Welcome to Een reis rond de wereld

Travel now and work later

Hoofdmenu

Translate to any language, choose your language here above..



Reisverhalen
Wereldreis op datum:
2009

Wereldreis per land:




Favoriete links


Terugblik op.. (pdf)


De camperbouw en de dagelijkse bezigheden


Info & materialen


  
6 t/m 15 februari 2008





Woensdag 6 februari 2008: 29 graden en veel wind.

Agonda Beach Goa, India.

Vandaag heb ik alzheimer, omdat ik twee dagen later pas deze update maak ben ik alweer vergeten wat ik deze dag heb gedaan. Ja, je wordt elke dag ouder en ineens slaat alzheimer toe! Ik kan me herinneren dat ik heel de dag met de computer ben bezig geweest. Ik ben heel de dag mijn kantoor (bed) niet uit gekomen, omdat het daar zo lekker koel was door het frisse windje en ik daar lekker onderuitgezakt mijn werk kan doen. De laptop staat weer helemaal vol met leuke spelletjes en ik baal dat ik niet alle Twilight cd en dvd’s heb meegenomen vanuit Nederland.

Ik heb een kapotte, en bijna nieuwe, super kleine mp3 speler gekregen en die heb ik ook nog even gemaakt. Toen een jukebox programma geïnstalleerd en mijn muziek voorraad eens nagekeken. Ik heb heel het ding volgepropt met leuke muziek en plaatjes. Daarna was de dag al weer bijna voorbij. De dames hebben lekker buiten gezeten met en boek en de spelcomputers.

Het enige echte werk wat ik heb gedaan is de demo van de software die ik heb gemaakt klaar maken, zodat ik deze kan uploaden naar mijn ftp server, en dan verzenden naar de klant.


Donderdag 7 februari 2008: 30 graden en veel wind.

Agonda Beach Goa, India.

Al vroeg sta ik langs mijn bedje en alzheimer is weer over. Ik kan me perfect herinneren wat ik vandaag heb gedaan. Moet ook wel, want dit verslag typ ik aan het einde van deze dag.

We zitten buiten en eten ons ontbijtje. Dan hoor ik dat de buurman zijn auto wil starten en dat het ding zijn laatste adem uitblaast. De accu is leeg. Hij moet met zijn auto 40km verder naar de douane waar hij de auto een paar weken (betaald) laat staan om naar Sri Lanka te vliegen voor een nieuw visum voor India. Hij heeft een 6 maanden visum, maar dat gaat in India in op het moment dat je het aanvraagt. Hij heeft het aangevraagd in Duitsland en dan zijn er al een paar maanden voorbij als je eindelijk India binnenrijdt.

Om een nieuw visum te krijgen kun je naar Sri Lanka of Nepal gaan, de enige limiet is de auto die per carnet jaar maar 180 dagen in India mag blijven. Blijf je langer, betaal je al snel 1000 euro boete. Ik pak een verleng snoer en stop die in een stopcontact van onze truck. Dan sluit ik mijn lader aan en laad zijn accu’s op.

Al na 10 minuten slaat de motor aan en start hij met een hoop blauwe en zwarte rook. We zwaaien hem uit en zullen hem niet meer zien. Als hij terug komt, over 2 weken, zijn wij al weer onderweg naar Maleisië.

Ik loop even naar de andere kant van het strand om even te gaan buurten bij de andere overlanders. Ik zeg tegen Susan dat ik binnen een half uurtje terug zal zijn. Het half uurtje duurt zoals gewoonlijk weer 3 uur en pas rond een uurtje of 2 kom ik terug bij de truck. Susan heeft de updates voor de website gecontroleerd en die probeer ik met de satelliet te versturen. Mail ophalen werkt perfect maar verzenden gaat niet. Ik denk dat de provider problemen heeft, want het heeft altijd goed gewerkt. Ik loop even naar het internetcafé en neem mijn laptop mee om de demo van het vertaalprogramma wat ik heb gemaakt te uploaden naar mijn ftp server en om mijn update te versturen. Ook mijn virusscanner moet weer eens geupdate worden en als ik bijna klaar ben valt de verbinding weg. Niets werkt meer en alle klanten lopen boos en zonder te betalen weg. Alle UPS-en hebben de geest gegeven en met een paar verleng kabels weet ik 2 computers, incl. mijn laptop weer aan de praat te krijgen. Ik ben net klaar als alle stroom weer eens uitvalt en kan me gelukkig prijzen dat ik de software heb kunnen versturen. Alle apparatuur in het internetcafé is gammel en aan vervanging toe. En als je inlogt en de spanning valt uit, en je dus niets hebt kunnen doen, moet je wel minimaal een kwartier betalen. Zakelijk zijn ze dus wel. Alleen komt er vervolgens geen enkele klant meer terug, en zoekt iedereen een ander internetcafé. Als ik terug kom, komen Eugen en Monique langs. Zij gaan uit eten en wij eten lekker thuis. Tijdens mijn bezoek aan het internetcafé zijn Susan en Christa naar het dorp gegaan om boodschappen te doen. Ze hebben worstjes meegebracht die, eenmaal gebakken, smaken naar frikadel.

Dat was dus weer echt hollands smullen. Verder hebben we heerlijk gebakken rijst, salade en groene boontjes voor Christa, want wij lusten ze niet. Tijdens het eten kijken we een filmpje en daarna typ ik de verslagen van de laatste 2 dagen.

Vandaag gaan we op tijd naar bed, want morgen moet ik weer aan de slag. Rond 11 uur komen Eugen en Monique naar hier en gaan we de auto’s doorsmeren. Zaterdag hebben we dan nog nodig om de auto’s te wassen en op te ruimen en zondag vertrekken we dan richting Hampi.

We hebben dan een weekje nodig om naar Chennai te komen alwaar we de auto’s verschepen naar Maleisië. Zelf vliegen we dan naar Kuala Lumpur of misschien naar Singapore waarvandaan we dan met de trein naar Maleisië rijden. Zodoende kunnen we dan ook nog Singapore bekijken, en hebben we weer een extra land bezocht.


Vrijdag 8 februari 2008: 35 graden en nog steeds veel wind.

Agonda Beach Goa, India.

Tegen de tijd dat ik (Christa) wakker word, zijn Ad en Susan al druk in de weer. Ik blijf nog wel even in bed liggen want gelijk opstaan, tja dat gaat helaas niet bij mij. Dat gaat nog wat worden als we zondag gaan rijden en extra vroeg op moeten. Maar dat zien we dan wel weer.

De bakker komt dit keer als eerste bij ons en Susan heeft genoeg keuze en pakt dan ook weer de lekkere kokoskoekjes. Ze komt ermee de camper binnen en ik zie natuurlijk als eerste die koekjes en zeg mjammieeee waarna ik het antwoord krijg “eerste een boterham eten en daarna mag je snoepen!!!”, dus dat doen we dan maar.

Ik kom daarna langzaam uit bed en ga mezelf wassen en aankleden. Susan wil vandaag en morgen wassen dus ook mijn bedje moet afgehaald worden. Als ik buiten kom zijn Eugen en Monique er al en die staan samen met Ad te praten bij onze buurman. De koeien lopen hier los, omdat ze heilig zijn, maar dat houdt ook in dat je je eigen plekje moet afzetten met touw. Normaal gesproken houdt ze dat wel tegen. Behalve afgelopen nacht, toen heeft een koe bij de buren vastgezeten en heeft zich met alle geweld losgetrokken, met als gevolg dat een poot van hun zonnescherm helemaal krom en verwrongen is.

Eugen en Monique willen graag even naar Chaudi en vragen of wij meegaan. Dat lijkt mij wel leuk, omdat ik daar nog niet geweest ben. Nou het is me het ritje wel. Omdat hun voorin maar 2 plaatsen hebben gaan de 3 dames achterin, op het bed van Eugen en Monique. Helemaal geklutst en wel komen we aan in Chaudi. Ik geef mijn ogen er aardig de kost. Het is namelijk niet te vergelijken met de vakantie plekken waar ik ooit ben geweest. Ook veel bedelaars, maar we hebben een tip gekregen van Monique, die houdt namelijk ook haar hand op als er iemand komt bedelen. En dan lopen ze meestal gelijk weg. Nu zullen jullie wel denken, waarom geef je niet gewoon geld aan die mensen. Nou er zijn meerdere redenen namelijk:

  1. er zijn hier hulp instanties waar echte armen terecht kunnen.

  2. als ze een baan aangeboden krijgen weigeren ze die, omdat ze met bedelen per dag meer verdienen en het minder energie kost

  3. je ziet af en toe bedelaars met een hoop kleine kinderen, om medelijden te wekken, ontzettend smerig enz. Maar een halve dag later zie je dezelfde vrouw met kinderen allemaal netjes schoon gewassen en allemaal mooie kleren, dus gewoon een makkelijke manier om geld te verdienen

  4. we spraken een keer Overlanders die volle zakken tweedehands kleren meegenomen hadden voor de bedelaars en op het moment dat ze dat aan die bedelaars gaven keken ze echt zo van wat moet ik daar nou mee. Ik vraag toch om geld!

  5. ook kreupelen zijn niet te vertrouwen even later lopen ze vrolijk keuvelend rond, zonder iets te mankeren.

  6. tevens worden de kinderen zodanig mishandeld dat ze extra zielig zijn als ze amper kunnen lopen of niks meer kunnen zien etc. En door ze geld te geven stimuleert dat alleen maar om meer kinderen te mishandelen en misvormen om zo nog meer geld te vangen.

Zo kunnen we nog wel honderden redenen opschrijven, maar we zullen het hierbij laten. Het komt er in elk geval op neer dat het bedelen ze gewoon veel te gemakkelijk af gaat en er zijn nog steeds legio domme toeristen die geld geven en op die manier zal er nooit een einde aan komen en gaan de kinderen dus ook niet naar school, want ze weten dat ze met bedelen geen baan en studie nodig hebben. Door bedelaars geld te geven zorg je er dus alleen maar voor dat de kinderen juist helemaal geen toekomst hebben. (PS. Er zijn echte lepra patiënten en dat is natuurlijk een ander verhaal, die kun je rustig wat geld geven)

We gaan eerst naar de bank waar iedereen, behalve ik, geld gaat pinnen. Daarna gaan we naar de supermarkt... nou nou een rommelige Aldi is er niks bij. Terwijl wij in de winkel zijn lopen Eugen en Monique naar een andere bank om nog meer te pinnen, maar ze krijgen het niet voor elkaar en komen daarom Ad halen. Susan en ik betalen en lopen dan ook naar de andere drie. Waar we getuigen zijn van een soort ruzie, nou ik heb mijn hoofd weg moeten draaien want de vrouw die werd weggestuurd door de politie was een beetje boos en reageerde het af op haar baby. Ze ging op dat moment om met de baby alsof het een babypop was. Later waren Susan en ik erover aan het praten en ik merkte dat Susan, net als ik, ook erg boos was op die vrouw. Maar ja, zo gaat het waarschijnlijk in dit land denken we maar.

We lopen verder en in een mum van tijd zijn we de twee mannen kwijt. Want het is erg druk in zo’n groter dorpje. Niet veel later hebben we elkaar alweer gevonden en lopen naar de groente markt waar Susan bananen, sinaasappelen en zoete citroenen koopt. Intussen lopen Eugen en Monique naar andere winkels en we zien mekaar wel weer bij de auto over een half uurtje.

Na de groentemarkt lopen we naar de vis markt. Daar kopen we lekkere garnalen voor vanavond. Met een volle en zware rugzak met boodschappen lopen we terug naar de auto en moeten ongeveer 5 minuutjes wachten, totdat Eugen en Monique er ook weer zijn. Dan kruipen Susan, Monique en ik weer achterin en rijden we weer terug naar Agonda. Onderweg maken we nog een kleine stop waar Monique en Eugen nog wat boodschappen doen en om 12.30u zijn we weer terug op Agonda Beach. Ad en Susan gaan weer verder, waar ze mee bezig waren en ik kruip lekker eerst achter de laptop en daarna ga ik verder aan mijn Harry Potter boek.

(Ad schrijft verder:)
 



Vandaag is het de tijd om de auto door te smeren. Dit is een karwei dat elke paar maanden moet gebeuren en omdat ik nu de tijd ervoor neem zie ik dat ik vroeger een paar nippels ben vergeten. Ze zitten verdekt opgesteld en vandaag ontspringen ze de dans niet en worden volgespoten met vet. Ik heb een vetspuit op lucht, dus is het een karweitje van niks. Het enige min puntje is dat ik er nadien uitzie als een Turk, wat kleur betreft dan. Ik heb goed mijn best gedaan en elk nippeltje volgespoten met een berg vet. Als ik klaar ben en mezelf bekijk blijkt dat ik mezelf ook heb gesmeerd. Ik loop tijdelijk als gesmeerd. Ik zeg tijdelijk, want het zand plakt natuurlijk aan het vet wat op mijn lijf zit en ik zie er in no time niet meer uit.

Zo alles is klaar, ik leen van de buurman nog even een gatenzaag om een rond gat van tien cm boven de dvd speler te boren en schroef er een mooi roostertje overheen. De dvd speler wordt namelijk te heet en dat probleem is nu ook uit de wereld. Dan nog even de fietsbanden oppompen en klaar is kees. Dat wil zeggen als het oppompen goed zou gaan. De banden waren slap omdat ze op 800 meter hoogte zijn opgepompt en de luchtdruk nu hoger is. Als ik de achterband oppomp tot 2 bar knalt het ventiel eruit en zie ik dat het dopje wat het ventiel op zijn plaats houdt gebroken is. Echte Nepalese kwaliteit dus. Ik heb natuurlijk geen dopje wat past en na wat gerommel vind ik een zak met de reserve ventielen van de truck. Ik maak een dopje passend door er een gaatje in te boren en na het oppompen zet ik de fiets terug op de bumper. Morgen nog even de auto wassen en dan zijn we klaar om te vertrekken. We krijgen nog even bezoek van Peter en Carina uit Oostenrijk en ze maken geintjes over mijn nog al donkere uiterlijk. Ik trek de overall uit en ga me maar snel even wassen.

Ondertussen gebruikt Eugen mijn vetspuit om zijn auto door te smeren. Het is de eerste keer dat hij dit doet en daarom duurt het een stuk langer. Monique wast ondertussen haar gordijnen en hangt die aan een waslijn tussen onze 2 trucks. Ineens zie ik dat de mooi schoongewassen gordijnen aan een kant roodgekleurd zijn. Goh toevallig is het vet in de vetspuit ook rood!. Eugen weet natuurlijk van niks, maar hij is een paar keer onder de was doorgekropen en heeft vermoedelijk de gordijnen ook snel even doorgesmeerd. Monique is een gemakkelijk vrouwtje. Zonder problemen pakt ze de gordijnen van de waslijn en wast ze nog een keer. Ik denk dat Susan me had vermoord als ik haar was vuil zou hebben gemaakt.

Onze buurman was ondertussen bezig om zijn zonnescherm wat door een koe was gesloopt te herstellen, maar door het waaibomen materiaal was dit onmogelijk. Hij had nog een bamboe stok bij zich en die doet nu dienst als paal. Je kunt je niet voorstellen hoe die poot na de aanvaring met de koe er uit zag. Hij was van onder tot boven getordeerd en de eens rechte buis was nu in een bocht van 90 graden geknikt. Christa rijdt een paar keer naar de bron op en neer met de Quad en ze heeft hem heel gelaten en is dit keer niet in een katoenveld beland. ( dat gebeurde namelijk op een vakantie in Turkije) . Het was echter wel een ritje met hindernissen, want over het pad hing een zeer laag hangende waslijn en die hing er nog steeds nadat ze klaar was.

Bij de bron wil Christa ook een emmertje omhoog halen, het is weliswaar niet eens half vol, maar ze kan met trots zeggen dat ze ook een emmertje water naar boven heeft gehaald uit de put. Het gaat om het idee en ze helpt zo veel als haar gezondheid het toelaat.
 



Daarna maken Susan en Christa het eten klaar. We hebben grote garnalen gekocht en Christa heeft die schoon gemaakt. Aan het einde wilde ze haar snijplankje afspoelen in de zee en toen ze na 5 minuten terugkwam bleek dat ze tot haar kruis nat geworden was. Het enige wat ze hoefde te doen was het plankje onderwater houden maar ze vond het leuker om zich zelf te wassen. Resultaat een natte broek en veel lol. Daarna gaat ze een gevecht aan met een, volgens haar zeggen, grote stier die het op onze bananen heeft voorzien. Niet veel later rent de stier achter Christa aan en dan vindt ze een stok. Gewapend met een grote stok heeft ze het lef om het beest weer te trotseren. Christa wint en de bananen zijn gered. Als ik de foto zie en de stier zo bekijk, lijkt het meer op een formaat Duitse herder dan een (grote) stier. Maar ja de dames overdrijven graag een beetje.
 



Na het eten gaan we weer eens vroeg naar bed en luisteren naar hoofdstuk twee van Harry Potter en de steen der wijze. Alle 6 de potter boeken hebben we gekregen van Christa op mp3 en dat is een stuk gemakkelijker dan zelf lezen. Christa heeft deel 7, het laatste deel, gewoon in boekvorm bij zich. Vandaar dat de luister CD alleen maar tot en met deel 6 is. Ik heb echter Susan gevraagd of ze die even hardop in kan spreken in de voicerecorder. Dan hoef ik tenminste het boek niet zelf te lezen. Echter Susan heeft het boek al uitgelezen en er geen oren naar om het nogmaals hardop voor te lezen.


Zaterdag 9 februari 2008: 30 graden en redelijk wat wind.

Laatste dag Agonda Beach Goa, India.

Vandaag gaan we de auto klaarmaken om te vertrekken. En ik had afgesproken met Eugen dat we dat voor de middag zouden doen, zodat we de rest van de middag nog lekker konden rusten. Ik sluit de hoge druk reiniger aan met de waterslang op de vuilwatertank van de wasmachine. Hier zit 80 liter water in met een beetje zeep. Ik begin met het dak en er komt een berg rood zand vanaf wat zo over de zijkanten van de truck loopt. De truck is nog tien keer vuiler als voor de wasbeurt maar daar zal snel verandering in komen. In totaal hebben we honderden liters water nodig om de twee auto’s schoon te krijgen. Het water halen we uit de bron en met behulp van de Quad vervoeren we de zware jerrycans. Eugen heeft een tonnetje waar 30liter in past en daar maken we een touw aan om het water uit de put te hijsen. Ik probeer te helpen om het touw binnen te halen maar mijn gebroken rib is daar niet blij mee. Heel de dag had ik niets gevoeld, maar dit gaat niet lukken. Susan komt te hulp en het enige wat ik hoef te doen is rijden en de trechter in de jerrycans vasthouden. Toch wel lekker zo een gebroken rib! Het is al 14:30 voor we klaar zijn en Susan heeft ondertussen nog drie wasmachines gedraaid.
 



Dan gaan de dames de cabine schoonmaken en ik probeer een stuk blauwe folie op de bovenkant van de raam te plakken. Op de verpakking staat “Gemakkelijk aan te brengen zonder stress” nou dan heb ik een verkeerde ruit denk ik want ik word gek van die zooi. Ik haal een stukje van de beschermfolie los en begin te plakken. Het plakt overal aan behalve aan de ruit. Het frommelt aan alle kanten en na een keer of tien opnieuw begonnen te zijn heb ik gevonden hoe je het zonder stress moet doen. 1- maak de raam open 2- maak met beide handen een grote bal van de folie die ineens wel perfect aan elkaar plakt. 3- kwak het zooitje naar buiten 4- de stress is ineens weg. Maar ja de ruit is nog steeds niet blauw. Dan nog een keer op en neer naar de bron om de watertank te vullen en dan is de Quad aan de beurt. Na tien minuten blinkt hij weer als een spiegeltje en is hij klaar om weer in de buik van de truck te verdwijnen. Ik ruim de garage op die er, na de weken in Goa, uitziet als een vuilnisbelt en waar je nog geen pakje sigaretten meer bij krijgt. Het is al 18:30 als de Quad in de garage verdwijnt. Christa gaat zich snel douchen en dan zijn ik en Susan aan de beurt. Iedereen blinkt weer als een spiegeltje. Wat een paar uurtjes zou duren werd een karwei van meer dan een dag, maar het resultaat mocht er wezen.
 



Als we eindelijk om 20:15u bij restaurant de Sea Rock aankomen zijn we bijna de laatste. Iedereen komt afscheid nemen van ons en Eugen en Monique. Echt alle Overlanders zijn aanwezig en dat voelt goed. De Engelse Karen, een super gezellige wat zwaardere dame, geeft een demo Lapdancing. Een van de Duitsers weet namelijk niet wat dat is en Karen heeft er geen problemen mee om dat even te laten zien. Het zou natuurlijk mooier zijn geweest als een wat slankere dame dit had gedaan maar iedereen wist na haar optreden wat Lapdancing was, dus het doel was bereikt.
 



Pas rond 23:00 uur, na een ontzettend gezellige avond, rekenen we ons eten en drinken af en lopen we terug naar de camper. Het is weer eens donker, want de stroom heeft het vanavond al een paar keer af laten weten, telkens waneer je het het hardst nodig hebt. We luisteren nog een stukje Harry Potter ( mp3 audioboek) en gaan dan slapen.


Zondag 10 februari 2008: 34 graden en windstil.

Gps Overnachting N 15.24.36,8 E 075.25.43,2 (g.m.s,s) net na Hubli bij een restaurantje.

Als we wakker worden ga ik de auto rijklaar maken. Dit wil zeggen gps en laptop aansluiten, druk opbouwen en de motorverwarmer aanzetten. Als ik de motorverwarmer gebruik loopt hij al vanaf het begin heerlijk. Geen zagend stationair lopen en het brandstofverbruik is al meteen een heel stuk lager.
Susan maakt de auto aan de achterzijde rijklaar. Haar taak is het vastleggen van alle spulletjes en het sluiten van alle kastjes. Omdat het weer een tijdje geleden is wordt de koelkast en ladeblok in de badkamer vergeten maar daar komen we gelukkig op tijd achter. Om half negen komt Arno, een andere Nederlandse Overlander, langs om nog snel wat software van me te kopiëren en als ik om 9 uur buiten kom staan alle andere overlanders al klaar om ons uit te zwaaien. Het is net een grote familie en er wordt natuurlijk weer volop gekust. Dit maakt het reizen per truck zo leuk. Iedereen die elkaar hier treft heeft dezelfde interessen en zit boordevol informatie die onderling gedeeld wordt. Een paar mannen willen graag mijn claxon, oftewel 170dB luchthoorn, horen. De meeste staan 200 meter verderop en omdat ik vorige week dat ding had gerepareerd en een paar keer had proef getoeterd waren ze nieuwsgierig geworden hoe hij zou klinken op korte afstand. Ze schrokken zich rot. En ik blij, want hij werkte nog steeds. Luid toeterend en zwaaiend rijden we het terrein af en zijn we op weg naar Humpi, ons reisdoel een ruime 350km verderop.
 



Het eerste stuk was bekend terrein en na een km of tien reden we Chaudi binnen. Dit was het verste wat we ooit hadden bekeken in Goa, op het ophalen van Christa na dan, van het vliegveld in Vasco da Gama, wat enkele reis ruim anderhalf uur rijden was. Het is zondag en redelijk rustig op de weg. Redelijk rustig wil zeggen ongeveer zo als een drukke dag op de Nederlandse wegen. De weg was redelijk tot goed en de omgeving mooi, groen en bergachtig. Palmbomen zo ver je kan kijken en de gif groene rijstveldjes die er bij liggen als of ze zijn geschilderd. Gelukkig zijn de wegen goed, want Susan heeft zich opgeofferd, voor Christa, en zit op de middelste stoel. Twee stoelen hebben luchtvering maar dit stoeltje is ongeveerd en behoorlijk hard.

Ik rij voorop en Eugen en Monique rijden een honderd meter achter ons. Dan rijden we Goa uit en moeten we bij een controle post stoppen. In Goa is alcohol in ruime maten te krijgen, maar in de omringende provincies is drank verboden en hier wordt gecontroleerd of we alcohol bij ons hebben. Gelukkig drinken we niet of nauwelijks en als ze bij ons niets vinden slaan ze de controle van Eugen en Monique maar over. Die hebben dus geluk want zij hebben een behoorlijke hoeveelheid bier en sterkedrank bij hun. Onderweg stoppen we een paar keer voor een sanitaire stop en zoals overal in India staat het direct weer vol met kijkers. Maar dit keer zijn ze niet vervelend echter alleen maar nieuwsgierig.

We rijden weer verder en de weg gaat weer de lucht in tot 550 meter. Overal rijden tankwagens die met een slakkengangetje van 5km per uur de berg op sukkelen. Inhalen gaat snel maar je moet wat risico nemen. Na een bocht komt weer een bocht en je kunt niet echt ver kijken om te zien of er wat aankomt. Omdat er hier super langzaam gereden wordt is het toch nog redelik veilig. Dan ineens een schreeuw, Christa wil ons wat duidelijk maken. Ze ziet een aap en aangezien dit, op mij na, de eerste is wordt ze gek van vreugde. Wij hebben er al duizenden gezien en dan is het niet zo spectaculair meer. Er volgen meer en meer apen, totdat ze de tel kwijt is en Christa went er ook al aan. Ook het verkeer is even wennen voor haar. Ja, ze rijden hier als een kip zonder kop of meer een kip zonder hersens. Ze vindt de weg slecht, maar voor Indiase begrippen is dit echt een goede weg. Wat moet dat worden als we echt slechte wegen gaan krijgen.

Een paar keer zie ik een bijna onzichtbare verkeersdrempel of eigenlijk meer een verkeersberg, want zo hoog zijn die dingen, over het hoofd en worden we alle drie gelanceerd. Klote voor ons, maar super vervelend voor Susan die geen vering heeft en met haar hoofd 5 cm onder de Airco zit. Gelukkig overleven we alle drie het zonder schade en langzaam wordt het weer gezelliger in de cabine. We tanken nog even de Daf vol en zien dan duizenden trucks langs de weg staan. Ze wachten hier tot morgen, want ze mogen zondags niet rijden.

Gelukkig zijn we vandaag vertrokken en niet morgen anders zouden we uren en uren in de rij staan bij de weegbruggen en de controle posten. Wij hoeven niet te stoppen maar we kunnen niet over de file heen springen. Vandaag rijden we zonder al te veel problemen en zien we zelfs een truckchauffeur het verkeer regelen en dat is uniek voor ons. Zijn truck is kapot en normaal ontstaat er dan een mega file. Nu laat hij elke keer een paar trucks aan de ene kant en dan weer aan de andere kant doorrijden.

We rijden Hubli binnen en dan hebben we de navigatie nodig. Heel de weg heeft de laptop super gewerkt en nu moet hij werken en hangt het programma. Tijdens het opnieuw opstarten missen we een bord en rijden we verkeerd. Midden in Hubli springt er ineens een religieus figuur voor de auto en zegent de auto. Dan loopt hij naar de deur en wil natuurlijk geld. We doen of we gek zijn en hij gaat voor de auto staan. Ja en dan staat hij recht voor de toeter. Een druk op de knop van de toeter maakt een einde aan zijn financiële illusie en met een soepele breakdance beweging vliegt hij aan de kant. Hij peutert een beetje in zijn oren en kijkt dan net zo dom als wij. Hij heeft in ieder geval iets gekregen voor de zegening van de truck. Geen geld maar een pieptoon in zijn oren die vermoedelijk wel de hele dag zal blijven hangen.

Eugen had gelukkig het bord wel gezien en zo komt alles nog goed. Na een uurtje, het is inmiddels 16:30u, rijden we de parkeerplaats van een restaurant op en zoeken we snel een tafeltje uit. Dit is gemakkelijk want we zijn de enige gasten. Een menukaart hebben ze niet en we kunnen kiezen tussen rijst met schaap of ei. Met zijn vijven eten en drinken we voor 7 euro en daarna vragen we of we hier kunnen blijven staan om te overnachten. Geen probleem zegt de eigenaar en als we dan ook maar meteen vragen of we kunnen ontbijten kijkt hij blij. We vragen hoe laat hij morgen open is en als hij tien uur zegt vinden we dat te laat. Geen probleem hoe laat willen jullie ontbijten?? Als we 8 uur roepen zegt hij dat hij morgen open zal zijn. We gaan naar de trucks en gaan vroeg slapen.

Vannacht heb ik slecht geslapen en dat ga ik vandaag inhalen. Ik typ nog even de verslagen van gisteren en vandaag en de dames spelen een spelletje op hun speeltjes. We willen eigenlijk nog een filmpje kijken, maar alle drie zijn we zo moe, dat we liever al om 20.00u het bed in duiken. Daar luisteren we nog even een hoofdstukje van Harry Potter en gaan dan slapen. De temperatuur zakt snel en binnen is het te doen.


Maandag 11 februari 2008: 34 graden ofwel heet en stoffig.

Humpi gps (g.m.s,s) N 15.19.45,9 en E 076.28.05,4 Op de parkeerplaats in Humpi.

Na en nacht zonder al te veel slaap staan we nog steeds moe op. We hebben overnacht op de parkeerplaats voor een hotel en ongeveer 5 meter van de doorgaande weg. Helaas hadden we niet gezien dat er een berg verkeersdrempels waren net op het punt waar we stonden. Dus heel de nacht piepende remmen en luid optrekkende auto’s die ook nog als groet hun toeter gebruikten. We dachten dat het rond 24:00 uur wel rustiger zou worden maar helaas. De herrie bleef tot 6:00 uur ’s morgens vroeg. Ook zijn er tot zeker 24:00 uur nog de nodige kloppers langsgekomen, al met al dus weinig geslapen.

Om 07.00u staat Susan op en Christa en ik blijven nog tot 07.30u liggen. Om 07.50u staan we buiten voor het gesloten hek van het restaurant waar we om 08.00u afgesproken hadden om te gaan ontbijten. We hadden het kunnen weten, want een afspraak maken met een Indiër is bijna onmogelijk. Ze zeggen altijd ja om beleeft te zijn, maar komen vervolgens de afspraak niet na. Hongerig vertrekken we om 08:15u richting Hampi wat 140 km verder ligt. We snappen er niets van, heel de nacht herrie en een drukte van jewelste op de weg en nu is de weg bijna leeg.

Tegen Susan haar principes in hebben we dus noodgedwongen met koekjes moeten ontbijten en die vlogen er natuurlijk bij Christa en mij in als koek. Zo’n ontbijtje lusten wij wel vaker. Na een 50 km wordt het weer super druk op de weg en de luchthoorn draait weer overuren. Met dat ding hebben we veel lol zo gedurende de dag en vooral Christa ligt regelmatig in een deuk als er weer iemand zich rot schrikt door dat ding. Langs de weg staan er weer honderden trucks en niemand weet waarom ze vandaag weer niet rijden.

De weg zelf is goed voor Indiase begrippen en tot Hospet, de eerste grote plaats waar we doorheen moeten gaat alles gesmeerd. De navigatie kent alleen de grotere wegen dus daar heb je in de stad niets aan. Wel geeft hij aan welke windrichting we in moeten en dat maakt veel goed. We rijden een uurtje midden door Hospet en god zij dank zien we ineens een bordje Hampi. Snel draaien we deze smalle weg in met een goed gevoel in ons lijf. Het is nog maar 9 km volgens het bord en dat doet goed na de stress van zo een grote stad. We hebben een paar keer het raam open gedraaid om aan oom agent te vragen welke richting Hampi uit is, maar elke keer zwaaien ze dat we door moeten rijden, om maar van ons af te zijn. Ofwel je hebt geen barst aan de agentjes.

Dan halen we een truck in en blijven twee motoren langs elkaar rijden en weigeren aan de kant te gaan. Ja en ik ben groter dus jullie zullen toch echt achter elkaar moeten gaan rijden tot ik voorbij ben. Ik knipper met mijn licht en er komt geen reactie. Als ik dan eigenlijk gemakkelijk aan de kant kan gaan blijf ik rijden om even te kijken wie de langste adem heeft. Hij schrikt zich rot en had dit dus niet verwacht. Snel stopt hij en zet zijn beide beentjes aan de grond en ik stuur om hem heen. Normaal ben ik helemaal niet agressief en super relaxed tijdens het rijden maar de Indiërs maken je gek. Als er wereldkampioenschappen zouden worden gehouden “ het bloed onder je nagels vandaan zuigen op en rond de weg” zouden de Indiërs zeker winnen. Maar we lachen er maar mee en spelen af en toe een spelletje met ze. Ze denken dat ze ruig zijn maar wij vinden ze eerder dom. Proberen met een motor een 12 ton zware truck van de weg af te laten rijden gaat altijd ten kosten van de motorrijder. Bij de Indiase truck chauffeurs proberen ze het echt niet, want daarvan weten ze dat ze sowieso van de weg af gereden worden. Er heerst hier een rangorde. Eerst komen de tankwagens, hierna de bussen, daarna de trucks, dan pas de auto’s en bijna onderaan de motoren, fietsers en voetgangers. En geloof me dit recht wordt genomen ongeacht of de tegenpartij het niet overleeft. Maar goed we gaan even verder met de reis.
 



We rijden Hampi binnen en overal waar je kijkt staan tempels en andere heiligdommen. Niet de eerste de beste maar met heel mooi onderhouden en gekleurde beelden die de tempels sieren. Dan moeten we 80 eurocent parkeergeld betalen en rijden we de grote parkeerplaats op. We parkeren de trucks langs elkaar maar als we uit stappen ligt er meer stront dan gras en we begrijpen dat de randen van het parkeerterrein gebruikt wordt als wc. Er is een mooi wc/douche ruimte, maar dat kost geld en dus schijten de Indiërs liever gratis, ook al hebben ze geld. We verplaatsen de trucks en zetten ze met de deuren 2,5 meter uit elkaar. Nu draaien we de luifel uit en zitten we lekker afgeschermd tussen de 2 auto’s. Rond 13:30u lopen we naar het centrum van Hampi om eerst eens te gaan eten. Het eten was redelijk, maar voor Indiase begrippen duur. Dat is natuurlijk normaal als je bij een attractie als Hampi gaat eten.
 



We lopen nog even een rondje langs het water en genieten van de mooie en redelijk rustige omgeving. Overal staan stalletjes met etenswaren, fruit, speelgoed, en verfpoeder om de fel gekleurde tika’s ( de stip op het voorhoofd) te maken.
 



We zien nog een grote feesttent die midden in het tempelcomplex is neergezet en waar een stel hun huwelijk viert.
 



We kopen nog wat bananen en gaan dan lekker bij de camper zitten. Nu is het nog helemaal vol op de parkeerplaats, maar dit zal hopelijk vanavond gaan veranderen. Straks gaan de Indiërs naar huis en hebben we het rijk voor ons eigen. We hebben de voor en achterkant van de trucks afgezet met touw om de koeien buiten te houden, maar toen we terug kwamen bij de trucks stond er een kalfje rustig te grazen tussen de auto’s. We dachten al dat het touw te hoog zou hangen maar nu weten we het zeker.

Gelukkig helpt het touw in elk geval om de Indiërs buiten te houden, want die staan echt met hordes om ons heen. Wij voelen ons op dit moment net aapjes in de dierentuin. Ach gewoon negeren en lekker verder kleppen met ons vijfjes. Echter dat schijnt ook zeer interessant te zijn en ze blijven vlot twee uur staan toekijken.


Dinsdag 12 februari 2008: heet en regen, dus erg vochtig en benauwd.

Hampi gps (g.m.s,s) N 15.19.45,9 en E 076.28.05,4 Op de parkeerplaats in Hampi.

Gisteren avond kregen we nog bezoek van een Portugees stel, Roy en Michelle uit Sao Benta do sul, wat met een landrover onderweg is. Ze hebben hun auto verscheept naar Australië en maken onze reis precies andersom.

We hebben het zonnescherm tussen de beide auto’s uitgedraaid en zitten redelijk beschut. Maar met het donker komen de muggen en ik ben net op tijd om me in te smeren. Susan is te laat en heeft meteen weer een berg verse bulten. Christa gaat zich ook maar snel insmeren want zij is de enige met een korte broek en aangezien de rest zich heeft ingesmeerd is zij een lekkernij voor de muggen. Na een uurtje gaan we eten bij de Italiaan, en ondanks het feit dat het enorm lang duurt, smaakt het super lekker.

Dan schakelen we de Airco in en gaan slapen. Het is al weer maanden geleden dat de Airco aan moest, maar het is ontzettend heet en vochtig in de truck. Christa ligt een stuk lager en daar is het ook warm, maar te hebben. Morgen gaan we kijken hoe we het voor haar een stuk koeler kunnen maken. De Airco koelt onze slaapkamer maar niet de gehele camper. We hebben ook een Airco op de plaats waar Christa slaapt maar we kunnen er maar een laten lopen op zonne-energie.

We ontwaken rond 8 uur en hebben goed geslapen. Geen herrie en kloppers maar eens een keer een volle nacht slaap. We ontbijten onder de luifel en de lucht ziet er dreigend uit. Rond 9 uur komen de eerste druppels uit de lucht vallen en dan komt de regen met bakken uit de hemel. We zijn blij dat we weer eens regen hebben. Het koelt lekker af en maakt de zonne-panelen weer eens schoon. Alleen laden de panelen maar een 400 watt en dat is niet genoeg om de accu’s weer helemaal vol te krijgen. We wachten maar af en als dit heel de dag zo door gaat starten we de generator gewoon. We lopen naar de kant van Hampi waar al de tempels liggen. Het is af zien voor Christa, want de weg gaat ook nog een paar honderd meter omhoog. Maar iedereen redt het, en het uitzicht is super. Onder aan de helling zien we, tussen de palmbomen, een groot tempelcomplex liggen. Het is mooi hersteld en de entree is gratis. Unesco heeft een groot deel betaald en eigenlijk hebben we onze entree dus al betaald.
 



Het is rustig vandaag. Geen hordes Hindoes die aan het bidden zijn, maar af en toe een klein groepje. De entree naar elke tempel gaat over een lange weg waar aan beide kanten een soort overdekte looppaden zijn. Binnen staat het weer vol met grote zuilen en beelden die er nog super goed uitzien. De tempels zijn al ander halve eeuw oud en in die tijd hadden ze al riolering en stromend water. Langs de kant van de weg lopen we ineens een enorm bad tegen het lijf. Het is een honderd meter lang en een 70 meter breed. Hoe ze dit ding ooit hebben kunnen vullen is me een raadsel, want de rivier stroomt 50 meter lager.

Na een paar uurtje gaat het steeds harder regenen en vluchten we een restaurantje binnen. Het dak is gemaakt van stro en we kunnen geen tafel vinden waar we met zijn vijven aan kunnen zitten en ook nog droog kunnen blijven. Elke keer wordt er wel een of twee van ons nat en dan wordt er aangeboden om binnen in de keuken te gaan zitten. Daar is het beter. Het dak is van staal en waterdicht en dat is wel lekker. Na het eten is het droog en we lopen weer verder.

Af en toe miezert het nog een beetje en gelijk zweet je jezelf kapot. Het is maar 28 graden maar met een luchtvochtigheid van 90% ga je kapot, en loopt het zweet langs je rug zo je broek binnen. Susan en Christa lopen terug naar de camper, zodat Christa kan rusten en Eugen, Monique en ik gaan nog even kijken bij een andere parkeerplaats, die niet wordt gebruikt als openbare wc en besluiten de auto’s straks te gaan verplaatsen.
 



We starten de generator om de accu’s op te laden, want de zon heeft het af laten weten vandaag. Af en toe laadt hij nog 400 watt maar als we de accu’s vol willen krijgen zonder generator moet er een wonder gebeuren. De generator loopt anderhalf uur en dat zijn de accu’s voor 93% vol en de rest moet de zon maar doen. Mocht het niet lukken zetten we het ding straks nog even een uurtje aan en is alles weer helemaal vol en klaar voor een warme nacht. Eugen verplaatst zijn auto, omdat hij een plekje denkt te hebben gevonden wat minder hard stinkt. Wij vinden het te doen en laten de truck voor die ene nacht gewoon staan waar we stonden. We spuiten de auto’s vol met anti mug en lopen naar het stadje om te gaan eten. We vinden een roof top restaurantje waar een grote foto van de dalai lama hangt en later blijkt dat het gerund wordt door Tibetanen. Het eten is goedkoop en smaakt super lekker. Ik had lasagna en die smaakte nog beter als bij de Italiaan, die hier tegenover zit, en was ook nog een heel stuk goedkoper. Na het eten kopen we nog wat bananen en lopen terug naar de trucks. Als we binnen komen lijken alle muggen het loodje te hebben gelegd. En we kruipen ons bedje in. Helaas zijn het sluip muggen die zich verborgen hielden en ons daarna heel de nacht hebben wakker gehouden.

Alle muggen moeten dood zijn geweest maar ik denk dat ze samen met ons weer in zijn gestapt, dus van slapen is er weinig gekomen.



Woensdag 13 februari 2008: 33 graden en half bewolkt. Rond 15:00 uur kregen we zelfs een beetje regen.

A1 plaza restaurant gps N 13.14.42,3 en E 077.13.48,3 (g.m.s,s)

Om 8 uur zijn we klaar en na een klein bananen ontbijtje rijden we de parkeerplaats af. Op de plaats waar Eugen en Monique staan stonk het achteraf even erg en had het verplaatsen dus geen zin gehad. Gelukkig hadden ze toch goed geslapen en vermoedelijk zijn we al aan de lucht van het openbare toilet gewend.
Het eerste stuk rijden we onder de lage bomen door en links en rechts van de weg zijn landbouw velden waar de mensen bezig zijn hun gewas te verbouwen. Dan rijden we Hospet in en we weten hoe we gereden zijn dus moet het een koud kunstje zijn om de goede weg naar wegnummer 13 te vinden. Weg nr 13, vandaag is het de 13e.... zou dat wel goed gaan? Susan wil een andere, kortere, route nemen. Ik sputter nog even tegen, wat natuurlijk geen zin heeft en rijd dan midden Hospet in. De weg wordt steeds smaller en als hij eindelijk breder wordt blijken we helemaal de verkeerde kant uit te gaan. Als we al 5 km uit Hospet zijn besluiten we om te draaien en op de weg, die we als omdraai punt gebruiken, staat een bord. By pass to Bangalore. Nou dat is toevallig. We rijden deze weg in en na 50 meter wordt het een echte uitdaging. Alleen nog zand met gaten van soms wel 50 cm diep. Het is druk met grote trucks die zand vervoeren en die hebben de hele weg kapot gereden. Een kwartiertje is dit leuk maar dan wordt je gek van dat gerammel. Ineens sta ik voor een diep gat en moet mijn 4x4 inschakelen. Alles komt goed en na een uurtje wordt de weg beter. Volgens de navigatie moeten we maar een paar honderd meter rechtdoor en dan zijn we op de juiste weg. Helaas staat daar een oom agent die ons terugstuurt en we balen als een stekker. Moeten we weer door Hospet en een andere keuze hebben we niet. We rijden weer 45 minuten en komen dan op de plaats waar we al 1,5 uur geleden hadden kunnen zijn als ik mijn zin had gekregen. Maar goed we zitten op de juiste weg en nu is het een kwestie van gas geven en elke 30 seconden een truck inhalen. We moeten nog even stoppen bij een trein oversteekplaats en zien dan dat er kleine karretjes over de rail gaan. Bij de oversteekplaats worden ze van de rails getild en een eindje verder weer op de rails gezet. De trein taxi’s, want daar lijkt het op, zitten vol met mensen en de dingen worden met handkracht over de rails gereden.

Rond 13:30 komen we aan in het eerste A1 restaurant en we vinden het nog te vroeg om te stoppen. We eten een hapje en rijden dan verder naar de volgende A1 plaza die 150 km verder ligt. De weg is soms 4 baans en het schiet goed op. Het is 17:00 uur als we de parkeerplaats op rijden. We eten een kleinigheidje en gaan dan terug naar de auto’s met zijn 5en zitten we gezellig te beppen en proberen we met Monique zijn telefoon te internetten. Helaas is het Indiase beltegoed op en moeten we morgen internetten met de satelliet. Om 19:00 uur komt de bewaker langs en wil dat we de auto verplaatsen. Ja zo gaat dat hier de een zegt dat we de auto daar neer moeten zetten en dan komt oom agent met een streep meer en zegt dat hij weer ergens anders moet staan. We verplaatsen hem 1 keer en dan kunnen ze de boom in. Om 19.30u gaan we eten, want daarstraks hadden ze alleen maar hapjes en pas na 19.00u hebben ze bij deze A1 plaza fatsoenlijk avondeten.


Donderdag 14 februari ’08: dik over de 30 graden en half bewolkt.

A1 Plaza restaurant 60km van Chennai. Gps N 12.53.33,2 E 079.48.44,2 (g.m.s,s)

Om 8 uur willen we ontbijten maar is er weinig te bestellen. Brood is er niet en ik eet alleen een omeletje. De dames slaan het ontbijt over.
 



Om half 9 rijden we weg en de weg begint zwaar klote. Gelukkig verandert het snel en wordt het weer een goede 4 baans weg. Dan na een uurtje rijden we Bangalore binnen en dat is meer dan twee uur file rijden. We rijden in een keer goed, maar door de enorme grote van de stad is het uren ploeteren. Als we eindelijk Bangalore uitrijden is de weg weer een grote ellende, maar net als vanmorgen wordt dat al snel beter. We moeten 5 keer stoppen om tol te betalen en elke keer kost het meer moeite om te betalen als LCV. Ofwel Light Commercial vehicle. Dit scheelt de helft in de prijs, vergeleken met een truck, en elke keer lukte dit tot nu toe. Met wat moeite en door het veroorzaken van een mega file lukt het ons en Eugen en Monique weer om voor LCV te betalen. Dan nog betalen we meer tol dan we per dag met zijn 3-en opeten. Goedkoop is het, voor Indiase begrippen, zeker niet.

Een paar keer valt er wat regen uit de lucht en blijft de bewolking een tijdje hangen. Ondanks de wolken is het broeierig heet en we zijn blij dat we Airco hebben. De weg gaat door een heuvelachtige omgeving met aan de rechterkant bergen van 1 km hoog en aan de andere kant mooie palmen. Langs de kant van de weg zien we nog een nederzetting vol tenten, gemaakt van stukken plastic en golfplaten, waar een berg kamelen geparkeerd staat. De beesten zien er maar mager uit en hebben maar een heel zielig klein bultje van 5 cm hoog. Verder is het rijden over een mooie maar saaie snelweg. Af en toe is de weg nog niet af en rijden we door een hoop blubber of gatenkaas. Natuurlijk hebben we weer de dagelijkse bijna ongelukken, omdat een debiel ineens naar rechts komt en bijna bij ons binnenrijd. Maar al met al gaat het vandaag wel.

Aan het einde van de dag rijden we ons laatste A1 plaza restaurant binnen. Morgen bereiken we als het goed is de haven van Chennai en kunnen we verschepen.
Ik probeer nog wat nieuwe kaarten in de garmin map cxi60 te laden en dat gaat niet. Op de laptop weigert het officieel gekochte programma en wereldkaart dienst. Ik installeer de software opnieuw, maar hij blijft weigeren. Dan installeer ik de illegale software van garmin en die werkt perfect. Fijn toch 500 euro betalen voor navigatie software, o.a. voor Europa en de wereldkaart, die dan niet werkt.

Dan gaan we slapen. Tenminste dat proberen we. Elke 5 minuten wordt je in je donder gestoken door de muggen. Waar ze vandaan komen ?? Ik heb geen idee. Susan denkt dat ze nog mee gelift zijn vanaf Hampi, maar na de 20e kapot geslagen te hebben twijfel ik daar aan. Ergens komen die etters door naar binnen. Na ontelbare muggenbulten en de daarbij horende jeuk. Zetten we de airco aan en gaan we onder de klamboe liggen. Het is dan 5 uur en eindelijk vallen we in slaap. Christa is niet zo lekker voor de muggen en komt bijna ongeschonden uit de strijd. In Kuala Lumpur kopen we nog een extra klamboe om te voorkomen dat we straks in de malariatijd verrot gestoken worden.


Vrijdag 15 februari 2008: 35 graden en plakkerig heet.

Jeugd herberg in Chennai Gps (let op ander formaat: G.m,mm) N 12. 59,504 en E 080. 15,566

Om 8 uur ontbijten we na een zware nacht en om half negen zijn we op weg. Het is maar 58 km hemelsbreed, maar toch zal het een zware dag worden. De weg is goed daar ligt het niet aan maar als we na een uurtje nog maar 17 km moeten rijden wenkt oom agent dat we niet rechtdoor mogen rijden maar af moeten draaien. Protesteren heeft geen zin, gewoon afdraaien en niet lullen.

Susan ligt trouwens achterin de truck, want ze voelt zich ellendig. Vermoedelijk heeft ze iets verkeerd gegeten, maar dat is vreemd want allemaal hebben we hetzelfde eten op.

Alles komt er boven en onder uit en ze heeft ook 40 graden verhoging. We kijken het nog even af voor we actie nemen. Doordat we af moeten slaan gaan we alleen maar verder van Chennai af en wat 17 km rijden zou worden was ineens weer 28 km. Als we dan van de andere kant Chennai in rijden, en de rit nog 20 km zou duren, staat er weer een agent die ons terug wil sturen. Dit keer kan hij de boom in en ik rijd gewoon door. Hij wil voor de auto springen maar hij bedenkt zich op het laatste moment. Ik denk dat trucks geweerd worden in het centrum maar zeker weten doen we dat niet. Als we dan 5 km van de bestemming verwijderd zijn probeert een agent het nog een keer. Hij zwaait heftig dat we moeten omdraaien, maar na een nog heftiger gezwaai van onze kant zijn we de kruising al over. De Russische kaarten van Touratech, die uit 1945 stammen, zijn super nauwkeurig en brengen ons perfect naar het juiste adres. We bellen de Hr kumar, van interfright, en binnen 10 minuten staat er een motor bij ons die ons naar het kantoor brengt. Het is een vriendelijke man die perfect Engels spreekt. Hij verteld ons dat truck dinsdag de boot op kan richting Maleisië. We willen de trucks bij de jeugdherberg neerzetten en een personeelslid van Kumar brengt ons daar met de Taxi heen. Ondertussen dat wij, Eugen, Monique en ik, bij Kumar zijn gaan Susan en Christa even naar het 50 meter verder gelegen ziekenhuis voor een Malaria test. Als wij terug komen bij de truck ligt Susan uitgeblust op de bank en ik krijg te horen dat ze om 16:00 uur de uitslag krijgen van de bloedtest. Susan en Christa blijven achter in de truck zitten en een personeelslid van Kumar rijdt met mij in de truck mee naar de jeugdherberg.

Het is jammer dat ik niet heb kunnen filmen hoe de jongen omging met de gordel in de truck. Dit had ik zo naar the funiest home video’s kunnen sturen. Ik doe namelijk de gordel om en hij probeert hetzelfde te doen. Helaas weet hij niet hoe zo een ding werkt en gaat met zijn foute arm door de gordel heen en zit helemaal klem. Dan denkt hij slim te zijn en gooit een deel van de gordel over de hoofdsteun heen. Ook dat is niet de manier. Ik doe het een keer voor met zeer duidelijke handgebaren. Ha hij snapt het. Niet dus. Deze keer heeft hij de gordel goed vast gemaakt maar begint hij aan de buikband te trekken die ineens super los, 1 meter gordel lag los op zijn broek, Ja en die rolt zo niet meer terug. Ik laat hem de gordel nog een keer losmaken en we doen het samen nog een keer. Ja alles zit goed. Heel even dan, want hij begint nu aan het andere einde van de gordel te trekken en nu hangt er 1 meter gordel losjes over zijn borst. Ik geef op en heb moeite om mijn lach in te houden.

Eugen had nog geen spiegel kapot gereden tot nu toe en was daar enorm trots op. Ik zeg tot nu toe want vandaag moest ook zijn rechter buitenspiegel er aan geloven. Een doffe knal en dat was het einde van zijn spiegel. Jammer nu we bijna India verlaten.

Daar aangekomen vullen we vlug alle papieren in en rijden Christa en ik naar het ziekenhuis wat een uur rijden verder ligt voor de uitslag. Alles is goed en Susan heeft geen malaria. Vermoedelijk heeft ze toch iets verkeerd gegeten en als ik de temperatuur meet is deze gezakt van bijna 40 naar 37,5 graden. Ik maak een grote fles ORS aan en deze moet ze vandaag leegdrinken. We sluiten de stroom aan en koelen de auto eerste maar eens af tot 23 graden zodat iedereen, met de ramen dicht, lekker koel en mugvrij kan slapen. We gaan met zijn alle eten. Alleen Susan blijft in de camper achter. We lopen door de buitenwijken van Chennai en zien dat hier echt alles te krijgen is. Het is net een moderne stad waar we zelfs een pizza corner tegen komen. Het modern uitziende restaurant lijkt alles te hebben wat wij graag eten.

Helaas tijdens het bestellen valt dat tegen. Ik en Eugen bestellen een lasagne en Christa kippenvleugeltjes. Als eerste krijgt Christa te horen dat ze op zijn. Dan besteld ze iets anders en komt de ober weer terug. Onze lasagna hebben ze ook niet. Ik bestel dan maar een pizza hawai en Eugen is pist en wil niets meer. Aan het einde van de rit besteld hij dan toch maar een soepje en knoflookbrood en komt alles nog goed. We lopen terug naar de truck en als we daar aankomen is het heerlijk koel binnen. 23 graden is het en dat is extreem koel voor ons. Ik typ nog even het reisverslag en dan gaan we allemaal slapen. Hopenlijk blijven de muggen weg en hebben we een keer een goede en lange nacht. Morgen kunnen we uitslapen en hebben we niets wat we moeten doen.









Copyright © door Een reis rond de wereld Alle Rechten Voorbehouden.

Gepubliceerd op: 2008-02-18 (2624 maal gelezen)

[ Ga terug ]
Content ©
Volg onze reis online, 5 jaar met de DAF de wereld door


PHP-Nuke Copyright © 2005 by Francisco Burzi. This is free software, and you may redistribute it under the GPL. PHP-Nuke comes with absolutely no warranty, for details, see the license.
Pagina Rendering: 0.06 Seconden