer klaarstaan voor een diner. Janssen en Annie hebben iets gesponsord en daarvoor is er nu een feest diner en wij tweeën mogen mee.

We worden met tegenzin wakker en maken ons klaar om te gaan eten. Janssen moet ook nog wat bloemstukken afgeven in het restaurant waar we eten en als we daar aankomen weet niemand iets af van bloemen en een feest?? Nu blijkt er aan de andere kant van Kuantan nog een restaurant te zitten met dezelfde naam. Mmm we zitten dus verkeerd. Na een kwartiertje komen we daar aan en is het een drukte van jewelste, dit ziet er dus beter uit. We nemen ieder een bloemstuk en lopen naar binnen. De mensen die het feest geven nemen meteen de corsages in ontvangst en spelden die op hun nette kleren. Janssen is dus weer bijna een uur te laat, maar niemand die zich daar druk over maakt. Dat is normaal bij de Chinezen, een afspraak is altijd plus om en nabij een uurtje. We nemen plaats aan een grote tafel en het klikt meteen met de mensen aan de tafel, een man die aan tafel zit begint meteen gezellig te doen in het Engels, en we voelen ons gelijk welkom. Hij heeft een heel smal baardje van wel 50 cm lang. Het is heel sluik en dun maar wel lang. Echt een man die zo in een Chinese karate film mee kan doen. Het lijkt wel of ze aan onze tafel alle buitenbeentjes hebben neergezet, maar gezellig is het in ieder geval. Om 8 uur krijgen we een onverstaanbare speech en daarna komt er een zanger die heel de avond gezellige Chinese liedjes zingt. De organisator komt nog even een praatje maken en loopt daarna naar de zanger die ineens Engels begint te zingen. The green green grass of home schalt door de zaal. We krijgen een 8 gangen diner en alles smaakt super, Het is wel even wennen als je ineens een varkenspoot voorgeschoteld krijgt die er op zijn zachts gezegd niet echt smakelijk uit ziet, maar het smaakte echt super. Ja, ga je met Chinezen om dan kun je dit verwachten, alles met poten wordt gegeten behalve dan de tafel. De chinees heeft als regel dat ze alles kunnen eten wat met de rug naar de zon toe gericht zich voortbeweegt . Dus geen mensen, want die lopen rechtop!.

Dit was ons menu en alles wordt met tussenpozen van een kwartier opgediend.
1) Diverse voorgerechten, van vlees, groenten en vis.
2) Soep, een Chinese dikke en extreem vullende kippensoep.
3) Kip in een zoete saus.
4) Een hele vis die me heel de tijd zielig lag aan te kijken.
5) Varkenspoten, griezelig om te zien maar heerlijk om te eten.
6) Groenten schotel met champignons en tofu.
7) Gebakken rijst, die komt dus als je al helemaal vol zit, maar was echt enorm lekker.
8) En een toetje van Lychees en watermeloen.

Tijdens de volgende speech worden ineens alle tv’s aangezet, want Maleisië speelt in de finale badminton. Niemand heeft meer oren voor de speech en de man staat letterlijk voor Jan met zijn korte achternaam te praten. Helaas weer geen goud voor Maleisië, de Chinese tegenstander was te sterk. Zelfs ik stond de Maleisiër aan te moedigen en toen kon de avond helemaal niet meer kapot. Het is jammer dat hij verloor, want het zou de eerste gouden medaille zijn voor Maleisië en dan ook nog behaald door een Chinese Maleisiër!. Na het eten stroomt de zaal heel snel leeg, wij nemen afscheid van iedereen en rijden dan naar huis om te gaan slapen. Voor Janssen en Annie zit slapen er nog niet in, want het is weekend en dan komt de familie altijd om te gokken.


Maandag 18 augustus 2008: 31 graden.

Overnachting in Kuantan, Maleisië.

We staan vandaag wat vroeger op en ik ga aan de slag met het programma wat ik voor Annie aan het programmeren ben. We eten een ontbijtje en rond 2 uur gaan we samen naar het reisbureau. We weten dat er plaats is maar nog niet welke maatschappij ons gaat vervoeren naar Nepal. De 23e september is er plaats voor een directe vlucht naar Kathmandu en de 8e kunnen we terug. Het blijkt de Royal Nepal airline te zijn en daar zijn we wat minder blij mee. Ze hebben namelijk maar één toestel wat internationaal vliegt en dat ding is vaak kapot. Vertraging is er bijna altijd maar ja we hebben geen keuze. Annie en Janssen kunnen alleen maar tussen deze datums gaan en alle andere maatschappijen zitten vol. Dus we boeken maar. Susan en ik betalen 3912 ringit, zeg maar 780 euro. Dat is 390 euro pp. De vlucht gaat 4 en half uur duren en we komen de 23e sept. Al om tien uur ’ s morgens aan en vliegen de 8e pas om 11 uur ’s avonds terug. Zo hebben we dus 2 dagen extra, omdat we de eerste en laatste dag nog kunnen genieten van Nepal. Ik heb al een paar keer contact gehad met onze vrienden in Nepal en we hopen dat Kami ons kan begeleiden in de bergen. We willen hem graag als gids inhuren voor een 7 daagse trek in de Himalaya. Vanaf vandaag gaan we elke dag wat aan onze conditie doen, zodat we meer genieten en minder spierpijn hebben dan de vorige keer.

Om onze boeking te vieren nodig ik de familie uit voor een etentje bij de sushi bar en halen we de kinderen op om daar heen te rijden. Joe Joe, de 13 jarige zoon, is een echte vreetzak. Hij is onstuitbaar en eet volgens mij bijna de helft van alle sushi’s op. Hij is 13 maar heeft nu al een gewicht van een 20 jarige en moet dus op gaan passen. De school is 5 minuten lopen maar elke dag wordt hij netjes met de auto daar heen gebracht en natuurlijk weer opgehaald. Misschien zou het beter zijn als hij dat te voet zou doen. Als er op de olymische spelen luiheids wedstrijden zouden worden gehouden, zou hij zeker goud halen. Bij ons zouden de ouders ingrijpen, maar in de Chinese cultuur laten ze de kinderen zelf beslissen wat en hoeveel ze eten. Suki bakt gebakken aardappeltjes en zet de schaal op tafel neer. Dan ineens is de complete schaal leeg tot de laatste kruimel, voordat de mensen überhaupt aan tafel zitten! Niemand die zich daar druk over maakt dat een kind dit alles naar binnen werkt. Tot twaalf uur zit ik te programmeren en ineens krijg ik een groot glas drinken. Soda met Wiskey brrrrr geen goede combinatie, maar ja ik drink hem maar op en nadenken wordt steeds moeilijker. Ik stop dus maar met mijn werk en ga lekker slapen.


Dinsdag 19 augustus 2008: 32 graden

Overnachting Kuantan, Maleisië

Na het wakker worden ga ik de website updates klaarmaken. Ik moet een hele hoop foto’s bekijken die we gisteren hebben gemaakt en een selectie kleiner maken voor de website. Daarna ga ik nog even wat programmeerwerk doen en dan wordt er aan de deur geklopt. Eugen en Monique zijn gearriveerd. Onze Duitse vrienden vertrekken morgen en hebben iedereen uitgenodigd voor een etentje vanavond. Ik help Monique nog even met het installeren van Nroute, een programma voor navigatie. Hun kilometer teller is al een tijdje kapot en nu kunnen ze op de laptop zien hoe lang en hoe ver ze gereden hebben. Na dit alles is het tijd om te sporten, we sluiten de Nintendo Wii fit aan en iedereen doet zijn oefeningen. Ik voel mijn spieren nog steeds van het klimmen en die pijn wordt door het sporten alleen maar erger. Ik had nooit verwacht dat de WII Fit zou werken, maar als ik voel hoe hard onze buik en borstspieren zijn na de training heb ik wel vertrouwen in het ding.

Dan gaan we met zijn allen dineren en persen we ons met 6 man in de kleine auto van Annie en Janssen. Als hij wil starten gebeurt er niets alleen het alarm staat een beetje raar te piepen. MMM accu leeg, geen nood ze hebben nog een oud busje en dan gaan we daar maar mee. Na het diner komen we terug en sluit ik mijn acculader aan op de accu van de auto en als ik na een paar uur even ga kijken is de accu flink aan het borrelen. Water zit er genoeg in maar de lader is te zwaar voor de kleine accu. Ik koppel hem maar snel los en start de auto. Alles werkt weer perfect en met een gerust hart kunnen we nu gaan eten. We gaan naar een steamboat restaurant. Het is een soort fondu. Op de tafel staat een kookplaats met daarop een grote pan. De pan is in twee helften verdeeld en aan de ene kant zit Tom Yam soep, een enorm scherpe Thaise soep, en aan de andere kant een bouillon. Heel de tafel wordt vol gezet met vlees en vis en dat wordt dan beetje bij beetje in de pan gegooid. De Thaise soep is heerlijk. Hij is wel enorm pittig, maar we zijn ondertussen wel wat gewend. Voor ons is hij goed te eten, maar ik denk dat een normale toerist volledig uit zou branden. Bij hen zal de soep twee keer branden, een keer tijdens het eten en nog een keer als hij het lichaam verlaat. Na het eten rijden we terug naar het huis van Annie en Janssen en samen zitten we nog gezellig na te borrelen. Om 1.30u gaan we naar de truck, maar het duurt weer tot half 3 voor ik mijn bedje in kruip. De verslagen moeten af en ik moet pasfoto’s maken voor de paspoorten van Annie en Janssen.


Woensdag 20 augustus 2008: 31 graden.

Overnachting nog steeds in Kuantan.

We moeten vandaag vroeg opstaan, want Eugen en Monique www.eumotour.ch gaan ons verlaten. Ze hebben 90 dagen in Kuantan verbracht en vinden het nu tijd om naar Thailand te gaan. Ik denk dat in verband met de regentijd in Thailand, dat geen goed idee is, maar kan ze niet overtuigen. Augustus en september en in minder mate oktober zijn de maanden dat de moesson over Thailand trekt en het bijna dagelijks enorm regent. Janssen staat erop dat we om tien uur eerst ergens gaan ontbijten en als we met zijn auto naar een hongkong restaurant rijden begint de wagen te sputteren. Gelukkig zijn we in de buurt van de AAM, de automobielclub van Maleisië. We stoppen daar en de monteur, een vriend van Janssen, schroeft meteen de unit uit elkaar die het stationaire toerental regelt. Na een uurtje rijden we weer en om 11 uur nemen we plaats in het restaurant. We dachten alle verschillende soorten eten al gehad te hebben, maar dit is weer nieuw. Annie eet soep uit een broodje!! Op haar bord staat een grote broodbol die uitgehold is. Hierin zit champignonsoep. Je moet de soep wel rustig op eten en niet met je lepel door de wand van het broodje schieten maar het smaakt echt top. Iedereen heeft zo zijn eigen creatie en janssen staat er weer op dat hij mag betalen. We worden gek van hem. Gelukkig betalen wij hun eten, drinken, hotel en verdere kosten in Nepal waar we 2 weken heen gaan, maar het blijft ons een slecht gevoel geven dat hij elke keer wil betalen. Na het eten wil Annie ook nog een doos donuts kopen en gelukkig zijn wij dit keer eerder bij de kassa.

Dan gaan we thuis weer met de WII fit aan de gang en uitgeput stappen we weer in de auto om wat boodschappen te doen. Als eerste gaan Annie en Janssen een nieuw paspoort regelen. En daarna gaan we onze nieuwe kussens ophalen. De nieuwe hoezen om de kussens van de zithoek zijn echt super gaaf. Een mooi kleurtje, wat een stuk lichter is dan de originele, zorgt ervoor dat de zithoek veel groter lijkt. Ook stoppen we even bij de elektronica zaak, want de informatie en prijs is binnen van de netspanning stabilisator. Deze werkt niet met een schakelvoeding, zoals ik dacht maar met een regeltrafo en een servomotor. De uitgangsspanning is binnen 1.5 % nauwkeurig en niet 15% zoals de oude. Er zijn wat opties mogelijk zoals een uitschakelbeveiliging die de boel uitschakelt als de spanning te hoog of te laag is en een spanningspiek beveiliging. Morgen gaat hij me bellen met een prijs voor deze opties. Omdat de hele truck vol zit met dure elektronica en de airco’s vies zijn van grote spanning sprongen willen we geen risico nemen en aangezien de stabilisator hier relatief goedkoop is ( +- 200 euro) voor een 2000 watt unit is het beter om hem hier te kopen.

Terug thuis, moeten Annie en Janssen weer een paar bloemstukken maken en maken wij de camper schoon en ruimen op, zodat we ons nieuwe bankstel kunnen bewonderen. Als Annie en Janssen hun bloemen bezorgt hebben en een frisse douche hebben genomen is het al weer ruim 21.00u en vertrekken we om te gaan eten bij al weer een ander Chinees restaurant. Dit is een vis restaurant en het eten smaakt weer heerlijk. Alle schalen met eten zijn echt tot de laatste kruimel leeg als we klaar zijn met eten.


Donderdag 21 augustus 2008: 32 graden.

Overnachting nog steeds in Kuantan bij onze Chinese vrienden.

Vandaag zijn we weer met zijn allen fanatiek aan het WII fitten. JoeJoe wordt ook steeds fanatieker en dat is heel goed, want met zijn 13 jaren en nu al gevaarlijk overgewicht kan hij wel wat beweging gebruiken. Hij heeft nu langs de WII fit nog 2 persoonlijke trainers in Ad en mij en hij wordt met de dag enthousiaster. Nu moet hij alleen nog leren dat hij niet de hele dag door moet eten en dat hij na een vol bord eten niet nog eens een bord op schept. Hij zegt namelijk dat hij altijd honger heeft, maar dat kan niet. Hij krijgt per dag tenminste 4500 kcal binnen, wat voor hem ruim 2 maal de hoeveelheid is die hij zou mogen eten en drinken. Het veranderen van zijn eetgewoontes komen echter later aan de orde. We laten hem eerst lekker trainen en spieren opbouwen, want op dit moment is het grootste gedeelte van zijn lichaam vet. Hij is de jongste van het gezin en wordt vertroeteld tot en met, dus we moeten ook een klein beetje uitkijken dat we niet op de ouders hun tenen gaan staan. Hij vindt het ook helemaal niet leuk om zo dik te zijn, maar als niemand hem ooit een halt toeroept over het feit, wat hij allemaal naar binnen werkt en hem ook niemand uitlegt, waar precies ontzettend veel calorieën in zitten en wat hij wel onbeperkt mag eten als hij hongerig is, dan zal hij alleen nog maar nog ronder worden en dat is zonde. Na de middag rijden Ad en ik met Janssen en Annie naar een bergje hier in de buurt. We gaan trainen voor de hike in Nepal en wat is er beter dan een paar keer per week een berg op te klimmen. We lopen in ruim een uur naar boven en elke keer als het een klein beetje minder steil is joggen we zelfs. We hebben geluk, want de hemel begon compleet te betrekken toen we begonnen, maar na een klein uurtje klaart het toch weer op. Onderweg komen we echt een honderdtal andere joggers en wandelaars tegen, maar die gaan allemaal al bergafwaarts en wij moeten eerst de top nog zien te halen. Naar boven lopen we aan één stuk door en op de terugweg naar beneden doen we verscheidene oefeningen. Het is hier net als een trimbaan bij ons in Nederland. Overal heb je oefeningen en kun je dus al je spieren trainen.

Ad is al beneden geweest omdat hij in hoog tempo naar beneden is gejogd en daarna weer naar boven ons tegemoet is gelopen. We moeten snel worden want met het donker komen de muggen en door het zweten is de antimuggenspray al lang van ons lichaam gedruppeld. Moe maar voldaan komen we beneden aan en inmiddels is het zelfs al donker geworden. Thuis springen we allemaal even onder de douche en rijden dan naar een restaurant om te eten. Als we terugkomen zijn Suki en Atake er ook en we kletsen nog wat. Het is al weer 1 uur voordat we de camper in gaan en we chatten nog op internet. Omdat het zeer slecht functioneert met de trage verbinding hier is het al 4 uur voordat we erg in hebben en ik duik lekker mijn bed in. Ad ISPQ nog verder en voor hem is het pas 06.00u als hij naar bed gaat.


Vrijdag 22 augustus 2008: 33 graden.

Overnachting in Kuantan, Maleisië.

Aangezien het gisteren zo ontzettend laat is geworden, kunnen we maar moeilijk uit ons bed komen. Het is pas half twee als we onze koppen buiten de camper steken en Janssen en Annie zijn al lang aan het werk. Voor vandaag hebben ze weer ontzettend veel boeketten die gemaakt moeten worden. Zij zijn gisteren meteen om half 2 gaan slapen en hebben dus wel een fatsoenlijke nachtrust gehad. Voor vandaag kunnen ze er weer tegen. Ik ga samen met JoeJoe WII fitten en Ad duikt terug de camper in na het ´ontbijt´ om het programma voor Janssen en Annie af te maken. Als Janssen en Annie aan het einde van de dag klaar zijn met maken en bezorgen van alle bloemstukken, ga ik met ze mee om boodschappen te doen. Het is vandaag namelijk weer vrijdag en Suki kookt weer voor de gehele familie. Hier is het gewoonte om altijd alles vers te halen op de markt, dat kost altijd een hoop werk, want je moet de beste waar uitzoeken en dan nog afdingen en als de prijs niet bevalt moet je weer naar de volgende. We gingen om half zes en komen pas om half 8 weer thuis. Suki zit al ruim een uur te wachten op ons, maar een paar uur later zitten we weer heerlijk te eten. Voor en na het eten zijn we weer met zijn allen aan het WII fitten, totdat de rest van de familie komt om half elf en dan houden wij het voor gezien. We kruipen lekker eens een keertje een beetje op tijd ons nestje in en gaan een filmpje kijken en dan slapen. Uiteindelijk is het toch alweer 1 uur, maar altijd beter dan 4 uur in de morgen.


Zaterdag 23 augustus 2008: 31 graden.

Overnachting in Kuantan, Maleisië.

We staan om 11.00u op en blijven nog even lekker in de camper. De mail checken, internetten etc. Om half één gaan we naar buiten en Janssen en Annie zijn al weer volop aan het werk. De laatste dagen hebben ze het weer ontzettend druk. JoeJoe is bezig met het maken van het ontbijt en na het eten gaan Ad en JoeJoe WII fitten. Ik ruim de tafel af en doe even de afwas en sluit me daarna ook bij hen aan. Het is prachtig om te zien hoe enthousiast JoeJoe aan het trainen is en hoe we hem op kunnen jutten om elke keer net iets verder te gaan dan hij eigenlijk kan. Vandaag is hij echt helemaal gebroken en klaagt de rest van de dag nog over zijn benen, maar hij is zelf ook heel tevreden over wat hij vandaag allemaal gedaan heeft. Morgen willen we weer de berg beklimmen en we nemen JoeJoe mee. Normaal moet hij daar niks van weten, maar nu wil hij graag mee om te trainen, zodat hij steeds een beetje meer gewicht gaat verliezen. Ik hoop alleen wel dat dat gaat in verband met zijn basketballen, want dat is ook altijd op zondag. We zullen wel zien, hij wil in elk geval alvast mee uit zijn eigen vrije wil en dat is al een hele grote vooruitgang, want hij is normaal liever lui dan moe.

De dag vliegt echt voorbij en Suki en Annie staan ondertussen de hele middag in de keuken voor de hele familie te koken. Annie maakt Curry kip en sambal ansjovis en Suki maakt de rest van de gerechten. We smullen weer heerlijk en spelen daarna nog even met de WII totdat Janssens moeder en oma komen. Eén van de Maleisische zenders bestaat 10 jaar en hebben nu een 2 en half uur durende live show met zang en dans. Bij hen thuis hebben ze deze zender niet, dus komen ze hier bij Janssen kijken. We moeten verplicht stoppen. Ad neemt de WII mee naar de camper en zo kan hij lekker zelf spelen. Ik blijf nog een paar uur bij hen en het wordt steeds drukker in huis. Er komt ook nog familie uit Kuala Lumpur op bezoek en op een gegeven moment houd ik het ook maar voor gezien en ga lekker in bed de serie Angela´s eyes kijken. Totdat Ad eindelijk uitgespeeld is en ook naar bed komt. We kijken nog een aflevering van CSI Miami en proberen dan te slapen. Doordat er zoveel familie bij Janssen op bezoek is, zijn ze zo luidruchtig dat het nog een paar uur duurt voor we eindelijk echt in slaap vallen, maar inmiddels zijn we wel gewend om laat te slapen, dus we vinden het totaal geen probleem.









Copyright © door Een reis rond de wereld Alle Rechten Voorbehouden.

Gepubliceerd op: 2008-08-25 (2409 maal gelezen)

[ Ga terug ]
Content ©
Volg onze reis online, 5 jaar met de DAF de wereld door


PHP-Nuke Copyright © 2005 by Francisco Burzi. This is free software, and you may redistribute it under the GPL. PHP-Nuke comes with absolutely no warranty, for details, see the license.
Pagina Rendering: 0.05 Seconden