Welcome to Een reis rond de wereld

Travel now and work later

Hoofdmenu

Translate to any language, choose your language here above..



Reisverhalen
Wereldreis op datum:
2009

Wereldreis per land:




Favoriete links


Terugblik op.. (pdf)


De camperbouw en de dagelijkse bezigheden


Info & materialen


  
11 t/m 19 april 2008





Vrijdag 11 april 2008: rond de 40 graden.

We slapen een lekker uit en rond half tien gaat Susan de website updates die ik heb gemaakt nakijken. Ik maak door mijn snelle typ kunsten nog al wat fouten en dan is Susan de reddende Engel. Omdat het buiten zo enorm heet is blijven we lekker in de truck. De airco draait weer volgas en maakt het heerlijk koel binnen. Ik ga backups maken van de laptops en als die draaien ga ik toch even buiten kijken. Ik moet namelijk de watertank vullen. De slang is zo uitgerold en het duurt tien minuten voor de tank weer vol zit. Gelukkig hebben we een sediment filter, want het grondwater zit vol met zand. We hebben nu 11 dagen gedaan met 300 liter water, dus we zijn zuinig geweest. We douchen om de dag en gebruiken zelfs dan maar heel weinig water. We hebben in 13 maanden 9000 liter water verbruikt en dat is netjes. We gaan lekker buiten onder het afdak zitten en eten weer sushi, we hadden gisteren veel te veel gekocht en die smaakt vandaag nog net zo lekker als gisteren. Vermoedelijk omdat ze vacuüm verpakt zijn.

Dan gaan we de kosten inboeken, want dat hebben we vanaf Maleisië niet meer gedaan. Ik had net hiervoor de nieuwste versie van True image op de pc gezet en die heeft een try en trail mode. Je kunt dingen installeren en als die niet bevallen ze weer van de pc afhalen. Eigenlijk zet hij ze op een aparte partitie en maakt de veranderingen pas na een druk op de knop op de gewone vaste schijf. Nu hebben ze dat heel leuk bedacht, maar ook dit systeem heeft haken en ogen. Ik zet dus dat systeem aan en begin met het invoeren van alle boekingen. Ik save zelfs regelmatig en denk mij kan niets gebeuren. Als we helemaal klaar zijn wil ik saven en hangt de computer. De aan uit knop was de enige redding. Ik start opnieuw op en kan mijn uitgaven bestand nergens meer vinden. True image houdt zich van de domme en om een lang verhaal kort te maken alles is dus weg. Je moet als je iets opslaat tegen de pc zeggen dat hij de wijzigingen permanent moet maken en dat gaat dus niet als hij hangt. Nu hoor ik jullie zeggen… illegale software, net goed. Nou nee, dit is legaal gekochte software. Ik had versie 10 van true image, maar die werkt niet op de nieuwe laptop. Dus vandaag kreeg ik een gratis upgrade naar versie 11. Dus legale software kan ook over de rooie gaan. Dan boeken we alles opnieuw in en komt alles, na 2,5 uur invoeren, toch nog goed. We eten een lekkere salade en dan is het bedtijd en is er weer een dag voorbij gevlogen. Ik heb nu alle 2 de laptops netjes gebackupt en dat nog wel op 2 harde schijven dus meer zekerheid kunnen we niet maken.


Zaterdag 12 April 2007: 43 graden buiten en 28 binnen.

Het was weer laat vannacht en dus slaap ik lekker uit. Het is echt genieten hier, een rustpuntje tijdens de reis. De dag brengen we door met een beetje niksen. Susan heeft haar dingetjes, zoals de was, poetsen, PSP spelen, boeken lezen en eten klaar maken. Toen ze van de week samen met Kees en Els in de Carrefour was, heeft ze 3kg aardappelen meegenomen en die wil ze voor vanavond koken en dan hebben we morgen lekker gebakken aardappelen. Echter als ik de gigantisch grote aardappelen zie, roep ik dat ze er beter friet van kan bakken. Daar zijn ze helemaal geschikt voor en vers gebakken friet is echt super lekker. Ze besluit dan maar om alle aardappelen te schillen en voor te bakken, zodat we voor morgenavond als Kees en Els weer terugkomen een feestmaaltijd hebben. Ze is er vervolgens wel de hele morgen en halve middag mee zoet, want Kees en Els hebben een mini frietpannetje en per keer kan er slechts een kleine portie frietjes in, maar dat maakt haar niets uit. Ze vindt koken leuk en we doen op het moment verder toch niks, omdat het daar absoluut te heet voor is. Ik maak de backups compleet op de 2 laptops en leer een beetje fotoshop. De Videotraining van Cris Orwig is echt een aanrader voor mensen die Photoshop cs(3) willen leren. Aan het eind van de middag maakt Susan de groenten klaar en ik mijn befaamde bief karamel. De vers gebakken frietjes en een berg mayonaise maken de boel compleet.

Susan doet de afwas en poetst het keukentje weer netjes en dan kijken we gezellig samen Sister Act 1, die ik gedownload heb en die we beiden prachtig vinden. Vandaag een kort verslag, want ja meer hebben we niet gedaan. Het is veel te warm om je eigen druk te maken dus stellen we al het werk tot morgen, overmorgen, volgende week enz enz uit.


Zondag 13 April 2008: 42 graden



Ruim een week geleden was het overdag 33 graden en nu wordt het elke dag heter en heter. De wind is warm en buiten is het ondraaglijk heet. We zitten eigenlijk de hele dag binnen in de koelte en leren wat Thai. Ik ben vandaag ook in de weer geweest met een leerboek voor Excel. Onze uitgaven en kilometers staan in Excel en ik wil de sheet aanpassen. Als eerste een paar extra velden gemaakt om de tol en luxe uitgaven te splitsen. Ook kan ik nu zien wat alleen het eten per dag kost per land. Niet dat we goedkoper gaan leven, maar gewoon om het later nog eens terug te kunnen kijken. We krijgen nog een email van Casper, die zijn truck heeft laten verschepen naar India. Hij heeft behoorlijk wat schade aan zijn truck door de verscheping. Wij zijn gelukkig geweest, zullen we dan maar zeggen. Hij rijdt terug naar Nederland en verscheept vandaar roro, ofwel via Grimaldi lines, een boot waar je op kunt rijden, naar Zuid Amerika. Wij hebben besloten te rijden via China en Mongolië, maar dat hebben we al gemeld geloof ik. Ik heb vandaag weer wat mails gestuurd naar een paar leveranciers voor reserve onderdelen. O.a. een relay van de lier is kapot en natuurlijk weer wat heen en weer gemailt naar de airco fabrikant. Verder weer leuke dingen geleerd in photoshop en weer wat films gedownload.

Morgen ga ik me verdiepen in de laders van de accu’s, we verliezen te veel water en ik wil daarom door de extreem hoge temperaturen de laadspanningen aanpassen. Normaal staat de lader in bulk op 28,8 volt, maar voor elke graad boven de 20 moet dit 50mv lager worden. Ik had het al een stuk verlaagt, maar toch blijven de accu’s teveel gassen. Maar dat is werk voor morgen. Rond 17.30u komen Kees en Els terug van een paar dagen Laos om hun auto weer 6 maanden in Thailand te kunnen invoeren. Ondertussen dat we gezellig bijkletsen, maakt Susan het eten klaar met roergebakken groenten, kant en klare hete krokante kip, die alleen gebakken hoeft te worden en de frietjes en natuurlijk niet te vergeten de mayonaise. Els voelt zich een beetje schuldig, maar is kapot van de reis en Susan vindt dat totaal geen probleem. Morgen kook ik dan weer roept Els. Hun auto heeft het weer goed gedaan de 1500 km die ze af hebben moeten leggen. Rond tien uur gaan we naar de truck Susan luistert nog even naar een cd met de muziek van Sister act 1 en ik schrijf nog even mijn verslag.
 





Maandag 14 April 2007: 42 graden

Vandaag ga ik weer eens actief worden. Ik ben eigenlijk al te laat want de temperaturen zijn alweer boven de 40 graden gestegen. De accu’s verliezen te veel water en dat komt omdat de laadspanning iets te hoog is. Ik open de laadklep en ga eens bij de laders kijken. De solarlader is als eerste aan de beurt. Ik verlaag de absorption spanning tot 27,5 volt en de floatspanning zelfs tot 27,2 volt. Dit is de laadspanning na temperatuur correctie. Elke graad dat de accu temperatuur boven de 20 graden stijgt, moet de laadspanning met ongeveer 50mv (0,05volt) lager worden. Aangezien het wel een 45 graden zijn kan, moet dus de laadspanning ( normaal 28,8 volt) 25x0,05 volt, dus 1,25 volt lager worden. Doe je dit niet, zal de accu te erg gaan gassen en dus veel water verliezen. Na de solarlader is de Victron lader aan de beurt. Dit gaat met dipswitches en is een stuk vervelender. Maar ook dat gaat door de ervaring redelijk snel. Dan als derde ga ik de digital lader die de dynamo bestuurt eens bekijken. Shit ik ben de temperatuur sensor vergeten aan te sluiten. In Nederland is dat geen probleem, maar hier niet best voor de accu. Ook deze stel ik in op een lagere maximale laadspanning en zet heel de camper op zijn kop om de temperatuur sensor te vinden. Ik heb hem ergens gezien maar ja dan moet je hem nog zien te vinden. Ik vind hem in de garage en snel sluit ik hem aan. Ik laat de motor even lopen en nu is ook deze lader goed ingesteld. Nu moeten we veel minder water verliezen en zou alles perfect moeten werken. Ik had, toen we vertrokken, veel informatie over accu’s en laden geabsorbeerd. Alles netjes uitgezocht in oude leerboeken en natuurlijk het internet. Maar ervaring had ik geen op dat gebied. Dan tijdens de reis krijg je kleine problemen en merk je dat elke Overlander accu problemen heeft gehad en de meeste na minder dan 1 jaar al nieuwe accu’s moeten kopen. Ik zat al aan de veilige kant met de laders, maar nu zie je maar weer dat je specialist moet zijn op elke gebied om zo een reis te kunnen maken. Ik kan rustig zeggen dat ik nu op het gebied van accu’s alles weet en deze kennis kwam net op tijd, anders hadden wij ook nog voor bijna 3000 euro nieuwe accu’s kunnen kopen. Maar goed de accu ellende is voorlopig weer over. Het ging ook eigenlijk alleen fout als we ergens stroom hadden van buiten of als de generator liep. Als we rijden zijn ’s morgens de accu’s al redelijk ver ontladen en doordat we niet zo veel uren rijden laadt de dynamo de accu’s maar net vol en komt hij bijna nooit in de laatste laadfase.

Na dit avontuur kruip ik op het dak van de truck. Ik moet de nieuwe camera op het dak monteren om te kunnen zien of we ergens onder door kunnen rijden. De oude camera was verzopen, ofwel door een paar fikse regenbuien vol met water gelopen. Ik heb in Maleisië een 100% waterdichte camera gekocht en toen ik die een maand geleden wilde monteren bleek ook de aansluitkabel doorgerot. Een beetje water was in een koppeling gelopen en had de kabel compleet opgelost. De kabel had ik een paar weken geleden al vervangen en nu heb ik hem dus aangesloten. Samen met Susan stellen we de camera zo in dat de hoek van de camera exact parallel loopt aan het dak. Als er nu dus iets boven in het camera beeld verschijnt, zijn we te hoog, en kunnen we er niet onderdoor. Dit alles doe ik natuurlijk op het heetst van de dag. Het water loopt echt met straaltjes over mijn lichaam en ik moet zelfs af en toe mijn ogen schoonmaken, omdat ik niks meer zie. Het water loopt over mijn hoofd zo mijn ogen in en geven een waterige blik. Maar goed, alles werkt weer en voorlopig hoef ik niets meer te doen. Ik ga binnen in de koelte zitten en leer wat fotoshop. Wat is dat een super gaaf programma om foto’s te bewerken. Nu zeggen veel mensen dat bewerkte foto’s niet echt zijn, maar als dat zo is kun je geen enkel professionele foto meer bekijken. 99,99% van alle foto’s die je in bladen ziet zijn bewerkt. Elke fotomodel is zelfs bewerkt, alle moedervlekjes, rimpeltjes, een scheve neus, is gecorrigeerd. Ik denk ook dat het om het eind resultaat gaat en niet of de foto nu bewerkt is of niet. Wil je mooie foto’s maken zonder te corrigeren moet je dit rond een uurtje of tien ‘s morgens doen. De zon staat dan nog lekker laag en belicht het object perfect. Rond de middag is het huilen. Wil je een foto maken waar het object en de mooie blauwe lucht op zichtbaar is kan dat eigenlijk nooit in de middag, als de zon hoog staat.

Gisteren had ik 2 grote foto’s geplaatst. Dit zijn 2 voorbeelden. De foto’s waren helemaal mislukt, omdat het te laat was en het licht niet intens meer genoeg was. Met fotoshop kun je er toch nog wat van maken. Ik zal binnenkort eens wat onbewerkte en bewerkte foto’s op de site zetten, zodat jullie het verschil kunnen zien. Rond half 7 gaan we uit eten. We rijden 10 km verder naar een leuk en gezellig restaurantje, omdat we vergeten zijn groenten te halen. Het is soongkraan het Thaise waterfeest en Thais nieuwjaar. Vele mensen zijn heel de dag dronken zo ook een jongeman op een brommer. Als we door een klein steegje rijden zien we een brommer uit een zijstraat komen. Hij neemt de bocht, lekker ruig, veel te kort, en ineens is ie weg en zien we alleen zijn petje nog op de weg langs de sloot liggen. Hij heeft de bocht zo krap genomen dat ie gewoon vol de sloot in is gereden. Wij stoppen meteen en kijken of hij hulp nodig heeft. Binnen 1 minuut staan er tientallen mensen te helpen. Overal zie je mensen uit hun huizen komen, dat is nog eens sociaal!. Bij ons zouden de mensen voorbij lopen en zeggen “Had hij maar niet moeten zuipen!” Het loopt allemaal goed af, met 3 man tillen ze de brommer uit de sloot en de eigenaar staat een beetje schaapachtig te lachen. Gelukkig is hij goed verdoofd door de drank, maar ik denk dat hij morgenvroeg wel stijf en met veel pijn zijn bedje uit zal komen.

We rijden verder en zien een enorme brand. Een stuk bos van minstens 100x100 meter staat in de fik. En dan bedoel ik geen klein brandje maar echt tientallen meters hoge vlammen die de hemel fel oranje maken. Ons restaurant zit maar een paar honderd meter van de brand vandaan en we zoeken een veilig plaatsje buiten en bij het pad richting de grote weg. Kunnen we altijd maken dat we wegkomen als de brand deze kant uitkomt. Het restaurant heeft een rietendak en daar wil je niet binnen zitten als het vuur naar hier komt. De ober spreekt geen woord Engels maar er zit een klant die ons wel even wil helpen. De menukaart is alleen in het Thai en daar kan ik zelfs geen wijs uit. We bestellen een paar heerlijke gerechten en nemen zelfs nog een biefsalade mee naar huis voor morgenvroeg. Ik zet nog even de fotoshop videolessen van Chris Orwig aan en ga nog even wat zitten rommelen met fotoshop cd3. Elke keer weer leer ik bij en sta ik te kijken wat er allemaal mogelijk is. Jammer dat ik de kennis van fotoshop een paar jaar geleden niet had. Ik gaf fotografiecursussen voor onder water en daar zat ook een stukje fotshop bij. De cursisten leerden alles wat ze nodig hadden, maar met de kennis die ik nu heb, zou ik zelfs een prof fotograaf nog wat kunnen leren. Bij wijze van spreken dan. Dan is het al weer laat en gaan we lekker slapen in onze koele truck.


Donderdag 15 april 2008: 43 graden overdag en in de nacht rond de 30.

We staan een keer vroeg op, langzaam verleggen we onze tijden en gaan eerder slapen en ook vroeger uit bed. Rond 9 uur is het al weer ver over de 30 graden en we snakken naar een beetje koelte. Zonder airco kun je het wel schudden hier. Ik had onze Duitse vrienden gebeld, die ons zeiden, toen wij met ze samen reisden, dat een airco overbodige luxe was. Nu hoorden wij dat ze al 2 maanden op een plek staan en een huisje hebben gehuurd, omdat de temperaturen ondraaglijk geworden waren. Ik klim, gewapend met een tuinslang, even het dak van de truck op om de zonnepanelen schoon te maken. Door het dunne zandlaagje hebben we nog maar 800 van de 1350watt aan energie. Het helpt enorm, na het reinigen hebben we weer volle power. Dan gaan we samen met Kees en Els naar Chiang mai en maken eerst een tussenstop om een lekker soepje te eten en om even over de markt te lopen. Voor de ingang naar het restaurant zijn kinderen gewapend met waterslang en waterpistool bezig om de boel onveilig te maken.
 



Maar met een kleine omweg weten we de jongens te ontwijken en blijven we droog. Als ze geen doelwit kunnen vinden gaan ze elkaar maar te lijf. Hierna rijden we naar Chiang Mai om boodschappen te doen in de carrefour.
 



Als we in het centrum van Chiang Mai aankomen, blijkt dat een gezellige maar foute keuze. We sluiten achter in een file aan en zullen zo nog een uurtje of wat rijden. Maar vervelen doen we ons geen moment. Het water festival wordt dagen achtereen gevierd met veel drank en nog meer water. Iedereen is gewapend met waterpistolen of grote emmers, eigenlijk met alles waarmee je water kunt vervoeren en gooien. Er rijdt een zeer langzaam rijdende stoet pick-ups, net als bij ons de praalwagens met carnaval. Sommige zijn verkleed of dragen een masker maar wat ze allemaal gemeen hebben is dat ze tot hun onderbroek nat zijn. In de kraampjes kun je grote blokken ijs kopen en die worden dan in de emmers gegooid om nog meer effect te hebben. Ijskoud water laat de slachtoffers enorm schrikken en op de wagens zie je vaak, vooral de dames, bibberent de dag doorkomen. En dat bij 40+ graden!. Ja als je dan een emmer water van een graad of 8 over je lijf krijgt is het wel ff schrikken.

De Thai is dit door ervaring wel gewend maar de nietsvermoedende buitenlanders, die een perfect doelwit zijn voor vele emmers water, hebben zich er niet op gekleed. Sommige buitenlandse dames hebben een lichte rok aan en die lopen dus, net als in de miss wet T-shirt wedstrijden, voor het oog gewoon in hun onderbroek, alles schijnt natuurlijk enorm door als het kletsnat wordt. De Thaise dames hebben het slimmer aangepakt en de meesten dragen donkere kleren of hebben onder hun kleren nog een donkere laag aan. De reden waarom voor het centrum is gekozen is eigenlijk heel eenvoudig, er loopt een rivier helemaal, als een gracht, door het centrum en zo is er munitie genoeg te vinden. Het is echt een gezellige boel. Overal zie je feestende en dansende mensen. En iedereen is zeer gedisciplineerd, de open restaurants en markkraampjes worden netjes ontzien. Ook auto’s die zonder airco en dus met open ramen rijden krijgen geen emmer water door het raam naar binnen. Dit zou bij ons zeker wel gebeuren en een echte uitdaging zijn. De volgende foto’s zijn slecht van kwaliteit omdat ze vanuit de auto door dichte en zeiknatte ramen zijn genomen. Ik heb veel fotoshop arbeid moeten verrichten om er nog iets bruikbaars van te maken.
 



Onderweg maken we nog even een tussenstop bij een restaurant van een Nederlander waar we broodjes kroket, pannenkoeken en shoarma eten. We zitten in de schaduw, maar zelfs hier is het ondraaglijk heet. We vluchten na het eten weer snel de koele auto in en zetten onze reis, naar de grote en gezellige Carrefour supermarkt voort. We kopen natuurlijk weer veel te veel en gaan met een volle kar naar buiten, we wilden een beetje zuinig aan gaan doen maar dat valt hier niet mee. Het water gooien maakt trouwens behoorlijk moe, we zien een klein kind dat in een pick-up ligt te slapen en zo moe was dat ze met de fles in haar mond in slaap is gevallen.
 



We hebben een deel van de boodschappen achter op de pickup zitten en hopen maar dat de kinderen geen emmers water in de bak gooien. Als we thuis komen blijken we alles droog te hebben gehouden. Rond een uur of negen eten we nog een stokbroodje met vers gemaakte kruidenboter, kaasjes en satesaus. We hebben tenslotte vandaag al meer dan genoeg gegeten en een stokbroodje is dan meer dan voldoende.


Woensdag 16 april 2008: 43 graden.

Vannacht niet al te veel geslapen, ik kroop op tijd mijn bedje in, maar Susan kon niet slapen. Dus tot 3 uur maar een beetje zitten te niksen achter de computer en Susan heeft de verslagen van de afgelopen dagen gecontroleerd. Het resultaat was dat we vanmorgen niet ons bedje uit konden komen. Het is heerlijk koel en we slapen onder een dekentje. De airco staat lekker te loeien en we weten als we de camper verlaten wat voor een hitte we weer aan zullen treffen.

Rond de middag ga ik weer eens een kokossoepje maken en dat eten we met zijn viertjes op. We buurten weer volop en dan ga ik binnen in de koele truck maar even wat verslagen van anderen lezen. Ik moet me voorbereiden op de reis door Mongolië en Rusland en ondanks het feit dat we dit pas juni 2009 gaan doen wil ik alle ins en outs weten. Ik lees ook even de verslagen van Casper die net zijn truck heeft verscheept van Maleisië naar India. Hij heeft veel ellende en schade gehad. De verscheper in India, Seafreight, ofwel de heer Kumar maakte er, net als bij ons, weer eens een zooitje van. We worden als melkkoe gebruikt en elke keer verhoogt hij de prijs weer. Alleen voor het ontschepen wilde hij 2000 dollar hebben. Dat is echt te gek. Als je dan ook nog de schade aan zijn auto ziet snap je wel dat wij, wat het ook kost, over land terugrijden. Meneer Kumar begrijpt niet dat hij zijn eigen ruiten in aan het gooien is en dat er straks niemand meer met hem zaken zal doen. Hij begrijpt ook niet dat alle Overlanders elkaars website lezen en dus allemaal op de hoogte zijn van al deze ellende. Mongolië en Rusland zal wel een avontuur op zich worden, met veel offroad geneuzel, maar dat maakt het echt avontuurlijk. We zijn er klaar voor. Maar we hebben nog anderhalf jaar om te genieten van Azië en om ons voor te bereiden. Ik heb meteen wat mails gestuurd naar een Chinese reisagent om een offerte te vragen voor de reis. Ook even naar de opties gekeken om vanuit Rusland via Finland, Zweden, Denemarken en Duitsland terug naar huis te rijden. Het zal al tegen het einde van 2009 aanlopen als we daar doorheen rijden en de kans op veel sneeuw en barre weersomstandigheden zijn dan ook zeer reëel. Dan help ik Kees even om zijn Garmin te voorzien van een software update, die we vinden op de Garmin site en installeer meteen een nieuwe virusscanner op zijn laptop. Ondertussen zijn de dames een salade, kruidenboter, satÚsaus en prikkers aan het maken met bief en kip. Als ik klaar ben met de software kan ik meteen aanvallen. Kees heeft de BBQ aangestookt en grilt een paar heerlijk sateetjes. Ik ben weer 2 kg aangekomen de laatste weken door al dat lekkere eten wat we hier doen.

Dan is het al weer laat, mede doordat we pas diep in de avond eten. Het lijkt elke dag nog warmer te worden en buiten is het om tien uur nog 36 graden. Ik ga daarna het verslag maken en dan lekker slapen.


Donderdag 17 April 2008: 44 graden.

Vandaag gaan we naar Ban Tha wai, een klein dorpje wat voornamelijk bestaat uit handwerk winkeltjes. Het is een goed half uur rijden en als we daar komen lijkt het in eerste instantie een foute keuze. Vandaag is het de laatste dag dat de Thai vrij zijn door het SoongKraan festival. Omdat het festival in het weekend begon krijgen de mensen een extra vrije dag. Maar als we door de honderden smalle straatjes lopen blijken toch veel winkels open. Alles wat door hand arbeid wordt geproduceerd is er te vinden. Van beelden, tot meubels, kleding en van lampen tot kleine hebbedingetjes die de toeristen meenemen naar huis als souvenir. Boven de straten hebben ze een soort zwart geperforeerd doek neergehangen om te zorgen voor wat schaduw.
 



De zon blijft inderdaad weg, maar ook de wind wordt tegengehouden. Het is echt ondraaglijk heet. Het water loopt over onze ruggen. Een paar keer zoeken we een restaurantje op om het vocht weer aan te vullen. De kinderen zijn slim en koelen af door in een klein riviertje te duiken. Het water is relatief schoon en ze vermaken zich dus veilig en goedkoop.
 



Susan koopt wat kleinigheidjes en Kees een mooie lamp. We stappen weer in de auto en na een paar minuten is het weer heerlijk koel. We stoppen nog even in het oude gedeelte van Ban tha Wai en hebben het, door de enorme hitte, al snel gezien. Wel mooi om te zien dat er zoveel verscheidenheid is aan spulletjes. Ook de materialen zijn soms bijna onherkenbaar, kokosnoten worden hier voor alles gebruikt.
 


Het is ondertussen al weer bijna half 5 en we rijden weer terug naar de trucks. Binnen heeft de hele dag de airco aangestaan en is het heerlijk koel. Het kost dan ook moeite om de truck te verlaten om te gaan eten. Els heeft heerlijk gekookt en na het eten tijdens de afwas horen we ineens een hele hoop herrie. In een kapitale villa, een paar honderd meter verder, wordt een disco getest. Het lijkt wel of we er middenin zitten. De eigenaresse woont een half jaar hier en is net terug naar Nederland. Ik denk niet dat ze weet dat de bewaking hier er rustig op los feest. Maar goed de muziek start en tot een uurtje of half 1 is er een berg muziek en zingen de gasten de meest mooie en valse noten. Ja karaoke is hier echt een hype. Als er ergens een microfoon is, wordt er ook direct gezongen. Alhoewel ik het meer onder de categorie janken wil zetten. We gaan lekker in de koelte van de truck zitten en ik brandt een paar filmpjes op dvd. De final countdown, een film over een super modern vliegdekschip wat terug in de tijd gaat en in Pearl Harbour terecht komt ergens 75 jaar geleden. En de West Side Story, een musical uit 1961. Vandaag ga ik eens vroeg slapen, want de 5 uur vannacht was veel te weinig.


Vrijdag 18 April 2008: 43 graden.

We beginnen langzaam te wennen aan de hoge temperaturen in Thailand. Ik denk dat we het over enkele weken erg koud gaan krijgen. Zeker omdat we hier al bibberen als het 26 graden is. We tellen nog steeds af richting onze vakantie in Nederland, elke dag komen weer een stukje dichterbij. Ik ben vandaag bezig geweest met het maken van het filmpje over het eerste deel van Thailand en met het downloaden van enkele plug-ins voor fotoshop. De dag vliegt dan dus voorbij. Het is heerlijk koel in de truck ondanks het feit dat de Airco vindt dat 28 graden een mooie binnen temperatuur is. Hij meet de buitentemperatuur en gaat daar een bepaald aantal graden onder zitten. Een enkele airco zou al voldoende moeten zijn om de hele truck te koelen, maar dat kun je dus echt vergeten. Als we de airco aanzetten in de slaapkamer wordt het daar heerlijk koel, maar blijft de rest van de camper heet. Als we hem in het kleine leefgedeelte aanzetten is het daar heerlijk, maar in de keuken en slaapkamer ga je echt dood. Nu is de airco ook niet gemaakt voor deze extreem hoge temperaturen.

Rond de middag komt een man van een viskwekerij 100 meervallen brengen. De muggen leggen eitjes in stilstaand water en hier in de sloot staat het dus stil en zie je de muggen hun best doen om zo veel mogelijk eitjes in de sloot en vijver te deponeren. Zodra de vissen te water worden gelaten beginnen ze te smullen van al dat lekkers. Muggenkaviaar zullen we het maar noemen. De sloot loopt langs een klein hutje waar een gezin tijdelijk woont. Zolang ze aan een nieuwbouwhuis werken blijft er iemand dag en nacht op de bouwplaats om alles in de gaten te houden. Nu moet ik in mijn beste thais gaan zeggen dat hij niet meer mag vissen in de sloot. Ze zullen namelijk wel raar opkijken als ze ineens meerval vangen. Als ik naar het hutje loop zie ik het visnet gelukkig aan een stuk bamboe hangen en het eerste wat ik nu moet doen is uitzoeken wie hier woont. Ik vraag het aan de eerste de beste Thai en bij de tweede keer vragen heb ik al beet. Dan gaat het van Baan Phom Juu Thi nan.. ofwel is dat jullie huis. Ja roept de vrouw. Nu wordt het moeilijk. Wan nii raw sai plaa thi naam. Vandaag wij hebben vis gestopt in water. En dan Haam tokplaa. Verboden te vissen. Het zal wel bot zijn overgekomen, maar ja ik heb niet meer kennis om lief en netjes te vertellen dat ze niet mogen vissen. Ik groet ze en loop terug naar de truck.
 



Ze begrijpen het perfect en bevestigen mijn vraag. Susan gaat koken en ik help mee, samen maken we een heerlijke maaltijd. Rood varkensfilet met een felrode marinade laat het vlees er feestelijk uitzien. Cola en Lazamie, twee honden uit de omgeving komen rond etenstijd altijd even op de koffie. Ze weten dat ze elke keer een klein bordje krijgen met de overblijfselen van ons. Dit keer was er nog kip over van gisteren en dit heeft Els opgebakken voor de honden. De beestjes zien er goed uit, het zijn geen vieze honden, maar goed uitziende en doorvoede beesten. Een beetje kieskeurig zijn ze wel, al het lekkers is uit de bakjes gesnoept en de groenten, en andere gezonde dingen, liggen rond de bak te slingeren. Het is al weer bijna tien uur als we de truck ingaan om af te koelen. Buiten is het dan nog altijd rond de 30 graden. Als we de weersverwachting mogen geloven zal het nog warmer worden in Thailand. Pas als de regenbuien losbarsten wordt het koeler, maar komen wel weer de muggen. Elk jaargetijde heeft zo zijn up en downs.


Zaterdag de 19e April 2008: weer 43 graden.

Kees heeft vanmorgen een grindpaadje gemaakt van de Sala naar de truck. Als de regen komt kunnen ze zo droog tussen de twee objecten lopen zonder alles onder de modder te smeren. Ik ben weer lekker in de truck met de computer bezig geweest, want ik wil de film afhebben voor we naar huis gaan. Ik ben ook bezig geweest met de voorbereidingen van China, Mongolië en Rusland en heb even gecheckt of we voor Finland, Zweden, Noorwegen en Denemarken geen extra documenten nodig hebben. Het zijn Schengenlanden, dus kunnen Europeanen vrij reizen in dat gebied. Ach we hebben nog meer als een jaar voor we deze landen bezoeken, maar beter alles van te voren weten dan te gaan stressen op het laatste moment. Als er mensen zijn geweest die dezelfde reis hebben gemaakt laat ons dit even weten in ons gastenboek. We hebben namelijk nog vragen genoeg. Onder andere hoe het gesteld is met brandstofpompen in Mongolië.

De dames koken weer een heerlijk potje en de honden krijgen weer iets lekkers. Els heeft speciaal 2 hondenbakken gekocht, een groene en een paarse, wat worden ze weer verwend. Als de honden het op hebben wordt het even stil. En dan opeens een hoop gekakel. We horen de doodskreten van een kip en zien nog net dat Cola, de grootste hond, wegloopt met een nog spartelende kip in zijn bek. Kees en ik vliegen er achteraan maar de hond loopt het hoge gras in. Wij hebben een korte broek en slippers aan, niet echt kleding om dat gras mee in te lopen. Slangen, schorpioenen en meer van dat soort spul. We zien niets meer, want het gras is hoger dan de hond en heel af en toe horen we de kip nog even kakelen tot het stil wordt. Een van de werkers heeft een klein hutje gemaakt waar hij met zijn vrouw gedurende de bouw van een huis slaapt. Ze hebben 3 kippen die hij vertroeteld. Het zijn vechtkippen en gelukkig was dit niet de kip die hij zelfs borstelt. Die kip zat ineens op het dak van de schuur.

De eigenaar is weg en als hij in het pikkedonker terugkomt zoekt hij met zijn zaklampje naar de kippen. Kees en Els lopen meteen naar hem toe en vertellen hem met gebaren wat Cola, de hond uitgevreten heeft. De kip zal allang gevlogen of verorberd zijn. Overal zagen we veren liggen, het was net een slachthuis. We zitten nog een tijdje na te praten en dan is het weer tijd om naar de truck te gaan. In Nederland is het weekend en tot 2 uur blijf ik gezellig chatten met vrienden.









Copyright © door Een reis rond de wereld Alle Rechten Voorbehouden.

Gepubliceerd op: 2008-04-16 (2501 maal gelezen)

[ Ga terug ]
Content ©
Volg onze reis online, 5 jaar met de DAF de wereld door


PHP-Nuke Copyright © 2005 by Francisco Burzi. This is free software, and you may redistribute it under the GPL. PHP-Nuke comes with absolutely no warranty, for details, see the license.
Pagina Rendering: 0.06 Seconden