Welcome to Een reis rond de wereld

Travel now and work later

Hoofdmenu

Translate to any language, choose your language here above..



Reisverhalen
Wereldreis op datum:
2009

Wereldreis per land:




Favoriete links


Terugblik op.. (pdf)


De camperbouw en de dagelijkse bezigheden


Info & materialen


  
5 t/m 12 maart 2008





Woensdag 5 Maart 2008: heel de dag zonnig en 33 graden.

Overnachting bij thais restaurant in Thailand GPS (dd mm ss,s) N 06 43 46,3 en E 100 27 21,7

Om half 9 zijn we klaar voor vertrek richting de Thaise grens. We legen nog even de wc cassette en de vuilwater tank en rijden de heerlijke weg op richting de grens. Het is een genot om hier te rijden. De wegen zijn super, de omgeving is mooi en de mensen rijden zoals bij ons in Nederland.

Een keer rijden we verkeerd, maar rond half 3 zien we de grens naderen. Het is een enorm groot complex waar we eerst de vrachtwagen ingang binnenrijden. Helaas is dit een verkeerde keuze. We vragen even aan een aardige douane beambte naar de juiste weg en keren de auto’s om naar de andere kant van het terrein te rijden. De ingang voor auto’s is wederom de verkeerde keuze, want we kunnen de bochten niet maken, omdat deze te smal zijn.

Drie keer is scheepsrecht, we rijden de bus ingang maar binnen. Alles gaat hier super snel en zonder enige controle. De carnetten worden netjes ingevuld en afgestempeld en daarna gaan we naar de immigratie om de exit stempel te ontvangen. Binnen een kwartier is alles geregeld. We rijden niemandsland binnen en zien links een enorm groot shopping center liggen waar een bord op staat met duty free shopping. We gaan naar binnen en zien een grote supermarkt met prijzen die een stuk hoger zijn als in een normale supermarkt. Ja eerst 30% op de prijs zetten en dan 20% korting geven. We lopen terug naar de auto’s en parkeren op de grote parkeerplaats. We lopen naar de immigratie en vullen wat papieren in en krijgen een inreis stempel in onze pas. Dan moeten de auto’s worden aangemeld en dat gaat ook zonder problemen. We lopen even over de grens en kopen een verzekering voor de auto en de Quad. We betalen 980 bath (ongeveer 22 euro) voor de auto en 780 voor de Quad en dat alles voor een jaar. We pinnen nog wat geld en krijgen voor elke euro 45 Bath. Dan is het tijd om verder te rijden.
 



Na een half uurtje zien we een mooi restaurant met grote parkeerplaats aan de andere kant van de weg. Na een kilometer kunnen we omdraaien en rijden het stuk weer terug. We vragen eerst of we kunnen overnachten in de trucks en dat is geen probleem. Engels spreken ze niet en met mijn beetje thai krijgen we het toch voor elkaar om heerlijk te eten. Plaa (vis) Kai( kip) en Muu (varken) . De soep is wat minder maar de rest is echt top. Ik bestel nog een bord Kaaw Phat Kai (gebakken rijst met kip) en zeg er bij dat het een beetje moet zijn. We krijgen een bord waar je met 10 man van kunt eten maar de prijs en de smaak zijn ok.

De mensen zijn super vriendelijk en we buurten een tijdje tegen elkaar omhoog en hebben lol terwijl we maar enkele woorden kunnen wisselen. Mijn Thai doet echt wonderen en ik sta versteld hoe ver je komt met een paar honderd woorden.

Ik vraag nogmaals of ze problemen hebben als we hier blijven overnachten en dat is helemaal geen probleem. Er is zelfs een wc, die we niet nodig hebben, en we kunnen water tappen dus we zijn van alle gemakken voorzien.

Dan is het weer tijd om het verslag te typen en gaan we slapen.


Donderdag 6 Maart 2008: 34 graden en geen druppel regen ofwel een lekker weertje.

Gps Ko Lanta een eilandje in Thailand gps (dd mm ss,s) N 07 35 58,9 en E 099 02 23,5

We worden wakker en hebben nog niet in de gaten dat de tijd een uur terug is gegaan. We dachten dat de tijd alleen maar vooruit zou gaan in elk land waar we inrijden, maar nu hebben we het fout. Het restaurant zou om 9 uur open gaan voor het ontbijtje, maar is nog steeds dicht als we om kwart over negen binnen willen lopen. Het is dus pas kwart over 8, vandaar dat ze nog dicht zijn. Om half negen, ofwel de juiste kwart voor negen, lopen we even de keuken in en de dames in de keuken vinden het wel leuk dat ik een paar woordjes Thai spreek.

In mijn beste Thai bestel ik een omeletje, gebakken rijst met zeevruchten en thee. Alles gaat goed alleen de thee is een koffie. Ik had toch duidelijk Naam Chaa besteld en dat lijkt in de verste verte niet op koffie. Maar goed, we hebben voor 2 euro met zijn 3en lekker ontbeten en dan is het tijd voor afscheid.

Ik merk dat de mensen het gaaf vinden als je de moeite doet om Thai te spreken en ondanks het feit dat ik nou niet echt een thais wonder ben, hebben we toch een leuk gesprekje gehad met mensen die zo goed als geen Engels spreken. Ik heb nu veel meer lef dan de laatste keer dat ik in Thailand was. Ik heb nu ook veel meer tijd in de Thaise cursus gestopt. Heel de familie wil nog even in de truck kijken en de man blijft maar herhalen in het thai rot sjakajaan dii. Ofwel goede auto.

We beloven over 3 maanden weer terug te komen als we hier weer langskomen om naar Maleisië te gaan. We rijden over super goede wegen en onze Duitse vrienden balen een beetje van onze snelheid. Hun auto is veel kleiner en ze willen veel sneller rijden dan wij. Wij genieten ook nog van de mooie omgeving en ik vind 60km per uur meer dan genoeg. De auto rijdt dan 1 op 5,5 en dat is extreem zuinig voor zo een grote bak, Als we sneller gaan rijden gaat het verbruik met 30% omhoog en heb ik geen tijd meer om rond te kijken. Onderweg is alles super groen en schoon. Ook is het land veel moderner dan 4 jaar geleden en er rijden ook veel meer mooie nieuwe auto’s rond. Een paar dingen blijven zoals ze waren. Langs de kant van de weg liggen vele grasmaaiers te slapen of een beetje dom uit hun ogen te kijken. Denk nu niet meteen aan mannen die met een motormaaier of zeis het gras kort wieken, maar meer de koeien die hier als grasmaaier worden gebruikt.

We passeren nog een paar hele mooie tempels en genieten van de omgeving.
 



Wij rijden voorop en ineens zien we een bord dat een bypass aangeeft om Trang heen. Bij het bord wat voor de kruising staat is de pijl afgeplakt met tape en we besluiten rechtdoor te gaan. Achter ons in de auto ergeren ze zich natuurlijk kapot, want zij hebben schijnbaar de afgeplakte pijl niet gezien. We rijden dus dwars door het centrum heen en dat kost maar een goede 15 minuten. Wij vinden het zelfs wel leuk om meer te zien dan alleen de grote weg. Als we dan net een afslag voorbij rijden en om moeten draaien zie ik een boos gezicht in de andere auto. Ik denk dat we alle twee veel gelukkiger worden als we onze eigen weg gaan. Wij willen sowieso later wegrijden en op ons gemakje ontbijten en zij ontbijten ‘s morgens nooit. Rond 2 uur komen we aan bij de veerpont die ons naar Ko Lanta brengt en wij moeten meer dan twee keer het bedrag betalen wat de Duitsers met hun kleinere auto betalen.
 



We gaan in discussie maar zonder resultaat. We willen eigenlijk niet eens naar Ko Lanta maar doen dit, omdat Eugen en Monique een kennis willen bezoeken. We besluiten dan toch maar om de oversteek te maken en gaan vanavond vertellen dat onze wegen zich scheiden en we alleen verder reizen. We zoeken eerst een leuk plekje en vinden dat op een parkeerplaats bij een groot hotel. We betalen 150 bath 3,3 euro per dag incl stroom en dat bevalt ons wel. De stroom komt alleen in de avond als de straatlantaarns aangaan, maar dat vinden we geen probleem. We lopen dan over het mooie witte strand en vinden een gezellig restaurantje waar we heerlijk Thais eten voor een normale prijs.
 



Voor 13 euro eten en drinken we met zijn 3en een heerlijke uitgebreide maaltijd. Zowel Eugen als ik zijn dezelfde mening, het is beter alleen verder te reizen en we zien mekaar dan onderweg wel weer ergens. We kunnen ook goed met ze overweg. Het samen rijden werkt gewoon niet. Verder buurten we heel de avond gezellig en gaan dan in de koele camper het verslag typen, want we hebben stroom genoeg om heel de camper te koelen.


Vrijdag 7 maart 2008: 38 graden ofwel heet, zeker in de zon.

Gps het zelfde als gisteren, Ko Lanta Thailand.

We worden wakker na een koele nacht, de airco kon heel de nacht vol gas aan omdat we voor 3,5 euro stroom hebben gekregen van het wc gebouwtje. De beheerder is een gezellig manneke die altijd wel in is voor een grapje. We voeren hele gesprekken over niets, maar hij vindt het wel leuk dat ik de moeite heb genomen om thai te leren. Elke morgen trekt hij de stekker snel uit het stopcontact, want zijn baas mag dit niet weten. Ik baal als een stekker dat mijn programmeer laptop kapot is. Ik heb een mooi taal leerprogramma gemaakt, maar die staat op de kapotte laptop en aangezien de nieuwe onder Windows Vista draait werkt mijn programmeer software niet meer. Ik moet dus 3 maanden wachten tot ik in Singapore mijn laptop weg kan brengen om hem onder garantie te laten repareren. Dus even volhouden.

Ik ben heel de dag in de weer om alle software die ik echt nodig heb op de laptop te zetten en alles werkt nu weer. Zelfs de satelliet unit kan weer communiceren onder Vista. Dan ga ik even kijken of ik de nieuwe dak camera kan monteren. De oude had de geest gegeven en in Kuala lumpur heb ik een nieuwe gekocht. Deze camera is wel handig om te zien of ik ergens onderdoor kan rijden. De camera was vol water gelopen en heeft sluiting gemaakt. Ik sluit nu de nieuwe aan en als ik de spanning meet blijkt deze maar 2 volt te zijn ipv 12. Na een beetje meetwerk blijkt de kabel onderbroken, dus hebben we nog steeds geen camera. De kabel ligt in een aluminium buis en deze is vol gespoten met kit. Ja en kit krijg je niet gemakkelijk uit een pijp. Dus volgende keer beter. We doen het voorlopig wel zonder camera.

De dames zijn een rondje gaan lopen en op zoek gegaan naar een duikschool. Bij terugkomst blijken de prijzen torenhoog en door de wind staat er ook nog veel stroming. Dus ook hier geldt de volgende keer beter. We duiken wel in Phuket of over een paar maanden als het weer beter is. Eugen en Monique nemen afscheid en gaan op een ander plekje staan in het dorp. We zitten 5 km buiten het dorpje en ze vinden het leuker om midden in het centrum te staan. Morgen rijden we toch alleen verder en voor die ene nacht ga ik niet alles verplaatsen. Er valt ook bij ons een enorme last van onze schouders nu we weer lekker alleen verder kunnen rijden. Wij houden van een lage snelheid en zij rijden het liefst vol gas. Aangezien wij een echte truck hebben en geen bestelbus, is dat voor ons geen optie. Als we onze eigen snelheid rijden kunnen we zelfs zuiniger als 1 op 5 rijden en dat verbruik gaat, als we hun snelheid rijden, omhoog naar 1 op 3,5 en dat vind ik zonde. Ook als we nu een keer verkeerd rijden hoef ik me niet druk te maken en hoeft er ook niemand zich aan mij te ergeren. En het mooiste is dat we kunnen stoppen waar we willen en we hoeven met niemand rekening te houden.

Iedereen is nu blij en daar gaat het toch om. We hebben ook 6 weken met Leon en Claire samen gereden en dat ging goed, omdat de auto’s even snel waren. Soms wilden zij alleen dingen gaan bekijken en hun eigen dingetjes doen en toen begreep ik dat eigenlijk niet. Nu weet ik wat zij hebben gevoeld en snap ik ook dat ze soms liever even alleen waren. Zij waren tenslotte toen al net zo lang onderweg als wij nu en ik denk dat je in dat soort dingen ervaring moet krijgen. Vroeger was ik echt een kudde dier, die altijd mensen om zich heen moest hebben. Nu vind ik het veel prettiger als ik alleen ben, samen met Susan natuurlijk, en alles kunnen doen zonder verantwoording af te hoeven leggen.

Ik heb geen honger door al dat gestress met de computer en ik blijf net zo lang zeuren tot de dames alleen gaan eten. Ik gooi wel een paar frankfurters (worstjes) in de magnetron en stop die tussen een broodje.. Het wordt dus eigengemaakt fast food voor mij. Om half 7 gaan de straatlantaarns aan en hebben we weer stroom. De airco staat al de hele dag aan en door de volle zon zijn de accu’s 15% ontladen. Na een uurtje of 2 zitten de accu’s weer vol en heel de nacht kan de airco weer draaien.


Zaterdag 8 maart 2008: tegen de 40 graden overdag en 28 in de nacht.

Gps Parkeerplaats bij Wat Tham Sua (dd mm ss,s) N 08 07 09,9 en E 098 55 48,6

We staan om half 9 op en gaan de auto klaarmaken voor vertrek. De compressor gaat aan om de luchttanks weer te vullen en de stroomkabel moet worden opgerold en ingepakt. We nemen nog even afscheid van Sim de terrein beheerder en rijden het grote parkeerterrein af. In het stadje stoppen we nog even bij de pinautomaat en daarna kijken we of we een oplaadkaartje kunnen vinden voor onze Thaise sim-kaart. Helaas vinden we alle opwaardeerkaartjes, maar niet voor onze simkaart. We rijden nog even te ver door en komen midden in de smalle straatjes van het dorpje terecht en zonder stress rijden we achteruit en draaien de truck. Na 5 minuten komen we bij de eerste veerboot aan en dit keer betalen we, zonder dat we er om hoeven te vragen, maar 189 Bath en dat is meer dan de helft goedkoper dan de heenreis. We parkeren de truck en wachten op het pontje. Voor ons staat een pick up met een laadbak gevuld met vrouwen en kinderen, iedereen in de bak zwaait vrolijk naar ons, en we voelen ons hier echt thuis. Dit is ons land. Vriendelijke mensen, mooie omgeving, en perfecte wegen. Ik stap even uit om wat foto’s te maken en wordt meteen aangesproken door een Amerikaan en daarna door een stelletje uit Engeland. Na een gezellig gesprekje van een kleine 15 minuten nemen we afscheid en rijden de pont op. Het water staat minstens 3 meter hoger als op de heenreis en van de drie steigers, allemaal met verschillende hoogtes, is er nog maar eentje die boven water uitsteekt.

De overtocht duurt slechts 5 minuten en dan moeten we weer een kwartiertje rijden om bij de volgende, en laatste, pont te komen. Onderweg zien we bordjes met de tekst Tsunami evacuation route. We volgen de bordjes, want we moeten toch die kant uit en zien dat de bordjes richting de heuvels wijzen. Soms staat er op Tsunami evacuation route en dan 3,5 km. Of je dat gaat halen als er echt een Tsunami aankomt?? De omgeving is groen en de langs de weg zien we afwisselend garnalenkwekerijen, dan weer rubber plantages. Het is echt een genot om hier te rijden. We sukkelen met een vaartje van 60 km per uur over de perfecte wegen en zelfs ik kan, door de lage snelheid, genieten van de omgeving.
 



We zien ineens een nieuwe tempel met grote slangen die de zijkanten sieren. Snel draaien we de ingang in en zien dat er ook nog een museum is. Wat Khlong Thom. We bezoeken het museum wat gratis is, natuurlijk staat er wel een donatie box, en daar stopt Susan een paar euro aan Thais geld in.
 



Dan krijgen we honger en in eerste instantie rijd ik vele leuke tentjes voorbij. Soms zie je die dingen gewoon te laat. Dan zien we een benzine station met een hele hoop kleine winkeltjes en als we het terrein oprijden lijkt het alsof er geen eettentje is. Maar dan zien we in de hoek een heel klein tentje met 3 tafels en daar gaan we maar eens kijken. De eigenaar spreekt een heel klein beetje Engels en met mijn Thai komt alles goed. We krijgen gebakken rijst met ei en garnalen en een bordje gebakken varkensvlees. Samen met 5 drankjes betalen we 162 bath en met een fooitje erbij betalen we ongeveer 4 euro. Hij vindt het leuk dat we de moeite doen om Thais te spreken en hij vindt het zo gezellig dat hij bij ons komt zitten. De familie foto’s komen te voorschijn en de tijd vliegt voorbij.

Dan is het nog maar 15 minuten rijden als we een bord zien met Wat Tham Sua. Het woord “Wat” zullen jullie nog wel vaker tegenkomen, want dat betekent tempel, en die zijn er hier genoeg. We rijden daarna een grote parkeerplaats op en parkeren ergens in een rustig hoekje. De dames kleden zich om, ze hebben namelijk een shirt aan met blote schouders en dat is niet netjes of soms zelfs verboden in de tempels. Ik pak de video camera en mijn groot fototoestel en ga vast even kijken. De tempels zijn prachtig gekleurd en super schoon. Er wordt op dit moment nog een tempel bijgebouwd die 75 meter hoog is en helaas nu nog in de steigers staat. We maken wat foto’s en video en gaan als eerste een grottempel binnen. Deze heet de Tijger grot tempel en we mogen onze namen in een groot bezoekers boek schrijven. We krijgen allemaal een armbandje en Susan een hangertje met een boeddha en na een beetje geld te hebben gestopt in de daarvoor bestemde box lopen we de tempel in. De tempel is half uitgehouwen uit de rotsen en we kunnen zelfs via een trapje nog dieper de grot in. Er hangt een bordje ”pas op voor je hoofd ” en zelfs Christa roept nog dat ik op moet passen. Maar ja, er is zoveel te zien dat ik even vergeet dat de Europeanen groter zijn dan de Thai en na een bonk sta ik 5 minuten over mijn hoofd te wrijven. Ach oud vel geneest nog wel zeggen ze, dus daar vertrouwen we maar op. De tempel staat vol met grote boeddha’s en ineens zie ik een glazen hokje waar een levensechte monnik in zit. Ik denk meteen aan de uitzending met de verborgen camera. Zou de monnik ineens tot leven komen en ik me te barsten schrikken. Maar nee, het is een echt wassen beeld.
 



Er zitten wat mensen te bidden en deze steken wierrook aan. We lopen naar buiten en trekken onze schoenen weer aan. De schoenen zullen we nodig hebben, want er staat een bord dat de bovenste tempel alleen te bereiken is door een trap met meer dan 1200 treden. Die slaan we maar even over en doen we morgen wel als we uitgerust zijn. Er is nog een trap met veel minder treden en die leidt naar een tempelcomplex tussen de bergen. Aangezien deze maar 160 treden heeft, en de temperatuur moordend is, lijkt ons dat een goede keuze. 10 jaar geleden was ik ook hier en met vlagen kan ik me iets herinneren. Ik kan me herinneren dat de monniken in hele kleine huisjes sliepen en dat is nog steeds zo. En dat er een paar wasmachines stonden tussen de tempels en ook die waren er nog steeds. Na een tour die ons door grotten en bossen heen leidt komen we weer terug bij de trap, die we hijgend bestijgen. We lopen terug naar de truck en gaan lekker onder de ventilator zitten en ik bewerk de foto’s. Dan kijken we nog een filmpje en gaan we slapen.


Zondag 9 maart 2008: 36 graden en 77% luchtvochtigheid, in de nacht 28 graden.

Krabi haven Gps(dd mm ss,s) N 08 03 06,5 en E 098 55 18,4

We worden om 8 uur wakker op de parkeerplaats van het enorme tempel complex van Wat Hat Sua en gaan vandaag bijna 1300 treden omhoog klimmen, naar een tempel boven op de berg. Christa blijft in haar bedje en slaapt nog een paar uurtjes uit. Het is zeker 30 graden als we aan de klim beginnen en na een kleine 400 treden hijg ik mijn longen uit mijn lijf. We stoppen een keer of twintig en genieten van het mooie uitzicht. Je kunt enorm ver kijken naar de groene
 



omgeving. We praten onderweg met de andere toeristen die dezelfde klim maken en iedereen is het er over eens dat het uitzicht wel heel mooi moet zijn om deze klim de moeite waard te maken. Als we kapot boven komen blijkt het meer dan de moeite waard te zijn. Er staat een enorm groot Boeddha beeld en een grote stoepa ( een omgekeerde bel ). We maken vele mooie foto’s van de tempel, maar ook van de bergen in de omgeving. Dan beginnen we aan de afdaling. Ik heb daar geen enkele moeite mee Maar Susan kreunt en steunt. Beneden aangekomen, om bijna 11 uur, blijkt Christa nog in bed te liggen. Ik ga de truck rij klaar maken en Susan legt alles achterin vast. Om half twaalf rijden we de parkeerplaats af en laten de mooie tempels achter ons. We rijden vandaag naar Krabi. Een kleine visserdorpje wat 50 km verder ligt. Aan het water vinden we een parkeerplaats midden in een park en parkeren daar onze truck om te voet Krabi te gaan verkennen. Het park is echt gaaf. Voor de kinderen hebben ze beelden gemaakt waar elke keer, in het Engels, de eerste letter van het dier of voorwerp bijgezet is.
 



Dus een elephant met een grote E en een tiger met de letter T. Ook tellen in het engelse schrift is er uitgebeeld. Bijvoorbeeld 3 beelden van appels en dan de Engelse 3 en natuurlijk het Thaise teken dat 3 voorstelt. Zo staan er alle letters en cijfers van het Engelse en van het Thaise alfabet.

We lopen naar het centrum en zien dan een betere plaats. Niet mooier maar veiliger voor de nacht. Het is een grote parkeerplaats aan het water midden in het centrum. Dit is minder mooi als de eerste, maar in de nacht zijn hier tenminste mensen. Als we op de GPS kijken is dit dezelfde plaats waar Casper 2 dagen heeft gestaan. We parkeren de auto en lopen terug naar het parkje, omdat daar eettentjes zijn waar geen toeristen komen. We gaan zitten en met mijn Thai en de hulp van de ober, die geen woord Engels spreekt, bestellen we iets lekker te eten. Als we ons eten krijgen blijkt de keuze goed. We hebben een kokos soepje “Thom Ka Kai” en een kip gerecht Kai Kratiem, kip met een deeglaagje en knoflook. Een groene pittige papaja salade maakt de maaltijd compleet.
Na het eten lopen we het centrum in en kopen een opwaardering voor onze telefoon kaart. Wederom spreekt niemand Engels en we krijgen het niet voor elkaar om uit te zoeken wat het kost om naar Nederland te bellen. Ik koop nog wat kleine kinderboekjes in het Thai waarvan eentje me de letter leert. Het is een soort Thaise aap noot mies waar elke pagina een letter bevat die ik dan een kleine honderd keer over moet schrijven. Dan zien we in een zijstraat een enorme grote en nieuwe witte tempel staan. De weg omhoog loopt over trappen waar aan beide kanten lantaarns staan. De tempel is nog niet klaar en moet nog geschilderd worden.
 



Maar wij vinden de egaal witte tempel ook wel wat hebben. Ik ben benieuwd hoe hij er uit ziet als hij klaar is. We zien ook de oude tempel en gaan daar een kijkje nemen. Het blijkt een crematorium te zijn, waar net een uitvaart plaatsvindt. Vele mensen gekleed in het zwart of wit met een zwarte band om hun middel of arm zitten een beetje sip te kijken. We denken dat het een marine man of vrouw is geweest, omdat vele mensen gekleed zijn in een wit uniform. Dan lopen we terug naar de truck en worden begroet door 3, met hoofddoek ingepakte moslim meisjes. Ze giebelen en trekken hun mooiste gezicht als ik mijn camera op ze richt. Bijna bij de truck lopen we over een marktje waar de lekkerste dingen te koop zijn. We kopen wat gebak! En fruit voor de broodnodige vitamientjes. Jammer dat we al gegeten hebben want het ziet er allemaal goed uit.
 



Alleen al de heerlijk geuren die je neus binnendringen zijn een genot. Ik zie veel soorten fruit die ik niet ken en als ik een fruit salade zie waar al die vruchten in verwerkt zijn, koop ik een schaaltje om het fruit eens te proberen. De dingen die er het minst lekker uitzien smaken het beste en de fel gekleurde vruchten hebben bijna allemaal weinig smaak of zijn enorm zuur. Aangekomen bij de truck zie ik dat langs ons een enorme nacht markt wordt opgebouwd en dat zal dus weer smullen worden vanavond. De stoplichten zijn trouwens leuk gemaakt hier, het lijkt net of een aap de stoplichten draagt en er zijn zelfs kleine olifantjes die de straatlantaarns vasthouden.

We gaan buiten zitten onder een soort afdakje waar een stenen tafeltje en stoelen zijn gemaakt, en ik pak mijn lesboeken voor het Thai. Ik ben alleen zo moe van het trappen lopen dat ik na een halfuurtje besluit om hiermee te kappen. Ik ga naar de truck en bewerk vast alle foto’s voor de website en dat is al een karwei wat uren duurt. Als het begint te schemeren, lopen we met zijn 3en over de markt en treffen daar Eva en Thomas, twee Duitse toeristen van rond de 40 en met hun staan we uren te buurten. Het is een super gezellig stel en als we aanbieden om de truck te bekijken happen ze meteen toe. We lopen naar de truck en Susan geeft ze een rondleiding. Terwijl we weer buiten staan te praten komt er nog een stelletje aangelopen en zij praten Nederlands. Het zijn echte Krabi kenners, ze komen hier al jaren en het bevalt hun hier super. Eva en Thomas nemen afscheid en gaan terug richting hun hotel. Zij vliegen morgen weer naar huis en zouden ook wel zo een reis met een truck willen maken. Misschien hebben we ze wel aangestoken met het reis virus. Na een half uurtje nemen ook de Belgen afscheid en we lopen weer terug naar de nachtmarkt, want Christa moet nog eten. Als we over de markt heen lopen zien we Eva en Thomas zitten die even gestopt zijn voor een hapje. We sluiten aan bij hun tafeltje en pas om 23.30u nemen we afscheid en gaan we slapen.

Deze Talaat (markt) maakt Thailand zo leuk. Vele kraampjes hebben allemaal hun eigen specialiteiten en het eten smaakt bij de ene nog lekkerder dan bij de andere. De meeste Thai eten in de avond buitenshuis. Het eten is goedkoop en zo houden ze de warmte van het koken buiten de deur. De prijzen zijn zo laag dat je er eigenlijk zelf niet eens voor kunt koken. Als je dan ook nog de afwas niet meer hoeft te doen is de keuze gemakkelijk. Christa is heel de dag moe en heeft veel pijn. We hebben afgesproken dat we in Phuket of Bangkok een vlucht gaan regelen naar Nederland. We slapen in de airco maar Christa heeft alleen een ventilator en dat maakt het slapen ook minder comfortabel. We hebben niet voldoende stroom om de tweede airco aan te zetten die haar koel kan houden. Op de plaats waar zij slaapt is het wel een heel stukje koeler als op de hoogte waar wij slapen, en de temperaturen zijn rond haar bedje gelijk aan de temperaturen in ons bed. Nu zul je zeggen wat is dan het probleem? Nou de airco maakt het veel minder vochtig en dat voel je meteen.

Al met al is het ook zwaar voor ons. Normaal gaat Susan vroeger naar bed en blijf ik nog even aan de tafel zitten om het verslag te maken Nu moet Christa slapen en is dat onmogelijk. Ook ’s morgen kunnen we niet zitten, omdat Christa nog slaapt en dat is nu nog wel te doen, maar tijdens de regentijd, als je veel binnen zit is het toch te klein voor 3 of meer personen. We hebben het er graag voor over gehad en hopen dat ze het in ieder geval naar haar zin heeft gehad hier in India, Maleisië en Thailand.


Maandag 10 maart 2008: 36 graden aan zee en 28 graden in de nacht.

Gps Karon Beach Phuket, Thailand (dd mm ss,s) N07 50 54,9 en E098 17 43,9

We slapen tot 9 uur uit en maken dan de auto klaar voor vertrek. We willen vandaag naar Phuket rijden en aangezien de wegen super zijn en de afstand maar 180 km moet dat gemakkelijk te halen zijn.
 



Onderweg stoppen we nog een paar keer om wat foto’s te maken en de eerste stop is bij een rubber plantage. Aan de bomen hangen kleine bakjes waar langzaam het rubber, vanuit een kerf in de boom, inloopt.
 



Deze latex word samen met een chemisch papje goed door elkaar geroerd en dan wordt er in een soort wringer het water uit de latex gewrongen tot er een soort rubber matje ontstaat. Deze hangen dan in de zon te drogen en worden zo verkocht. De volgende stop is in een klein dorpje waar we op een markt wat te eten kopen. Ik koop tien, op het eerste gezicht, heerlijke kip sateetjes maar na een hapje smaakt het een beetje vreemd. Het blijkt kip te zijn, daar had de verkoopster gelijk in, maar het was de huid van een kip met wat vet. We hebben er 5 opgegeten en de andere heb ik gratis teruggegeven aan de verkoopster. Ze keek een beetje raar, maar het is zonde om ze weg te gooien. Susan lust de satÚs sowieso niet en koopt viskoekjes, die wel super lekker smaken. Verder proberen we wat speciale dingen en die smaken bijna allemaal wel goed. Een leer voor de volgende keer, pak er eerst eentje en als die smaakt kan je er een stuk meer bestellen. Na nog ergens wat gedronken te hebben rijden we weer verder en passeren een paar hele mooie tempels.
 



We stoppen bij eentje en maken snel wat foto’s. Als we Phuket binnen rijden is de omgeving nog steeds mooi, maar het barst hier van de toeristen. Het lijkt wel Loret d’amar in Spanje. Vlak voor Patong moeten we over een steile helling. Zo steil hebben we sinds Turkije niet meer gehad. In zijn 1e versnelling sukkelen we omhoog. Ook de afdaling is enorm steil. Ook hier gaat de truck in zijn 2 en moet ik zelfs, met de motorrem in, nog af en toe bijremmen. We vinden eerst een parkeerplaats bij Patong Beach, maar hebben geen goed gevoel bij deze plaats. We staan erg achteraf en 10 meter verder is een kickboksschool.

Dus rijden we verder over de tweede steile helling en komen in Karon beach aan. Hier zijn we jaren geleden al een keer geweest en het is bijna niet meer te herkennen. De tsunami heeft veel kapot gemaakt, maar er is ook een heleboel nieuws voor terug gekomen. Alles staat vol met nieuwe gebouwen en van de schade van de tsumani is niets meer te zien.
 



We vinden aan zee een mooi plekje om te staan. Direct langs een berg eettentjes en er is zelfs een water aansluiting om onze tanks te vullen. We eten natuurlijk in een van de kleine eettentjes aan de zee en ondanks dat de prijs hier meer dan twee maal zo hoog is als in de niet toeristische gebieden, blijft het redelijk goedkoop. Alleen de drank is 3x zo duur. We lopen door het stadje en overal zijn eettentjes, massage salons en toeristen. Ook wordt je overal aangesproken om wat te kopen, en dat was vroeger ook niet zo. Toen kon je heerlijk door een markt lopen zonder aangevallen te worden door de verkopers. Er worden hier ook lampionnetjes verkocht die er uitzien als een grote zak waar onder in een brandertje zit. Die word aangestoken en door de hete lucht stijgt het ding dan op. Overal zie je deze dingen over de zee vliegen.
 




Dinsdag 11 maart 2008: 35 graden en een lekker windje aan zee.

Gps hetzelfde als gisteren Karon Beach Phuket, Thailand.

Om 7 uur knalt het er lustig op los. De mensen steken vuurwerk af om de geesten gunstig te stemmen. Ze hopen zo een nieuwe Tsunami te voorkomen, maar als ik een geest was zou ik juist een Tsunami opwekken als ze me om 7 uur wakker zouden maken met een hoop herrie. We slapen weer in en zetten de airco en ventilator uit, want het is nog heerlijk koel buiten. Rond een uurtje of tien gaan we met de tuktuk naar Patong, een strand een paar km verder, om een ticket te kopen voor Christa en een nieuwe band voor mijn Suunto D9 duikcomputer. Al na een jaar is het bandje gebroken en dat is wel heel snel, maar goed garantie is alleen in Nederland te krijgen, dus wordt het betalen.

De meeste tuktuks hebben een prijsafspraak en iedereen vraagt minstens 300 bath voor het kleine stukje. Dat vinden we te veel en we lopen een eindje verder. Dan zien we een lege tuktuk, de kant van Patong oprijden en die houden we aan. Deze brengt ons voor 250 bath graag naar Patong en zo sparen we weer wat geld. In Patong is alles na de tsunami enorm veranderd. Alles is nieuw en ik herken nog maar weinig. We lopen over de boulevard en zien dat de japanner, ZEN, wel nog steeds bestaat. Hier wil ik straks wel een hapje eten.

We stoppen even bij de Mac Donalds voor een visburgertje en gaan dan op zoek naar het kantoor van de West Coast Divers. Bij hun hebben we al meer dan tien keer gedoken en we weten dat de boot, het eten, en de gezelligheid, perfect geregeld is. We vinden het al snel en worden door 2 mannelijke Thaisen netjes vrouwelijk geholpen. Beiden dames of heren of what ever. Waren super vriendelijk en we hebben ons kapot gelachen. Toen de ene hoorde dat ik Course Director ben, voor de niet duikers, iemand die instructeurs opleidt, wilde ze alle 2 ook duiken leren, maar alleen als ik ze les geef. mmmmm nou lesgeven ok, maar dan houdt het voor deze full time hetero al snel op. Nu heb ik wel een 7mm dik pak aan, maar je weet maar nooit. Ach leven en laten leven, Ik heb totaal geen problemen met lesbiennes en homo’s, vaak is het met hen nog super gezellig ook. We boeken een duikdagje bij ze en krijgen als instructeur 10% korting. 50 euro pp betalen we voor twee duiken met ontbijt, lunch en fruit. We gaan naar Racha Yai, een klein eilandje een paar uur varen vanaf Phuket haven. We zijn daar al meer geweest en we vinden dat de beste keuze voor Christa. 20 meter diep maximaal en weinig stroming is wel lekker voor haar.

We vragen ook meteen waar Dive Supply zit, een groothandel waar ik een nieuwe band voor mijn duikhorloge kan kopen. We worden doorverwezen naar Water World, een onderdeel van Dive Supply en we worden in de goede richting gezet. Onderweg wippen we nog even binnen bij een reisbureau voor een vliegticket. We moeten 711 euro betalen voor een enkele reis en Christa kan vrijdag al vertrekken. Eerst naar Kuala Lumpur, waar ze al is geweest en dan rechtstreeks naar Amsterdam. We lopen verder en vinden de winkel voor het nieuwe bandje van mijn duikhorloge. Ik heb een rubber bandje en dat komt omdat de titanium band nog niet te krijgen was in Nederland, toen we vertrokken.

Hier verkopen ze ook de titanium band maar die kost, met de korting eraf, 280 euro!!! En dat is alleen voor een horloge bandje wel erg veel geld. Aangezien de klok nu in de kast ligt besluit ik het toch maar te doen. Helaas hebben ze de band niet op voorraad en er wordt heen en weer gebeld om te kijken of ze er toch eentje kunnen krijgen. Bij de groothandel hebben ze hem op voorraad en daar rijden we dan maar heen met de taxi. Maar eerst even eten bij Zen. De Sushi smaakt weer heerlijk, maar is helaas een stuk duurder dan in Maleisië.
 



Na onze heerlijke maaltijd zoeken we een taxi en na een paar keer te hebben onderhandeld vinden we er eentje die een redelijke prijs rekent. Met het taxi ritje erbij zit er na een uurtje weer een nieuwe band aan en is er meteen een gratis modificatie aan de knopjes uitgevoerd. Na dit avontuur brengt de taxi ons weer netjes terug naar de truck en het eerste wat we doen is een duik maken in de heerlijk warme zee. We lopen over het strand met onze duikbril en snorkel en buiten dat zijn we nog behangen met duikcomputers. We willen ze even testen en gelukkig werken ze allemaal. Meestal zijn de batterijen net leeg als je die dingen nodig hebt. Maar deze keer hebben we geluk, de batterijen zijn dus nog allemaal vol. En de maskers lekken niet en de bandjes hebben geen scheurtjes. Na de duik maken we de laadklep open en halen de Quad eruit. Dit moet wel, want onze duikspullen liggen in de garage en daar kunnen we anders niet bij.

Dit is wel even anders dan in India. Daar stonden meteen 100 man rond de truck, maar hier komen er wel een paar kijken maar blijven netjes op een afstandje. Het is sowieso anders hier. De mensen komen wel een praatje maken, maar doen dit beleeft en zonder opdringerig te worden. In India was dit wel anders en irriteerde het elke keer weer. We laden alle duikspullen in de nettassen, en gooien deze in de cabine. We zijn er helemaal klaar voor. Tijdens het uit en inladen komen er nog wat mensen buurten. Eerst een Engels stel, dat hier woont en daarna een Nederlands stel, waar we meer dan een uur mee staan te buurten. Het was weer super gezellig en bij het afscheid geven we ze een kaartje, zodat ze iets leuks in het gastenboek kunnen zetten. Dan komt er een Indiër compleet met tulband vragen of we start kabels hebben, want zijn auto wil niet meer starten. Ik heb die dingen wel maar ze liggen diep verstopt in de truck en het kost me veel moeite om er bij te komen. Nu is het best wel lullig, want voor een Thai had ik heel de auto uit elkaar genomen en nu zeg ik maar dat ik er geen heb. Ik leg hem ook uit dat een truck met 24 volt werkt en dat het ook met kabels niet gaat lukken. Hij blijft volhouden dat zijn auto, een sedan, ook 24 volt heeft. Mmmmm Dat zou de eerste zijn. Maar goed ik heb geen kabels, dus jammer.

Susan heeft een wasmachine gedraaid en nu is de vraag hoe krijgen we de was droog. We draaien de luifel 50 cm uit en maken daar de waslijn aan. We moeten er geen kermis van maken want anders worden we misschien nog wel een keer weggestuurd van ons mooie plaatsje. Ik ben trouwens ook nog erg benieuwd hoe lang de was nodig heeft om te drogen in de avond. Er waait wel een windje maar er is geen zon meer. We wachten maar af. Ik heb trouwens mijn oude laptop aan Christa verkocht. Hij is kapot maar we hebben in Nederland nog garantie. Zij neemt hem straks mee naar huis en laat hem dan repareren. Wij leggen een paar honderd euro erbij en kopen straks in Kuala Lumpur wel weer een nieuwe. Dit keer geen Windows Vista maar gewoon XP. Ik moet kunnen programmeren en mijn ontwikkelsoftware werkt niet onder Vista. De laptop was duur in Nederland, maar kost in Kuala lumpur minder dan de helft. En voor een reparatie moeten we naar Singapore en dat kost ons ook een paar honderd euro. De hotels zijn enorm duur daar en wie weet hoe lang de reparatie gaat duren. We mogen met de truck Singapore niet in en dus is het verkopen, en dan een nieuwe kopen de beste oplossing.


Woensdag 12 Maart 2008: 35 graden en vochtig warm.

Locatie nog steeds Phuket Karon Beach, Thailand.

Vandaag staan we om 7 uur op, want om 7:45 worden we opgehaald voor ons duiktripje. Het weer is goed, maar er staat wel een straf windje. Ik en Christa nemen meteen een pilletje tegen zeeziekte. Susan neemt er geen, want ze wordt nooit zeeziek. Later zou blijken dat dat een foute keuze is. Klokslag 7:45 staat de pick-up van de West Coast Divers voor de deur en nadat we de duikspullen op de dakdrager hebben gelegd stappen we in voor een half uur durend ritje naar de haven. Als we aankomen in de haven moeten we tien minuten wachten voor een bus ons over de lange pier naar de boot brengt.
 



Het is vandaag een klein groepje. 5 japanners, 3 Nederlanders, 3 Duitsers 1 Griek en nog een man of 3 waarvan we de nationaliteit niet kennen. We hebben een beetje een arrogante divemaster die uit Israël komt. Maar aangezien we zelfstandig duiken hebben we hem alleen voor de briefing nodig. Heerlijke broodjes met kip, tonijn, ham en kaas worden aangeboden en we hebben dus een heerlijk ontbijtje.We buurten wat met de andere duikers en al na een uurtje zien we het eilandje Racha Yai dichterbij komen. We bouwen onze setjes op en plonzen als allereersten het water in. Direct dalen we af naar een meter of 15 en ondanks het feit dat er veel vis zat was het niet zo een spectaculaire duik. We duiken met zijn 3-en dat is even wennen. Normaal duik ik alleen met Susan en weet dat ze altijd aan mijn rechterzijde rondhangt. Ik hoef maar een keer te grijpen en ik heb ze. Nu zitten de dames ineens rechts van me en dan weer links.

We zien de familie van Nemo in en uit de anemoon zwemmen en om ons heen zwemmen duizenden gekleurde vissen. Ook de papegaai vissen zijn druk in de weer om, met hun heftige gebitje, het koraal te verslinden en al het onverteerbare etenswaar spugen ze daarna weer uit. Ook zien we een paar Titan Triggervissen die gelukkig boven het koraal zwemmen. Zolang ze niet boven zandgrond zwemmen zijn het lieve vissen, met een lengte van ongeveer 50cm. Zwemmen ze boven zand kan het zijn dat ze daar eitjes hebben liggen en die beschermen ze met hun grote tanden. Menig duiker heeft al kennis gemaakt met de beet van zo een vis. Verder zien we weinig spectaculaire vissen en ook het zicht is door de stroming niet optimaal. Wel hoeven we weinig te zwemmen want de stroming drukt ons heel geleidelijk naar de plaats waar de boot ons oppikt.

Na 35 minuten is de lucht van Christa al schaars en Susan geeft haar de octopus (reserve automaat), zodat we nog eens 10 minuten verder kunnen duiken. In de tank van Christa zit nog 60 bar en zodra we aan de opstijging beginnen gaat Christa weer verder met haar eigen luchtvoorraad. We gebruiken nu eenmaal een heel stukje minder lucht dan Christa en dat kan ook niet anders. Wij hebben meer dan 1000 duiken en Christa pas 30. We maken een perfecte veiligheids stop, op 5 meter. Christa blijft netjes op 5 meter hangen en dat is met de meeste beginners wel anders. Na deze 3 minuten durende stop stijgen we op naar de oppervlakte waar de boot ons oppikt.
 



Veiliger kan Christa niet duiken met 2 instructeurs die haar constant in de gaten houden. Aan boord staat de lunch al klaar en die smaakt, zoals altijd, weer heerlijk. Een Thaise maaltijd, met een ruime keuze. Het is knap dat ze dat aan boord klaar kunnen maken. Na een uurtje maken we de tweede duik. Normaal maak je de diepste duik als eerste, maar hier hebben ze dus andere regels. De volgende duik brengt ons naar 25 meter. Susan is groen en hangt geregeld over de reling. Ik en Christa hebben nergens geen last van door ons pilletje. Nu een pilletje pakken heeft geen zin meer omdat dat meteen weer aan de vissen wordt gevoerd. Ze is zo ziek, dat onze fanatiekste duiker, de tweede duik overslaat.

Ik en Christa maken ons klaar voor de tweede duik en ook nu liggen wij als eerste in het water. We moeten oostwaarts zwemmen tot 25 meter en dan naar het noorden, zodat we een wrakje tegen moeten komen. Er is in eerste instantie helemaal niets te zien alleen maar zand. We besluiten maar om het wrakje te laten voor wat het is en op 25 meter naar het noorden te zwemmen. Dan ineens zien we het wrak toch nog liggen. Het is een boot van een meter of 25 lang en de ruimen zijn helemaal gevuld met vissen en begroeiing. We hebben geen lamp bij, dus zien we alleen maar de eerste meter van de ruimen. Omdat we nu al 20 minuten rond de 22 meter zitten gaat de lucht bij Christa hard achteruit. We besluiten om te stijgen naar een meter of 10, zodat het verbruik zakt. Hier is wel veel te zien. Veel vis, veel kleur en we genieten van het onderwaterleven. De stroming is ook hier weer aanwezig en we hoeven niet te zwemmen. Als Christa nog 50 bar heeft besluiten we op te stijgen en aan de oppervlakte zien we de boot 50 meter verder liggen. We zwemmen ons kapot maar we komen geen meter dichterbij. De boot draait en er wordt een boei uitgegooid. We pakken het touw vast en we worden door de bemanning snel naar de boot getrokken. Er staan behoorlijke golven en het verlaten van het water kost dan ook de nodige moeite. Al met al was deze duik tien keer mooier dan de eerste en is het jammer dat Susan op de boot is moeten blijven. Als we Susan opzoeken is ze weer redelijk opgeknapt en heeft uiteindelijk toch alsnog een pilletje binnen weten te houden en zit gezellig met mede duikers te buurten. Op het dek worden schalen met vers fruit neergezet, en terwijl wij hiervan genieten vaart de boot terug naar de haven van Phuket. Daar aangekomen staan de pick-ups al weer te wachten en worden we netjes teruggebracht naar de truck.

Als we willen gaan eten worden we weer aangesproken. Eerst door een stel uit Noorwegen en dan weer door een Canadees stel. Iedereen vindt het leuk om onze verhalen te horen. En de meeste snappen er niets van als we zeggen dat Iran super was. Ze horen alleen negatieve dingen over Iran en wij maakten alleen positieve dingen mee. Als we in een klein tentje, waar we elke avond eten, aan tafel gaan, zie ik ineens dat ik nog steeds met blote voeten in mijn sandalen zit. Zonder sokken in de avond is vragen om muggebulten en ik loop snel nog even naar de truck. Als ik daar aankom wordt ik weer aangesproken en na tien minuten hoor ik Susan roepen dat het eten op tafel staat. Ik neem afscheid van de mensen en nog steeds met blote voeten ga ik aan tafel.

We eten een soepje en een heerlijk biefsalade (nam nua). Christa neemt een kip gerechtje en het is weer smullen. De eigenaar van het tentje is altijd super gezellig. Hij komt altijd even een praatje maken en hij heeft ook redelijke prijzen. Het is nog steeds 2 keer zo duur als in de rest van Thailand, maar weer de helft goedkoper, en lekkerder, dan in de restaurantjes aan de boulevard. Aan tafel praten we nog een half uurtje met een gezellig Nederlands stel en dan lopen we naar de truck terug. We moeten haakjes hebben om de klamboe op te hangen en misschien vinden we die hier wel. Nu ga ik wel mijn sokken aantrekken en weer staan we gezellig te buurten bij de truck. Al met al was het weer een gezellig dagje, alleen vonden we geen haakjes voor de klamboe. Wel zien we een meisje van zeep de mooiste bloemen maken. Met een klein mesje snijdt ze stukjes uit de zeep en zo verschijnt er een roos. Er liggen honderden verschillende bloemen die je voor 2 euro kan kopen.
 



We starten de generator, want we willen koel een filmpje kijken. De accu’s zijn vol maar willen we heel de nacht de airco laten lopen, dan moeten ze vol zijn als we gaan slapen. Als we dan van te voren de airco ook nog aanzetten komen we stroom te kort. Na het filmpje hangen we de klamboe weer boven ons bedje en vallen uitgeblust in slaap. Duiken maakt enorm moe, zeker als je al een jaar niet meer in het water hebt gelegen.









Copyright © door Een reis rond de wereld Alle Rechten Voorbehouden.

Gepubliceerd op: 2008-03-07 (3093 maal gelezen)

[ Ga terug ]
Content ©
Volg onze reis online, 5 jaar met de DAF de wereld door


PHP-Nuke Copyright © 2005 by Francisco Burzi. This is free software, and you may redistribute it under the GPL. PHP-Nuke comes with absolutely no warranty, for details, see the license.
Pagina Rendering: 0.06 Seconden