Welcome to Een reis rond de wereld

Travel now and work later

Hoofdmenu

Translate to any language, choose your language here above..



Reisverhalen
Wereldreis op datum:
2009

Wereldreis per land:




Favoriete links


Terugblik op.. (pdf)


De camperbouw en de dagelijkse bezigheden


Info & materialen


  
9 t/m 15 augustus 2008





Zaterdag 9 augustus 2008: 30 graden.

Overnachting bij Annie en Janssen in Kuantan.

Het eerste wat we doen is, voor heel de familie van Annie en Janssen, hotdogs maken. Vandaag is het onze beurt om voor het ontbijt te zorgen en dat gaat goed, omdat ze hier pas tegen elven ontbijten. Ze zijn dan allang wakker, maar ze werken eerst een paar uur en ontbijten dan pas. We helpen mee om corsages te maken en dat valt nog niet mee. Annie doet het met haar ogen dicht en super snel. Als wij het proberen en proberen blijft het resultaat onder de maat. Een bloemenzaak beginnen in Nederland is dus uitgesloten. Er wordt gebeld dat de WII Fit binnen is en die gaan we ophalen. In de winkel sluiten we het ding aan en proberen het uit, want het is de Japanse versie waar we Engelse software bij krijgen. De Engelse versie is hier niet meer te krijgen. Er schijnen er namelijk al meer dan 2 miljoen van verkocht te zijn in Europa en Amerika en die dingen zijn niet aan te slepen. Ook kopen we nog een stuk of 30 spelen, want die zijn hier extreem goedkoop. Voor 1,2 euro per stuk kopen we ze. De Wii fit is een plateautje waar je op gaat staan. Hij registreert het gewicht wat er op drukt en dat per voet. Ook ziet hij per voet of je voor, achter, links of rechts meer gewicht neer zet. Je kunt er dus mee snowborden, realistisch skiën, het meet je gewicht enz enz. Er zit een cd bij met yoga, aerobics, balans oefeningen en meer van dat spul. Ook kun je trimmen. Je stopt een afstandsbediening in je broekzak en je begint op de plaats te lopen. Het poppetje loopt exact op jou snelheid en je loopt door verschillende omgevingen heen. Bossen, steden, bergen noem maar op.

We sluiten het ding aan op de tv van Annie en Janssen en tot laat spelen we met heel de familie. Ik heb nog nooit zo een super gave spelcomputer gezien. Spelen en bewegen tegelijk is veel beter dan passief spelletjes spelen achter de computer. Yan Yan, de dochter van Annie en Janssen is helemaal verslaaft aan dansen . De dansmat in combinatie met de afstandsbediening geeft echt een kick. Susan en Yan Yan hebben de grootste lol als ze samen dansen . We eten wat en gaan rond 11 uur naar de truck om te douchen en we nemen de WII mee, want dan kan ik binnen in mijn eentje schietspelletjes spelen.


Zondag 10 aug 2008: 32 graden.

Overnachting zoals gisteren.

We slapen natuurlijk weer uit, want elke avond wordt het laat. De Chinezen beginnen om 07.00u al weer en blijven wakker tot in de kleine uurtjes. Wij snappen niet hoe ze dat volhouden. We spelen wat met de Wii en ik ga een reclame foldertje maken voor de bloemenshop. Ze kijken hun ogen uit als ik met fotoshop aan de gang ga. Ik sluit het tekentablet aan en dat ding doet het ineens niet meer. Dat is minder, want het maakt het fotoshoppen een heel stuk gemakkelijker. De pen reageert niet meer en zelfs na het opnieuw installeren krijg ik geen reactie. We spreken af om morgen met de bus naar Kuala Lumpur te gaan om het ding naar de winkel terug te brengen waar we het hebben gekocht. We balen wel, want de reis naar Kuala Lumpur en het hotel wat we moeten nemen voor een nacht is bijna de prijs van het tablet. Maar ik kan het ding niet missen, dus moet het maar gebeuren. Ik loop even naar de truck om de reserve pen te pakken en als ik die uitpak ziet die er heel anders uit dan de pen die ik gebruikt heb. Als ik de nieuwe probeer werkt alles perfect??? Wat nu. Ik had de verkeerde pen te pakken. We hebben nog een HP laptop die overleden is, maar die met een pen werkt die veel lijkt op de pen van het tablet. Wat ben ik blij dat we niet naar Kuala Lumpur zijn gereden. Ik zou redelijk voor gek hebben gestaan als ik daar aan zou komen met de verkeerde pen. Ja die pen zou nooit kunnen werken. Nu het tablet weer werkt is de voorpagina van de folder al snel af. Het ziet er super uit en Annie is meer dan tevreden met het resultaat. Dan horen we een meisje kreunen van de pijn. Het blijkt de huishoudster te zijn van de zus van Janssen.

Ze komt uit Indonesië en werkt 2 jaar bij zijn zus. Het meisje is 23 jaar en heeft haar man en kind in Indonesië achter moeten laten om hier de kost te verdienen. Janssen is een toffe kerel met een Europese denkwijze, maar de zus denkt echt als een Chinees. Gisteren avond waren ze allemaal hier om een beetje te kaarten en toen het meisje pijn begon te krijgen in haar buik dachten ze dat er een boze geest in haar was afgedwaald. Ze wilden het meisje niet mee naar huis nemen en dumpten haar dus maar bij Annie en Janssen. Toen we een kijkje gingen nemen lag ze helemaal in elkaar gedoken van de pijn in haar buik. Na haar temperatuur en hartslag te hebben gecontroleerd hebben we een beetje zitten vragen naar de klachten en alles leek op een maagzweer te lijken. Aangezien onze familie altijd maagproblemen heeft gehad hebben we er een beetje kaas van gegeten. Ze had de laatste tijd veel stress, at soms dagen niet en dan ineens voor 3 dagen tegelijk. Ik heb ze toen een tagamet tablet gegeven die ik gebruik bij maagproblemen. Deze legt een beschermend laagje in de maag en neutraliseert het maagzuur voor een deel. Als er binnen een half uur verbetering op zou treden was de kans groot dat het een maagzweer is. Het hielp en ze viel in slaap. Wij vonden het beter dat ze een arts zou raadplegen, want mocht de maagzweer opengaan kan ze een maagbloeding krijgen en die kan fataal zijn. Maar de zus vond dat niet nodig. Na een tijdje kwamen de klachten weer terug en we bleven aandringen dat ze naar een ziekenhuis moest. Toen viel ze flauw van de pijn en eindelijk werd er actie ondernomen. Ze werd naar het ziekenhuis gebracht waar ze een nachtje moest blijven. Ze kreeg een infuus en de onderzoeken zouden de volgende morgen starten. Mijn diagnose was juist het was een maagzweer. Ze kreeg medicijnen en mocht naar huis. De huishoudster van Annie en Janssen die ook uit Indonesië komt had het er moeilijk mee. Het 31 jaar oude vrouwtje huilde en was erg overstuur. Ze bedankte ons omdat we haar hadden proberen te helpen en van Annie en Janssen mocht ze mee naar het ziekenhuis om bij het andere meisje te blijven, waarvan ze rond een uur of 1 ´s nachts terugkwam. Het was al weer laat en pas om 2 uur ging ik slapen.


Maandag 11 augustus 2008: 33 graden.

Overnachting zoals gisteren.

Ik word pas om 11 uur wakker en ga dan even kijken bij Annie en Janssen. Ze hebben het druk want er zijn een paar mensen gestorven en er moeten een hele hoop bloemstukken worden gemaakt voor de begrafenis. Ik ga terug naar de camper en begin met het factuur programma wat ik voor ze wil maken. Het klanten bestand krijg ik vandaag wel af en het meeste werk zal gaan zitten in de Chinese letters die gebruikt moeten kunnen worden. Het meest gebruikt wordt de Engelse tekst, maar zo af en toe moeten er Chinese tekens kunnen worden gebruikt. Een uitdaging dus!!. Het programma moet facturen kunnen maken, een klantenbestand hebben en er moeten kaartjes mee geprint kunnen worden voor aan de bloemen te hangen. Dan gaan we een kijkje nemen bij een Chinese uitvaart. Eigenlijk is die niet veel anders dan bij ons. Alles staat vol met grote bloemstukken en er hangt een foto van de overledene met daarom heen een hart van bloemen. Onderweg stoppen we nog even bij een computer zaak, want we moeten een SATA cd rom hebben voor in hun Dell pc. Het ding is al een tijdje kapot en ze willen fotoshop op de computer hebben, maar dat gaat alleen als de cdrom werkt. We stoppen ook nog even bij een garage die folie op autoruiten plakt. De eigenaar is een vriend van Janssen en laat me zien wat het verschil is tussen de verschillende folies. Hij heeft een kastje waar in een felle lamp zit en als je je hand onder de lamp houdt voel je de hitte op je velletje branden. Dan wordt er een stuk folie tussen de lamp en je hand gehouden en ineens is de warmte weg. Verschillende folies hebben verschillende resultaten en we vinden een folie die weinig licht tegenhoudt, maar wel heel veel warmte. Hij kan me geen prijs geven omdat we de auto niet bij ons hebben en we spreken af dat hij morgen langskomt om de auto te bekijken. We denken dat we ongeveer 140 euro moeten betalen voor alle ruiten van de truck en dat is een net prijsje.

We stappen weer in het busje van Janssen en stoppen bij de winkel van de man van de zus van Janssen. Hij heeft een winkel voor traditionele Chinese genees kunsten en nu snappen we waarom hij niet wilde dat hun huishoudster naar het ziekenhuis zou gaan. Hij wilde het oplossen met zijn kruiden. Het meisje werkt overdag dus ook in de winkel en toen we binnenliepen stond ze al volop te zwaaien. Ze was blij dat we geholpen hadden en dat ze in het ziekenhuis de juiste medicijnen had gekregen. Ze moet nu een maandje oppassen met wat ze eet en proberen niet te stressen. De zus van de man zorgt voor haar kind, omdat haar man een visser en dus vaak op zee is. Nu had de zus al een paar keer gebeld dat ze meer geld moest hebben voor het opvoeden van de kleine anders zou ze de kleine in zee gooien. Lekkere schoonfamilie!. Straks heeft ze 2 jaar keihard gewerkt en is al het geld naar Indonesië gegaan. Ze heeft dus 2 jaar 16 uur per dag gewerkt voor Jan met zijn korte achternaam. We trekken het ons enorm aan en begrijpen nu waar de stress vandaan komt. Maar ja je kunt de wereld niet veranderen. De huishoudster van Annie en Janssen werkt ook lange dagen, maar heeft het super goed vergeleken met de huishoudster van zijn zus. Ze wil met ons op de foto en vraagt of we de foto af kunnen laten drukken. Dat regelen we wel, want we hebben een fotoprinter bij ons.




Dan rijden we naar een restaurant, want Annie en Janssen hebben heel de familie uitgenodigd voor een etentje. Met 24 man zal dit niet goedkoop gaan worden denk ik. We zitten met zijn allen aan 2 grote ronde tafels als het eten in het midden wordt neergezet. Echter nu is er een probleem, want omaatje en moeder zijn nog niet gearriveerd en die moeten eerst opscheppen anders mag niemand beginnen met eten. Ze bestellen 3 extra borden, één voor oma, moeder en de jongste broer van de familie, want anders heeft hij straks ook niks te eten. Gelukkig komen ze er net aan en de jongste broer zorgt dat oma een lekker bord eten krijgt. Als dat klaar is schept moeder op en dat is het teken dat iedereen mag beginnen. Het lijkt wel een slagveld. Iedereen vliegt op het eten af en begint als een bezetene te eten. Binnen 45 minuten is alles weg en dan bedoel ik echt alles tot de laatste kruimel. Ook na het eten lijkt het of je over en slagveld kijkt. De tafel is veranderd in een vuilnisbelt, want de Chinezen leggen bijvoorbeeld de schil van een garnaal en de botten van het vlees niet op hun bord, maar gewoon op het tafelkleed. Alles wat dus niet eetbaar is ligt dus langs hun bord. Eten en praten gebeurt tegelijk dus kijk je regelmatig in een open mond vol eten. Wij zijn het ondertussen gewend maar ik denk dat menig toerist geen honger meer zou hebben. Het heeft trouwens niets te maken met arme of rijken mensen, want iedereen doet het op dezelfde manier. Kip bijvoorbeeld heeft hier altijd wel een stuk bot. Soms zit er zelfs meer bot in en aan dan vlees. Ze stoppen het in hun mond en spugen dan de botjes uit. Soms hoor je mensen zeggen dat Chinezen vies zijn, maar dat is absoluut niet zo. Ze douchen tenminste 2 maal per dag en kleden zich enorm vaak om maar ze hebben gewoon andere eetgewoontes dan de Europeanen. Om 11 uur nemen we afscheid van heel de familie, bedanken Janssen en Annie voor het heerlijke eten en we stappen weer in het busje. Thuis kan ik het niet laten en monteer snel nog even de nieuwe dvd speler in hun pc en gelukkig werkt die meteen. Dan zitten we nog een uurtje na te praten en gaan we slapen.


Dinsdag 12 augustus 2008: 33 graden.

Overnachting nog steeds bij Annie en Janssen.

(Susan schrijft vandaag het verslag)

Vandaag heeft de Indonesische hulp van Janssen en Annie, Jenna, een griepje te pakken. Ze heeft vanaf zaterdag amper geslapen en heeft zich tot gisteravond ontzettend druk gemaakt om het andere Indonesische meisje. En een paar nachten amper slapen en de ongerustheid eisen natuurlijk ook bij haar hun tol. Ze blijft dus vandaag gewoon thuis, rust tussendoor een beetje uit op bed, maar helpt wel mee met gemengde boeketten maken. Sinds dat wij hier staan hebben Janssen en Annie het extreem druk met de bloemen, maar dat is alleen maar gunstig voor ze, want dan hebben ze meer inkomen. Omdat de hulp zich niet goed voelt, ontferm ik me over hun was en doe ik de afwas. Althans dat was de bedoeling. De was hangt en ik heb bijna de hele vaat klaar als het laatste glazen bordje uit mijn hand glipt. Voordat het kapot valt wil ik het nog opvangen, maar ik ben net te laat, want het raakt het randje van het marmaren aanrechtblad net voordat ik het te pakken heb en ik pak precies in het glas. Hoe ik het voor elkaar heb gekregen mag Joost weten, maar ik heb een behoorlijk diepe snee in de muis van mijn rechterhand en tevens een redelijke snee in de wijsvinger van mijn rechterhand, terwijl het bord netjes in tweeën is gespleten en er dus maar 1 scherpe rand is. Hevig bloedend besef ik nog niet dat het een behoorlijke snee betreft en probeer gewoon het bloed af te spoelen onder de kraan, zodat ik het zo meteen af kan drogen, een pleister erop en klaar. Shit binnen 2 seconden is alweer heel mijn hand vol bloed. Nogmaals afspoelen. Weer hetzelfde liedje, het is dus net iets erger dan verwacht. Ok, dan maar afspoelen en vlug naar de camper rennen, zodat Ad, die binnen in de camper zit te programmeren, het kan verbinden. Met mijn hand boven de wasbak in de douche, want het bloed blijft komen, probeert Ad met verbandspray om het dicht te spuiten. De wond op mijn wijsvinger bloeit daarna niet meer, maar die in de muis van mijn hand wel en de spray krijgt geen kans om te plakken. Annie komt kijken, hoe het ervoor staat en als ze de snee ziet, roept ze meteen dat we het bij de dokter moeten laten hechten, maar zo erg vind ik het nu nog net niet. We hebben ook een soort van wondlijm bij en na goed afdrogen en de hand op het hoogste punt houden krijgt Ad eindelijk de kans om die erin te smeren. En de wond netjes dicht te drukken. Daarna een dikke pleister erop en nu maar afwachten of het een beetje wil hechten.

De rest van de middag kan ik verder niks doen met die hand, maar kan ik lekker WII fitten. Eindelijk heb ik alle oefeningen een keer gedaan, want als de rest van de familie in de buurt is, en tijd heeft, krijg ik niet de kans, want dan willen ze natuurlijk ook met de WII spelen. De oefeningen zijn om te beginnen nog goed om te doen, maar naarmate ik meer train zullen ze wel moeilijker worden en zwaarder natuurlijk. Zelfs skiën, hardlopen en skispringen zitten erbij en zijn nog leuk om te doen ook. Dan vlug even douchen en we vertrekken naar het strand nabij Balok, waar Eugen en Monique staan. Onderweg natuurlijk wel nog overal boeketten afgooien en gelukkig maar, want als wij bijna bij de camping zijn komen Eugen en Monique aan gefietst. Ze zijn wezen eten bij Alif het restaurant waar wij ook al verschillende malen met hen hebben gegeten toen we hier op de camping stonden. Het is gezellig en we nodigen ze uit voor het eten morgen. Voor morgen hebben we Janssen en Annie namelijk beloofd dat wij een keer koken en dan maken we Thais eten klaar, met een stuk of zeven verschillende gerechten en natuurlijk de overheerlijke beruchte Thaise Tom Ka Kai soep. Ze beloven dat ze morgenmiddag naar ons toe komen en ons meehelpen met de voorbereidingen, aangezien ik vandaag net mijn hand heb verwond en het morgen moeilijk zal worden om al de groenten te wassen en te snijden. Op de terugweg komen we langs een heel klein hamburgertentje en Janssen stopt de auto, hij weet dat Ad helemaal weg is van hamburgers en we moeten toch nog eten. Het is nu inmiddels al 22.00u en we hebben op een klein snackje na, vanavond nog niks gegeten. We bestellen 7 bief burgers en 1 ei burger voor mij en we betalen omgerekend 3 euro en 26 cent. Dit zijn toch echt de goedkoopste hamburgers die we ooit gehad hebben en ze smaken nog heerlijk ook. Als we ze zonder mayonaise hadden besteld waren we zelfs nog 48 eurocent goedkoper uit geweest, maar wij als Nederlanders willen natuurlijk met mayonaise en onze Chinese vrienden vinden dat ook lekker.

Thuis zijn Suki en Atake er ook, maar zij lusten geen hamburger, dus moet Ad nog een derde hamburger eten, maar dat wordt hem toch echt te veel, dus die bewaren we wel tot morgen vroeg. Als ze om kwart over 11 terugkomen van het ophalen van JoeJoe van bijles hebben ze nog meer eten bij zich en ook mijn favoriete gerecht. Bijna de helft kan ik nog op, omdat ik het zo lekker vind, maar de rest bewaar ik toch maar liever tot morgenvroeg, want anders kan ik zo meteen niet in slaap komen. Wat ik hier zo ontzettend lekker vind valt met geen pen te beschrijven, want er is niks in Nederland wat ook maar een beetje in de buurt komt, zodat jullie je een beeld kunnen vormen, maar de smaak is en beetje zout, zoet en pittig met groenten, fruit, krokante dingen en tofu en gemalen pinda’s als soort van dressing eroverheen gestrooid. Ad vindt het smerig, maar ik ben er gek op en elke keer als ik langs zo’n kraampje op de markt kom, neem ik een portie mee. Hier nog wat foto’s van een honden beautysalon waar ze honden mooi maken en zelfs kleren verkopen voor honden en katten.
 




Woensdag 13 augustus 2008: 35 graden.

Overnachting nog steeds bij Annie en Janssen in Kuantan, Maleisië.

Vandaag is het onze beurt om te koken en nadat we klaar zijn met het bezorgen van verschillende boeketten bloemen, gaan we rond een uur of 1 boodschappen doen. Monique en Eugen komen er net aan als wij willen vertrekken en Monique gaat gezellig met ons mee. Eugen wil liever bij hen thuis blijven, dan kan hij internet gebruiken en zijn kinderen proberen te bellen en e-mailen. Onderweg nemen we nog een kleine en snelle lunch, leveren nog verschillende bossen bloemen af en komen pas om 4 uur terug van het boodschappen doen. Meteen begint Ad aan de soep, want die moet wat langer trekken en opstaan, zodat alle ingrediënten goed hun werk kunnen doen. Ik begin met groenten schoon maken, pellen en snijden en Monique en Eugen helpen mee. Janssen en Annie zijn ondertussen weer druk bezig met hun boeketten, ze hebben het er maar druk mee. Als Janssen klaar is met zijn gedeelte van de boeketten gaat hij de kilo verse garnalen pellen en Eugen helpt hem. Normaal peuteren de Chinezen de darmen van de garnalen met een tandenstoker eruit en bakken dan de complete garnaal, omdat ze dat mooier vinden ogen. Voor het oog moet ik zeggen dat het wel mooier is, maar we willen nu eindelijk eens een diner waarbij we zonder na te denken met onze vork en lepel (messen worden hier aan tafel nooit gebruikt, alleen voor het smeren van een boterham) kunnen eten, zonder eerst overal de schalen, de vellen en de botten eruit te moeten halen of er vanaf te moeten eten. Vandaag eten we ook met iedereen tegelijk aan tafel en met warm eten, want hier is het eten altijd koud als het op tafel komt. Hier is het gebruikelijk dat er thuis in etappes gegeten wordt in groepjes van 1 tot 4 personen. Nu willen we een keer echt met zijn allen tegelijk aan tafel en van het eten genieten, inclusief de Indonesische hulp, die dat normaal niet wil met haar meerdere tegelijk aan tafel. Dit keer heeft ze geen keuze, want ik pak haar gewoon bij de arm en ze eet gezellig met ons mee.

We beginnen met de soep als iedereen thuis is gearriveerd, inclusief Suki en Atake. Echt iedereen, behalve YanYan, hun dochter, vindt de soep heerlijk en de meeste scheppen zelfs een tweede en 3e keer op. Ad en ik weten dat er nog meer komt, dus wij laten het lekker bij één kom. Voor YanYan is de soep te pittig en zij kan hem niet eten, maar JoeJoe eet haar bord wel leeg. YanYan kan zelfs op een hamburger een beetje chili saus al niet verdragen, wat zelfs elke normale Nederlander nog wel kan, met andere woorden het is voor haar al heel snel te pittig. Na de soep moeten Janssen en Annie nog een hoop boeketten bezorgen en wij beginnen met het bakken van alle verschillende gerechten. We hebben voor vandaag gegrilde rode varkenshaas, varkensfilet met knoflook en peper, bief in rode curry, zoet zure garnalen, garnalen met knoflook en peper, zoet zure groenten en groene roerbakgroenten in oestersaus. JoeJoe houdt ervan om te koken en we hebben 3 gigantische pitten waar we flink op kunnen wokken, dus hij helpt ons een handje mee. Vooral handig omdat ik met mijn rechterhand niet makkelijk kan roeren en met JoeJoe erbij hoef ik alleen maar alles in de wok te gooien en hij doet de rest. Als Annie en Janssen terugkomen van het bezorgen beginnen ze meteen aan nog meer boeketten en ze krijgen hulp van Suki. Eindelijk hebben we alles klaar en kunnen we weer met zijn elven aan tafel, natuurlijk moet ik de hulp even gaan zoeken, maar ook zij eet met ons gezamenlijk mee. De meeste dingen vinden ze lekker, maar omdat iedereen al zo veel van de soep heeft gegeten hebben we natuurlijk een hoop over. Geen probleem de rest eten we morgen wel op.
 



Ik ruim de tafel af en Ad helpt Jenna, de huishoudster, mee met alles afspoelen voordat ze het in de sop kan zetten. Ze kijkt echt compleet verbaast, want ze krijgt nooit hulp bij het afwassen en al helemaal is ze niet gewend dat een man helpt met het afwassen, want in heel Azië is dat een vrouwen klus. Als de keuken er weer een beetje netjes uitziet op het laatste beetjes afwas na, helpen we Annie mee met het klaarmaken van 26 kleine staande tafel boeketten. Het gaat nu aan de lopende band. Ad en ik steken alle groene bladeren voor de achtergrond in de oase. Dan gaat het bakje naar Annie, zij vult het boeket met bloemen en als laatste komt het bij Suki en zij vult alle gaten op met takjes opvulbloempjes, net zoals er bij ons in Nederland gipskruid wordt gebruikt als opvulling in een boeket. Hier hebben ze geen gipskruid, maar andere van dergelijke bloempjes voor opvulling in boeketten. Op deze manier is Annie al heel snel klaar en heeft ze energie over om maar meteen ook nog een bestelling voor morgen nu alvast klaar te maken. Janssen is een beetje jaloers omdat hij nog steeds aan het werk is met zijn boeketten, maar het is zijn eigen schuld, want wij vinden allemaal dat hij een veel te lage prijs heeft afgesproken voor de staande boeketten. Ze kosten slechts 1,40 euro per stuk en als je dan kijkt naar al het werk dat erin zit schieten ze er in principe vet bij in. Echter de bestelling is voor een heel goede klant van ze en ze rekenen hun uren niet mee en soms moet Janssen gewoon een keer inbinden om een klant te behouden en nog meer grote bestellingen te krijgen. Janssen is ook met de grote begrafenis boeketten bezig en daar kunnen we niet bij meehelpen, want dat kan alleen een geoefend persoon. De groene achtergrond van bladeren is voor ons niet zo’n probleem en we hebben ook een mooi excuus, want de klant betaalt nu eenmaal toch niet zoveel ervoor, dus is de kwaliteit een klein beetje minder dan heeft hij pech gehad. Ad gaat terug naar de camper om te programmeren en ik help nog even mee met de bloemen en ga rond een uur of half één ook naar de camper om mijn bedje in te duiken.


Donderdag 14 augustus 2008: 32 graden.

Overnachting bij Annie en Janssen in Kuantan.

Om 07.15u gaat de wekker. Gisteren heb ik namelijk met Annie afgesproken dat ik met haar en Janssen de 26 bloemstukken, waaraan wij gisteravond ook meegeholpen hebben, mee ga bezorgen bij het Chinese crematorium. Het kost wel moeite om op te staan, want sinds we hier bij de familie Yow staan, zijn we geen enkele dag op een normale tijd naar bed gegaan. Het zijn echt nachtmensen en ´s morgens om 06.30u isJanssen alweer op. Hoe hij dat voor mekaar krijgt, daar begrijp ik helemaal niks van. Als ik buiten kom, ben ik de eerste, op de hulp in de huishouding na dan. Eugen volgt al snel, zij hebben vannacht ook hier geslapen, want het is onzin om ´s nachts terug te rijden naar Balok, terwijl ze hun bed bij zich hebben en net zo goed hier kunnen slapen. Na een goed half uur komen Janssen en Annie ook. Ze drinken nog een kom koffie en ik mijn thee, laden het busje in met alle bloemstukjes, nog een hoop bossen bloemen voor de markt, stappen in en vertrekken. Eerst nog even de hulp en de bloemen afzetten bij de markt, zodat het kraampje geopend kan worden en dan rijden we ruim een half uur, waarvan de laatste 20 minuten bergop gaan dwars door de dichte jungle. Ineens doemt er een grote Chinese tempel op en we rijden de poort binnen. Vooraan zitten de geestgestoorde Chinezen, die ze hier maar vlak bij de tempel in een soort van verzorgingshuis hebben gestopt. Waarschijnlijk hoopt de familie dat als ze maar dicht bij de goden zijn, dat ze dan weer beter worden. Helemaal aan het einde van de binnenplaats parkeren we de auto en daar kijk ik mijn ogen uit. We laden eerst de bloemstukken uit en dan geven Janssen en Annie me een rondleiding.
 



Allereerst zal ik even uitleggen wat de Chinezen denken. Volgens de Chinese kalender is het nu juli en van de eerste tot de 15e juli gaan de poorten van de hel open en komen alle geesten vrij. In deze 2 weken zijn veel Chinezen bang en gebeuren er meer ongelukken dan gebruikelijk, volgens hen tenminste. Morgen is de laatste dag en om middernacht sluiten de poorten weer. Alle geesten die dan nog niet terug zijn moeten een jaar wachten voordat de poorten weer openen. Aangezien het merendeel kwade geesten zijn, willen de Chinezen natuurlijk graag dat ze terug gaan en om die reden hebben ze van alles nagemaakt van papier om ze maar terug de tempel in te lokken. Voor elke overledene, waarvan hier de as ligt, hebben ze een naambordje gemaakt met ervoor uitgesteld een uitgebreide maaltijd, die bestaat uit natuurlijk de rijst, roerbakgroenten met vlees, fruit en 2 zoete gebakjes. Een hele hoop wierook brandt er overal. Er staan ongelofelijk veel papieren huizen, zelfs ontzettend luxe huizen met dure auto´s, LCD en plasma televisie´s, zelfs een levensgrote massagestoel. Er is een theater met de tafels vol met echte snoep. Een grote boot, een hoop paarden, met echt gras in hun bek, een mooie waterval, met echt stromend water, een rechter, een aantal bewakers, een gigantisch grote god en zelfs een toilet, die natuurlijk net als in het echte leven gesplitst is in een dames en heren gedeelte en dat alles van papier. Morgenavond steken ze dan alles in de fik en laten ze een hele hoop kleine vogeltjes los in de hoop dat alle kwade geesten ook weer netjes achter de poort van de hel zitten en de mensen hier op aarde weer een jaar rust hebben. Ik snap alleen niet, waarom ze denken dat alle Chinezen naar de hel gaan en vraag Annie of de Chinezen niet denken dat er een hemel is. Annie´s antwoord is heel simpel. Natuurlijk is er een hemel, maar de geesten daar hebben het goed. In de hel worden ze gemarteld en hebben de geesten het slecht. Zij hebben dus graag elk jaar een 2-weekse vakantie op aarde, zodoende komen alleen de kwade geesten hierheen en doen ze er hier alles aan om te zorgen dat de geesten dan ook weer netjes teruggaan naar de hel en niet hier rond blijven dolen.

Als we om half elf terugkomen maak ik snel Ad wakker, want om 12.00u hebben we een afspraak met de man die bij ons op de ruiten van de cabine zonwerende folie plakt, zodat de airco niet zo hard hoeft te werken. Als we nu in de zon rijden krijgt de airco het niet koel en we hopen met de folie dat het wel goed komt. Eerst eten we een ontbijtje van de restanten van de maaltijd van gisteren en gaan dan snel aan de slag om alles in de camper vast te leggen. Als wij een afspraak maken willen we natuurlijk op tijd zijn, maar Janssen neemt alle tijd en verteld dat als we de auto daar neer zetten dat het zeker nog een uur zal duren voordat ze eraan beginnen. We nemen afscheid van Eugen en Monique, die weer terug naar de camping gaan en wij volgen Janssen en Annie op weg naar de folieplakker. Als we daar pas om kwart voor één arriveren, vraagt Janssen wanneer de auto klaar is en dat wordt zeker tegen 6 uur, want ze gaan pas na de lunch pauze aan de auto beginnen, dat houdt dus in pas na 2 uur. Goh, dat hadden ze dan gisteren ook wel meteen kunnen zeggen, hadden we niet zo hoeven stressen, wij dan, want Janssen had alle tijd en kent die pappenheimers hier allemaal wel een beetje. Afspraken maken valt hier niet mee. Wij gaan samen met Janssen en Annie in hun auto mee om overal bloemen te bezorgen. Ze hebben een druk programma en moeten op veel plaatsen zijn om hun bloemen te bezorgen. Een paar keer weer terug naar de markt voor nieuwe boeketten en ook thuis worden nog meer bloemen opgehaald om te bezorgen. Tussendoor pikken ze YanYan, hun dochter, nog even op om naar bijles te brengen, wat compleet aan de andere kant van de stad is. De man die onze kussens bekleed belt op dat ze klaar zijn, dus daar rijden we ook nog heen. Hij heeft echt pracht werk geleverd en we bestellen meteen nog een tweede set. We betalen 76 euro per set van 6 kussens, en met kussens bedoelen we dus de banken en rugleuningen waar we op zitten. We hebben zelfs een extra kussen laten maken voor dat geld.

We komen langs onze auto en kijken hoe het staat. De voorruit moet nog gebeuren en hij is nu bezig met het laatste zijruitje. Het ziet er al goed uit. We moeten nog even bij de apotheker langs, want ik wil verbandspray hebben en antiseptische crème en Annie heeft medicijnen nodig en wil ook graag de verbandspray hebben. Jammer genoeg kennen ze dat hier niet en zelfs als we de drogist proberen, krijgen we ‘sorry, hebben we niet’ te horen. Om kwart over 5 pikken we YanYan weer op van haar bijles, bezorgen nog meer bloemen, vragen nog op een paar plaatsen na wat de prijs is om de spatborden van de cabine te laten plamuren en verven, want Ad vindt het toch iets slimmer om het te laten doen. Hij kan het gelijk zelf, maar voor het netjes plamuren en spuiten heeft hij toch net iets te weinig geduld en is hij bang dat het niks zal worden, dan kunnen we het beter hier door een professional laten doen. Eindelijk om zes uur is onze truck klaar en kunnen we hem meenemen. We hebben geluk, op dit moment staat de zon zeer laag en schijnt recht de cabine in. De airco hoeft echter maar op halve kracht te werken, want we hebben het anders veel te koud. De folie werkt dus zelfs boven verwachting goed, hadden we dat maar veel eerder gedaan, dan hadden we een heel stuk minder gezweet onderweg. En de prijs van 120 euro voor heel de cabine is lager dan verwacht. Als we bij hen thuis aankomen, is Annie net een kleine snack aan het maken, voor tussendoor, want het warme eten is pas vanavond rond een uur of elf. JoeJoe, hun zoon, moet namelijk vanavond nog naar bijles en dat is pas om half elf afgelopen. Ad installeert fotoshop op de computer, we douchen beiden en kijken daarna op de televisie naar de Olympische spelen totdat het half elf is en gaan dan met zijn allen JoeJoe ophalen. We rijden verder naar het strand alwaar een Mac Donalds is en Ad geniet natuurlijk weer van een heerlijk fastfood diner, als je het om half twaalf ’s avonds nog als een diner kunt benoemen. We wilden eigenlijk nog kijken naar de schildpadden die op het strand hun eieren komen leggen, maar allemaal zijn we moe, dus gaan toch maar meteen naar huis en lekker ons bedje in.


Vrijdag 15 augustus 2008: 35 graden.

Overnachting bij Annie en Janssen in Kuantan, Maleisië.

Om half tien kom ik pas mijn bed uit en eigenlijk willen mijn ogen nog steeds niet openen, maar Ad heeft al drie dagen geen website update meer geschreven, dus begin ik er vandaag aan. Hij is zo druk geweest met programmeren voor hun, woensdag het koken en gisteren de folie voor de truck, dat de update schrijven erbij ingeschoten is. Als Ad om ruim elven zijn bed uit komt wil hij eigenlijk meteen beginnen met programmeren, maar ik ben aan de laptop bezig, dus dat wordt een beetje moeilijk. Er moeten echter nog wat klusjes gedaan worden, zoals de wc cassettes legen, water bijvullen, vuilwater tank legen, dus dat doet hij dan maar eerst. Buiten staat Janssen al weer begrafenis boeketten te maken en Ad gaat gezellig bij hem staan buurten, zodat ik lekker verder kan typen. Om half één komt Ad me echter halen, want ze moeten bloemen gaan bezorgen, boodschappen doen en lunchen. Als we terugkomen moeten ze snel nog een 3 grote begrafenisboeketten maken en bezorgen en gaat Ad programmeren en pak ik de andere laptop om de updates verder af te schrijven.

In de middag gaan we nog ergens lunchen en dan maken we er een gezellige avond van. Het is Vrijdag dus de familie komt weer om te kaarten en om mayong te spelen en wij genieten van een drankje en kijken hoe de spelen gespeeld worden. Dan rond 1 uur gaan we naar de truck en buiten horen we de mensen nog uren spelen.









Copyright © door Een reis rond de wereld Alle Rechten Voorbehouden.

Gepubliceerd op: 2008-08-19 (4106 maal gelezen)

[ Ga terug ]
Content ©
Volg onze reis online, 5 jaar met de DAF de wereld door


PHP-Nuke Copyright © 2005 by Francisco Burzi. This is free software, and you may redistribute it under the GPL. PHP-Nuke comes with absolutely no warranty, for details, see the license.
Pagina Rendering: 0.05 Seconden