Welcome to Een reis rond de wereld

Travel now and work later

Hoofdmenu

Translate to any language, choose your language here above..



Reisverhalen
Wereldreis op datum:
2009

Wereldreis per land:




Favoriete links


Terugblik op.. (pdf)


De camperbouw en de dagelijkse bezigheden


Info & materialen


  
1 t/m 11 mei 2008





Donderdag 1 mei 2008: 13 graden maar wel een lekker zonnetje.

We worden om 4 uur Nederlandse tijd wakker en kunnen niet meer slapen. Omdat het voor ons al 1 uur ’s middags is zijn we klaarwakker. We krijgen de befaamde vliegtuig omelet, een broodje en wat te drinken en heel langzaam zie ik de mensen rond om ons heen wakker worden. Ik ga even in de wachtrij staan voor de toilet en na 10 minuten is het mijn beurt om even op de pot te gaan zitten. Gelukkig hebben ze hier een echte wc en geen gat. We hebben nog 3 uur te gaan en doordat er een nieuwe bioscoop film wordt gedraaid zijn er al weer 2 uur voorbij voor we er erg in hebben. Dan zien we de landerijen rond Schiphol en zetten we de landing in. Heel zachtjes raken de wielen de grond en zijn we weer in ons geboortelandje. Ik wilde zeggen thuis, maar ja we hebben geen huis meer!
 



Dan begint de lange weg naar de bagagebanden. Als we daar aankomen liggen de eerste koffers al weer op de band. Na tien minuten zien we onze koffers dichterbij komen en na ze op een karretje te hebben gegooid lopen we door de douane. Ome Frans, Tante Corrie, Alda, Jan (schoonouders) en last but not least Bianca, Kim en Wendy ( onze tweeling-duikdochters met hun moeder) staan ons al op te wachten. We vliegen een voor een iedereen om de nek en ik sta ervan te kijken hoe groot Kim en Wendy in de 13 maanden zijn geworden. Ze waren 13 toen we afscheid namen en toen nog kinderen. Nu zijn ze omgetoverd in twee volwassen meiden en ik zou ze op straat niet eens meer herkent hebben. Er vloeien wat tranen van blijdschap en er zijn zoveel mensen, dat we ogen en oren te kort komen. Wat hebben we ze allemaal gemist. Ome Frans en Tante Corrie gaan vandaag naar Amsterdam en maken er zo een mooie dag van. Susan rijdt met haar ouders mee en ik ga met de meiden en Bianca richting Hapert.

(De foto’s van de ontvangst op schiphol volgen nog, Bianca heeft foto’s gemaakt maar die staan nog op haar pc)

De rit vanaf Schiphol duurt altijd lang maar deze keer vliegt de tijd voorbij en gezellig buurtend zijn we al snel in Hapert. Kim, Bianca en ik zitten gezellig te buurten en Wendy, nog moe van het rampenkamp, waar ze net gisteren van terug zijn gekomen, kan haar ogen niet openhouden en ligt lekker te ronken. We zijn eerder in Hapert dan de ouders van Susan en gelukkig hebben we de sleutel en hoeven we niet te wachten. Na 5 minuten komen ook Susan en haar ouders aan en het eerste wat we doen is een verlanglijstje maken voor de snackbar. Ik en Bianca, en de achter in de auto nog steeds slapende Wendy, rijden even naar de snackbar die 500m verderop zit. Wendy is echt moe. De deuren zijn al meerde keren met en behoorlijke knal dichtgeslagen, maar er komt geen reactie vanaf de achterbank. Pas als we de auto starten wordt ze wakker.
 



Ik geef mijn verlanglijstje af bij de snackbar en reken even, voor Thaise begrippen, een kapitaal af. Ja, de prijzen zullen wel even wennen worden hier. Als we weer terug zijn en met zijn allen aan de grote tafel zitten te genieten van de culinaire hoogstandjes (frikandel speciaal, hamkaas soufflé en friet speciaal) heb ik een gevoel alsof we een paar weken weg zijn geweest. Heel vreemd. Alles voelt heel gewoon aan. Als toetje krijgen we nog oranje appelgebak en rond 4 uur nemen we afscheid van Bianca, Kim en Wendy, ik wilde zeggen Bianca en de kids, maar kan het nog net inslikken. De dames zijn al bijna volwassen. Wat 13 maanden verschil toch kan doen! De dames moeten haast gaan maken, want ze moeten vanavond mooi zijn, ze komen namelijk op tv. Ze zitten in het publiek van de live show twinsz. Susan en ik gaan naar boven om onze spullen uit te pakken en als ik het dekbed aan de kant sla zie ik een verrassing op het kussen liggen. Aan de kant van Susan ligt een zak spekjes en aan mijn kant een zak drop mmmmmm dat is lekker thuiskomen. De zak drop wordt natuurlijk direct opengemaakt en mijn mond vult zich meteen met water. Als ik een dropje in mijn mond steek proef ik de zoute smaak die ik al een tijdje niet meer heb geproefd. Toch lekker om weer in Nederland te zijn.

We hebben net een paar dingen uit onze rugzakken geladen en daar komen Roel (broer van Susan), Ilona (schoonzusje) en Britt (ons nichtje) op bezoek. Wat gezellig! Britt wil weliswaar in eerste instantie niks met ons te maken hebben, maar na even geduld begint het ijs toch te smelten en moeten we allebei uit haar boekjes voorlezen. De minuten lijken seconden en de tijd vliegt voorbij. Ook Jan de jongere broer van Susan komt nog op bezoek en het is eigenlijk etenstijd, maar door al die drop, de friet en het machtige appelgebak zitten we nog helemaal vol, dus slaan we het avondeten maar een keer over. De schaal met poffertjes die gaat er nog wel in en dan is het al weer kwart over 8. We zitten voor de tv gekluisterd, want de dames komen op tv. Elke keer roept Susan kijk daar zitten ze, als ik dan kijk is er al weer een paar seconden voorbij en mis ik ze keer op keer. Maar dan ineens zie ik de twee bekende koppies in beeld. Het zijn nu twee bekende Nederlanders geworden. Al ze nog maar met ons willen praten nu ze bekende Nederlanders zijn......... Natuurlijk niet door Jan, Alda en Jan jr, maar meer door het feit dat het voor ons, door het tijdsverschil, al 3 uur in de nacht is, vallen onze ogen bijna dicht. Het is tijd om onder ons dik donzen dekbedje te kruipen. Nog even check ik de email en beantwoort er nog paar en dan vallen de luiken dicht en vallen we als een blok in slaap.


Vrijdag 2 mei 2008: 20 graden.

Om half 7 zijn we al klaarwakker. Ja, voor ons zou het in Thailand al 12 uur zijn en van dat tijdsverschil zullen we nog wel een paar dagen last hebben. Susan loopt even naar haar broer om scheerschuim te halen en ik ga aan de slag met het maken van de verslagen. Ik zit overeind in bed en mijn borst steekt boven het dekbed uit. Heel raar als ik mijn hand op mijn borst leg voelt het koud aan. Dat was in Thailand wel anders. Daar plakt heel de dag je lijf en voelt het warm aan. Vandaag gaan we met Bianca, Kim en Wendy naar de sauna. Wij en de meiden hebben er zin in. Marcel, de man van Bianca, moet vandaag werken en kan jammer genoeg geen vrij krijgen. Marcel, we zullen aan je denken als we lekker liggen te zweten!. We zien elkaar volgende week, want dan gaan we naar de Efteling samen met de dames, Marcel en Roy. Toen we voor onze reis vertrokken was er een nieuwe attractie bijna klaar en die willen we nu gaan bezoeken. De vliegende hollander heet ie, ben benieuwd! Maar eerst naar de sauna.

De buren van Bianca hebben een tweede autootje en zij heeft gevraagd of wij die een paar weken kunnen lenen. Dat is totaal geen probleem en daar maken ze ons wel heel blij mee. Dan zijn we niet op anderen aangewezen als we in deze 3 weken iemand willen gaan bezoeken. Onze dank is groot en dat gaan we met hun buren wel goedmaken. Wat is het toch fijn om echte vrienden te hebben. Weken hebben we liggen dromen over deze vakantie in eigen land. Het is in het echt nog mooier als in onze droom, dat we eindelijk onze vrienden en familie weer in onze armen kunnen sluiten. Om kwart over tien zijn we bij Bianca, Marcel en de kids Het is echt jammer dat Marcel vandaag moet werken en dus niet mee kan naar de sauna. Toen we nog in Nederland woonden, gingen we regelmatig met zijn allen een dagje zweten in de sauna, en dat was elke keer weer super gezellig. Ik loop met Marcel even naar hun buren voor de auto. Ze hebben een Ford Mondeo stationcar die ze naar de sloop willen brengen en die kunnen we 3 weken lenen. Hij heeft aan de linker achterkant een beetje schade en de voorbumper heeft een klap gehad, maar de auto is echt boven verwachting. Wel lief van ze, dat we de auto mogen lenen. Wij willen het niet voor niets en ik stel voor om een maand de verzekering en belasting te betalen. Zo zijn wij geholpen en hebben zij geen extra kosten.

De dames staan al te popelen om naar de sauna te gaan en ik moet het gezellige gesprekje met de buurman afbreken, want ze kunnen geen minuut meer wachten om te gaan. We zijn naar Eindhoven gereden met de auto van de ouders van Susan en in Eersel ging het al fout. Susan wil bij het stoplicht even de binnenspiegel goed zetten en ineens hoor ik knak en toen oh jee. Susan zit nog steeds achter het stuur en heeft de binnenspiegel in haar hand. Dat moeten we morgen eerst even op gaan lossen. Om kwart over 11 staan we binnen bij Sauna Geldrop, een sauna waar we vroeger veel tijd hebben doorgebracht. Heel de dag vermaken we ons en buiten het zweten om eten we ons helemaal ziek aan al de lekkere dingen die we in Thailand niet kunnen krijgen.

Het is echt super gezellig en de uren vliegen voorbij. Rond tien uur vallen de ogen van Susan en de meiden dicht en wordt het tijd om naar huis te gaan.
Het is een half uurtje rijden en na dit ritje nemen we afscheid van Bianca, Kim en Wendy. Ik ga de geleende auto eens proberen. Het is even wennen om weer rechts te rijden, maar na 5 minuten weet ik al niet beter meer. Ik ben benieuwd hoe dat dadelijk in Thailand weer gaat als we weer links moeten rijden. Maar daar hoeven we ons de eerste 3 weken nog geen zorgen om te maken. De auto rijdt echt heerlijk, hij is super stil en van de kleine schade merk je helemaal niets als je er mee rijdt. Het is al weer elf uur als we thuis in Hapert aankomen en na nog even met schoonouders gebuurt te hebben, met een paar zware ogen, kruipen we snel onder ons heerlijke warme dekbedje.

3 t/m 6 mei 2008: familiebezoek in Oostenrijk.

Woensdag 7 mei 2008: rond de 20 graden.

Na het ontbijt rijden we met onze limousine naar Eindhoven om als eerste boeken en landkaarten te gaan kopen van China, Mongolië, Rusland, Finland, Noorwegen, Zweden en Denemarken. Op de Kleine Berg in Eindhoven zit een speciale boekenwinkel die echt alle reisboeken en landkaarten op voorraad heeft. De winkel heet “Landschap Reisboekwinkel” en is te vinden op het internet op de URL http://www.landschapreisboekwinkel.nl. Tel. 040 256 96 53
E-mail info@landschapreisboekwinkel.nl. We werden netjes geholpen en op een Rusland kaart na konden ze alles uit voorraad leveren. De kaart van Rusland kunnen we eind van de week ophalen en als we de winkel 170 euro lichter en 5 kg zwaarder weer verlaten besluiten we om als eerste naar mijn broer Frank te rijden.

Als we in de auto stappen stel ik voor om toch de route te verleggen en even op de koffie te gaan bij Rene en Karin. Helaas zijn ze niet thuis en rijden we naar het noorden van Eindhoven om mijn broertje te gaan bezoeken. Wonder boven wonder is hij thuis en hebben we een uurtje gezellig zitten praten. De kinderen zijn behoorlijk gegroeid in de 13 maanden dat we weg zijn geweest.

Rond 2 uur nemen we afscheid en rijden we richting de Witt in Schijndel. Hier hebben we een jaar geleden voor tienduizenden euro’s spullen gekocht om onze truck te bouwen. Susan heeft honger en we besluiten bij de Burgerking even te stoppen. Als ik mijn jas wil pakken, waar in de zak mijn portemonnee zit, blijkt die niet in de auto te liggen. Die ligt dus nog bij Frank en na het eten rijden we terug naar mijn broer en nemen we na 5 minuten weer afscheid. Als we aankomen bij de Witt weten de verkopers nog wie we zijn. Er zijn er bij die zelfs onze website volgen en de caissière heeft zelfs op de site gezien dat we getrouwd waren. We worden weer super geholpen en kopen een nieuw serviceluik, delen van het zonnescherm en kit. Alles wat de Indiërs er af hebben gereden, wordt nu nieuw aangeschaft. Ook vraag ik even of er iets te regelen valt in verband met 6 led lampen die na een week al kapot waren. Ik heb de kapotte lampen niet bij me en had ook totaal niet verwacht dat ik nieuwe zou krijgen zonder de oude in te leveren. Ik had wel foto’s gemaakt van de kapotte lampen en daarop kun je wel duidelijk zien dat er van sommige lampen nog maar 10% van de leds branden. De manager wordt erbij gehaald en ook die herkend ons. Dan gebeurd er iets wat ik totaal niet had verwacht. Zonder een enkel probleem zegt hij “Ja, we hebben in het begin heel veel problemen gehad met die LED lampen en aangezien jullie nu niet de mogelijkheid hebben om de kapotte lampen in te leveren: Pak maar gewoon 6 nieuwe lampen en de oude mag je weggooien” Dit is nou eens super service. De lampen kosten 19,95 euro per stuk en dus schenkt hij me 120 euro! Elke keer als we problemen hebben, wordt het bij de Witt in Schijndel super netjes opgelost en iedereen die betaalbare spulletjes nodig heeft op het gebied van camperbouw zou ik adviseren om die bij de Witt in Schijndel te kopen. Je vindt de spulletje nergens goedkoper en zelfs bij de bodemprijzen blijft de service super. We hebben tijdens de bouw natuurlijk wel voor tienduizenden euro’s gekocht maar de service daar is net zo goed top als je voor een paar kwartjes koopt.

Na het bezoek aan de Witt gaan we richting een Oom en Tante van Susan. Gelukkig is Ome Dolf thuis en zitten we uren gezellig te buurten. Rond 18:00 uur nemen we afscheid, want we gaan uit eten met Ad en Yvonne bij de Bamboo Inn in Hapert. Ad is een ouwe vriend van mij, waar ik vroeger altijd mee ging stappen. Het is al laat en om 19:00 uur hebben we afgesproken. Het is al laat en het zal spannend worden of we 19:00 uur wel halen. Maar ik hoef me niet druk te maken, want Ad was vroeger nooit op tijd en altijd een uurtje te laat. Als we om 19.05u thuis aankomen is Ad nog nergens te bekennen en als Ad en Yvonne 10 minuten later aan komen rijden valt mijn mond open. Een kwartier te laat, dat is echt uniek. Samen lopen we naar de Bamboo Inn en de tijd vliegt voorbij. We hoeven niet eens om de rekening te vragen, want die komen ze als hint zelf al brengen. Ik geloof dat we het pand moeten verlaten. Het is al 23:15 uur als we terug naar huis lopen. Gezellig zitten we thuis nog een uurtje te buurten en dan worden bij alle twee de dames de ogen zwaar en nemen we afscheid. Dit was weer een super gave dag en we hopen dat er nog meer zullen volgen.


Donderdag 8 mei 2008: 21 graden

Na een heerlijk ontbijtje gaan we met zijn allen naar Oirschot. Bij de Heilige Eik, midden in de natuur, staat een kapelletje en daar wordt een mis gehouden. Het is een soort familie reünie waar de familie van Hout elk jaar bij elkaar komt. Ik had niet verwacht dat ik nog ooit, en zeker niet in deze 3 weken, een mis bij zou wonen. Er zit een goed klinkend orkest en meerdere Brabantse artiesten zingen tijdens de mis liedjes in het dialect. Na de mis lopen Susan en ik een half uurtje door de bossen en langs kleine riviertjes. Ik wist als stadsmens niet dat Brabant zo mooi was. De palmbomen zijn vervangen door dennen en loofbomen, maar de muggen zijn hier in nog veel grotere getale aanwezig. Een klein riviertje baant zich kronkelend een weg door de bossen om te eindigen in een meertje. Langs de kant staan de bloemen, mooi gekleurd, in bloei en het is eigenlijk net zo mooi als de tropische vegetatie in Thailand. We horen het water ruisen als het door een kleine stuw moet en op de achtergrond fluiten de vogeltjes. Raar eigenlijk dat we dit nu meer genieten dan vroeger!

Rond en uurtje of 3 rijden we terug naar Hapert en begint de honger weer toe te slaan. We zitten lekker warm buiten onder de grote parasol te genieten van de zon. Het weer zit echt mee. Het is zelfs warm en dat hadden we niet verwacht. De weersvooruitzichten zijn super en we hadden verwacht dat we 3 weken zouden bibberen van de kou. Gelukkig zijn we snel gewend aan de lagere, maar heerlijke temperaturen. Jan, Roel, Ilona en Britt komen op bezoek en tegen etenstijd lopen Susan en ik naar de snackbar om voor iedereen friet en frikadellen te halen. Na het eten rijden we naar de peettante van Susan en door de gezelligheid vliegt de tijd voorbij. We gaan nog even kijken naar de bouw van hun nieuwe appartement, en kijken onze film van Thailand. Dan is het al weer tijd om afscheid te nemen en terug naar Hapert te rijden.


Vrijdag 9 mei 2008: 22 graden.

Al vroeg gaan we ons bedje uit en springen onder de douche. In de truck moeten we een beetje water sparen en douchen we ons met een liter of 5 water. Het is nu wel lekker dat we nergens naar hoeven te kijken en we zo veel water kunnen gebruiken als we willen. Nog steeds blijven we spaarzaam, maar kunnen toch iets ruiger doen. Ik typ nog snel even ons reisverslag en bekijk mijn mails. Het wordt een drukke week. Vandaag gaan we naar de Efteling, morgen naar Den Haag voor het aanvragen van de Thailand visa, Woensdag naar de Biesbosch, donderdag naar België, vrijdag naar Den Haag voor de visa op te halen en zaterdag sluiten we hopelijk de week af met een bezoek van Gebi en Marion. 2 Zwitsers die we in Nepal hebben getroffen. Ze willen ons helemaal vanuit Zwitserland een bezoekje komen brengen. Zondag is het dan Moederdag en is er al weer 30% van onze vakantie voorbij.

Na het ontbijt, om negen uur, rijden we weg richting Kaatsheuvel. We hebben daar afgesproken met Marcel, Bianca en hun kinderen en we moeten ons haasten, want we anders komen we te laat. Als we het grote parkeerterrein op rijden staan er nog niet echt veel auto’s, zouden we geluk hebben en er weinig te doen zijn? Als we uitstappen zien we dat onze vrienden 10 meter verder staan en ook net uit hun auto kruipen. Alle twee zijn we 5 minuten te laat, maar komen we toch tegelijk aan.
 



Bij de ingang hoeven we niet te wachten. Met een uitgeprint A-4tje en mijn Airmiles pas kunnen we zo door de controle naar binnen lopen. Even lijkt het toch nog erg druk, maar dat komt omdat iedereen voor de interne poorten moet wachten tot ze om tien uur het park in kunnen. Het dagje is super gezellig en er wordt wat af gelachen. Als eerste willen we naar de Vliegende Hollander, deze attractie was een jaar geleden nog niet klaar en we hadden hem alleen van de buitenkant gezien. Het was zo leuk dat we zelfs twee keer de attractie bezocht hebben. De wachttijden zijn elke keer tussen de 10 en 40 minuten en de tijd vliegt door ons gebuurt in een flits voorbij. Ik kan de verleiding niet weerstaan en stop 1,60 euro in de frikadellenautomaat en vind dat er wel een heel klein stukje vlees in ligt voor dat geld.
 



De python en de bobbaan zijn nog goed te doen en zelfs de Vliegende Hollander overleven we zonder achteruit te eten. Als we door de donkere gangen lopen richting de bootjes van de Vliegende Hollanders staan we versteld van de details en afwerking. Het is echt net of je een eeuw terug gaat in de tijd. In de haven, ofwel de plaats waar je in de boten moet stappen ziet er alles gezellig uit. Zo zouden ze een uitgaansgelegenheid moeten maken helemaal in Efteling stijl, dat lijkt ons wel gezellig. Als de boot uitvaart gaan we het donker in, ineens begint het te misten en steekt er een storm op. Het begint te waaien en zelfs te regenen als we de duisternis in varen. Dan ineens vliegen we vooruit en na een paar seconden gaat de boot steil omhoog en remt op een steile helling om daar tien seconden te parkeren. De boot komt weer in beweging en we gaan met een rotgang omhoog voordat we buiten terecht komen. De boot valt een meter of twintig steil naar beneden en als een achtbaan zoeven we over de rails. Dan nog een afdaling waarbij de boot met metershoog watergespetter bijna tot stilstand komt. Dit is echt gaaf!
 



We denken dus dat we nu tegen alles bestand zijn. We gaan naar de vogel rock, een achtbaan in het donker. Als we uitstappen willen mijn hersenen rechts af, maar mijn benen vinden links leuker. De coördinatie is ver te zoeken. Marcel is helemaal onder de indruk en kan het achteruit eten nog net voorkomen. Deze attractie is dus niet voor herhaling vatbaar. In de carnaval, met het meest irritante en hangend blijvende deuntje kunnen we even uitrusten. Voor de kenners ta, ta ta taa, ta ta, ta tataaaaaaa, brrrrrr. Dat deuntje gaat door merg en been en is niet meer uit je hersenen te verwijderen. Elke keer als ik deze dag aan iets moet denken is het eerste wat in me op komt... ta,ta ta taaaaa enz enz.
 



We hebben alle attracties gehad vandaag en als een van de laatste nemen we nog even plaats in de pirana, de waterbaan waar je eigenlijk nooit droog uitkomt. Omdat we met zijn zevenen zijn verdelen we ons in 2 groepjes. De kinderen gaan eerst en de grote mensen moeten in een eigen bootje. De meiden vonden dat moeder veel te veel herrie produceert wat als een hoop gegil uit haar mond komt. Daarom willen ze alleen. De kinderen vertrekken een bootje eerder en na een paar minuten varen komen we zo dichtbij dat we ze zelfs inhalen. Ze hebben mazzel want we zitten langs elkaar vast in een stroomversnelling en doordat de meiden flink schommelen en een andere boot hun nog een zetje geeft, worden ze naar voren gekatapulteerd en halen we ze net niet in. Er klinkt ook een leuk Zuid Amerikaans muziekje en Susan en Ik krijgen weer kriebels om te dansen. Straks in Zuid Amerika gaan we proberen om een dansschool te vinden om onze salsa kennis een beetje op te halen. We zijn redelijk droog gebleven tot we bij de laatste stroomversnelling een glas water over onze ruggen krijgen. Zo voelt het in ieder geval. Mijn broek en rug zijn drijfnat en gelukkig is het lekker warm weer en droogt alles snel.

De tijd vliegt en voor we het weten is het al weer tijd om naar huis te gaan. We nemen afscheid van onze vrienden en rijden weer richting Hapert om daar bij de Bamboo Inn te gaan eten. Het Aziatische buffet smaakt heerlijk en voor 14 euro pp eten we ons buikje helemaal vol. Thuis vullen we de visa formulieren alvast in en gaan dan slapen.


Zaterdag 10 mei 2008: 23 graden.

Vandaag wordt weer een drukke dag, na het ontbijt, zo rond half 9, stappen we in de auto om naar Den Haag te rijden. We moeten ons Thailand visum aanvragen en dus twee keer naar Den Haag, een keer om het aan te vragen en dan een paar dagen later om het weer op te halen. Het is redelijk rustig op de weg en op een paar kleine files na schiet het goed op. Rond een uur of 11 arriveren we in Den Haag en parkeren we op een kleine kilometer afstand van de ambassade af. Het is heerlijk weer en we lopen lekker in het warme lente zonnetje richting het adres van de ambassade. Als we er zijn blijkt deze verhuisd te zijn, maar gelukkig zit hij slechts een kilometer hier vandaan. Het is even zoeken, maar nog ruim voor sluitingstijd lopen we binnen bij de Thaise ambassade. De visum aanvraag formulieren hadden we thuis al ingevuld en dus stonden we 50 euro lichter, na een kwartiertje al weer buiten. Onderweg komen we nog wat mooie gebouwen tegen en maken wel een foto maar gaan niet naar binnen.
 



Vrijdag gaan we weer terug en maken we er wel weer een cultureel dagje van. Dan is het weer 2 uur rijden om uiteindelijk bij MSI COMPUTERS in Son aan te komen. Onze laptop heeft problemen en moet worden hersteld. We hebben nog garantie en kunnen op de reparatie wachten. Het duurt wel een hele tijd voor het moederboard vervangen is. Als we hem daarna terug ontvangen, moet ik het natuurlijk even controleren en schakel de PC in. Nu doet hij echter helemaal niets meer. Pas na het even loshalen van de accu werkt hij weer. Misschien een rot contact in de accu aansluitingen???? We gaan hierna nog even bij Philip op de koffie, hij is de jongen die mijn zaak heeft overgenomen en hij blijkt het goed voor elkaar te hebben. Zonder personeel is er best nog wel geld te verdienen in de reparatie van bruingoed en computers. Rond half 7 nemen we afscheid en rijden we even naar een paar oude vrienden van ons. Als Renee de deur openmaakt schrikt hij zich kapot... NU AL TERUG ROEPT HIJ. Ja, maar alleen voor 3 weken. Het is echt gezellig en de tijd vliegt. Onze magen beginnen een beetje te rommelen en nemen afscheid om naar de AH te rijden voor het kopen van een stokbroodje en wat lekkers voor erop. Op weg naar huis, in de auto, maakt Susan lekkere stokbroodjes voor mij klaar en is het net een soort picknick. Thuis nog even bijkletsen met Jan en Alda en dan lekker ons bedje in.


Zondag 11 mei 2008: 26 graden.

Ik slaap nogmaals uit, want gisteren weer te lang achter het internet gezeten. Jan en Susan maken de brunch klaar, die we om 10.30u hebben afgesproken met de hele familie.









Copyright © door Een reis rond de wereld Alle Rechten Voorbehouden.

Gepubliceerd op: 2008-05-12 (3249 maal gelezen)

[ Ga terug ]
Content ©
Volg onze reis online, 5 jaar met de DAF de wereld door


PHP-Nuke Copyright © 2005 by Francisco Burzi. This is free software, and you may redistribute it under the GPL. PHP-Nuke comes with absolutely no warranty, for details, see the license.
Pagina Rendering: 0.06 Seconden