Welcome to Een reis rond de wereld

Travel now and work later

Hoofdmenu

Translate to any language, choose your language here above..



Reisverhalen
Wereldreis op datum:
2009

Wereldreis per land:




Favoriete links


Terugblik op.. (pdf)


De camperbouw en de dagelijkse bezigheden


Info & materialen


  
24 t/m 28 mei 2008





Zaterdag 24 mei 2008: 23 graden

Gisteravond het laatste (Nederlandse) avondmaal gehad en nu weer op naar Thailand. Goed 7 uur het bed uit en alles wat we mee moeten nemen, nog even gecheckt. De 2 rugzakken wegen bij elkaar 39 kg en dat is nog net binnen de grenzen van China Air. Kleren hebben we niet bij ons, want in Nederland lagen nog een paar koffers met winter kleren, zodat we die dus niet mee hoefden te brengen vanuit Thailand. Wat gaat er zo mee terug naar Thailand? Om te beginnen een kilo of 7 drop, een 1kg Groentjes, een koppelingsplaat met 2 lagers (reserve), 3 printen voor de airco’s, overspanningbeveiligingen, om de truck te beschermen tegen bliksem inslag, als we stroom van buiten gebruiken, een bagagebak en een deel van het zonnescherm wat er in India af is gereden. Kortom veel spul wat de douane wel leuk zal vinden.

Om half 9 ben ik bij Roel (zwager) voor de deur om hem op te halen. Van daaruit naar Eindhoven, om de auto terug te brengen die we hebben mogen lenen. Berend de Buurman van Bianca (vrienden) was gelukkig thuis en na het afgeven van een bloemetje en wat geld voor de belasting en de verzekering voor die paar weken zijn we klaar om naar Schiphol te rijden. Berend je hebt ons super geholpen met je auto. Ondanks het feit dat de auto een paar weken geleden naar de sloop zou moeten, hebben we super veel plezier gehad van de Ford Mondeo. Hij reed super, was zuinig, veel plaats en dat er dan een stuk van de bumper mist zien we van binnen toch niet. Zonder de auto waren we deze 3 weken niet zo mobiel geweest en waren we aangewezen geweest op anderen. Dus nog even bedankt, bedankt, bedankt, zo blij waren we er mee.

Dan is het tijd om te vertrekken naar Schiphol. Even nog afscheid nemen van Marcel en dan snel de auto in. Bianca rijdt en ik zit voorin, Kim, Wendy en Roel zitten achterin . Door het gelul vliegt de tijd voorbij en in een poep en een scheet rijden we schiphol binnen. Nu vragen jullie je natuurlijk af, moet Susan niet mee. Uhuhuhuh Ja, eigenlijk wel. Maar ook dat komt goed. De ouders van Susan zijn, samen met Susan, Tante Corrie op gaan halen in Veldhoven en naar Schiphol gereden.

Daar aangekomen zitten die 4 al op ons te wachten. We checken de koffers even in en ook hier kunnen we ze direct doorlabelen naar Chiang Mai. Dus geen gesjouw meer met die zware dingen en maar een douane post dus hooguit een keer ellende. We gaan ergens in een restaurant zitten om wat te eten en te drinken en geven de dames een klein cadeautje, ieder krijgt een sleutelhanger met een display erin waar ze 70 foto’s op kunnen zetten. Bianca heeft voor ons een super gaaf cadeau, een boek met verhaaltjes en foto’s van de afgelopen weken. Bianca dit is de mooiste herinnering die we ons konden wensen van de 3 weken in Nederland. De foto’s van de Efteling, het varen in de Biesbosch, het duiken in Nemo, onze aankomst in Nederland en zelfs van het vertrek 14 maanden geleden staan erin. Het boek is echt gedrukt en is dus niet zo maar een boek waar een paar foto’s in geplakt zijn. Iedereen krijgt een lang gezicht als we echt afscheid moeten nemen (zie foto)
 



Bij het afscheid zijn het vooral Alda, Kim en Bianca die het moeilijk hebben.
 



Dit is de eerste keer dat ik zelfs moeite heb om niet te gaan druppelen. We zullen ze allemaal missen de aankomende 18 maanden. Maar des te mooier is het weerzien over anderhalf jaar. Dan moeten we toch echt gaan, we lopen door de douane heen en zien onze uitzwaaiers nog steeds staan. We zwaaien nog even en lopen meteen naar de gate. Nog vlug even naar de wc en dan weer door de controle. De laptop moet uit de tas, en de tas en laptop gaan apart door de scanner. Mij zakken zijn leeg maar toch wil een kerel me even aanraken. Ik moet plaatsnemen op een verhoging en wordt helemaal gefouilleerd. Dan is het nog een uurtje, wachten en mogen we instappen. We hebben mazzel, want we hebben 3 stoelen ter beschikking. Heel het toestel zit vol op een stoel na en laat ons nu net daar zitten.
 




De vlucht duurt 11 uur en Susan en ik hebben om beurten lekker languit kunnen liggen. Dit is nog beter als first class! Zelfs het eten is heerlijk, en dat gebeurt maar zelden. Alles heb ik op en dat mag in de krant. Dan nog even rusten en raken de wielen de grond in Bangkok.


Zondag 25 mei 2008: 32 graden

Na de landing in Bangkok worden we via loopbanden naar de uitgang geleid. Lekker gemakkelijk, gewoon je karretje op de band zetten en wachten. Echt iets voor ons lamme Nederlanders.

Als we aankomen bij de douane is het allemaal snel voor elkaar. Nu nog even inchecken voor de vlucht naar Chiangmai en klaar is Kees. Nu kan het natuurlijk nooit helemaal op rolletjes gaan en is er altijd wel iets wat ons ophoudt. Als we bij de incheck balie aankomen en ons E-ticket afgeven zit de dame een beetje dom te kijken. Ze kan ons niet vinden op de lijst mmmm niet goed denk ik. Maar we zijn al in Thailand dus wat maakt het uit. De baas wordt erbij geroepen en die gaat naar haar kantoor. Als ze terug komt blijkt dat we geen ticket hebben. Dat wil zeggen we hebben wel een ticket, want dat hebben we net afgegeven aan haar, maar er is geen boeking te vinden. De vrouw stelt voor om even te wachten dan kan ze het reisbureau bellen. Nu is het zondag en ik zie de bui al hangen. Gelukkig zijn ze op zondag gewoon open en na een uur wachten komt alles nog goed. We mogen mee met de volgende vlucht. Het wachten gaat ons tegenwoordig goed af. Ik maak me nergens druk meer om. Als we moeten wachten dan moeten we wachten en we zijn het geduld zelve tegenwoordig. Hebben we tijdens de reis toch nog wat geleerd!

De vlucht duurt maar 70 minuten en zelfs in die korte tijd krijgen we een drankje en een hapje. Meteen als we landen bel ik Kees en die blijken ook al aangekomen op de luchthaven. Nu nog even snel de rugzakken van de band halen en door de douane. Nu wordt het spannend. Iedereen mag doorlopen en als wij de douane man passeren moeten we stoppen. Hij wijst naar de rugzakken die in een grote zak zijn gepakt en vraagt wat dat zijn. Als we zeggen dat dit onze rugzakken zijn knikt hij en mogen we doorlopen. Pffffffff, dat was even spannend. Mijn rugzak weegt 20 kg en er zitten alleen maar reserve spulletjes in, en geen enkel kledingstuk. Op de scanner zullen ze hun ogen wel uitgekeken hebben. Een grote stalen schijf van 40cm doorsnee 2 grote relais voor de lier. Een koker met kit en diverse spuitbussen met deo.

Maar goed we hebben het gehaald en buiten zien we de auto van Kees en Els nergens. Ik denk dat die bij Domestic staan en daar loop ik snel even heen. Als de deur toevallig opengaat om mensen door te laten zie ik Kees met zijn rollator en Els die daar achter staat. Ik wil naar binnen lopen maar kom niet verder dan de eerste agent die me tegenhoudt. Ik schreeuw dan maar en bij de tweede poging kijkt Els en lopen ze samen met mij naar de auto. Ik ga Susan nog even halen die trouw bij de bagage staat op het Internationale deel van de luchthaven. Dan wordt er natuurlijk heel de weg druk gebuurt en zijn we in 30 minuten vlakbij huis.

Nog even snel een lunch eten bij een van de eettentjes in de buurt en dan zien we ons vertrouwde huisje weer. We gooien onze spullen binnen in de cabine van de truck. Susan maakt het bed op en ik zet de printen in de Airco’s. De airco’s werken weer prima en hebben zelfs veel meer functies. Raar maar waar, ze gebruiken nu de helft van de stroom en maken ook veel minder geluid. De Windy Airco’s zijn echt een aanrader. De elektronica is om zeep gegaan door de extreme spanningswisselingen hier en vermoedelijk is er een bitje in de eeprom (software) omgeflipt. De nieuwe printen hebben deze eeprom niet meer en ze zijn helemaal opnieuw ontworpen.

We gaan ‘s avonds met zijn 4-en uit eten. Als we aankomen in het restaurant en willen bestellen besluit Els een kennis te bellen die Thais spreekt. Ze zijn hier vorige week ook geweest en ze wil hetzelfde gedroogde bief voorgerecht als de vorige keer, maar kan het op de kaart niet vinden. De telefoon wordt aan de ober gegeven en zo komt toch nog alles goed. Als we dan zitten te eten komt de Nederlandse vrouw, Ans, die hier al 7 jaar woont en goed Thais spreekt even langs op de fiets, om ons te helpen met het bestellen. Zij zit toevallig net even verderop met haar man Jo te eten. Als alles goed blijkt te gaan rijdt ze weer weg en na een goed half uur komt ze, vergezeld door haar man weer langs en komen bij ons zitten met een biertje. Het is super gezellig en leuk om te horen dat je Thai’s dus echt goed kunt leren. Ze gaan nog steeds een paar keer per week naar school en hebben zich zo de taal meester gemaakt. Als er donkere wolken aan komen nemen we afscheid en fietsen zij naar huis (8 km verder). Druk wordt er gediscussieerd of ze het wel droog zullen houden, maar die illusie is na 5 minuten weg. De regen komt met bakken uit de hemel vallenen wij zijn blij dat wij straks in een (waterdichte) auto slapen. Het afrekenen is wel even wennen. Betaalden we 180 euro in Nederland bij de Thai, eten we nu voor 9 euro met zijn vieren inclusief de drank. Wat is het toch een lekker land. Dan kruipen we direct ons bedje in, want de 5 uur tijdsverschil en de vermoeiende 3 weken zijn ons niet in de koude kleren gaan zitten. Al met al hebben we een zware dag en nacht achter de rug en ondanks het feit dat we het super fijn hebben gehad in Nederland voelt ons zachte bedje meteen aan als thuis.

Hier nog een paar foto’s die we hebben genomen tijdens de week in Nederland.
 



De expeditietruck is van Hugo, de eigenaar van www.Expeditievoertuigen.nl die onze auto heeft gebouwd en daarbij een perfect stukje werk heeft afgeleverd. Iedereen die een expeditie of 4x4 camper wil bouwen, modificatie uit wil laten voeren enz enz kan er terecht voor kwaliteitswerk voor een redelijke prijs.


Maandag 26 mei 2008: 34 graden en in de nacht regen.

Chiangmai:

Susan schiet wakker en roept ineens “Ad het is al elf uur!’. Als ze me niet had geroepen was het zeker na de middag geworden voor ik uit bed was gekomen. We ontbijten met een cakeje en kleden ons dan aan. Als ik het stroomverbruik van de airco bekijk, zie ik dat we in 17 uur maar 3kw hebben verbruikt en dat is echt een heel stuk minder dan voor ons vertrek. De airco’s zijn weer perfect te regelen, zijn stiller en gebruiken maar 30% van de stroom.
 



Dan ruimen we de camper op en zorgen ervoor dat we weer kunnen zitten. Alle spullen die we mee hebben genomen van thuis liggen nog op de bank. Rond 2 uur gaan we met Kees en Els een Noodlesoepje eten en rijden dan door naar de douane. We hebben nu een nieuw visum, maar de auto moet 5 juni het land uit. De mensen zijn heel vriendelijk en zonder problemen krijgen we 2 maanden extra, dus kunnen we nu tot het einde van ons, in Nederland gekochte, visum blijven.
 



Vandaaruit rijden we naar de Carrefour en spreken we af dat we geen snoep kopen. Normaal hebben we 10 euro eten en 20 euro snoep en dat wordt te gek. Dat is nog eens echt discipline hè !!!! Nu moet ik zeggen dat we meer dan 10kg snoep uit Nederland mee hebben genomen. Ok, beetje minder discipline. We kopen een kar vol vlees, brood, beleg enz enz en zijn dit keer maar 15 euro kwijt. We gaan een beetje op de centjes letten de aankomende maanden, als dat lukt. We komen straks weer in Kuala Lumpur en daar zijn van die snoepwinkels voor volwassenen, computer en foto shopping centers heten die. Je kunt maar ergens aan verslaafd zijn. Een nieuwe fotocamera ( Canon D40) heb ik tijdens de weken in Nederland al gekocht en nu heb ik geen wensen meer. Bij terugkomst wordt de lucht al heel snel donkerder en we verwachten weer een frisse bui. We besluiten om maar uit eten te gaan. Als we de boodschappen in de koeling leggen blijkt het al half 7 en aangezien het specifieke restaurant waar we heen wilden gaan om half 8 sluit, en de donkere lucht ineens afdraait, gaan we toch maar koken. Susan en Els koken een potje en ik ga de verslagen maken. Als ik dan mijn e-Mails check zie ik een mailtje van de ANWB klantenservice.

We hadden door een meningsverschil het lidmaatschap opgezegd omdat we dachten dekking te hebben voor het wereldwijd versturen van onderdelen en dit bleek niet zo te zijn, toen we problemen hadden met onze ruit. Na persoonlijk mailcontact met Maurice van de ANWB is er in ons voordeel toch iets geregeld. Als je de voorwaarden goed leest blijkt dat je het verzenden aan de ANWB over moet laten, maar toen we de ANWB belden met onze problemen, kregen we te horen dat we alleen Europa service hadden. Dus hebben we de ruit zelf op laten sturen. Toen de ruit eindelijk aankwam in Nepal bleek deze ook kapot te zijn. Dus weer een ruit laten komen, en dit keer heeft Hugo van Expeditie voertuigen zelf een krat gemaakt die wel bestand was tegen een vlucht naar Nepal. Alles kwam toch nog goed maar het hele verhaal heeft ons ergens tussen de 1500 en 2000 euro gekost. Vandaag krijgen we heel goed nieuws van de ANWB. Eigenlijk hebben we geen recht op de vergoeding, maar de ANWB heeft ons toegezegd 500 euro over te maken en dat is echt tof. We hadden alleen de eerste vlucht geclaimd (van de ruit die kapot aankwam) en nu krijgen we het bedrag van beide vluchten exclusief btw. We hebben natuurlijk meteen ons lidmaatschap weer actief gemaakt en willen bij deze de ANWB en met nadruk Maurice bedanken voor de goede service. Mede dankzij de ANWB is het leed van de kapotte ruit een stuk kleiner geworden.

Rond 22:00 gaan we nog een filmpje kijken in bed en is het tijd om te gaan slapen.


Dinsdag 27 mei 2008: 34 graden en droog. (Om 21:00 uur nog 29 graden)

Rond Chiang Mai:

Vanmorgen ben ik en keer vroeger uit bed als Susan. Zelfs om half 12 is ze niet uit bed te krijgen en aangezien het ochtendhumeur dit keer tot de middag reikt ga ik maar buiten kijken. Ik doe wat karweitjes voor Kees, zoals de sala (tuinhuisje) aan de grond vastzetten, de ventilator afschermen met een plaat tegen de regen. Dan is het tijd voor het betere werk. Ik vervang het relais in de lier en het ding werkt weer als nieuw. Nu kan dat wel kloppen, want het ding is nieuw en heeft nog nooit gewerkt. Toen we hem de eerste keer zonder belasting testen ging hij meteen in rook op. We hebben het ding ook niet nodig gehad en dat is maar goed ook. Maar voor Mongolië vind ik het toch wel fijn een werkende lier te hebben. Daarna ga ik nog even een temperatuur sensor monteren onder de auto, zodat we binnen in de truck de buitentemperatuur kunnen zien.

Dan komt Susan de camper uit en ga ik wat foto shoppen. Ik heb wat fotoshop videotrainingen bij me en ga daar eens doorheen bladeren. De tijd vliegt en Susan gaat het vlees marineren en de groenten snijden en het koken doen we samen. Susan roerbakt de groente, ik het vlees en Els maakt de rijst. Als ik even buiten naar de honden ga kijken zie ik dat ze het leven van een leguaantje aan het verkorten zijn. Ze spelen met het kleine ding wat dapper van zich af bijt. Helaas is ie niet bestand tegen het geweld van twee honden en ik besluit maar eens te gaan helpen. Ik jaag de honden weg en wil de leguaan oppakken om hem ergens in het hoge gras neer te zetten. De leguaan denk dat mijn vingers worstjes zijn en hapt vol in mijn vinger. Ik had natuurlijk eerst gekeken of hij tandjes had en toen ik een mondje zag als een Thais omaatje ( zonder gebit) durfde ik het wel aan. Ik tilde uit een reflex mijn hand op en daar hing ie zielig aan mijn vinger. Ok dan maar terugzetten en een stokje pakken. Helaas vond ie het stokje niets en wilde hij daar niet in bijten. Toen maar een stuk bamboe gepakt en hem daar mee opgetild en hem zo in het veilige veld gezet. Helaas voor het beestje vonden de honden het leuk om verstoppertje te spelen en jaagden achter de leguaan aan. Toen ik een van de honden met zijn bek zag schudden, en er een stukje leguaan tussen zijn tanden uit stak was het duidelijk dat mijn werk voor niets was geweest. Ja, dat is de wet van de natuur, de sterksten overleven de zwakkeren. Dan gaan we eten en daarna naar bedje toe.

 




(Zo maar een foto die samengesteld is uit 4 foto’s, creatief met kurk…. Photoshop bedoel ik)
 
Vanmorgen weer iets vroeger uit bed om 9 uur sta ik in de badkamer. We zijn nu dus weer aan het tijdverschil gewend. Ik open de garage en ga twee overspanningbeveiligingen monteren. Eentje komt direct tussen de externe stroom aansluiting en de andere aan de uitgang van de spanningsstabilisator. Mocht de stabilisator een keer over de rooie gaan en een veel te hoge spanning op de uitgang zetten dan ploffen er een paar zekeringen uit en blijft de omvormer tenminste heel. Ook moet het nu een beetje beter bestand zijn tegen bliksem schade. Een volle inslag is dodelijk voor de elektronica, maar een inslag een paar honderd meter verderop moet het nu kunnen overleven. Dan ga ik koken. Kees en Els moeten nog wat dingen regelen en dus zijn we alleen. Ik heb nog alle spulletjes om Tom Kha Kai te maken. Kokossoep met kip en champignons.
 
Na het eten duik ik weer achter de pc om weer wat bij te leren in fotoshop. Ik kan daar uren mee klungelen. Dan ineens steekt er een wind op en moet ik snel naar buiten om Susan mee te helpen de sala wind- en regen vast te maken. Er moeten wat bamboeschotten voor gezet worden anders dan regent het binnen. Als de wind opkomt kun je er de klok op gelijk zetten, de regen komt dan heel snel. Inderdaad, we zijn net klaar met de sala en met het afhalen van de was en het komt met bakken uit de hemel. Gelukkig zitten we lekker hoog en droog en is de regen net zo snel weer voorbij als dat ie begon. Als je dan naar buiten gaat is alles ook weer droog. Behalve dan de grond waar we op staan, een grote klei modderpoel. 
 
Rond 6 uur gaan we koken en Susan maakt de groenten en ik het vlees. Het is een mengelmoesje van 500gr varkens en 300gr rundergehakt. De rest is gemakkelijk. Sate marinade er bij, rode pepers, peper, kokosmelk, suiker, op een hoog vuur rullen. En dan smullen maar. Na het eten doen ik en Susan de afwas en dan zitten we nog gezellig tot een uurtje of half tien te buurten met Kees en Els. 
 
Daarna, zoals elke dag, ga ik dan het verslag maken en speel nog even met fotoshop voor ik ga slapen. Susan ligt ondertussen in bed een boek te lezen over Afganistan. Het boek heet De Vliegeraar, wat ze even van Els te leen heeft om te lezen.









Copyright © door Een reis rond de wereld Alle Rechten Voorbehouden.

Gepubliceerd op: 2008-05-29 (3594 maal gelezen)

[ Ga terug ]
Content ©
Volg onze reis online, 5 jaar met de DAF de wereld door


PHP-Nuke Copyright © 2005 by Francisco Burzi. This is free software, and you may redistribute it under the GPL. PHP-Nuke comes with absolutely no warranty, for details, see the license.
Pagina Rendering: 0.05 Seconden