Welcome to Een reis rond de wereld

Travel now and work later

Hoofdmenu

Translate to any language, choose your language here above..



Reisverhalen
Wereldreis op datum:
2009

Wereldreis per land:




Favoriete links


Terugblik op.. (pdf)


De camperbouw en de dagelijkse bezigheden


Info & materialen


  
21 t/m 28 februari 2008





Donderdag 21 februari 2008: 32 graden en redelijk vochtige lucht.

Swiss Inn Kuala Lumpur, Maleisië.

Om 5:50 uur, dus vroeg in de morgen, raken de wielen van de moderne Airbus. De Maleisische grond. Alle buitenlanders en Maleisiërs wachten netjes tot de deuren opengaan, maar natuurlijk staan er weer ongeduldige Indiërs tussen die beginnen te wringen. Eugen geeft er een de volle laag en we kunnen niet begrijpen waarom ze dit doen. Overal willen ze eerste zijn en dat geld natuurlijk hier ook weer. Ja en je kunt als eerste bij de bagageband staan, maar je zult toch moeten wachten tot de koffers komen. Gelukkig hadden de Indiërs geen toeter bij dus ging alles lekker stil en rustig.

De luchthaven is, in tegenstelling van de luchthaven in Chennai, India, hyper modern en mega groot. Alles gaat hier via lopende banden, en we verplaatsen ons snel richting de bagagebanden en douane. Een groot deel van deze afstand leggen we zelfs af met een moderne magneet zweeftrein. Zonder chauffeur glijden we met hoge snelheid over de track en komen na 5 minuten al aan bij de bagagebanden.

Omdat we rustig in het toestel zijn blijven zitten tot iedereen het vliegtuig verlaten heeft, zijn de koffers al gearriveerd en pakken we ze snel van de bagageband. Dan nog even door de groene, niets aan te geven zone, richting de uitgang en klaar is kees. We wisselen nog even al ons Indiaas geld en pinnen ook nog wat, zodat we voorlopig genoeg hebben.

Binnen in de luchthaven zien we een taxi service en daar boeken we een busje voor de 75km naar het centrum van Kuala Lumpur. Het kost 40 euro en de taxi’s zijn hier dus dubbel zo duur als in India. Omdat we met zijn 5-en zijn, delen we de kosten en is het nog betaalbaar. Het eerste wat ons opvalt zijn de goede wegen, geen getoeter, maar doodse stilte, en de Europese snelheden die hier worden gereden. Niet het gesukkel en veel minder gevaarlijk dan in India. We moeten een paar keer stoppen voor een stoplicht en iedereen stopt hier weer voor rood en dat was in India wel even anders. Na een 40 minuten zien we de skyline van Kuala Lumpur dichterbij komen. De Petronas Twin towers, het 3e grootste gebouw van de wereld, steekt met kop en nek boven de andere grote gebouwen uit.

Rond 7 uur rijden we China Town in. Dit stukje Kuala Lumpurm, waar 90% van de bevolking Chinees is, wordt onze basis voor de volgende 10 dagen. Bij het inchecken krijgen we te horen dat we pas om 12:00 uur onze kamers op kunnen en dat is wat minder. We hebben heel de nacht niet geslapen, de nacht ervoor ook zeer weinig, en zouden dus graag ons bedje in kruipen. We kunnen gelukkig wel onze bagage opslaan en gaan dan naar het centrum.

Als eerste gaan we ontbijten en dat doen we bij de Mac Donalds. Deze zijn hier 24 uur per dag open en de broodjes vis smaken heerlijk, hamburgers zijn zo vroeg nog niet te krijgen. Daarna maken we een wandeling door de stad. Onderweg komen we verschillende shopping centrums tegen en glippen even naar binnen, maar het is nog te vroeg en de winkels zijn nog allemaal gesloten. We besluiten om maar een eind verder te lopen en de Petronas Twin Towers te gaan bewonderen. Op de terugweg gaan we wel weer kijken in de shopping centrums.

Christa heeft en play station portable bij zich en dat ding is echt gaaf. Aangezien die hier goedkoper zijn en de spelletjes op elke hoek van de straat te koop zijn voor heel weinig geld kopen we er ook eentje voor ons. We betalen 170 euro en krijgen er een mooie tas en 4 Gb geheugen bij die ook nog vol wordt gezet met gratis spelletjes. In de winkels verkopen ze originele spelletjes voor 40 euro per stuk en illegale cd’s met elke keer 8 tot 13 spelen die je in je laptop moet steken en ze zo moet uploaden naar het geheugen. De cd’s koop je hier voor 3 euro en de keuze is enorm. Heel de playstation staat nu vol met spelen en dat zelfs gratis. We lopen terug naar het hotel, checken in, en gaan slapen tot een uur of 17.00u. We douchen dan lekker en maken ons klaar om te gaan eten.

We zoeken een leuk eettentje op, waar er hier duizenden van zijn, en eten heerlijk en niet te vergelijken met India. Het eten in India was wel de helft goedkoper maar alles had daar dezelfde, voor mij niet favoriete, bijsmaak. We lopen nog even door het drukke maar o zo gezellige China town. Kopen lekker fruit en gaan dan slapen.

Onze ogen zijn al dicht om 21.00u, zo bekaf en afgepeigerd zijn we.


Vrijdag 22 februari 2008: 32 graden en ontzettend zweet weer.

Swiss Inn Kuala Lumpur, Maleisië.

Om 09.35 uur schiet ik, Susan, wakker. Het ontbijt is slechts tot 10.00u, dus ik maak snel Ad en Christa wakker. In principe hebben we vannacht wel genoeg geslapen, maar alle 3 zijn we nog steeds helemaal kapot. We kleden ons snel aan en zoeken de ontbijtzaal op. Eugen en Monique hebben hun ontbijt al achter de kiezen en zitten aan een tafeltje te wachten op ons. Er is hier een ontbijt buffet. Niet zo heel erg veel keuze, maar prima eten voor een ontbijtje.

Na het ontbijtje gaan we met zijn vijven op zoek naar een verzekering voor onze auto’s. Van een andere Overlander hebben we de naam van een verzekeringsmaatschappij gekregen, die zijn auto daar heeft verzekerd en we lopen ongeveer een uur door de stad alvorens we hem gevonden hebben.
Binnen vult Eugen netjes een formulier in en als ze dan zien hoeveel de auto weegt zijn we ineens niet meer acceptabel voor de verzekering en moeten we het ergens anders proberen. Ze verwijzen ons naar een niet al te ver verderop gelegen maatschappij en daar proberen we het ook. Nee hoor, we zijn te zwaar en vallen in geen enkele categorie die ze accepteren.

Ze geven ons weer een volgende maatschappij en die geeft ons weer een volgende maatschappij en nu zijn we het zat. We kunnen zo heel Kuala Lumpur wel door, wat ons dagen gaat duren. Misschien hebben ze hier wel een verzekeringsagent net als bij ons in Nederland. En na veel moeite weet de laatste verzekeringsmaatschappij ons te zeggen dat die er zelfs een in de buurt is. Nou dan daar maar heen. Voor zo’n verzekeringsagent is het veel gemakkelijker navragen of en waar te verzekeren zijn, dan voor ons.

We worden hartelijk ontvangen en ze zijn compleet verbaasd als we vertellen wat we willen verzekeren. Ze geeft eerlijk toe, dat ze dat nog nooit gedaan heeft, maar ze zoekt het graag voor ons uit en we moeten ze maandag even een belletje geven of het haar gelukt is en dan kunnen we terugkomen om de zaakjes te regelen. Nou, nu dus maar duimen of het gaat lukken.
 



Wij hebben gisteren de Petronas Twin Towers al bekeken, maar Eugen en Monique nog niet, dus lopen we erheen. Tussen de twee enorme torens in, onder de brug is een gigantisch winkel centrum en daar moeten we natuurlijk ook even een kijkje nemen. Nou de Heuvelgalerij in Eindhoven is er niks bij, ongelofelijk, en wat ook prachtig is, is dat er niet alleen plattegronden zijn, maar ook informatiezuilen, waar je met behulp van een touchscreen in kunt geven waar je naar op zoek bent en de computer geeft je precies aan in welke winkels je dat kunt vinden, vervolgens kun je dan de winkels aanklikken en dan geeft de computer je ook nog eens exact aan hoe je moet lopen om er te komen en natuurlijk op welke verdieping je moet zijn, want het zijn 8 verdiepingen!

Heel snel ontdekken Ad en Christa dat je ook het onderwerp fastfood in kunt geven en ze hebben zich dus beiden enorm staan verlekkeren bij de enorm gigantische keuze. Samen kiezen ze dat het vandaag hotdogs wordt. Ik moet niks van die dingen weten en als we op weg zijn naar de hotdogs passeren we een broodjes en salades bar. Voor mij dus vanmiddag een heerlijke tonijnsalade. En dan niet zoals bij ons 2 happen tonijn en de rest groenvoer, maar hier was de hoeveelheid tonijn zowat een heel blikje. Heerlijk met olijven, pijnboompitten, uien, sla en een heel lekkere dressing.

Na de lunch struinen we nog even wat elektronica winkels af en lopen dan richting ons hotel. Onderweg zien we Eugen en Monique op een terrasje zitten. We sluiten ons weer bij hun aan en drinken ook een glaasje mee. Op de terugweg komen we weer een paar winkelcentra tegen en we moeten natuurlijk ook hier even rondsnuffelen. Je kunt je gewoon niet voorstellen hoeveel winkelcentra er hier zijn en hoe ontzettend groot ze zijn en hoeveel er te koop is. Dat het rendabel is voor die winkels snap ik niet, in elk winkelcentrum vindt je namelijk minstens 10 ongeveer dezelfde soort winkels. Ad en Christa vinden een hoop CD’s vol met spelletjes voor de PSP (playstation portable) en zoeken er een vijftal uit, nu kunnen we voorlopig wel vooruit met spelletjes. We hoeven ons in het regenseizoen niet te vervelen.

Terug in het hotel zet Ad meteen spelletjes op de PSP van ons en op die van Christa en ik doe even een handwasje. Rond een uur of acht gaan we met zijn vijfjes eten en vandaag worden het sateetjes. Er zijn hier in China Town echt honderden van die kleine standjes waar ze etenswaren hebben en we zoeken er eentje uit met kip en bief satés. Zelfs ik vind ze lekker en we hebben heerlijk gegeten.
 



Vandaag zijn we om 22.00u terug op de kamer en we gaan snel weer slapen. Dat slenteren door de stad en de winkelcentra is zeer vermoeiend.


Zaterdag 23 februari 2008: 33 graden en ontzettend benauwd.

Swiss Inn Kuala Lumpur, Maleisië.

Om 09.00 uur gaat de wekker. Even douchen en dan lekker ontbijten. Eugen en Monique zijn al weer klaar en zitten al te internetten in de internet ruimte die tegen de ontbijtruimte aan ligt. Gisteren hebben we van een andere toerist gehoord over een paar elektronica winkel centra en die staan dus vandaag op het menu. Als we er binnen komen vallen onze monden echt open van verbazing. Wauw, hier kan nog geen computer/electronika beurs tegenop. Je moet je ongeveer de grootste beurs in gedachten houden en dan maal 100! Alles, maar dan ook echt alles kun je er vinden. En is het dan niet te vinden in dit gigantische gebouw, dan moet je in het gebouw er langs zijn of dat daar langs. Werkelijk waar miljoenen vierkante meters alleen maar elektronica en computer snufjes. Ik blijf me verbazen dat die winkels kunnen blijven bestaan, want er zijn zoveel winkels met eigenlijk hetzelfde spul, misschien een ander merk of zo, maar verder gelijk en je kunt echt de prijzen van de ene winkel tegen die van de andere naar beneden handelen.

Ad ziet een super gave tablet PC staan en aangezien onze andere kapot is en we voor de navigatie nu een gammel ding gebruiken wil hij hem toch wel heel erg graag aanschaffen. Zo’n kans krijg je nooit meer. Voor ongeveer 700 euro een echte HP tablet PC. Die kosten in Nederland tenminste 2500 euro. We kopen hem toch nog niet, we denken er nog even over na. We vergelijken de prijzen van de verschillende mobiele telefoon providers. We vinden er slechts eentje die ook internet heeft. Deze is wel meteen de duurste voor het bellen en ook in aanschaf van de SIM-kaart, maar voor 2 euro kun je vervolgens wel de gehele dag internetten en dat is, als je het vergelijkt met de kosten die je hier betaald voor een uur internet café zeker interessant voor ons.

We krijgen alleen wel te horen dat we hem compleet ergens anders moeten activeren. Dit is natuurlijk weer aan de andere kant van de stad en we besluiten om een keer met de mono rail te gaan en stappen uit bij het dichtstbijzijnde station. Het is nog wel een eindje lopen, maar dat is goed om te doen en daar aangekomen si er eindelijk een jong gastje wat perfect weet hoe het allemaal werkt. Het internet zou nu in elk geval moeten kunnen functioneren. Vanavond zullen we het eens gaan proberen en hopelijk kunnen we dan gaan msn-en. Het enige nadeel is dat er inmiddels al 7 uur tijdverschil is tussen Nederland en hier.

Onderweg terug besluiten we toch maar om de tablet PC aan de schaffen en dan maar Singapore overslaan. Tenslotte hebben we aan de PC meer, dan dat we dat geld opbrassen aan een paar daagjes Singapore. We nemen de monorail terug en als we bij, het dichtst bij het bewuste winkelcentrum gelegen, station uitstappen vinden we er langs ook een enorm winkelcentrum. Ad wil nog een autoradio hebben en we zoeken al twee dagen en kunnen er tot nu toe geen enkele vinden. Het lijkt wel alsof autoradio’s hier uit de mode zijn of zo. Zoveel elektronica, maar geen enkele autoradio. Na 2 uur ronddolen door dit winkel centrum geven we het op en zoeken de uitgang. Normaal heb ik een goed gevoel voor richting, maar door de ingewikkelde bouw en gangenstelsels in dit gebouw ben ik mijn gevoel voor richting compleet kwijt. En vind dan de uitgang maar eens terug. Gelukkig met behulp van wat medewerkers staan we na een half uurtje weer buiten op de stoep. Het is gewoon een echte doolhof daar binnen.

Het is al bijna 19.00u als we terugkomen bij het enorme winkelcentrum waar schuin tegenover ook een HP winkel ligt. We lopen eerst daar even naar binnen om te kijken of zij een leuk prijsje kunnen maken voor de PC en het komt op dezelfde prijs uit als de winkel van straks. De keuze is dan snel gemaakt. We kopen hem dus gewoon bij de officiële HP winkel. Om 20.00u en een tablet PC rijker lopen we de deur uit. Vanmiddag hebben we een heerlijke sushi lunch gegeten in de kelder van het winkelcentrum en daar hebben we nu ook wel weer zin in. Christa heeft voor haar telefoon ook een SIM-kaart gekocht van een andere provider en die werkt nu ook nog steeds niet. Zij lust toch geen sushi en loopt dus ondertussen even terug naar de winkel en krijgt daar te horen dat zij hem ook moet laten activeren, compleet ergens anders. Gelukkig hoeven we voor haar telefoon niet de halve stad door en in 25 minuten zijn we op de plaats van bestemming. In 5 minuten is het voor mekaar en na nog een rondje door dit winkelcentrum voor een autoradio lopen we eindelijk terug naar ons hotel.

Christa heeft haar zinnen gezet op een broodje gebakken bacon, die ze vlak bij ons hotel aan een marktkraampje verkopen. Als we er zijn en willen bestellen, zegt de jongen dat de broodjes op zijn. He, jammer nou, dan vandaag maar weer lekker sateetjes eten en wordt het morgen een broodje gebakken bacon. Totaal kapot komen we om 22.00u in onze kamer aan en we ploffen alle drie op ons bed neer. Christa begint meteen lekker met bellen en Ad zorgt dat het internet via de telefoon op de laptop draait. Nu kunnen we mailen, msn-en en internetten. Het werkt een beetje traag, maar na 24.00u gaat het een stukje sneller. We hebben vandaag het spel Sudoku voor de PSP aangeschaft en vlak voor dat ik ga slapen speel ik natuurlijk een paar spelletjes Sudoku. Het is al 02.00u als ik mijn ogen sluit en Ad gaat met zijn nieuwe tablet PC nog verder tot zelfs 04.30u.


Zondag 24 februari 2008
: overdag erg heet en zonnig en in de avond een fikse regenbui.

China Town Kuala Lumpur, Maleisië.

Vandaag hebben we een rustdag ingelast. We staan dus ook pas om 09.40u op. Ad heeft helemaal weinig geslapen en aangezien hij een nieuw speledingetje heeft, heeft hij natuurlijk helemaal geen behoefte om te gaan ontbijten. Als Christa en ik in de ontbijtzaal komen hangt Monique net met Ad aan de telefoon. Ze wilde vragen waar wij bleven en of we ons misschien verslapen hebben, maar nee, we doen het vandaag gewoon lekker rustig aan. We zitten gezellig te ontbijten met Monique en dan scheiden onze wegen. Wij gaan lekker terug naar de kamer, waar ik nu lekker de tijd heb om de was te doen, de verslagen van de laatste dagen schrijven en e-mails beantwoorden. Ik wil ook nog msn-en, maar niemand is on-line. Heerlijk relax dagje na 3 dagen door de stad heen slenteren. ’s Avonds treffen we Eugen en Monique weer en gaan we gezellig met zijn vijfjes eten.


Maandag 25 Februari 2008: Net als elke dag heet en vochtig.

Swiss Inn China Town Kuala Lumpur, Maleisië.

Vanmorgen gaan we vroeg ons bed uit, want we moeten naar de Thaise Ambasade. Om half 8 zitten we al aan het ontbijt en om 8 uur zitten we in de ondergrondse. We betalen 1,6 Nett ofwel ongeveer 40 eurocent per persoon.
 


We stappen uit in Ampang Park en dan lopen we Jalan Ampang, zo heet de straat, af tot nr 206. Daar zit de ambasade. Gps (g.m,m) N 03.09,339 en E 101.43,883. Als we binnekomen schrijven we onze namen in het grote gastenboek en dan wordt het wachten. Als de deuren opengaan krijgen we een nummertje en het blijkt dat er al 36 personen voor ons zijn. Ik en Susan hebben foto’s bij ons maar Christa, Eugen en Monique zijn deze vergeten en moeten deze in de buurt laten maken. Als ze terug komen zijn wij aan de beurt en zij krijgen nr 87 dus ze moeten nog even plaats nemen in de hitte buiten. Om 12:00 uur zijn we allemaal klaar en morgen om half twaalf moeten we terugkomen en kunnen we de visa’s ophalen. De kosten bedragen trouwens 25 euro pp voor een 2 maanden visum.
 



Dan lopen we weer terug naar de ondergrondse en rijden naar het winkel centrum waar de japanner zit waar we al regelmatig heerlijke sushi hebben gegeten. We eten ons buikje vol en lopen dan naar boven om een 500 gb externe harddisk te kopen, omdat mijn externe harddisks, die ik bij me heb, allemaal vol zitten. De harddisk kost nog geen 100 euro en dat is een mooi prijsje.

Elke computer freak moet hier een keer op vakantie gaan. Alles is er op computer gebied te koop in ultra moderne shopping centers, en dat voor een fractie van de Nederlandse prijzen. Dan lopen we terug naar China Town, waar ons hotel ligt en ga ik verder heel de dag aan de computer werken. Ik had office 2007 gekocht, maar deze gooide heel de nieuwe laptop door de war en zorgde ervoor dat hij niet meer wilde booten, maar elke keer een foutmelding gaf. Ja goedkoop is duurkoop ( voor de software dan) en ik ben tot diep in de nacht bezig geweest om al de software weer opnieuw te installeren. Dit keer maar Office 2003 er op gezet en die werkt wel super. De dames zijn winkelen en Christa is net zo een freak als ik, als het gaat om software, computers en spelletjes. Dit laatste vindt zij helemaal te gek en ze gaat samen met Susan op spelletjes jacht. Als ze terug komen hebben ze bij de mac donalds heerlijke ham- en visburgers gehaald en dat maakt mijn dag weer goed.


Dinsdag 26 Februari 2008: 33 graden maar extreem vochtig en in de avond regen.

Swiss inn Kuala Lumpur, Maleisië.

Vanmorgen hoeven we niet zo vroeg op want we moeten om half twaalf pas bij de Thaise Ambasade te zijn voor het ophalen van de visa. We ontbijten laat en rond 11 uur stappen we in de ondergrondse richting Ampang Park. Daarna is het nog een kwartiertje lopen. Als we aankomen is er maar een kleine rij en al na 20 minuten lopen we weer naar buiten met ons visum. Het is 2 maanden geldig. En kan in Thailand worden verlengt tot 3 maanden. In Thailand kun je in 6 maanden maximaal 3 maanden verblijven. Ook kun je tegenwoordig maar 3 keer per half jaar Thailand in rijden. Dus als je even naar Laos, Cambodia of Birma hopt voor een nieuw visum voor Thailand kun je dat maar 3 keer doen en dan moet je 3 maanden het land uit. Voor de auto is het een ander vehaal. Al krijg je een 2 maanden visa, de auto mag maar 1 maand in Thailand blijven. Dit kun je verlengen in bijvoorbeeld Phuket met een maand. Hoe we dit moeten doen weten we nog niet, maar we houden jullie op de hoogte.

Eugen en Monique gaan terug naar het Hotel en wij gaan naar de Japanner in het IT Shopping centre. We zijn verslaafd aan Sushi en Eugen en Monique vinden het niet te eten. Ja, smaken verschillen zeggen we dan maar. Daarna naar de kamer in ons hotel. Ik heb onderweg weer wat software gekocht en ga die op mijn gemakje installeren. Als alles dan goed werkt maak ik een image (backup) van de nieuwe laptop op de externe harddisk. Als het nu fout gaat is de pc weer goed werkend in 20 minuten en dat is wel een lekker gevoel.

Het openbaar vervoer in Kuala Lumpur:
Dat is in een woord super. Overal zijn stations van de ondergrondse, die je voor een klein bedrag van a naar b brengt. Je kunt voor de Rapid KL een dagkaart kopen die 7 Nett ofwel 1,54 euro kost. Je kunt dan gebruik maken van de ondergrondse en de bussen van Rapid KL. Hou er wel rekening mee dat er veel meer bussen rondrijden en de dagkaarten daar niet voor gelden. Ook de magneet trein, die bovengronds rijd, valt er buiten. De bussen zijn gemakkelijk te herkennen. Ze hebben aan de voorkant een Digitaal elektronisch bord wat de bestemming aangeeft en dat hebben de andere maadschappijen niet.

Het heeft even geduurd voor we weer een update hadden op het internet omdat ik helemaal van de wap af was door al die computer en elektronica shops. Maar we beloven ons leven te beteren zodra we weer rijden.


Woensdag 27 Februari 2008: 33 graden maar extreme vochtig en in de avond regen.

Swiss inn Kuala Lumpur, Maleisië.

Na het ontbijt nemen we de ondergrondse om naar een auto pimp shopping centre te gaan. Het is aan de rand van Kuala Lumpur en geen optie om te lopen. Wij hebben er geen problemen mee, maar het is voor Christa geen optie.
 



Als we aankomen blijkt het een lui lekkerland te zijn, zoals je nergens in Nederland tegenkomt. Het is een mega store die alles maar dan ook alles verkoopt. Van motor tunning onderdelen tot auto audio en van navigatie tot interieur verfraaiing. En dat op duizenden vierkante meters oppervlakte.

Ik wil een nieuwe autoradio hebben omdat het goedkope ding, wat we in Nederland hebben gekocht, problemen gaf. Ik werd er zo gek van dat ik het raam heb opengemaakt en het frontje naar buiten heb gekieperd. Spijt achteraf natuurlijk, maar dat krijg je met een goedkoop merk. De knoppen werkten soms niet en als dan ook het verkeer in India je helemaal gek maakt is de maat vol en doe je gekke dingen. Ik heb de keuze uit ongeveer 500 verschillende autoradio’s. Ze hebben hier zelfs radio’s speciaal voor inbouw in het dashboard van de nieuwste auto’s.

Deze zijn aangepast aan de vormen en gaten in het dashboard en speciaal per automerk gemaakt. Sommige zijn zo mooi en uniek dat het water je uit de mond loopt. En dan de prijzen brrrrrr gewoon extreem laag. Ik koop een van de nieuwste Kenwood met USB ingang en een aux ingang voor een mp3 speler, 4 audio out pluggen en een subwoofer uitgang met filter. Kortom een 500 euro ding in Nederland en hier 100 euro. Net zoveel als het audiowave ding wat ik in Nederland kocht. Het lijkt net de Mediamarkt. Niemand weet waar ze over praten en ze proberen je alleen van alles aan te smeren. Elke vraag die je stelt, en ze spreken goed Engels, begrijpen ze niet. Ze lullen je de oren van je kop en zeggen eigenlijk niks. Een soort condoomlogen. Veel praten met weinig vruchtbare inhoud. Gelukkig heb ik een winkel gehad die autoradio’s verkocht en omdat we ook die dingen repareerden heb ik redelijk wat verstand van dat soort dingen. We verlaten de winkel met een mooie autoradio en gaan met de bus richting het IT shopping centre.

Als we, hongerig, aankomen bij het shopping centre zien we op de hoek nog een shushi bar zitten. Het heet de Sushi King en als we door het raam kijken zien we een lopende band die langs de tafeltjes loopt en die vol staat met bordjes waarop sushi ligt. We twijfelen geen moment en gaan aan een bar zitten waar de honderden verschillende sushi’s voorbij komen. Elk bordje heeft een bepaalde kleur en de kleur bepaald de prijs. Er zijn Sushi’s van 2,3,4,5 en 6 Nett dus het varieert tussen 0,45 en 1,5 euro. Soms krijg je 4 stuks en een andere keer weer 2. We eten ons helemaal vol en betalen totaal 36 Nett ofwel ongeveer 8 euro. Hier gaan we zeker nog een keer terug, want het was niet alleen leuk, maar alles was ook super vers en lekker.
 



We lopen nog even naar boven in het shopping centre, want ik wil een USB geheugen stickkie van 4 Gb met ingebouwde virus scanner hebben. Als je namelijk een memorystick in een internet café gebruikt zit meteen je computer vol met virussen. Ik zoek een Sandisk Cruizer titanium en vind er eentje met 4 Gb voor 125 Nett ofwel 30 euro. De ingebouwde virus scanner kan ik een paar maanden gebruiken en moet dan voor 20 euro een twee jarig contract afsluiten, maar dat heb ik er graag voor over. Bijna elke overlander heeft virus problemen als ze even proberen foto’s te versturen via een internet café. Een andere Nederlander die ik trof had dezelfde memorystick en elk virus werd afgevangen.

Dan lopen we naar boven en komen in een computer shop zo groot als de Mediamarkt in Eindhoven. Met andere woorden, groot. Ik wil een speaker setje kopen van Altec Lansing. 5 speakers en een subwoofer met ingebouwde versterker voor nog geen 85 euro. De subwoofer zet ik achter de stoel in de truck en de 5 speakers hang ik aan het dak. Dan hebben we een gaaf geluid wat de motor overstemt. Natuurlijk werkt het setje op 230 volt maar we hebben een stopcontact in het dashboard dus dat is geen probleem.

Dan is het sjouwen. Het setje weegt te veel om naar het hotel te lopen en buiten houden we de eerste de beste taxi aan die ons naar het hotel brengt. Als we straks naar de haven moeten wordt het een ramp, we hebben namelijk zo veel gekocht Maleisië is een slecht land voor Adje. Ofwel het walhalla voor mensen met kooplust. Op de kamer sluit ik het setje aan en koppel hem aan mijn mp3 speler. We staan te kijken hoe gaaf het setje klinkt. Nu hebben we in de auto weer een mooi soundje want de 23 jaar oude speakers hadden hun beste tijd gehad.

We kijken nog een stukje dvd, maar worden gek omdat het beeld totaal niet bij de film hoort. In Nepal kochten we voor 35 eurocent dvd;s die perfect werkte. Hier kosten ze 3 euro en zijn de meeste zijn zwaar klote. Maar goed we hadden onze dvd gratis gekregen en een gegeven paard mag je niet in zijn bek kijken.

Dan vallen we moe en voldaan in slaap om de accu’s weer op te laden voor de volgende dag.


Donderdag 28 februari 2008: Vandaag benauwd en bewolkt, zelfs een paar druppels regen overdag.

China Town Kuala Lumpur, Maleisië.

We moeten nog steeds onze auto ergens verzekeren en tijdens ons ontbijt denken we ineens aan de Braziliaanse jongen die hier in Kuala Lumpur bij de Automobile club is geweest (te vergelijken met de Nederlandse ANWB) voor de verlenging van zijn Carnet. We hebben van hem een contactpersoon gekregen met e-mail adres, maar geen telefoonnummer of adres.

In het hotel liggen gelukkig gouden gidsen en na even zoeken vinden we waar we naar op zoek zijn, met telefoonnummer en adres. Op dat moment komen er net 5 politieagenten binnen, die maken nog even gratis gebruik van het ontbijtbuffet en aangezien wij op onze kaart van Kuala Lumpur de juiste straat niet kunnen vinden, maken we natuurlijk meteen even gebruik van de politieagenten, die zeer vriendelijk meteen proberen te helpen, maar jammer genoeg de straat niet kennen.

Dan bellen we maar even op en vragen of zij ons kunnen verzekeren. Helemaal geen probleem, we hoeven alleen maar even langs te komen met de carnets en zij helpen ons wel verder. Maar als ik vraag waar we ze ergens kunnen vinden, begint ze natuurlijk: heel simpel, daar en daar. Maar ik weet natuurlijk niet waar daar en daar is. Gelukkig zitten de politieagenten er ook nog steeds en ik druk snel de telefoon bij een van die agenten in de hand met de stadsplattegrond voor haar neus en vraag of zij mij kan vertellen waar ik de automobile club kan vinden.

We hebben wat met het noord-oosten van de stad, want de Thaise ambassade is daar, gisteren de autoradio, Ad zijn SIM-kaart voor de telefoon activeren en nu ook al de verzekering. Voor ons maakt het niet uit, we weten inmiddels hoe we heel gemakkelijk aan die kant van de stad komen met de ondergrondse en de rest doen we wel te voet of met de bus.
 



Als we uit de ondergrondse stappen begint de lucht opeens te betrekken en nog geen 5 minuten later begint het ineens te gieten. We zorgen dat we snel ergens schuilen en wachten de bui even af. Het duurt slechts 10 minuten en dan kunnen we al weer verder wandelen en arriveren we na wat zoeken en wat hulp van wat plaatselijke winkeliers bij de automobile club. Eindelijk, na een uurtje, zijn onze auto’s verzekerd en dat is een heel pak van ons hart. Er rijden hier namelijk zoveel dure auto’s, dat het enorm eng is, hier te rijden zonder verzekering.

Toen Eugen vanochtend te horen kreeg dat wij gisteren zo’n enorme auto accessoires winkel gevonden hadden, waar wij onze autoradio gekocht hebben, wilde hij daar ook even heen om voor hun auto wat dingen te kopen we zijn nu in ieder geval al in de juiste richting van de stad en vanochtend hebben we bij de metro een dagkaart gekocht voor de metro en ook voor de ‘Rapid KL’ bussen en die kunnen we nu dus mooi gebruiken om een kilometer of 4 verder bij de winkel uit te komen. Lekker handig zo’n dagkaart.

Het is net spitsuur waarschijnlijk, want de bus rijdt slechts langzaam vooruit en opeens roept Ad: ‘He, een expeditievoertuig, het is een M.A.N., dat is volgens mij Caspar Jansen!’ Maar de auto is alweer uit beeld. We blijven de rest van de weg dus gissen. We hadden al gehoord dat Caspar van plan is om de oversteek terug naar India te maken en we hadden al niet meer verwacht hem nog te ontmoeten, maar het is wel heel erg stom toeval dat we hier een M.A.N. expeditievoertuig tegenkomen, wat verdacht veel lijkt op dat van Caspar. Als we straks op de weg terug zijn van de autoaccessoires winkel, stappen we hier in de buurt wel even uit, om te kijken of het zijn auto is en zo ja, of hij aanwezig is.

Nadat Eugen en Monique hun ogen uit hebben gekeken in de autoaccessoires winkel en wat kleine dingetjes gekocht hebben, nemen we de bus terug richting het centrum. Ongeveer half weg letten Ad en ik goed op of we de expeditie wagen nog zien staan en ja hoor, een M.A.N. truck met een Nederlandse kentekenplaat. Dit is echt Caspar zijn auto. We drukken snel op de knop om de bus te laten stoppen en lopen een minuut of 5 terug. Jammer genoeg is niemand aanwezig, maar we laten ons kaartje en een briefje met ons Maleisische telefoonnummer achter, zodat hij ons straks kan bellen.

Caspar staat geparkeerd op het terrein van een outdoor winkel en we nemen natuurlijk meteen een blik in de winkel. Echt net als bij ons, alleen zijn de prijzen een klein beetje lager dan in Nederland. Ad vraagt of ze toevallig ook de Garmin kaart van Thailand verkopen. Een van de verkoopsters zegt dat ze dat even moet navragen, want normaal gesproken wordt er alleen maar om Maleisië gevraagd. Ad zegt er nog snel achteraan dat het hem niet uitmaakt of het nu een legale of illegale versie is.

Na 10 minuten komt de verkoopster terug en vraagt hem of hij zijn Garmin even kan afgeven. Ad helemaal beduusd en zegt dat hij eerst de prijs wil weten. Dan zegt de verkoopster: ‘gratis’. Wat, dat kan niet? We hebben het eergisteren nog nagevraagd en toen moesten we er 450 Ringgit voor betalen (± 100 euro) en nu krijgen we het gewoon gratis? De verkoopster zegt tegen Ad loop maar even met me mee, dan breng ik je naar mijn baas en hij regelt wel even voor je dat het in je Garmin komt. Nou ze heeft inderdaad niet gelogen. Gratis en voor niks wil hij het voor Ad op de Garmin zetten. Echter na een paar pogingen lukt het nog steeds niet en de computer hangt elke keer. Dan gaat hij een nieuw kaartje halen in de winkel, waar wij al die tijd op Ad zitten te wachten. Hij nodigt me uit om met hem mee te lopen naar zijn kantoor en dan stopt hij het spiksplinternieuwe kaartje, waar dus de kaarten al op staan bij Ad in zijn Garmin. Hier zegt hij, nu werkt het wel, kijk maar even. Ondertussen dat wij de kaarten van Thailand en Maleisië aan het bewonderen zijn, belt hij een van zijn kameraden op en zegt dat hij problemen heeft met het laden van de kaarten in zijn Garmin en of hij dat niet even voor hem kan regelen.

De volgende keer als we terugkomen bij zijn winkel, kunnen we de kaarten dan weer omruilen. De nieuwe is namelijk maar een 512Mb en Ad zijn oude kaartje is een 1Gb. Hij introduceert ons ook even aan zijn secretaresse en zegt dat we zodra we de auto terug hebben hier gratis en voor niks mogen staan. Ze hebben zelfs WiFi en daar mogen we dan ook gratis gebruik van maken. Zo’n service hebben we nog nooit gehad en we hebben eigenlijk nog niet eens iets gekocht op een paar kleine dingetjes na dan.

Opeens zien we Caspar in de gang staan. Hij heeft ons kaartje en de memo nog in zijn hand en was er zo mee de outdoor winkel in gelopen. Hij keek daar een beetje zoekend rond en Christa spreekt hem aan:’Jij bent Caspar?!’. Caspar totaal overdonderd en compleet verbaasd dat een totale vreemde zijn naam kent, kijkt haar vragend aan. Nou ik ben een vriendin van Ad en Susan en ze zijn boven bij de baas van de winkel op zijn kantoor. Caspar is hier inmiddels kind aan huis. Hij is hier al 2 weken geweest en sinds gisteren is hij hier weer terug en wacht tot zijn auto verscheept kan worden, dus hij weet de weg en komt meteen even naar boven waar we mekaar ontmoeten. We kletsten gezellig wat en aangezien Eugen en Monique er ook bij zijn houden we het kort en spreken we af dat we morgen mekaar even bellen om gezellig samen ergens te gaan eten en bij te kletsen, tenminste als we het geregel van de auto morgen niet hebben.

We stappen weer op de bus en inmiddels zijn we aardig hongerig geworden. Ad en ik heb zin in sushi en Christa vindt daar de gebakken vis lekker, dus het wordt de Sushi King. Eugen en Monique lusten dat niet en stappen halverwege over op de ondergrondse die hen terugbrengt naar China Town. Wij rijden lekker met de bus verder tot we zo dicht mogelijk bij de Sushi King zijn en lopen dan het laatste stuk erheen.

Binnen is het er al aardig druk en de band staat vol met heerlijke sushi hapjes. Dat is gaaf van zo’n lopende band, je hoeft niet te wachten op je bestelling, je kan lekker meteen nemen waar je zin in hebt en er blijven heerlijke gerechten voorbijkomen, dus je komt absoluut niet om van de honger. De bordjes moet je dan bewaren en ze hebben allemaal een kleurtje. Aan de hand van de hoeveelheid bordjes en de kleuren wordt dan de rekening opgemaakt. Een anderhalf uur verder is de stapel bordjes een flinke berg geworden en hebben we heerlijk genoten en ons flink te goed gedaan aan de sushi.
 



Moe en voldaan komen we terug in ons hotel, waar we de verslagen van de afgelopen dagen weer in de computer intypen en dan is er alweer een dag voorbij.









Copyright © door Een reis rond de wereld Alle Rechten Voorbehouden.

Gepubliceerd op: 2008-03-01 (2918 maal gelezen)

[ Ga terug ]
Content ©
Volg onze reis online, 5 jaar met de DAF de wereld door


PHP-Nuke Copyright © 2005 by Francisco Burzi. This is free software, and you may redistribute it under the GPL. PHP-Nuke comes with absolutely no warranty, for details, see the license.
Pagina Rendering: 0.06 Seconden