Welcome to Een reis rond de wereld

Travel now and work later

Hoofdmenu

Translate to any language, choose your language here above..



Reisverhalen
Wereldreis op datum:
2009

Wereldreis per land:




Favoriete links


Terugblik op.. (pdf)


De camperbouw en de dagelijkse bezigheden


Info & materialen


  
16 t/m 20 februari 2008





Zaterdag 16 februari 2008: 35 graden buiten en 23 graden binnen.

Jeugd herberg in Chennai Gps (let op ander formaat: G.m,mm) N 12. 59,504 en E 080. 15,566

We hebben heerlijk geslapen. Dag en nacht staat 1 airco te draaien, we hebben stroom en hoeven niet zuinig te zijn. Normaal kunnen we de airco in de slaapkamer 10 uur laten draaien op zonne-energie maar nu we 230 volt hebben, waar we 1 euro per dag voor betalen, kan een van de twee Airco’s heel de dag aan staan. We zijn ook blij met de spanningsstabilisator die we in Nepal hebben gekocht. Dit 5kw zware ding koste daar maar 50 euro ipv de 500 euro in Nederland. Middels een paar grote relais en een dito trafo zorgt hij er voor dat de uitgangsspanning altijd rond de 220 volt ligt ondanks het feit dat het net varieert tussen de 140 en 280 volt. En geloof me dat doet het hier elke dag. Een van de airco’s was in Amritsar kapot gegaan omdat de spanning zo enorm varieerde. Het ene moment was die daar 260 volt maar hij kon seconden later ineens 145 volt zijn. Deze stabilisator is een onmisbaar ding als je in dit soort landen spanning van buiten aan wilt sluiten.

We slapen uit en pas om half tien ga ik even bij de buren kijken. Ik leeg even de wc cassette en kijk een goed rond waar ik water kan halen. 5 meter van de truck is een kraantje, wat nog werkt ook, en water is dus geen probleem. De slang van de vuilwater afvoer hang ik in het riool en klaar is kees. De dames gaan binnen douchen in de jeugdherberg, omdat ze dan lekker lang onder de waterstraal kunnen staan. Ik douche lekker in mij eigen vertrouwde en mugvrije douche.

Susan haar koorts is weg en ze voelt zich weer goed. Gelukkig is ze maar een dagje goed ziek geweest en was het niets ernstigs. We gaan naar de hoofdstraat waar misschien wel 500 kleine winkeltjes zitten voor een dagje shoppen. Christa moet een paar lange broeken hebben. Want ze is er nu toch achter dat korte broeken lekker zijn, maar dat muggen vervelend kunnen steken. Ze vind 2 joggingbroeken die de muggen wel tegen zullen houden en ik koop een nieuw horloge. Ik heb een Suunto d9 duikcomputer annex horloge waar na 1 jaar al de band van gebroken is. In Thailand is er wel een dealer om een nieuwe band te kopen maar nu mis ik een klokje. Ik koop een, best wel leuke, Adidas sports horloge voor de prijs van 250 roepie (4,7 euro) en het doet alles wat ik nodig heb. Tijd, datum, licht, meer heb je toch niet nodig.

Susan koopt een nieuwe emmer en een flitsend gekleurde veger en blik. Dan komen we langs een computer shopje en koop ik 2 harddisk behuizingen. 1 voor mijn 3,5 inch 60 gb usb 1 harddisk die door de usb 1 9 uur doet over het maken van een image van de laptop. Door de usb2 behuizing duurt het nu maar 1 uur en dat is een grote verbetering. Het kastje kost nog geen 4 euro en voor dat geld zit er zelfs een schroevendraaiertje bij om het kastje dicht te schroeven. Ik koop er nog een voor de 3,5 inch netwerkdrive zodat die ook usb 2 wordt en deze grotere kast kost, incl voeding, 10 euro. Als we naar buiten willen lopen zie ik dat ze ook telefoons verkopen. Susan haar Nokia is kapot en ze moet een nieuwe hebben. We kopen een nieuwe voor 25 euro en het ding werkt super. We gebruiken hem vak als wekker en die miste we nu enorm. We lopen een restaurantje binnen om iets te eten en vinden het slimmer om alleen maar soep te nemen. Van alle etensware die op de grond liggen kun je tien families laten eten en alles is klef en smerig. Soep wordt gekookt en dat komt normaal wel goed. Het is wel enorm druk in het restaurant en het kan ook zij dat de keuken schoon is maar dat het de Indiers zelf zijn die er een tering zooi van maken.

We lopen terug naar de truck en ik ga meteen de harddisks overzetten naar de nieuwe kastjes. Het is heerlijk koel en dat is echt een verademing als je de temperaturen buiten trotseert. Rond 7 uur gaan we weer even wandelen. We moeten terug met de telefoon omdat de lader niet werkt en als we in de winkel aankomen krijgen we meteen een nieuwe lader.

Dan zoeken we een restaurantje en eten we iets vegetarisch. Ja het was een vegetarisch restaurant en dat zagen we pas toen we binnen waren. Maar het was schoon en koel en de prijzen redelijk. Ik mis het vlees helemaal niet. Alles is lekker gekruid en ondanks het feit dat ik graag vlees eet smaakte het super. We lopen nog even bij een reisbureau van Thomas cook binnen en krijgen te horen dat de vlucht van Chennai naar Kuala Lumpur 150 euro pp kost. We boeken maandag pas als we zeker weten dat de truck dinsdag de boot op gaat. We horen maandag wat we moeten betalen voor het transport van de trucks en als alles in gang is gezet. We lopen terug naar de truck en kruipen ons bedje in. We luisteren naar het mp3 boek van Harry Potter en vallen in slaap.


Zondag 17 februari 2008: 34 graden en onbewolkt.

Jeugd herberg in Chennai Gps (let op ander formaat: G.m,mm) N 12. 59,504 en E 080. 15,566

We slapen weer uit tot een uurtje of 10 en ik ga dan een backup van de laptop maken. We zetten de stoelen buiten en gaan op ons gemakje de reisboeken doorlezen over Maleisië. We hebben eergisteren al gekeken op het internet voor hotels in Kuala Lumpur en er meerdere gevonden voor een euro of 30 per kamer. Natuurlijk komt daar straks nog een toeslag bij, omdat we met zijn 3en zijn, maar de prijzen lijken redelijk. We verblijven hoogstwaarschijnlijk in China Town, dit is een wijk in het centrum van Kuala Lumpur. Alles wat we nodig hebben is daar dicht bij en ook is er genoeg te zien. De Petronas Twin Towers, het op 3 na hoogste gebouw ter wereld, en vele grote shopping centers. Vanuit de televisie toren kun je op 275m hoogte ook de stad overzien in een ronddraaiend restaurant, en dat was de laatste keer een gaaf gezicht. Ik werd alleen wat draaierig en kreeg een beetje misselijk gevoel omdat dit gebouw behoorlijk kan slingeren op deze hoogte. Morgen gaan we de verscheping regelen voor de auto’s en als alles goed gaat, gaan ze dinsdag de boot op.

De 19e vertrekt de boot en zou de 25e aan moeten komen. Dan duurt het nog een paar dagen om de auto door de douane te krijgen en kunnen we vermoedelijk de 27e weer in ons eigen bedje slapen. Als ik de reisboeken bekijk moet het eten bijna even lekker zijn als in Thailand en dat is boffen. Ik ben een jaar of 10 geleden al een naar Maleisië geweest en dat was goed bevallen. Ik kan me nog goed herinneren wat de leukste plekjes waren en die kan ik aan de dames en Eugen laten zien. We hebben vandaag ook een route uitgestippeld richting Thailand en die zal mooi langs de kust lopen. We maken geen, of zo weinig mogelijk, gebruik van de mooie snelweg. Ik weet niet wanneer hier de formule 1 neerstrijkt maar ook dat lijkt me wel gaaf om te zien. Het bijna nieuwe circuit ligt op hetzelfde landgoed als het vliegveld en dat is ongeveer 30 km van het centrum van Kuala Lumpur.

De nieuwe harddiskkastjes werken super en de back-up, die eerst 9 uur duurde, wordt nu in minder dan een uur gemaakt. Dat was het kleine beetje geld dus meer dan waard. Ik ga binnen in de truck zitten. Het is heerlijk koel en een stuk comfortabeler dan buiten, waar het plakkerig heet is. Daarna speel ik een spelletje op de laptop. Ik heb ook een paar race spelletjes op de laptop gezet maar mis mijn stuurtje en pendalen. Wegens gebrek aan ruimte heb ik die thuis gelaten. Wie weet koop ik in Kuala Lumpur wel een nieuwe om straks de regentijd spelend door te komen.

Rond 15:00 uur gaat Susan met Monique boodschappen doen en de dames beginnen om 16:00 uur met koken. We hebben nog een kilo biefstuk en die moet vandaag of morgen op. We zetten namelijk tijdens de overtocht de koel en vrieskist uit zodat we genoeg stroom hebben, mocht de truck in de schaduw komen te staan. Zonder de koel- en vrieskist kan de truck gemakkelijk een week of twee zonder zon en blijven de accu’s geladen. We eten en dan kijken we een filmpje in bed. Morgen wordt vermoedelijk een lange dag en we willen fit zijn.


Maandag 18 Februari 2008: 33 graden en wederom plakkerig warm.

Gps zoals gisteren nog steeds in Chennai.

We worden redelijk vroeg wakker en ik maak me klaar om naar het kantoor van Interfreight te gaan. Om half tien staat de taxi ( tuk tuk) voor de deur om mij en Eugen op te halen. Het is een ritje door de spits en pas om kwart over tien zijn we in de wijk waar het kantoor moet liggen. De taxi chauffeur besluit om er een dagje site seeing van te maken.
 



Ondanks dat hij hier zaterdag ook is geweest kan hij het niet vinden. Na een keer of tien het te hebben gevraagd stoppen we dan eindelijk voor de deur van Interfreight. Als we op de derde verdieping aankomen is de Hr Kumar nog niet aanwezig en we moeten dus wachten. Ik neem even de Gps coördinaten van het kantoor en die zijn N 13.05,225 en E080.17,632 ( graden. minuten, minuten) om half elf komt ie aankakken en na een kwartiertje mogen we op zijn rommelige kantoor komen.
 



Hij drukt ons een briefje in de hand waar de prijs opstaat. Ik betaal voor mijn grote truck, die een 40 voet flattrack nodig heeft 2834 euro en Eugen is een stuk kleiner en past op een 20 voet flattrack en betaald 2079 euro. De Quad heeft een eigen bill of loading nodig en hiervoor zit er ook nog een 100 euro in de prijs verwerkt.

Hierbij komt straks nog een bedrag voor het ontladen in Kuala Lumpur. Op het briefje staan een hele hoop bedragen en we snappen er geen hol van. Hij kan opschrijven wat hij wil, want controleren is onmogelijk. Maar als we de prijzen van vorig jaar vergelijken en de koersval van de dollar meerekenen was de prijs zoals verwacht. Dan worden we teruggebracht naar de truck en betalen we 9 euro voor 2 uur taxi. Dat is inclusief het 1,5 uur wachten voor het kantoor.
Ik, Susan en Christa gaan eten en als we terug komen gaan Susan en Monique naar de Palmblad bibliotheek. Hier geef je je duimafdruk en zoeken ze aan de hand van vragen over je naam, vaders en moeders naam, geboortedatum, geboortetijd etc., waar je alleen maar met ja of nee op mag antwoorden naar jou eigen palmblad waar jou levensverloop op geschreven is. Het schijnt ruim 2000 jaar geleden geschreven te zijn op palmblad papier en ik geloof er geen @#$% van.

Ik en Eugen lopen ondertussen even naar het reisbureau van Tomas Cook en regelen een vlucht voor woensdagavond. Eerst kost het 10000 roepie per persoon en dat vinden we te veel. Dan zegt hij dat we via internet goedkoper kunnen boeken. Het kost dan 7900 roepie? Dan vragen we naar het internet adres en krijgen te horen dat hij het voor ons kan doen? We snappen er geen bal van. We betalen het geld en hij geeft ons na een half uurtje de 5 E-tickets. Het blijkt dat het personeelslid in de avonduren een ticket handeltje heeft via het internet. Fijn voor zijn baas. Iemand die klanten van zijn baas goedkoop helpt en zijn baas benadeeld. Maar goed wij hebben de tickets en daar gaat het om.

Op de terugweg koop ik nog 10 meter klittenband en 2 klamboes om straks horretjes van te maken voor de ramen waar geen mug dan meer doorheen komt. De standaard horretjes zijn niet mug dicht. De wat slimmere muggen kruipen naar de zijkant van de horretjes en schieten om het hoekje zodat ze toch binnenkomen. We hebben ondertussen een mug en horretjes fobie en dit is de beste oplossing. We hoeven nu alleen nog een kleermaker te zoeken die de klittenband even op de horretjes naait. Nu ik dit verslag typ is het al bijna 20:00 uur en nog steeds zijn Susan en Monique niet terug. Vol verwachting wachten we af.

Om 21:00 uur komen de dames terug en Monique en Susan zijn sceptisch. Ze moest de naam van haar vader, man en kinderen opschrijven en haar geboorte datum en tijd. Dan pakt de man een blad en begint te vragen. Als hij een nee krijgt gooit hij het blad aan de kant en pakt het volgende blad. Dit gaat zo een tijdje door. Het briefje is alleen door de tolk te lezen maar Monique denkt dat zij de gegevens doorgeeft aan de man van de bibliotheek. Na een tijdje weet hij eigenlijk alleen de gegevens door te geven die op het voor hem ontzicht op het briefje stonden maar verder niet veel bijzonders.
 



Ja je houd van reizen en je gaat in zaken en wordt succesvol. Susan had niet verwacht om zo laat terug te zijn en dan wordt je hier meteen gestraft. De alles verslindende muggen hebben een heerlijk buitenlands hapje gehad vanavond.

Christa schrijft een stukje:

Nou ik krijg de laptop in mijn maag geduwd met de woorden “zo schrijf jij nu maar eens een stukje!” nou lekker is die Ad!!! Maar vooruit dan maar.
Afgelopen dagen zijn we alle 3 ziek geweest... tja ook ik met mijn grote mond die heel hard in het begin riep “dat overkomt mij niet” dus wel.
We zitten nu dus in Chennai... Het is hier druk en ze rijden hier als gekken (in heel India trouwens). Ze toeteren de hele dag door en halen links en rechts in. En ik vraag me af of ze allemaal wel een rijbewijs hebben.

Verder heb ik het goed naar mijn zin en kijk heel erg uit naar Thailand. Mijn lichaam heeft wel veel te verduren... Het rijden met de truck is ook erg zwaar omdat je dus de hele dag in 1 houding zit. Maar ik geniet met volle teugen, want zoiets maak je maar 1 x mee. Toen ik 3 weken geleden mijn koffer aan het pakken was had ik zoiets van, ach ik ga naar warme landen, dus pakte ik alle korte broeken die ik kon vinden... FOUT!!!

Ik heb hier 2 lange broeken gekocht voor de avond uren. Want de muggen lussen je rauw hier. Ook was ik slippers vergeten en die heb ik hier ook gekocht voor 135 roepie. En voor de broeken was ik 820 roepie kwijt. Van Ad en Susan mag ik net zo lang blijven als ik wil, maar ik kreeg gister te horen dat ik niet eerder weg mag dan dat ik onder de 75 kilo weeg. En mocht ik te snel afvallen dan werd het verzet naar de 70 kilo. Dus familie en vrienden thuis, hou er rekening mee dat wanneer ik naar Nederland kom, ik ongeveer 70 kilo weeg.

Ik zou vandaag eigenlijk meegaan met Monique en Susan. Om 14.15 staat de Tuktuk al netjes voor de deur en wij worden geroepen. Over het algemeen is het mogelijk om met 5 man (incl. bestuurder) in een tuktuk te zitten. Maar we komen er al snel achter dat het echt niet gaat. Nou dan zit er niks anders op als dat ik thuis blijf. Ik zwaai de 2 dames nog even uit en loop terug naar de truck. Ik klop op de deur maar ik krijg geen reactie. Opeens schoot het in mijn gedachten dat Ad ook al onderweg was om de tickets te boeken. Ook kan ik mij herinneren dat Ad nog wilde internetten. Dus ik loop lekker op mijn gemakkie naar het internetcafé in de hoop hem daar te treffen, maar helaas. Nou dan ga ik lekker gewoon zelf internetten, maar helaas ben ik vergeten geld in mijn zak te stoppen. dus tja dan zit er niks anders om terug te lopen naar de truck. Ik plof in een stoel en ga een beetje met mijn gsm zitten spelen, helaas staat er maar 1 spel op dus ik ben zo uitgespeeld. Nou dan ga ik maar Harry Potter luisteren. Als ik bij hoofdstuk 3 aankom sta ik op en ga de was vouwen die aan de waslijn hangt. En wanneer ik net klaar ben, komen Ad en Eugen aangelopen. En kan ik eindelijk de lekker koele truck in om mijn geld te pakken. En ik loop naar het internetcafé.


Dinsdag 19 februari 2008: 34 graden en onbewolkt.

Chennai India. GPS coördinaten Paradise guesthouse (g,m,m) N 13.03,541 en E 080.16,732.

We worden om 7:00 uur wakker en gaan snel ons bedje uit. Vandaag is de grote stress dag want we gaan de auto verschepen. Susan maakt de auto aan de binnenkant reisklaar en ik de cabine en de bagagebakken. Alle vuilwatertanks, wc cassettes, maak ik leeg e n rol en berg alle slangen en kabels weer op.
Om half tien staat er een motor voor de deur met 2 gasten van Interfreight. De ene rijdt met mij in de truck mee en de andere rijdt met de motor voor ons uit. Als we vragen hoe ver het is krijgen we te horen wat we willen horen, het is een kwartiertje rijden. Nu hebben Indiërs vermoedelijk een andere klok, want pas na anderhalf uur rijden we het container opslag terrein op. Na de auto tig keer verplaatst te hebben, want iedereen die iets denkt te zeggen te hebben wil hem ergens anders hebben. Om 11:00 uur staan we op de juiste plek en komt niemand meer zeuren. Dan is het wachten, en wachten, en wachten tot we te horen krijgen dat de douane man om 15:00 uur komt om de auto’s te inspecteren.

Waarom we hier zo vroeg moeten zijn begrijpt niemand, maar we hebben alle tijd en ach we hebben een mooi uitzicht op duizenden containers, en dat heeft tenslotte ook niet iedereen. Om half 2 gaan we eten in de kantine waar al de truck chauffeurs eten. Niemand durft het aan om eten te nemen, maar ik trek de stoute schoenen aan en wijs naar een, goed uitziende schotel die een van de chauffeurs aan het eten is. De prijs is echt een lachertje, zo goedkoop hebben we nog nooit gegeten. Het smaakt echt top, het was alleen echt zuid Indies pittig. Gelukkig ben ik al redelijk vuurvast en ondanks het feit dat een half uur later mijn mond nog in de fik stond, had ik toch een lekker vol gevoel. Susan heeft van alles bij mij geproefd, maar vindt het allemaal niet zo lekker op een soort aardappel-groente-koekje na en die besteld zij dan ook meerdere, zodat ze ook wat gegeten heeft. Nu maar hopen dat we niet aan de race raken.
We gaan weer terug naar de trucks en we doen waar we goed in zijn, namelijk wachten! En als je dat nog niet kunt voordat je in India komt, dan leer je dat hier heel erg snel.

Het is al half 4 als de controleur langs komt. Hij wil echt alles maar dan ook alles bekijken. Elk kastje aan de buitenkant van de trucks moet open, want meneer wil even laten zien dat hij een belangrijk figuur is. Ik heb geluk, maar Eugen moet zelfs elk kistje en gereedschap bakje uitladen. Dan moet de Quad er natuurlijk uit, want hij wil het motor nummer weer eens controleren. Van binnen staan we te koken, maar we blijven vriendelijk en laten, met een hoop geslijm, hem zien wat hij wil. Hij heeft nog een iets minder belangrijk ventje bij, die ook nog even voor de tweede keer alles wil checken. Die heeft dus pech want ik maak geen enkel bagagebakje of deurtje meer open voor hem.

De opper pennenlikker gaat dan met Susan de camper in, en het hulpje wil achter hem aan. Jammer want op de trap staat, in opdracht van Susan, Christa en die wijkt voor niemand. Hij probeert het links en dan rechts en geeft het dan op. Nu gaat ook binnen weer elk kastje open. Aanvankelijk vindt hij niks, maar ineens vindt hij in de badkamer een berg doosjes met witte staafjes erin... Aha Yes Thats it. hij vraagt “wat is dat?” Poging 1- Susan legt uit dat het tampons zijn, maar helaas is dat een onbekend woord voor hem. Poging 2- ze zegt dat het gebruikt wordt als een vrouw ongesteld is. Nu begint er iets te dagen, maar zo een klein rolletje leg je toch niet in je kruis van je onderbroek, dat zit toch oncomfortabel, of zou je aan het touwtje kunnen trekken en ontvouwd het ding zich? Ja de techniek staat tegenwoordig toch voor niets. Poging 3- Susan pakt een tampon en legt met gebaren uit dat ze dat ding in haar #$%^stopt als ze ongesteld is...... Resultaat een 500 maal verontschuldigende en rode douane douanebeambte.

Zo die heeft gratis weer wat geleerd. Hij schaamt zich rot en maakt snel daarna een einde aan de controle. Dat hadden we eerder moeten doen! We krijgen de benodigde stempels en klaar is kees. Het is nu 17:00 uur en we kunnen het schip nog steeds halen “ALS” die tegen middernacht vertrekt. Dan pas gaat de man van interfreight de Flattracks regelen waar de auto’s op moeten komen. Maar niet alle twee tegelijk zoals later blijkt maar eerst het 40 voets ding voor ons. Organisatie talent hebben ze echt nul, want waarom regel je het niet zo dat die dingen er staan als de douane klaar is. Hij weet al de hele dag dat de douane man om 3 uur zou komen. Maar goed, we wachten weer een paar uren. Het is half 8 als het eerste flattrack arriveert en de tijd wordt krap. Als dan eindelijk het ding afgeladen is van de truck gaat hij hout regelen om een ramp ( oprijdblok ) te maken zodat we met de truck op het 55 cm hoge ding kunnen rijden. Waarom niet gezorgd dat het hout al klaar ligt als de flattrack arriveert? Het duurt meer dan 1 uur voor het hout aanwezig is. Tien man tillen ieder een balkje terwijl hij toch een heftruck moet regelen om een grote zware balk te verplaatsen. Organisatie talent? Dan maken ze een ramp waar ik op moet rijden. Dit houdt het nooit, roep ik, maar ze hebben ervaring zeggen ze.
 



Dit hebben ze al zo vaak gedaan. Ok ik zet de truck voor de ramp maar weet zeker dat we er door gaan zakken. Door een geparkeerde truck kan ik niet recht voor de ramp komen en dan hebben ze een super plan. De chauffeur van de truck is nergens te bekennen maar dan regelen ze 20 man die de truck wel even aan de kant duwen. HUHU 32 ton zonder lucht in de ketels, ofwel die heftig op de rem staat, even vooruit duwen.

Ze duwen, puffen en hijgen maar geen mm verplaatst het ding zich. Ik ben het zat en rijd de truck de ramp omhoog. De voorwielen komen zonder problemen, maar wel met een hoop gekreun van de balken op het flattrack, maar als de achterwielen omhoog moeten zakt de truck met een hoop gekraak door de rechter ramp. Op zich geen probleem. Ik pak een berg balken en leg die voor het wiel en weet zeker dat ik met gemak deze hindernis neem. Maar nee ze weten het beter. Er wordt een super grote heftruck gehaald en die tilt me van achter op de flattrack. Ja zo kan het ook.

Omdat we niet recht voor de ramp konden gaan staan hebben we een klein probleem. De Truck is zo breed dat de achterbanden aan de linker kant 1 cm over de rand gaan en rechts 6 cm. Voor staan we aan alle kanten een paar cm buiten de flattrack, maar rechts achter is het te veel. Omdat ik geen lengte heb om te steken is er maar een oplossing. De grote heftruck moet de achterkant een stukje optillen en verplaatsen. Alles gaat goed en daar staan we. De truck lijkt nu nog groter omdat hij nu meer dan 4,2 meter hoog is. Dan moet de truck met staalkabels vastgezet worden aan het flattrack. Natuurlijk wordt er nu pas gebeld naar een bedrijfje wat dit moet komen regelen. Na een half uurtje komt er een motor aanrijden. Er stapt iemand af en die maakt met een stuk touw een soort malletjes voor de lengte van de kabels. Dan is het al half tien en we kunnen de boot nog steeds halen. Na een uurtje komt er weer een motor aan rijden die kabel spanners komt brengen en klemmen om de staalkabels aan elkaar te schroeven.
 



Dan een half uur later komen de staalkabels. Met tien man sterk gaan ze aan de slag. Dat wil zeggen met twee groepjes van 5 man, waarvan er tekens eentje werkt en de rest er een beetje sloom bij gaat zitten. Ondertussen is het al pikke donker en zien ze geen klap meer. Ik kan het niet meer aanzien en neem een grote lamp uit de truck, zodat het niet nog langer duurt. Ik moet zeggen, het gaat langzaam maar de truck staat goed vast op het flattrack. Dan willen ze midden onder de auto nog een paar kabels monteren en de ene kant trekt de aandrijfas naar een kant en de andere maakt een einde aan het leven van de uitlaatpijp. Het kost me heel wat moeite om ze op andere gedachte te brengen. Het is zo gemakkelijk, gewoon de twee kabels aan elkaar maken en het probleem is over en komt de truck heel aan in Maleisië. Mijn tips worden eerst van tafel geveegd. Dan ziet toch eentje van het groepje het licht en eindelijk staat hij vast zoals ik het wil. Dan komt de enorme truck die de containers op de trucks tilt en worden er 4 grote verlengkabels aan gemaakt. De zware haken van de kabels hangen angstvallig dicht bij het dak van de truck, als ze over de auto worden getild. Ik hou mijn hart vast en schreeuw mijn longen leeg als een van de kabels wel erg dicht bij de zonnepanelen komt. Wat een @#$%^&, ik heb er geen woorden voor. Dan hangt de truck in de lucht en wordt schadevrij op een vrachtwagen getild. Nu maar hopen dat de chauffeur rekening houdt met de 6 meter hoogte die het span nu heeft.
 



Zo ik ben zo ver klaar. Dan vliegen we bijna uit elkaar van woede. Nu pas gaat hij de volgende flattrack bestellen. Dat duurt natuurlijk weer uren en ondertussen is het al na middernacht. De boot halen kunnen we dus vergeten door die lulhannes die trots verteld dat hij al 18 jaar bij Interfreight werkt. Werken is een groot woord want elke keer als hij de kans krijgt ligt hij te slapen (zie foto). Hoe zou het toch komen dat de Indiërs een veel lager salaris hebben dan de Europeanen??? Ik zou het echt niet weten!. Om een verhaal kort te maken, het zou tot half 4 in de nacht duren voor de truck van Eugen vast op de flattrack staat. We moesten daar blijven tot de trucks geladen waren, maar het duurt schijnbaar voor het manneke ook allemaal te lang en hij brengt ons toch naar het hotel waar onze dames zich bevinden.

De dames zijn om half 11 al met een taxi naar een hotel gegaan. Ook dit ging natuurlijk fout. Lullo had namelijk, volgens zijn zeggen, kamers gereserveerd in een hotel, maar toen de dames daar afgezet werden door de taxi was het hotel vol en ze hebben moeten rennen om de taxi, die al weer bijna op de weg terug was, tegen te houden. Na een uurtje zoeken vonden ze een hotel en kreeg ik een sms met het adres. Gelukkig hebben de dames een hotelletje zodat ze een beetje kunnen slapen. Morgen slaan we een nacht over, omdat we om 23:15 uur vliegen en door het tijdsverschil vermoedelijk pas om 7 of 8 uur ’s morgens in het hotel in Kuala Lumpur zijn. We hebben dit hotel gereserveerd via het internet en hopen maar dat dat goed gaat. We stappen met zijn 3-en op een motor en rijden richting ons hotel. Het Paradise Guesthouse.

Volgens het manneke was het maar 1,5 km naar de haven, maar het duurt een half uur voor de haven in zich komt. Het hotel was ook maar een kwartiertje rijden, je snapt het al, na een uurtje staan we voor het gesloten hotel. Maar achter de tralie deur staat een bed en daar ligt de verlosser. Hij opent de deur en een kwartiertje later lig ik weer langs Susan. Morgen moeten we gaan betalen en Susan gaat in mijn plaats, zodat ik nog een beetje kan slapen. Om 10:15 rijden Susan, Monique en Eugen naar het kantoor van Interfreight en ik ben benieuwd hoe dat af gaat lopen. Eugen was woedend en Susan kookt ook bijna over. Ik ben blij dat ik niet met ze mee hoef.

PS we krijgen de 20e ineens te horen dat de trucks pas zondag, en dat kan zelfs nog een paar dagen uitlopen, vertrekken uit de haven. De trucks moeten namelijk 2 dagen voor het laden in de haven aanwezig zijn en ik zal het wel niet begrijpen, want dit wil zeggen dat we de boot van dinsdag dus sowieso nooit hadden kunnen halen. Een positief ding is dat we nu 10 dagen in Maleisië zijn en ook een paar daagjes met de bus of trein naar Singapore kunnen gaan. Dan hebben we weer een extra land waar we geweest zijn. We willen proberen 50 landen te bereizen tijdens deze wereldreis en we doen ons best om dat te halen.

Wat we geleerd hebben is dat de Indiërs zeggen wat wij graag willen horen, ongeacht of dat mogelijk is of niet. Ze proberen zich daarna in allerlei bochten te wringen om hun verhaal geloofwaardig te maken, maar zakken daarbij steeds in een dieper zwart gat.


Woensdag 20 Februari 2008: 32 graden en plakkerig heet.

Overnachting in het vliegtuig richting Kuala Lumpur, Maleisië.

Ondanks het feit dat ik pas om 4 uur in mijn bedje kroop en we geen airco hebben, heb ik toch goed geslapen. Susan lag er ook pas om 2.00u in, maar gaat er om half tien uit en maakt zich klaar om naar het kantoor van Interfreight te gaan voor de betaling van de verscheping. Ik en Christa blijven nog een uurtje liggen.

Als Susan om 13.00u terugkomt krijgen we te horen dat we de boot hebben gemist en dat de trucks nu pas zondag verscheept worden. We hebben dus minstens 5 dagen extra in Kuala Lumpur en eigenlijk vind ik dat niet eens erg. Ik zeg minstens, want de schepen vertrekken regelmatig dagen later of hebben vertraging door extreem weer. We hebben mensen gesproken die 24 dagen hebben moeten wachten, omdat de boot door slecht weer uit moest wijken naar een andere haven.

We hopen maar op het beste, en duimen dat alles goed gaat. Nu hebben we ook tijd om een paar dagen vanuit Maleisië naar Singapore te gaan en dat is ook gaaf. Mr Kumar wist dus van te voren al dat de verscheping op dinsdag niet te halen viel, maar beloofde ons gouden bergen. Het flatrack en de containers moeten 2 dagen voor het vertrek van de schepen in de haven klaarstaan en aangezien wij pas maandag de verscheping in gang hebben gezet was dit dus onmogelijk. Ik douche me snel even en moet dat doen op mijn knieën onder een kraantje in de douche. We hebben een mooie douche kop, maar die is met geen mogelijkheid aan de gang te krijgen en is dus het kraantje het enige alternatief. Het zit gelukkig wel een meter van de grond dus verlaat ik schoon weer de badkamer.

We gaan met zijn allen eten bij een leuk restaurantje en het eten is weer super scherp gekruid. Maar het is heerlijk en door de pittigheid heb je er nog uren plezier van. Dan ga ik in de kamer even kijken of de trucks al verplaatst zijn. Ik bel de truck en 1 minuut later zendt hij zijn positie terug. Ik geef deze in de laptop en zie dat sinds vannacht de truck 30 meter is verplaatst. Hij zal wel ergens op een stapel andere containers zijn gezet. Aangezien we gisteren een paar maal een behoorlijke klap hebben gehoord en gezien hebben dat een vrachtwagen met achteruit rijden zo een container binnenreed, houden we ons hart vast. Rond half zeven worden we opgehaald door de taxi die ons naar de luchthaven van Chennai brengt. Ons guesthouse is, op de douche na, perfect. De prijs is redelijk en alles is super schoon.

Om half 7 worden we opgehaald door een taxi. Het is ongeveer een uur rijden door de spits en als we aankomen begint weer dat gene waar we inmiddels erg goed in zijn geworden, namelijk wachten. Om tien uur gaan we door de douane heen en de beambte vindt het verdacht dat we een maand in India zijn geweest en dan weer 2 maanden. Maar aan het einde van de rit mogen we toch doorlopen en dan is het al weer half 11 ofwel bijna tijd om te boarden.
 



We gaan aan boord van de moderne Airbus en het duurt maar een kwartiertje voor we over de landingsbaan razen. De vlucht duurt maar 3:30 en daar komt dan het tijdsverschil van 2,5 uur nog bij. In elke stoel zit een monitor waarmee je uit een hele berg films kunt kiezen, spelletjes kunt spelen en zelfs mee kunt emailen en sms-en. Dit is wel het modernste toestel waarmee ik gevlogen heb. Wij zitten economy class en hebben veel ruimte en luxe. Voor in het toestel zitten de mensen eerste klas en die hebben elk hun eigen afgeschermde stoel die je tot een echt bed om kunt toveren. Ja, verschil moet er wezen. Om half 7 landen we in Kuala Lumpur en hebben we er weer een lange en slaaploze nacht op zitten.









Copyright © door Een reis rond de wereld Alle Rechten Voorbehouden.

Gepubliceerd op: 2008-02-21 (3386 maal gelezen)

[ Ga terug ]
Content ©
Volg onze reis online, 5 jaar met de DAF de wereld door


PHP-Nuke Copyright © 2005 by Francisco Burzi. This is free software, and you may redistribute it under the GPL. PHP-Nuke comes with absolutely no warranty, for details, see the license.
Pagina Rendering: 0.06 Seconden