Welcome to Een reis rond de wereld

Travel now and work later

Hoofdmenu

Translate to any language, choose your language here above..



Reisverhalen
Wereldreis op datum:
2009

Wereldreis per land:




Favoriete links


Terugblik op.. (pdf)


De camperbouw en de dagelijkse bezigheden


Info & materialen


  
13 t/m 21 juli 2008





Zondag 13 Juli 2008: 34 graden

Overnachting Kuala Lumpur.

Rond tien uur staan we op, alle twee nog niet helemaal fit maar het voelt een stuk beter aan. Rond een uur of 2 gaan we met de bus en trein naar China Town. Vroeger waren alle winkeltjes daar met Chinezen gevuld en was het winkelen heerlijk. Overal kraampjes met de leukste dingen en je kon gewoon even kijken, wat ze hadden zonder meteen aangevallen te worden door de verkopers. Nu is het anders. 50% van de winkels en kraampjes zijn van Indiërs tegenwoordig en dat maakt China town meer Little India. En daar worden we niet vrolijk van. De Indiërs zijn op zijn zachts gezegt brutaal en klampen zich echt aan je vast. Nergens kun je meer kijken, want overal wordt je meteen aangevallen en gepusht om te kopen. Dat dat alleen averechts werkt, snappen die 1 hersencellige wezentjes niet. Bijna niemand kijkt nog in de kraampjes en loopt met een starre blik er langs af. We wilden computer spelletjes kopen om op de laptop te kunnen spelen. In een groot warenhuis vinden we een winkel die alles verkoopt op dat gebied. Voor 2 euro per stuk koop je hier spellen op dvd en voor 1 euro op cd . Ik koop er een stuk of 5 om eerst even te proberen of ze wel werken. We komen ook nog langs een kapper en even twijfel ik of ik naar binnen zal gaan. Het wordt weer tijd, want mijn haren zijn alweer veel te lang. Maar ik besluit om dat morgen maar te doen, omdat we nu nog naar het computer warenhuis willen gaan. Ik wil een gamepad hebben voor de laptop en een grotere harddisk. De 160 Gb zit vol, omdat ik daar alle video en foto bestanden op heb staan. Eerst gaan we even Sushi eten en daarna lopen we het Luilekkerland voor de computer hobbyist in. Al snel vinden we wat we zoeken en buiten de harddisk van 320 GB koop ik nog een case zodat ik de oude straks daarin kan bouwen, dan hebben we weer een extra externe harde schijf voor backup’s te maken. Daarna snel terug naar huis om alles te voorzien van de juiste software. De nieuwe HD is in de externe case gezet dus ik sluit die aan en met true image 11 maak ik een kopie van de 160 GB HD. Ondertussen kijken we 2 filmpjes, want het duurt een eeuwigheid met die grote harddisk. Susan gaat dan slapen en ik ga verder met het installeren van de games. Ik zet ze als een virtuele disk op de computer, zodat ik straks niet voor elk spel een dvd in de computer hoef te stoppen. Nog even snel de software voor het gamepadje installeren en dan is het tijd om te gaan slapen.


Maandag 14 juli 2008: 32 graden en regen met onweer.

Overnachting Kuala Lumpur.
Rond kwart over negen gaat Susan regelen dat ze in de winkel de stroom aanzetten en dan ontbijten we samen in de truck. Even lijkt het een zonnige dag te worden, maar die illusie is snel verdwenen.

Ik zit een beetje met de computer te spelen en Susan leest een boek. Dan wordt er op de deur geklopt, het is Daphny, de vrouw van Tomas, die ons komt melden dat Thomas terug is. Aangezien Thomas van Chinese origine is, zijn zijn ogen normaal al klein maar nu zitten ze zo goed als dicht. Hij is net terug uit Amerika en heeft over deze terugreis 2 dagen gedaan. Als je dan ook nog het 12 uur grote tijdsverschil in acht neemt, snap je wel dat hij kapot is. We staan een half uurtje te buurten in zijn winkel en dan vraagt hij of we tijd hebben om mee naar zijn kantoor te gaan op de eerste verdieping. We drinken een glaasje thee en Thomas verteld over zijn reis door zuid en midden Amerika. Hij is gaan verkennen voor een trip die ze met 6 4x4 auto’s in oktober gaan maken. We krijgen echt super goede tips. Waar wel heen te gaan en waar we beter weg kunnen blijven. Dan hoe we moeten verschepen van Columbia naar Costa Rica om zo naar Mexico en Noord Amerika te komen. Hij stuurt ons een email met contacten en prijzen en dat is wel handig. Dan heeft hij nog wat leuke ideeën voor Maleisië. In de Cameron Highlands waar thee en vruchten worden verbouwd heeft hij een vriend met een farm. We zouden daar kunnen staan en als tegenprestatie de boer kunnen helpen met bijvoorbeeld het plukken van de vruchten. Dat lijkt ons wel wat. Zijn we weer eens bezig en kunnen we de luiheid wegwerken. Ook heeft hij een vriend met een duikschool op een eiland en die belt hij meteen. We kunnen gratis logeren op het eiland, als we hem helpen met gidsen van mensen onderwater. Zelfs op het vasteland belt hij een vriend om de auto veilig te kunnen stallen. Wie weet krijgen we nog een heel andere vakantie dan we gepland hebben in Maleisië. Buiten stortregent het en knalt het behoorlijk. Dus we hoeven niet te haasten.

Dan nemen we afscheid. Thomas moet zijn bedje in en wij gaan met de bus en metro naar Chinatown. We maken een tussen stop in de twin towers om iets te eten en rond 4 uur zijn we in het grote warenhuis in ChinaTown. Eerst even naar de kapper. Het is een luxe kapperszaak die me 3 euro rekent voor een knipbeurt. Ze leveren netjes werk af en ik kan weer de straat op, zonder dat ze me nakijken. Nu kan dat twee dingen betekenen 1) ik ben nu zo lelijk en vreemd geknipt dat de mensen niet meer kijken of 2) ik zag er vroeger niet uit. Kies maar iets…… Dan kopen we nog 6 nieuwe films en 6 spel dvd’s voor de PC en rijden we terug naar de Twin towers om nog een kleinigheidje te eten en vandaar nemen we de bus naar huis. We zien nog even een taxi, waarvan de passagier de deur opengooit net als er een brommer langsrijdt. Resultaat een grote schuifpartij en de brommer landt tegen het wiel van een redelijk nieuwe auto aan. Hoe zou dit aflopen???? De brommer wordt overeind gehesen. En die rijdt scheldend door. De auto, die geraakt is, gaat niet eens buiten kijken en vervolgt netjes en langzaam zijn weg…… geen agressie gewoon blijven lachen!

Thuis aangekomen haalt Susan de leverworst uit de koelkast, want die vind ik niet zo lekker en geeft die aan het hondje, wat hier de boel in de gaten houdt. Zij kent ons al, want lief kwispelend komt zij elke keer weer op ons af gerend als we thuis komen. We geven haar het worstje en in eerste instantie hoeft zij het niet, maar dan likt ze er een keer aan en is ineens niet meer te houden. Susan krijgt de tijd niet om de worst uit het plastic te duwen en ze eet bijna de plastic erbij op. Onze vriendschap kan niet meer kapot en ze zal het jammer vinden, dat we over een paar dagen gaan, dan is zij ´s nachts weer helemaal alleen.


Dinsdag 15 juli 2008: 31 graden en bewolkt.

Overnachting bij de outdoorshop in Kuala Lumpur.

Na het opstaan eerst even ons vaste ritueel, even bij de shop naar binnen om stroom te regelen en bij te kletsen. Dan hijs ik me in mijn overall om 2 van de 4 zandplaten onder de auto vandaan te halen. Die krengen zijn van staal en wegen wel een 25 kg per stuk. We geven die twee aan Thomas, zodat hij ze kan halveren voor zijn 4x4’s. Eerst is het natuurlijk weer stress, want ik kan de sleutels van het slot waarmee ze vastzitten niet vinden. We hebben ze ergens aan de kant gelegd, zodat we ze niet kwijtraken en dat heeft zijn doel dus gemist. Na twintig keer onder de auto te zijn gekropen met een bosje sleutels zie ik ze liggen. Gewoon op de aanrecht. Dan is het karwei snel geklaard spanbanden los, 2 zandplaten onder de auto vandaan halen en alles weer vastzetten. Voor op de bumper ligt nog een nieuwe bladveer gewoon los. Die heb ik maar even op het trapje van de truck gelegd zodat we die morgen niet vergeten. Stel je voor dat we aanrijden en het ding eraf valt. Maak je niet echt vrienden mee denk ik. De was hangt al nu al 2 dagen buiten te drogen, maar door de kleine buitjes droogt het natuurlijk nooit. Hoe gaan we dit weer oplossen. We willen morgen vertrekken maar of dit gaat lukken? De wasmachine draait ondertussen nu nog de laatste was en ook die moet nog drogen. Vanavond moeten we die maar onder het afdak hangen en dan maar hopen dat het droogt.

We moeten de auto nog even verplaatsen, want langs ons staan netjes de zes 4x4’s van Thomas en die moeten af en toe rijden. We rijden de truck naar voren en daarna weer terug en zo is iedereen weer blij. Verder doen we weinig vandaag net als altijd, uit eten, beetje computeren, boek lezen en het verslag maken en dat was het. De lakens en ander beddengoed is gelukkig zo goed als droog en we moeten het maar eens binnen gaan halen. Ik heb het nog niet gezegd of ik zie de druppels op de raam verschijnen. Als een speer rennen we naar buiten en we zijn net op tijd. De eerste druppels raken de was, maar 90% blijft gelukkig droog. Net als we het binnen hebben schijnt het zonnetje er weer lustig op los…. lekker he!

Om 19.00 uur komt Daphny langs, we hebben ze uit genodigd om te gaan eten. Ze willen niets voor de stroom hebben en daarom wil ik iets voor ze terugdoen. Zij willen naar de Japanner en daar zijn wij wel voor te vinden. Het is maar 300 meter verder, maar Thomas neemt toch de auto. Nu kun je in die 300 meter wel doorweekt worden dus misschien nog niet zo´n slecht idee. Tot 9 uur zitten we gezellig te buurten en te eten en ik zie aan Thomas zijn ogen dat hij moe begint te worden. De jetlag gaat niet in je koude kleren zitten, voor hem is het 12 uur vroeger.
 



We hebben ook afgesproken dat we nog een dagje blijven. Ik moet nog wat dingetjes kopen bij de shop waar ik de bladveren heb gekocht. O.a. een langere torenbout voor de bladveren en dat doe ik liever met een taxi dan met de grote truck. De straatjes zijn smal voor de deur van de shop en daar ga je de Daf niet aan wagen als het niet hoeft. Maar de voornaamste reden is dat we de laatste 4 dagen alleen maar buien hebben gehad en dat de laatste 2 wasjes gewoon niet droog zijn. Ik ga nog even een spelletje spelen en daarna is het weer bedtijd. Hier nog even een foto van de nieuwe oorbellen van Susan, die we in gisteren in China Town gekocht hebben. Ik een nieuw kapsel, zij nieuwe oorbellen!
 




Woensdag 16 juli 2008: 34 graden

Overnachting outdoorshop in Kuala Lumpur.

Vanochtend kopen we een meter of 6 elastiek in de outdoorshop. Dan knippen we een klamboe in stukken. We gaan een soort hoezen maken van de klamboe waar Susan de elastiek in naait. Dit kunnen we dan om de raamkozijnen doen zodat, als we de ramen openen, er geen mug meer binnen kan. De horretjes zijn niet bestand tegen de muggen hier, ze kruipen er gewoon omheen en komen nog binnen. Samen knippen en plakken we en Susan neemt de naald en draad om er een zoompje in te naaien waar de elastiek in kan. Dan nog even op elke hoek van het kozijn een schroefje draaien waar de elastiek achter kan haken en klaar. Nu draait de airco elke nacht, maar als we in de Cameron Highlands zijn of aan het strand, en er een windje staat, kunnen we slapen met de ramen open zonder de ellendige muggen.

We zitten te wachten op een vriend van Thomas die de Garmin expert is. We hebben vaak een afwijking van soms wel 400 meter op de GPS coördinaten van andere wereldreizigers en willen kijken of dit aan onze Garmin ligt of aan die van de anderen. De raam verduistering is open en het zonnetje schijnt naar binnen. De laatste was hangt buiten te drogen en ineens zie ik druppels op de raam. We worden even heel snel en vliegen naar buiten om de was af te halen. En gewapend met paraplu halen we de was snel binnen. Als de man van Garmin komt blijkt onze Garmin perfect in orde. Hij rommelt wat aan de tijdszone en als ik het waypoint zie van Caper lijkt het toch aardig te kloppen. We zitten er 20 meter langs en dat is acceptabel.

Dan lopen we de shop in om te vragen hoe we het beste naar de winkel kunnen gaan waar we de bladveren gekocht hebben. Ik moet een fatsoenlijke wielmoersleutel hebben en 2 beugels om de bladveren bij elkaar te houden. Omdat we aan een kant straks 2 extra bladen hebben wordt de originele te kort.  Achter de balie gaat het vrouwtje druk aan het bellen en ineens zegt ze, ik heb de eigenaar gebeld en die komt jullie ophalen…. Ophalen wat een service. Na 20 minuten staat de eigenaar van de verenshop op de stoep en we stappen in de Fiat die hij bij zich heeft. Na 20 minuten rijden komen we weer langs de outdoorshop, want hij was verkeerd gereden. Als we in de shop aankomen krijgen we een schuifmaat en mogen we zelf de juiste beugels zoeken. Er liggen er wel 500 verschillende. Ik zoek en zoek, maar kan de juiste niet vinden. Dan komt de man even kijken of het lukt en pakt meteen de juiste beugel, alleen is die iets te kort. Hij instrueert een werknemer om de juiste op te zoeken en wij gaan een wielsleutel uitzoeken. We vinden een super degelijk ding voor maar 7 euro. Dan moeten we nog 2 spuitbusjes zwarte verf hebben en die haalt hij uit zijn eigen werkplaats en berekent ons 1 euro per bus. Alles bij elkaar moeten we 28 euro afrekenen en als ik heb 10 euro extra wil geven voor het ophalen en terug brengen wil hij daar niets van weten. Ik blijf volhardend en hij ook en aan het einde van de rit wint hij. Dan vraagt hij of we al gegeten hebben en of we mee willen gaan naar een Chinees restaurant. Natuurlijk willen we dat, maar ik betaal!!!. Ook daar wil hij niks van weten. We rijden wat rond en het eerste restaurant blijkt gesloten. Bij de tweede hebben we mazzel, ze zijn nog net open. Tussen 3 en 5 is hier geen chinees te vinden die open is namelijk. Het is kwart voor 3 als we gaan zitten en de man begint te bestellen. Het houdt maar niet op en we blijven maar roepen dat we kleine eters zijn. Wat we krijgen is echt top, en eten wat we normaal niet zouden eten, omdat we niet weten hoe we het moeten bestellen. We hebben groenten, kippenpootjes, gamba’s, mosselen en inktvis. Als ik snel af wil gaan rekenen is hij me weer voor. Het kost hem 11 euro en dat is een vermogen hier. Wederom lukt het me niet om te betalen heel de weg terug buurten we gezellig en krijgen we te horen hoe moeilijk de Chinezen het in Maleisië hebben. Hier zijn ze met hun 25% van de bevolking een achtergestelde groep o.a. door geen subsidie aan de Chinese scholen en veel minder rechten dan de Maleisiërs. Wel dezelfde plichten dus. Oftewel, wel de lasten, maar niet de lusten. Ze zijn hier geboren en terug gaan naar China is niet mogelijk. Hier zijn ze geen Maleisiërs en in China geen Chinezen. Zelfs als ze naar China willen, kost ze dat een hele hoop moeite en moeten ze boven de 50 jaar oud zijn. De jongeren worden gezien als hersenspoelers, dus die worden geweerd uit China. Ik vraag me alleen af hoelang dit goed blijft gaan. De Chinezen werken dag en nacht en hebben dus ook meer geld als de Maleisiërs. Dat wil zeggen de Chinezen met een eigen zaak. Ergens in de zeventiger jaren ging het even wat minder met Maleisië en werden er ineens vele Chinezen vermoord door de Maleisiërs . Het aantal Chinezen zakte drastisch, omdat vele Chinezen Maleisië ontvluchten. Ik had wel gehoord dat dit in Indonesië was gebeurd, maar hier speelde het dus ook. We worden weer netjes teruggebracht naar de truck en we gaan even met een kriebelend gevoel in onze buik een praatje maken in de outdoorshop. De hulpvaardigheid en vriendelijkheid overal in de wereld is zo top dat we er gewoon moeite mee hebben.

Dan om 5 uur lopen we naar de Great Eastern mall om nog wat meer garen te kopen. We hebben een beetje bij ons, maar daar is, na nu 1 hoes al niet veel meer van over. Onderweg stoppen we even bij Secret Recepy om te kijken of ze een taart kunnen bezorgen bij de bladveren winkel. Het zit ons nog steeds niet lekker dat die man ons zo heeft gematst. Maar helaas bezorgen ze niet en houdt het dus op. In het shopping center kopen we bij Watsons, een soort blokker, 2 mooie naai setjes. 1 is 1 euro en 2 voor 1,4 euro dus kiezen we voor 2 van die dingen. Er zitten 12 klosjes garen in met diverse kleuren, 30 naalden, een vingerhoedje, schaartje, knopen, veiligheidsspelden en een centimeter. Echt een super leuk setje voor die 80 eurocent. Dan lopen we nog wat rond en kopen een berg ´Thank you´ kaarten om morgen aan het personeel van de outdoor shop te geven en natuurlijk ook één voor Thomas en Daphny zelf. Ook sturen we een mooie kaart naar de bladverenshop. Het is wel geen taart, maar beter dan niks. Tijdens het rondlopen krijgt Susan honger. Ik heb nergens zin in, maar als we een Thai´s restaurant zien waar ze Tom Kha Kai, de kokossoep met kip, hebben, kriebelt het toch om even binnen te gaan kijken. Het is een panorama restaurant waar de wanden bestaan uit glas. Je hebt een uitzicht over een deel van de stad en aangezien de zon net onder gaat hebben we een gaaf uitzicht. Nu zit ik me rot te ergeren, want de tafel staat echt enorm scheef en als ik rond kijk blijken alle tafels aan de raamkant scheef te staan. Als we ons drinken krijgen en ik mijn glas vul blijken de tafels toch recht te staan en is het gezichtsbedrog omdat de glazen wanden in een hoek van een graad of tien naar buiten wijzen. De muren zijn dus niet haaks, maar staan scheef en daardoor lijkt de tafel scheef te staan. De tent is duur, maar als we aan het eten zijn blijkt het zeker zijn geld waard. Ik krijg een bak soep waar je met 4 man van kunt eten en krijg deze echt niet op, Susan heeft een gebakken rijst met grote gamba´s en een papaja salade, haar favoriete Thaise gerecht.

Na het eten is het al donker en lopen we terug naar de truck die 600 meter verder op staat. We openen het hek en het hondje wat de wacht houdt blaft en kwispelt tegelijk. Hij is erg schuw, maar enorm lief en af en toe matsen we hem met een worstje of broodje. Hij zal ons nog gaan missen. Als we binnen komen zet ik alle updates klaar voor Susan, zodat zij ze kan controleren en ik kruip mijn bedje in. Ik voel me nog steeds niet 100% en moet eens goed en lang slapen. Ik zit vaak te laat achter de pc een beetje te fotoshoppen en als ik eenmaal bezig ben wil ik niet stoppen. Toen ik de nieuwe kop zag voor de website, die ik heb gemaakt, glunder ik en ben weer tevreden. Nu nog een mooie achtergrond maken voor de website en dan is hij echt af. Wim, de webmaster doet er alles aan om de website in topconditie te houden en ik ben enorm blij dat hij net zo fanatiek is als ik. Elke keer als ik hem vraag of iets mogelijk is, zoekt hij het uit en is de oplossing vaak dichtbij. Wim nogmaals bedankt voor je mooie en goede werk.


Donderdag 17 juli 2008: 32 graden.
Overnachting garage waar we 2 weken geleden ook stonden.

Na het opstaan, gaan we ons snel even douchen en dan ga ik alle vuilwatertank en wc cassettes legen, de watertank vullen en alles vast leggen in de truck, zodat we klaar zijn voor vertrek. Susan schrijft de bedank kaartjes en plakt er een foto in die we ook gebruikt hebben voor de uitnodigingen toen we een feest gaven net voor vertrek. Dan lopen we naar de supermarkt om een brood te kopen en aan de overkant lopen we ook nog even bij de bakker binnen voor een grote taart. Dit hebben de mensen wel verdiend voor de goede zorgen. We laten Thomas nog even binnen in de truck kijken en hij verbaast zich enorm dat het allemaal zelfgemaakt is. Het lijkt wel een originele camper. Nu is dat voor een deel ook zo, want de deurtjes van de kasten komen uit een caravan van 2004 en 2005. We kochten 2 sloop caravans en daarvan hebben we eigenlijk alleen de deurtjes gebruikt. Ik loop nog even naar de bank om wat geld te pinnen en dan nemen we afscheid. We zullen de mensen echt gaan missen. Iedereen is vriendelijk en is uit op vriendschap en niet op geld. Echt allemaal scheetjes. We rijden het terrein af en staan al meteen in de file. Op Jalang Ampang, de grote doorgaande weg in Kuala Lumpur, staat het verkeer zo goed als heel de dag vast. We passeren nog een politie controle maar mogen zoals altijd doorrijden. Alleen de Indiërs met hun brommers en rammelbakken worden aangehouden. De Maleisiërs mogen doorrijden. Dan is het een uurtje rijden dwars door de bergen en het mooie landschap rondom de hoofdstad. Als we arriveren bij de garage staat het echt helemaal vol met trucks, bussen en jeeps. Ze kijken enorm verbaasd dat we al weer terug zijn en ik zie dat de monteur, die een goede fooi had gehad, een zucht slaakt van verlichting als blijkt dat er geen problemen zijn. Als we uitleggen dat het meeste gewicht op het linker achterwiel drukt en we daar dus nog een extra veerblad willen is dat geen probleem. Helaas moeten we wachten tot morgen, maar dat vinden we niet erg, we parkeren de truck, sluiten de stroom aan en starten de airco. Zo houden wij het nog wel even vol.

Morgen wordt het laatste veerblad gemonteerd en dan kunnen we zaterdag weer gaan rijden. Het wordt tijd dat eens wat gaan zien van het mooie Maleisië. We gaan ons vanavond verdiepen in al het moois wat er hier te zien is en in ieder geval rijden we eerst naar Sepang het formule 1 circuit van Maleisië om daar eens een kijkje te gaan nemen daarna is het tijd voor Malakka en dan zien we wel weer.


Vrijdag 18 juli 2008: 29 graden en heel de dag bewolkt

Overnachting op het terrein bij de grote garage net buiten Kuala Lumpur GPS (dd mm ss.s) N 03 02 56,6 en E 101 46 37,3

We gaan nog steeds richting de evenaar en dat is te zien aan de GPS coördinaten waarvan de N coördinaat bijna op nul staat. Het blijkt dat op de evenaar de zon op en onder gaat op hetzelfde punt. Tenminste dat zou het in Zuid India doen. Dit vertelde een Indiër, waarmee ik stond te praten. Het was mij niet opgevallen in Zuid India, maar misschien hebben we wel niet goed opgelet.

We moesten tot vandaag wachten, want het was enorm druk in de garage. Maar vannacht heerlijk geslapen en wat filmpjes gekeken en niet hoeven te kijken op een kilowattje meer of minder. We krijgen netjes een stroomaansluiting en hiervoor wil de eigenaar niets hebben. Tot gisteren voelde ik me echt klote en bij elke inspanning barstte mijn kop uit elkaar en lekte ik zweet uit elke porie. Aangezien ik aan een kant van mijn gezicht pijn had aan oor, tanden en oog zou het best wel eens een voorhoofdholte ontsteking kunnen zijn en ik besloot gisteren na een week van ellende, maar een antibiotica kuurtje te nemen. Dat helpt perfect, want vandaag voel ik me al een heel stuk beter. Rond 12 uur wordt er begonnen aan de auto en ondertussen dat de monteurs druk bezig zijn, heb ik maar even een veer tussen de wifi antenne gezet, zodat hij nu kan buigen in plaats van breken als we een tak raken.
 



Ook de accu’s even gecontroleerd en het lager zetten van de laad spanning werkt perfect. De lader van de zonnepanelen, 230v en de dynamo instellingen had ik in ChiangMai aangepast en dat scheelt enorm. Moest ik eerst elke maand het accu water bijvullen met enorme hoeveelheden was het nu, na 3 maanden, controleren en hoefde ik in de 6 grote accu’s maar 10 liter bij te vullen. 1,5 liter per accu en dat is heel netjes. De instellingen in de tropen van de absorb en float spanning is enorm belangrijk. Normaal gebruiken we 28.8 volt en die is nu omlaag gebracht naar 27.6 volt. De accu’s laden het laatste stukje een stukje langzamer, maar gassen niet meer. Voor iedereen die onderhoudsvrije accu’s heeft is het zeker aan te raden niet boven de 28.1 volt te komen. Anders is na een jaar de accu kapot. Onze accu’s worden nu elke dag behoorlijk gebruikt door de airco en na 24 maanden, want de accu’s hadden we voor de reis al. Zijn ze nog in topconditie. Centurion x-tender 230 zijn echt top accu’s. Laat de accu’s ook vullen met tropenzuur als je de accu’s blootstelt aan temperaturen boven de 25 graden. En zorg voor een temperatuur compensatiesensor die normaal bij elke goede lader zit. Zonder zo´n sensor moet je de laadspanning sowieso op 27.6 volt instellen. Die van ons staat veel hoger, maar door de compensatie wordt het bij 35 graden 27,6 volt. Het bijvullen was vroeger een echte ramp, maar nu is het geen probleem meer. Ik heb zo mijn truckjes en heb gaten in de vloer gemaakt zodat ik bij de buitenste accu’s nu ook eenvoudig kan vullen zonder de accu’s te verplaatsen. Wat altijd een rot klus was is nu gewoon een van de dingen die bij de reis hoort en waar ik me niet meer druk over hoef te maken.
Ik pak daarna een spuitbus zwarte lak en ga de bladveren te lijf. Ik wil ze beschermen tegen roest en dat werkt goed met een spuitbusje verf. 3 bladveren doe ik zelf en de vierde laat ik door de monteur even doen. Ze zijn met 2 man toch weer 6 uur bezig en ik ben benieuwd wat ze moeten afrekenen. Ze leveren niet alleen goed werk, ze kijken ook nog naar de veiligheid. De truck is achter en in het midden afgesteund zodat er niks kan gebeuren als er een krik het begeeft. Twee steunen achter zou genoeg zijn, maar ze houden hier niet van half werk.
 



Tijdens het werk staan er wat mensen naar de truck te kijken en een van hen is een Indiase bus chauffeur. Hij spreekt goed Engels en blijkt hier geboren te zijn. Het is een gezellig gesprekje en dit is de eerste keer dat het leuk is om in contact te treden met een Indiër. Als ik hem vertel van de avonturen in India lacht hij zich kapot en hij ziet alles al helemaal voor zich. Hij weet hoe de echte Indiërs zijn en hij begint te vertellen over het schoppen tegen banden en het kloppen op de bussen en auto’s. Hij weet dus hoe we ons gevoeld hebben daar. Het is de aard van het beestje vertelt hij en dat is niet te veranderen. Ook het gewoon binnenstappen in de truck is volgens hem een echt Indiase streek. Niet om iets weg te halen, maar gewoon uit nieuwsgierigheid. Ook vertelt hij dat het hoge noorden, Goa en het diepe zuiden dit probleem niet hebben en dat kunnen we beamen. Ondertussen werken de monteurs netjes door aan de auto en als ze de krikken er onderuit halen staat de truck netjes recht. Dat heeft hij nog nooit gedaan door het hoge gewicht. Susan gaat even afrekenen en ik schrik me kapot als ze terugkomt met de rekening. Voor de 6 uur werk moeten we 100 Maleisische Ringgit afrekenen en voor de 12liter accuwater 18… Omgerekend is dat inclusief de 12 liter accuwater 25 euro. Ik had verwacht dat het goedkoop zou zijn, maar zo goedkoop. De chefmonteur, waar ik veel vertrouwen in heb is 3 jaar geleden Birma ontvlucht en werkt nu hier in deze top garage. Ik vraag me af wat zo iemand verdient als je kijkt wat wij af moeten rekenen. Dit is al weer een staaltje van eerlijkheid. Weer hebben we een nette prijs betaald en zijn we niet genept als toerist.

Zo zie je maar weer dat hoe verder je van huis komt hoe eerlijker de mensen zijn. Werd er in Turkije bij de Daf garage nog het vel over onze oren getrokken, hier in Maleisië worden we netjes behandeld. Ik geef nog even een fooitje aan de monteur en dan parkeren we de truck buiten en sluiten we de stroom weer aan. Morgen gaan we weer rijden en genieten van de rest van Maleisië. En even voor de duidelijkheid we hadden geen enkel probleem met de truck, maar wilden de veren aan laten passen voor het grotere gewicht. Dit hadden we eigenlijk al thuis moeten doen, maar dat waren we vergeten en daar ben ik achteraf blij mee. Hier betaal je een fractie van wat je thuis betaalt. Als we opnieuw een auto zouden moeten kiezen voor de reis zou ik meteen weer voor de Daf kiezen. We zijn echt super tevreden met de Daf. Het enige minpuntje zijn de 5 versnellingen. Eentje extra zou in de bergen enorm welkom zijn. Daarom laten we straks in Nederland een 6 Bak monteren, zodat de toerenval minder wordt en de motor tijdens een flinke klim beter oppakt. En niet te ver terugzakt in zijn toeren. De nieuwere Daf de Ya4442 heeft zo een bak en ik heb al contact gehad voor we vertrokken met een monteur die er zo een kan leveren en monteren.


Zaterdag 19 juli 2008: 32 graden.

Overnachting Malakka Gps (dd mm ss,s) N 02 11 03,1 en E 102 15 25,7

Rond 9 uur zijn we klaar om te vertrekken. Nog even afscheid nemen van de monteurs en we zijn weer op pad. We willen niet over de snelweg, maar helemaal binnendoor rijden en het eerste stuk is een ramp in verband met de vele drempels die er liggen. Elke 50 meter moeten we op de rem om niet gelanceerd te worden. We volgen de navigatie, die het niet altijd bij het rechte eind heeft, zeker niets als er weer eens wegen op staan die bijna klaar zijn. Ik zeg bijna, want helaas konden we deze nog niet volgen. Na een half uurtje stoppen we bij de Mac voor een ontbijtje. Susan gaat eten halen en ik sta even te kijken naar de lokale slager die zijn waar gewoon buiten in de zon heeft hangen. Wie weet smaakt een biefstukje met een bruin kleurtje door de zon wel extra lekker.
 



We versturen snel de mail via het wifi netwerk van de Mac en rijden dan verder richting het zuiden. Na een uurtje zitten we weer midden in de mooie en groene natuur. Links en rechts zien we de heuvels die rond om Kuala Lumpur liggen en verder alleen maar palmen. Het lijkt wel of ze die tijdens de schepping over hadden en die dingen overal langs de weg hebben neergezet. Het Dafje moet hard werken omdat we constant omhoog en omlaag gaan en dan niet een Limburgs heuveltje, maar een steile klim waarbij regelmatig de tweede versnelling ingeschakeld moet worden. Maar we zijn niet de enige die er langzaam tegenop rijden, want alle bussen en trucks doen het op dezelfde snelheid. Rond 12 uur rijden we een van de grote parkeerplaatsen op van het Formule 1 circuit van Sepang. We parkeren de truck en vragen aan de bewaker of we even binnen mogen kijken. Als we een kopie van ons paspoort achterlaten krijgen we een batch en met dat ding mogen we overal komen. Als eerste gaan we kijken in het museum waar vele oude racebolides staan en natuurlijk een berg reclame voor de lokale merken zoals Proton.
 



We komen nog twee andere Nederlanders tegen en maken even snel een praatje. De man werkt bij de KLM en is hier met zijn zoon. Ze gaan dadelijk go-karten op een kleine kopie van het circuit. Aangezien ik vroeger, en dan praat ik over tien jaar geleden, 8 jaar lang gekart heb in de snelste categorie, kriebelt het wel om ook weer eens een keer in het stoeltje te kruipen. Ik ben gestopt omdat de jongere generatie steeds sneller werd en ik er niet tegen kan om tweede te worden. Laat staan om ergens aan het einde van de top tien terecht te komen. En je moet op een hoogtepunt stoppen. En dat heb ik dus gedaan. Ik ben gestart in de 125cc geschakelde klasse met een kombi-kart met TM motor. Dat kreng had 42 PK en dat woog met mij erin 140 KG dus dat was snel. Daarna overgestapt naar de 100cc zonder koppeling een Birel met Rotax motor en als laatste in een Rotax max 125 cc met koppeling. De laatste jaren nog vele wedstrijden gereden met mijn 2 team maten en samen bijna alles gewonnen wat er te winnen viel. En dan word je ouder en steeds zwaarder… en stop je en zoek je een andere hobby… Duiken! We lopen verder en gaan naar de bewaker. De vriendelijke bewaker legt ons daarna uit waar we het circuit kunnen gaan bekijken. Het is een echt mooi circuit met enorm veel tribunes. Voor elke klasse is er wel een goede zitplaats.
 



En voor de mensen met wat meer geld zijn er natuurlijk de vip boxen, waar ze onder het genot van een hapje en drankje de wedstrijd kunnen volgen. Als wij er zijn is er helaas geen race maar wel een rijvaardigheidstraining van Mercedes. Niet echt een spektakel en daarom gaan we maar eens op de kartbaan kijken. Als eerste passeren we een motorcrossbaan waar morgen een grote wedstrijd wordt gehouden. Iedereen is druk bezig met de inschrijvingen en met het testen van hun motoren. Als wij er langs komen zijn de kinderen net aan de beurt geweest en is er niemand meer op de baan. Dan lopen we naar de kartbaan en het begint te kriebelen. Ik had me voorgenomen nooit meer te rijden, maar zie dat je hier 100cc karts kunt huren, dus ik ben verkocht. Het gillende geluid van de 2 takt motoren en de lucht van de raceolie laten me snel op mijn voornemen terugkomen. De twee andere Nederlanders zijn net aan het rijden en ik kan het niet laten om toch weer te gaan rijden. Zonder ribprotector, overal en de juiste schoenen, maar gewoon in mijn normale kleding. Na een paar rondjes gaat het weer als vanouds.
 



De ronden tijden worden korter en de bochten strakker. Het heeft net geregend en de baan wordt steeds droger en dus de tijden strakker. Helaas hebben ze geen tijdswaarneming, net als in Nederland, dus ik heb geen idee wat voor tijden er normaal worden gereden. Je kunt hier echt alles huren waar normaal de snellere jongens in rijden. Ze hebben ook Birel karts met een 4 takt motor, maar die dingen gaan als een tractor over de baan. De 100cc zijn geen echte geweldenaren maar gaan wel goed vooruit. Je huurt hier een 100cc voor 18 euro per tien minuten en dat is redelijk. Dan nemen we afscheid en gaan we weer rijden richting Malakka. Het is maar 100 km en dat moet gemakkelijk te halen zijn als er niks tussenkomt. En wat denk je, er komt wel wat tussen. 35 km voor Malakka staan we in de file. We denken eerst dat het door de stoplichten kwam, maar als we meerde auto’s om zien draaien weten we dat er iets niet pluis is. Omdat meerdere auto’s voor ons de file verlaten en om zijn gedraaid of af zijn geslagen, zitten we ineens achter een vrachtwagentje van 5 meter breed en 8 tot 10 meter hoog. Het ding staat op 256 wielen en de bestuurder loopt voor de auto en bestuurt het ding met een afstandsbediening. Er loopt tussen de werkers, die hun handen vol hebben om de brommers veilig om het ding heen te leiden, een blanke rond. Als hij ons ziet maakt hij een foto van de truck en we openen het raam voor een praatje. Hij begint Nederlands te praten. Het blijkt Reinier te zijn die in Singapore werkt. Gelukkig vertelt hij ons dat ze over 1 km afdraaien. Mmm… we zitten er al 40 minuten achter en in die tijd hebben we nog geen 1 km afgelegd.
 



We hebben de tijd en laten het over ons heenkomen. Als ik weer even stilsta zie ik dat er Ranbutans langs mijn raam aan een boom hangen. Ik open het raam en pluk er een stuk of tien en die dingen smaken toch lekker. Verser als zo kun je ze niet hebben. Het zijn een soort lychees, maar dan ietsje groter en met een ‘harige’ schil, die je natuurlijk niet op eet. Als na 2 uur de truck eindelijk afslaat, moeten we nog maar 18 km rijden en dat gaat ineens een stuk sneller.

We stoppen nog even om Red Dragon te kopen. Dat is echt een overheerlijke, zoete vrucht. In Thailand heet het gewoon Dragon fruit en dat ziet er aan de buitenkant hetzelfde uit, alleen is de binnenkant wit met zwarte pitjes. De witte versie is een heel stuk minder zoet en minder lekker. Hier is hij van binnen rood met zwarte pitjes, zo rood dat alles wat in contact komt met het vruchtvlees voorlopig de eerste dagen paars is. Zelfs de ontlasting is vuurrood en urine is niet meer geel, maar roze. Toen we de eerste keer de vrucht gegeten hadden, wisten we niet waar die heerlijke dingen aan groeiden, maar dat blijkt dus aan een cactus te zijn en we hadden nu een mooie kans om het te fotograferen.
 



We parkeren de truck in Malakka en gaan eerst iets eten. Vlak bij ons is een oranje gekleurd restaurant met een afbeelding van een windmolen erop. The windmill station met westers eten. Het ziet er netjes uit, het eten is betaalbaar en smaakt goed, dus zijn we weer tevreden. Binnen hangen allemaal posters over Nederland, maar jammer genoeg hebben ze geen frikadellen en kroketten, want het wordt gerund door Chinezen. Dan is het weer tijd om het verslag te typen en om te gaan slapen.


Zondag 20 juli 2008: 33 graden.

Overnachting in Malakka, GPS net als gisteren.

Om 8 uur gaat de wekker en het is redelijk koel geweest vannacht. De airco heeft maar 20% gebruikt van de accu’s en heeft toch 11 uur gedraaid. Buiten was het maar 26 graden vannacht en dat scheelt enorm in het stroomverbruik. We maken ons klaar en kijken op de GPS waar de leuke dingen liggen. Ik ben hier al eens geweest een jaar of tien geleden en weet nog wel wat mooi was, maar niet meer waar het ligt. Het blijkt maar 1 km verder te zijn waar we heen moeten en dat is goed te lopen. Ik moet een beetje oppassen met de zon in verband met de antibiotica, maar aan een kant van de weg is altijd wel een schaduw plekje te vinden. Als eerste bezoeken we de Nederlandse begraafplaats en de kerk ´St. Pauls church´ met de vele grafstenen met Nederlandse teksten.
 




(Op de steen stond “Hier onder dese steen vyt Gecloven i eght Theodorus van Den kerckHoven in syn leven was hy Vaders en Moeders vreught” er stond nog meer op, maar het is allemaal zeer moeilijk leesbaar) Eerst hebben de Portugesen 120 jaar de controle gehad over Malakka, daarna hebben de Nederlanders er 180 jaar gezeten, gevolgd door de Britten en tijdens de WOII 3 jaren de Japanners, waarna in 1957 werd Maleisië het land eindelijk terugkregen van de Engelsen en onafhankelijk werden. De Potugezen bouwden een fort waarvan nu alleen nog een poort overeind staat. De Nederlanders hebben het daarna enorm uitgebreid en verstevigd en de Britten hebben het vervolgens compleet gesloopt, op de ene poort na, omdat ze niet wilden dat het ooit nog heroverd en tegen hen gebruikt zou worden.
 



Boven op een heuvel staat de St Paul’s Church. Een kerk gebouwd door de Portugezen en door de Nederlanders lang gebruikt. In de tussentijd hebben ze zelf een kerk gebouwd, die geheel was gemaakt van Nederlandse bakstenen. De stenen zijn per schip in die tijd vanuit Nederland aangevoerd. De kerk valt enorm, op omdat hij helemaal rood is geschilderd.
 



De Nederlanders hebben ook het Stadthuys gebouwd. Een enorm groot 4 verdiepingen tellend gebouw, waar later zelfs nog de Britse hoge heren in hebben gezeten en vervolgens tot laat in de 20e eeuw ook nog de Maleisiërs. In het Stadthuys zit nu een zeer mooi museum waar je uren in rond kunt lopen. De entree prijs is met zijn 1 euro super laag en je krijgt echt waar voor je geld.
 


( hier een houten bank helemaal ingelegd met parelmoer)
 



Na het Museum lopen we naar een ander museum wat gevestigd is in een replica van een groot Portugees schip. Aan het entree bewijs is nog een zeevaart museum gekoppeld en na dit laatste museum bezocht te hebben is het tijd voor een boottochtje over de rivier om de oude pakhuizen te gaan bekijken. Het tochtje duurt 50 minuten en de schipper maakt er een lollige vaart van. Heel de tijd maakt hij geintjes en vertelt alles over de omgeving.
 



In het water en in de mangrove waar we langs varen, zitten overal enorm grote hagedissen die zich af en toe te goed doen aan de felle zon. Veel pakhuizen hebben we niet gezien, maar het is voor de 2 euro pp zeker de moeite waard. In die tien jaar dat ik hier niet meer ben geweest is er trouwens veel veranderd. Het is van een redelijk slapend stadje veranderd in een grote drukke moderne stad. Het enige wat me altijd bij is gebleven, en wat er nu nog is, zijn de honderden fiets taxi’s die je voor 8 euro een uur rondrijden. In de avond zijn ze allemaal verlicht en sommige hebben zelfs een ware disco bij zich. Je hoort zo´n herrie maker aan komen en denkt aan twee jonge knullen in een auto met spoilers, maar wat komt er dan voorbij een fel geel gekleurde, vol met bloemen versierde fietstaxi!
 



We ontmoeten nog een Nederlands gezinnetje met 2 kleine kinderen die in Singapore wonen en hier een weekendje op vakantie zijn. We praten even gezellig met ze en gaan dan weer op pad naar het Baba Nyonya Heritage museum. Een oud huis, nog helemaal in stijl en nu ingericht als museum. We moeten een kwartiertje wachten voor de tour begint en helaas komt er in die tijd een hele klas schoolkinderen bij, die in ons groepje komt. Het doet de kinderen niet veel en ze zijn meer met hun zelf bezig dan met het luisteren naar de dame die alles vertelt over het huis. Ook hier komen we dezelfde Nederlanders weer tegen. Zij hebben meer geluk, want ze moeten wel even wachten, maar hebben een groep zonder kinderen. De tour duurt een uurtje en daarna lopen we nog even door de oude wijken van Malakka. En maken wat foto’s van een paar Chinese tempels en oude Chinese gebouwen.
 



Dan vinden we het genoeg geweest voor vandaag. De voeten doen zeer van het lopen en we beginnen moe te worden van de zon. We lopen dus maar de Carrefour binnen. Een gigantisch grote supermarkt waar ze alles verkopen. Ik moet een USB verleng kabel hebben en een spons om de auto te wassen en die vinden we daar. De Carrefour is gevestigd in een gigantisch winkelcentrum. Je kunt je niet voorstellen hoe groot. Gewoon heel winkelcentrum Woensel van Eindhoven in één gebouw bij elkaar, zo groot en alles overdekt. Daarna eten we nog even Sushi bij een kopie van de Sushi King en lopen om half 8 terug naar de truck. Binnen is het tropisch heet en de airco moet aan om het uit te houden binnen. De accu’s zijn helemaal vol, maar we laten toch een uurtje de generator lopen om de auto te koelen en om de laptop op de laden. Na een uurtje gaat hij uit en draait de airco weer heel de nacht op de accu’s. Ik maak ondertussen mijn verslag en Susan kijkt waar we nog allemaal heen moeten. Morgen blijven we nog hier, want er is nog veel te zien in Malakka.


Maandag 21 juli 2008: 31 graden en regenachtig.

Overnachting Kangkar Lenggor GPS (dd mm ss,s) N 02 12 48,3 en E 103 32 18,7 met internet!

We staan om 8 uur op en het regent pijpenstelen. Langs ons loopt een kanaaltje waar de lokalen ook hun afval in lozen dus vinden wij het de ideale plek om onze wc en afvalwater te dumpen. Ik sta buiten in de stromende regen met in de ene hand een paraplu en in de andere de wc cassette. Als ik vooroverbuig om de tank neer te zetten loopt het water zo van de paraplu mijn broek in. Mmm, dat is dus ook weer gewassen. Susan komt me te hulp en dan kan ik redelijk droog de cassette legen. Nog snel even de watertank en we kunnen er weer een dag of 2 tegen. We rollen de broekspijpen op, trekken slippers aan en gaan op pad. Laat nu de regen maar komen. De paraplu houd je wel van boven droog, maar de onderkant van je broek is altijd zeik nat. Maar door het oprollen is dat ook voorbij. Ook de gympen zijn normaal na 10 meter doorweekt, maar blote voeten en slippers kunnen wel wat hebben. We moeten een minuut of 20 lopen om bij het paleis van de Sultan te komen. We betalen 0,4 euro pp en lopen eerst door de grote tuin. Alles staat blank, maar we laten ons niet kennen. Alles wat er te bekijken valt gaan we vandaag bekijken, regen of geen regen.
 



Het museum is gevestigd in een replica van het oude paleis van een ex sultan. Het was honderden jaren geleden gebouwd zonder ook maar één enkele spijker te gebruiken. Alles is gemaakt met hout/hout verbindingen. Bij de renovatie hebben ze echter wel spijkers gebruikt, want de eeuwenoude techniek zijn ze verleerd. Dan brengen we een bezoek aan een bron die belangrijk is geweest voor de Nederlanders tijdens hun bezetting. Hij is gegraven speciaal voor de Chineese vrouw van de sultan en heeft zelfs in jaren van droogte nooit stilgestaan. Tijdens de belegering door de Portugezen hebben de Portugezen de bron vergiftigd en zo konden ze vrij gemakkelijk Malakka overwinnen, aangezien deze bron de belangrijkste bron van de stad was. De Nederlanders haalden hetzelfde truckje uit bij de Portugezen, maar ze waren daarna een stukje slimmer en hebben de bron ommuurd met enorm veel kanon- en geweer-gaten, zodat ze de bron ook goed konden verdedigen. Op deze manier kon in elk geval de bron niet meer vergiftigd worden.
 



Dan wandelen we terug door een Chinese wijk en brengen tot slot een bezoekje aan de Mac Donalds voor een broodje vis en een big mac.
 


( de Nederlandse graven en een fontein in het winkelcentrum )

Het is ondertussen bijna 13.00u als we terug komen bij de truck en de accu’s zitten nog lang niet vol. Het is zwaar bewolkt dus zal de zon vandaag weinig inbreng hebben in het laden van de accu’s. We hebben het gezien in Malakka en besluiten te vertrekken naar de oostkust met een tussenstop in de bergen. De weg voert ons door de mooie groene omgeving waar palmolie wordt gewonnen. Zo ver als het oog reikt zie je palmbomen, palmbomen met daar tussenin palmbomen. Rond 16.00u stoppen we op een grote parkeerplaats van een winkel centrum en gaan wat eten. Als we terug komen bij de auto twijfelen we. Blijven we hier overnachten of rijden we nog een paar uurtjes door? We besluiten door te rijden, want de accu’s zijn nog niet helemaal vol. Nu kunnen we de generator even laten lopen, maar het is nog vroeg en dus rijden we door. De weg die we dan volgen is een van de tien mooiste routes tot nu toe. Het is heuvelachtig met aan beide kanten bossen van palmen. De bergen in de verte liggen helemaal in de mist en dat maakt het echt een tafereeltje voor een schilderij. De tijd vliegt en als we door een dorpje rijden zien we een grote parkeerplaats waar we de truck neerzetten. Ik check even of we internet hebben en dat is ook nog aanwezig hier. Wat willen we nog meer. Ik ga het verslag maken en ondertussen gaat Susan opruimen en daarna douchen. Als zij klaar is ben ik aan de beurt en gaan we weer fris ons bedje in.









Copyright © door Een reis rond de wereld Alle Rechten Voorbehouden.

Gepubliceerd op: 2008-07-17 (5218 maal gelezen)

[ Ga terug ]
Content ©
Volg onze reis online, 5 jaar met de DAF de wereld door


PHP-Nuke Copyright © 2005 by Francisco Burzi. This is free software, and you may redistribute it under the GPL. PHP-Nuke comes with absolutely no warranty, for details, see the license.
Pagina Rendering: 0.07 Seconden