Welcome to Een reis rond de wereld

Travel now and work later

Hoofdmenu

Translate to any language, choose your language here above..



Reisverhalen
Wereldreis op datum:
2009

Wereldreis per land:




Favoriete links


Terugblik op.. (pdf)


De camperbouw en de dagelijkse bezigheden


Info & materialen


  
1 t/m 5 februari 2008





Vrijdag 1 februari 2008: 32 graden en net als elke dag onbewolkt.

Agonda Beach Goa, India.

Vandaag ga ik weer aan de auto werken, maar eerst de Quad klaarmaken, de volle wc-cassette erop laden en die eerst even legen aan de andere kant van het terrein. Ik blijf even hangen bij Eugen en Monique en praat nog even met een stel Zwitsers.

Dan weer terug naar de truck om verder te gaan met het aansluiten van de luchthoorn en het lichtsignaal. In de truck zitten langs de autoradio, aan beide kanten, een schakelaar voor de automatische ramen. Aangezien we nog zwengels hebben in de truck en de schakelaars dus nutteloos aanwezig zijn heb ik deze maar gebruikt voor de luchthoorn en om met het groot licht te seinen. Omdat er zowel rechts als links een schakelaar zit kan nu ook Susan de hoorn en het grootlicht gebruiken in geval van nood.

Als ik bezig ben komen een super leuk stel uit Duitsland even een praatje maken. Ze reizen al vanaf oktober en moeten over een maandje al weer naar huis. Hij had kanker, wat ondertussen alweer genezen is, en toen zijn ze na gaan denken. Het leven is kort en ze hebben besloten ook te gaan genieten. Straks thuis proberen ze ook een auto te bouwen en op reis te gaan. Na weer uren te hebben staan buurten nemen we afscheid en rij ik even met de Quad naar Eugen. Ik leen even zijn high jack. Dit is een 1,2 meter hoge krik waarmee ik de bumper even wil richten. Er moet gereedschap aan te pas komen, want de krik is met bouten onder zijn bumper bevestigd. Ik laat het zware ding op de Quad en rij weer over het strand terug. Even moet de 4 wielaandrijving er aan te pas komen, want door het extra gewicht zakt de Quad in het mulle zand, hij gooit daarbij het zand meters ver achter de Quad, het lijkt wel een zand kanon. Maar een druk op de knop en de Quad rijd, in 4x4, zonder problemen verder. Het was de combinatie van mul zand, extra gewicht en een steile helling waar ik op moest rijden die dit keer de 4x4 onmisbaar maakte.

Bij de truck bekijk ik even de schade en hoe ik die het best op lossen kan. Na een aanvaring met een debiele chauffeur ruim een maand geleden staat de bumper iets scheef en dat moet ik oplossen. Het is even uitzoeken hoe dat ding werkt, want dat wist de eigenaar niet eens. Ik zet de krik eronder en buig de bumper extreem scheef de andere kant uit. Als ik dan de krik weer laat zakken is alles weer recht en zie je niets meer van het ongevalletje. Alle schade die in India is ontstaan is nu weer hersteld. Maar ik vraag me af voor hoe lang?? Want we moeten over twee weken weer 1500 km rijden!!. Ik laad het zware ding weer op de Quad en breng hem terug naar Eugen. Nu is het wel handig zo een Quad, want de krik is erg zwaar.

Als ik terug ben bij de truck kruip ik op het dak om de camera te herstellen. Er zit altijd water in dat ding en sinds een maandje werkt hij ook niet meer. Als ik hem open schroef zie ik dat de silicone gel de boel heeft gesloopt. Door een lekje, wat ik al maanden geleden heb geconstateerd, heeft het zakje silicone gel netjes zijn werk gedaan. Het heeft al het vocht opgezogen en is doorweekt. Nu zat het zakje tegen het printje van de camera en heeft diverse printsporen en onderdelen weg laten rotten. Ik probeer nog om het te herstellen, door uit een video zendertje wat ik bij me heb en niet gebruik, wat onderdelen te halen en de doorgerotte condensatoren te vervangen. Ook leg ik een draadje over een printspoor wat door de roest verdwenen is maar helaas zonder resultaat. Ik zie dat er nog een heel dun spoortje weg is maar dat is niet te herstellen zonder een heel klein soldeer boutje en een microscoop. Dan monteer ik maar een reserve camera die ik nog ergens had liggen, maar helaas is die ook niet goed. Dus einde verhaal en straks in Kuala Lumpur maar kijken voor een nieuwe camera.

Susan, is ondertussen, samen met Christa, aan de andere kant gaan buurten en gaat rond half 6 aan de kook. Samen met Christa wordt er een lekkere maaltijd gemaakt en als ik klaar ben met opruimen kan ik meteen aan tafel. Onder de film kijken we lekker een filmpje.

Ik heb 3 zakken drop gekregen en 2 zijn er al op. Ik wil eigenlijk de derde dicht houden, maar de drang is groter dan het verstand en onder de film heb ik de laatste ook aangebroken. 3 zakken in een weekje gaan er door heen. En volgende week wordt het weer afzien en is alles weer op. Nu moeten we weer wachten tot de volgende hierheen komt reizen en pas dan is er weer drop!!

Na de film is het dan weer tijd voor de afwas en naar bed te gaan. Vandaag gaan we eens een keer vroeg slapen, want de laatste dagen is het elke keer tegen 3en voor ik mijn ogen sluit. Dit komt vooral door de verslavende spelletjes die Christa meegenomen heeft vanuit Nederland.


Zaterdag 2 februari 2008: 32 graden en ik hoorde dat het bij jullie sneeuwt !

Agonda Beach Goa, India.

Vandaag is Susan er al om half 8 uit en ik neem de laptop en ga de reisverslagen van de laatste dagen in typen. Susan loopt even naar de andere kant om bij Andy en Karen een paar verjaardagskaarten af te geven. Zij gaan vandaag naar Chowdi en daar is een post kantoor. Nu hoorde ik dat daar ook een winkel zit die aluminium verkoopt en ik denk dat ik daar ook eens ga kijken. De bagage bakken lekken allemaal een heel klein beetje als slagregen, een combinatie van harde wind en regen, van de zijkanten de bakken natregend.

We moeten regengootjes maken rond de bagageluiken omdat die geen van allen 100% waterdicht zijn. Voor de meeste bagageluiken is dat geen probleem, de opslag van slangen, afdekking dieseltank en de gene waar de oprijdblokken achter liggen mogen wel lekken, maar mijn gereedschap, elektra en garage wil ik toch graag droog houden. Eugen heeft hetzelfde probleem en met een aluminium regengootje van 1 cm hoog is het probleem opgelost. We spreken om tien uur af en ik loop terug om de Quad klaar te maken. Eugen moet ook nog wat boodschappen doen en om tien uur rijden we gepakt en gezakt over de mooie weg richting Chowdi. Links en rechts van de weg liggen de fel groene rijstveldjes en in de verte kijken we tegen de honderden meters hoge bergketen aan. De weg is super goed en het is vandaag echt een genot om op de Quad te rijden. Tussen de palmbomen en de rijstveldjes lijkt het net een paradijs.

Eerst rijden we even naar het tankstation om accuwater, vet en versnellingsbak olie te kopen. Vet heb ik nog maar door de lage prijs kan ik beter een extra emmertje meenemen. Ook de versnellingsbakolie heb ik niet echt nodig maar ik vind het wel prettig om een litertje bij me te hebben. Dan rijden we Chowdi in en het is een drukte van jewelste. Ik heb een adres gekregen van een winkel die aluminium verkoopt en zonder al te veel problemen vinden we die. Ze maken normaal aluminium deuren en ik koop voor 5 euro 7,2 meter regengoot en 4 meter hoekstrip. Dan snel naar de buren om popnagels en kit te kopen. Nou dat snel was nergens voor nodig, want het duurt eeuwen voor de man achter de balie opstart. Ze hebben alles alleen kost het bijna een uur om het te krijgen. We binden de 3,6 meter lange strips vast op de Quad en alleen het omkeren op de weg is al een verhaal op zich. Aan de achter kant steekt de strip een meter of 2 uit en aan de voorkant hebben we nu een spies. Eugen moet even pinnen en als ik langs de weg parkeer vraagt oom agent of ik hem aan de andere kant neer wil zetten. Niet dat ik daar beter sta, maar oom agent moet toch ook zijn autoriteit laten gelden. Na 5 minuten komt Eugen al terug, er staat een rij van 20 man voor hem en elke Indiaas persoon doet er tien minuten over om te pinnen. Dus komt hij onverrichter zaken terug.

We rijden de drukte tegemoet en slaan een zijstraat in richting de groente markt. Daar is parkeren een ramp. Als ik toch een plaatsje vind komt meteen een brillenverkoper naar me toe, die waarschijnlijk problemen met zijn oren heeft. Ik zeg dat ik geen interesse heb maar hij blijft doordrammen. Ja, dat zijn de Indiërs. De irritatie groeit, ik kan me niet meer beheersen en blaf hem af. Dat werkt, eindelijk geeft hij zich gewonnen. Omdat ik toch een kwartiertje moet wachten komt er toch nog een gezellig gesprekje van de grond. En blijkt de verkoper ook nog een minder irritante kant te hebben. De verkopers hier zijn echt volhardend en kennen de woorden “nee, heb er al een, ik heb niets nodig en nou oprotten” in geen enkele taal.

Dan komt Eugen terug en rijden we met het lange gevaarte terug naar Agonda. We stoppen nog even bij een drankwinkel, waar Eugen inkopen moet doen, en als we daar zo staan zie ik een drogist. Ik koop snel nog 2 tubes antibiotica crème, voor 75 cent per stuk. Dat is een aanrader voor de andere overlanders die deze site lezen. Neosporin koop je hier overal en zorgt ervoor dat een muggenbeet of klein wondje niet meteen ontsteekt en sneller geneest. Elk wondje ontsteekt hier anders namelijk en een muggenbult wordt een litteken als je er niets aan doet. Terug bij de truck breng ik Eugen even naar huis en ga dan thuis meteen aan de slag.

Ik monteer een klein bankschroefje op de laadklep (Tip!) en maak de strip op maat. Dan is het plakken en poppen en klaar is kees. Met mijn vinger, die ik af en toe in het afwasmiddel dompel, strijk ik alle kit netjes glad en doe ook een druppel kit op alle popnagels om ze waterdicht te maken. Het enige wat nog moet gebeuren is het controleren van het accu water en dat is elke keer weer een hels karwei en ik moet even uitzoeken waar het lek zit in een van de leidingen van de wc. De wc tank wordt vacuüm gezogen en na een paar minuten is het vacuüm weer weg door een lekje. Maar dat alles is werk voor morgen. Voor vandaag ben ik klaar. Na een paar uur werk zitten de regengootjes op zijn plaats en of ze werken zien we pas als we een heftig regenbuitje mee gaan maken.

(Christa schrijft verder) Ad ik neem het even van je over, als Ad naar Chowdi is gaan Susan en ik even naar de winkels. Susan doet haar boodschapjes terwijl ze mij dumpt bij een Internet café, waar ik hoop dat de verbinding nu sneller zal gaan. Gelukkig gaat het iets sneller... nou ja sneller, na een half uurtje kom Susan mij alweer halen terwijl ik bijna klaar ben met 1 mailtje schrijven en lezen. We wandelen al kletsend teug en bij de camper wachten we op Ad om te gaan zwemmen. Terwijl ik aan de telefoon zit komt Ad al aanrijden op zijn inmiddels volgeladen Quad. Met zijn 3tjes nemen we een duik in het water, eindelijk want dat hebben we de afgelopen paar dagen niet meer gedaan.

Ad en ik besluiten om onze schoenen schoon te maken in de zee en op blote voeten terug te lopen... nou iets wat we ook niet meer doen! Want we kwamen tot de conclusie dat het zand wel erg heet was. Susan en ik laten ons opdrogen in de zon terwijl Ad al ijverig begint aan de truck. Nadat we droog zijn gaat Susan de rijst van gisteren lekker opbakken en ik duik even achter de laptop om mail te beantwoorden. Na het eten zitten we nog lekker een beetje na te tafelen en kijken lekker naar de zee... Waar tot onze grote blijheid een paar dolfijnen voorbij komen. Echt mooi die beestjes daar word je gewoon vrolijk van, tenminste als je dat nog niet was.

(Ad neemt het weer over), We maken ons klaar om te gaan eten, rond half 7 staan Eugen en Monique voor de deur en zij gaan vast vooruit naar de Sea Rock. Iedereen komt naar Sea Rock, omdat we afscheid nemen van Anna-Laura en Hubert. Zij moeten het land verlaten omdat hun visum verloopt. Maximaal kunnen ze maar 5 maanden in India blijven en nu gaan ze weer richting Nepal, waar ze ook een maandje of 5 zullen blijven. Volgend jaar reizen ze dan verder naar Maleisië, en hopelijk via China. Als we aankomen zitten er al een paar mensen en we sluiten bij hen aan de tafel aan. Rond half 8 is iedereen aanwezig en maken we er een gezellige avond van. We zullen ze gaan missen en iedereen baalt dat ze afscheid moeten nemen. Het visum gedoe is ook te gek voor woorden, wij als toeristen brengen geld in het laatje en toch moeten we na een bepaalde tijd het land uit. In India kun je 5 of 6 maanden per jaar vertoeven en dat is redelijk maar in vele landen is 2 of 3 maanden het maximum.


Zondag 3 februari 2008: 32 graden en onbewolkt in de avond koelt het af tot ongeveer 18 graden.

Agonda Beach Goa, India.

We zijn vandaag al om 9 uur wakker en gaan buiten onder het zonnescherm zitten. Om tien uur komen Anna-Laura en Hubert afscheid nemen. En na het emotionele afscheid nemen we een duik in het heerlijke water van ons privé zwembad. We hebben een zwembad van honderdduizenden vierkante kilometers recht voor de deur. Ondanks de 29 graden is het altijd even fris als we het water inlopen, maar dat went redelijk snel.

Daarna ga ik starten met een altijd weer vervelend karweitje, namelijk het vullen van de 6 accu’s met gedistilleerd water. Elke 3 maanden moeten we dat doen, omdat er altijd wel een beetje water uitdampt, zeker bij deze hoge temperaturen. Ik schroef de vloer open, want daaronder verborgen liggen 500 kg aan accu’s. Bij 80% van de vulopeningen kan ik gemakkelijk bij, en deze vul ik snel met water. Elke paar maanden moet er tussen de 12 en 15 liter water bijgevuld worden. Bij 4 accu’s zitten 2 van de 6 vulopeningen onder de vloer waarboven de wasmachine staat. Nu moet ik dus alle accu’s verplaatsen om bij deze gaatjes te komen. Schuiven gaat niet want ze zijn een stukje in de isolatie gezakt en tillen en verschuiven is elke keer weer een ramp. Ik ben 4 uur bezig om dit karwei te klaren en eigenlijk viel het vandaag nog mee. Maar dit en het doorsmeren van de auto is eigenlijk de enige verplichte taak die ik elke paar maanden heb en waarom klaag ik dan!

We krijgen bezoek van een wat ouder stel uit Oostenrijk en we zitten weer uren gezellig te praten. Ze zijn hier met een rugzak en hebben vroeger ook gereisd met een motor dwars door Afrika. Dan ga ik weer verder want we hebben een vacuüm lek in de wc. Hij werkt nog wel perfect maar ik moet na het doortrekken met een schakelaar de pomp elke keer uitzetten. Normaal gaat de pomp na het doortrekken aan, pompt totdat er voldoende vacuüm is opgebouwd en blijft dan uit. Maar door het lek gaat hij elke paar minuten weer lopen. Ik probeer alles te doen om het lek te vinden, maar in eerste instantie zonder resultaat. Ik blaas rook rond de leidingen in de hoop om te zien waar de rook opgezogen wordt maar helaas. Dan kruip ik onder vloer en wring me in de meest rare bochten om met een hand de koppelingen te betasten. Ik hoor ergens lucht sissen en waar ik ook druk ik kan het niet vinden. Dan demonteer ik de complete pomp en druk sensor en vervang die maar gewoon. Het lekt nog steeds maar veel minder. Ik zit dus in de buurt. Ik klim nog een keer naar binnen en kruip half onder de vloer en ik lig met mijn ribbenkast over een balk heen gebogen. Als ik dan nog verder naar binnen wil kruipen hoor ik een luide knak uit mijn lijf komen... en ineens schiet er een pijnscheut door mijn lijf. Ai dat is helemaal fout. Ik heb vermoedelijk een rib gebroken. Nu heb ik tijdens mijn kart carrière misschien wel 10 keer een rib gebroken en weet dat het een kwestie van tijd is en je er verder niets aan hoeft te doen. Ik kan naar het ziekenhuis gaan, maar daar krijg ik dan alleen te horen dat het gebroken is en verder doen ze er niets aan. Zolang als ik niet op mijn ribben druk of stoot is er weinig aan de hand.

Ik ga dan ook gewoon verder met mijn werk en maak af en toe jodelende geluiden als ik een foute beweging maak. Tillen is wel over en dat moeten de dames dus maar doen. Kom ik daar weer gemakkelijk van af!. Als ik daarna aan de pomp buig wordt het sissen luider en na demontage vervang ik de o-ringen in de overgang tussen pomp en druksensor. Yes !!! het werkt weer perfect. Ik had gelukkig een tweede wc pompunit gekocht als reserve en daar ben ik nu wel blij mee. Omdat toch alles uit elkaar ligt maak ik meteen de afvalwaterpomp schoon, een karwei dat ook elke maand moet gebeuren. En dan ruimen we al het gereedschap op en kan ik de volgende dagen gaan relaxen. Zaterdag komt Eugen ook aan deze kant van het strand staan en moeten we alleen nog de auto’s wassen en doorsmeren. Dan kunnen we er weer een paar maanden tegen. Omdat het al laat is gaan we maar weer uit eten. Ik en Christa bestellen een King Fish en die smaakt super. Zonder enig probleem fileren we dat ding en zonder ook maar een graad binnen te krijgen verorberen we dat ding samen met een soepje en frietjes. Susan heeft Masala papan. Een soort plat flinterdun broodje belegt met stukjes tomaat, chili pepers, uien en knoflook en daarna nog een Tonijn salade.

Rond negen uur lopen we nog even naar Eugen en Monique die lekker zitten te barbecuen en dan is het al weer tijd om te gaan slapen. Ik kan zonder enig probleem op mijn rug, buik en linkerzij liggen en zolang ik me niet op mijn rechter zij leg heb ik eigenlijk totaal geen last van mijn ribben. Dus alles komt goed.


Maandag 4 februari 2008: 30 graden en veel wind.

Agonda Beach Goa, India.

Vandaag maak ik de demo klaar van het taal leer programma. Het is 25 MB groot en ik stel de installer zo in dat hij allemaal 4MB grote files maakt. Dit moet wel, want ik moet ze naar Nederland E-mailen en normaal kan een E-mail maar maximaal 5 MB zijn.

Het programma werkt leuk en is echt een aanvulling op de leermethode die het NHA hanteert. Dan is het tijd om een paar goede back-ups te maken van mijn laptop. Ik maak met True Image een image op twee externe harddisks en zo is alle data weer beveiligd. Het kost wel wat tijd om twee kopieën te maken, maar als er een harddisk over de rooien gaat heb ik altijd nog een kopie. Zeker nu de laptop weer compleet geïnstalleerd is met al de programmeer software is het wel handig dat, mocht de harddisk kapot gaan, ik alleen een nieuwe hoef te monteren en de image terug kan zetten. Binnen een half uur is de laptop dan weer zoals nu. Susan en Christa zitten lekker buiten onder de luifel en genieten van de zon en zee.

In de tussentijd dat de back-up gemaakt wordt gaan we met zijn 3en lekker de zee in. De golven zijn vandaag hoog en we moeten vechten om door de branding heen te komen. Elke keer komt er weer een paar meter hoge golf die ons met een klap weer terug gooit richting strand. Zolang de golven niet breken kun je al zwemmend richting open zee komen en elke keer ga je dan een paar meter omhoog en omlaag over de toppen van de golven heen.

Maar elke keer, als je richting een golf zwemt, breekt dat ding net voor je en krijg je een berg water over je heen en loop je vol met zout water. De golven klappen zo hard tegen mijn lichaam en mijn hoofd dat ik gewoon hoofdpijn krijg. Ik loop zijwaarts de zee in om mijn ribbenkast te beschermen, maar dat heeft weinig effect. Mijn ribben doen weer pijn en bij elke zwemslag die ik maak schiet er een pijnscheut door mijn lijf. Vanaf vandaag ga ik die maar eens ontlasten anders genezen ze nooit. Ik wist dat water veel kracht heeft maar dat je zo een opdonders kunt krijgen is nieuw voor me.

Als ik en Christa dan eindelijk achter de branding zijn zien we Susan opgetild worden door een grote golf en land ze op haar kop in het zand. Het vel van haar knie is een beetje afgeschaafd, maar ook zij komt door de branding. Nu merken we pas dat de stroming richting de open zee gaat en enorm hard aan ons trekt. Ik maak me uit de voeten richting de kust en moet echt vechten om die te halen. Zelfs als ik, helemaal kapot, weer kan staan, lukt het me in eerste instantie niet om het strand te bereiken. Ik sta nog maar in 60cm diep water en kan niet tegen de stroming in lopen. De stroming is zo sterk dat ik gewoon terug richting de zee wordt getrokken. Eindelijk loop ik dan het strand weer op en zie Susan en Christa, die nog een meter of 100 in de zee zijn, vechten om het strand te bereiken. Gelukkig loopt alles goed af, maar we doen dit dus nooit meer.

Eenmaal thuis gaan we ons klaar maken voor het halen van de boodschappen en om even te internetten. Rond een uur of 5 lopen we alle drie richting het dorpje. Ik blijf hangen in het eerste internetcafé en Susan en Christa lopen door om boodschappen te gaan doen. Het eerste wat ik opzoek is de datum van het Chinese nieuwjaar in Maleisië. Vorig jaar was dit 17 februari en dan moet je daar niet zijn. Het zal dan wel gezellig zijn, maar alle hotels zitten dan vol en zijn een stuk duurder dan normaal. Ook het krijgen van een vlucht is dan bijna onmogelijk, dus die tijd willen we vermijden. We willen daardoor pas de 15e vertrekken, maar ik zou liever al eerder gaan. Ik heb het wel gehad hier, je kent het wel Adje heeft geen rust in zijn kont, en wil weer reizen, dingen gaan bekijken, net zoals Eugen. Eugen zou ook liefst morgen vertrekken, maar de dames zijn volhardend, en willen alleen na het chinees nieuwjaar in Kuala Lumpur aankomen.

Nu is er goed nieuws. Dit jaar is het nieuwjaarsfeest al de 7e en is er geen reden om hier tot de 15e te blijven. Hierna probeer ik nog een ftp server actief te maken zodat ik de software daar op kan zetten, maar dat lukt niet. De verbinding is zo traag dat ik het na een uurtje maar opgeef. Christa komt ook binnen en gaat even achter een andere pc zitten chatten. Susan gaat vast terug naar de camper om het eten klaar te maken en alle groenten te snijden.

Als we na een uurtje ook terug zijn bij de camper gaat Christa de grote gamba’s klaarmaken. Ze heeft bij een visboer gewerkt en weet hoe dat moet. Het is een kwestie van rugje opensnijden en de darm van het beestje eruit halen. Susan kookt zoals eigenlijk elke dag, als we tenminste niet uit gaan eten, en ik lig op bed wat spelletjes te installeren op mijn oude laptop. Het eten is heerlijk, veel knoflook maken de gamba’s nog lekkerder dan in het lokale restaurant. Ondertussen kijken de dames een filmpje en loop ik even naar Eugen om het goede nieuws van het chinese nieuwjaar te vertellen. Ze zijn niet thuis dus loop ik over het strand richting Sea Rock.

Ik heb mijn 100 Watt HID duiklamp bij me en ik tover op de terugweg de nacht om in een zonnige dag. Ik heb de lampen al een tijdje niet geladen en nu zijn ze geladen en wil ik ze een paar keer ontladen om de accu weer op pijl te brengen. Ik heb hem al een paar dagen gebruikt en het lijkt erop dat de accu’s nog steeds de volle capaciteit hebben. Telkens als ik met mijn lamp richting de zee schijn zie ik kleine krabben met een rot gang de zee in vliegen. Ze lopen echt snel met die korte pootjes en het is leuk om te zien dat ze net zo snel naar de zijkanten als naar voor kunnen lopen. Ze groeien ook als kool, waren ze een week geleden nog maar 1cm doorsnee, nu zijn ze al minstens 5 cm groot. Ze hebben hun holletjes, die er uitzien als kleine gaatjes in het zand, zo gemaakt dat ze bij eb en vloed net droog blijven. Eugen is blij met het nieuws en ik blijf nog even gezellig napraten met het groepje. We spreken af om zondag morgen te vertrekken richting Humpie omdat er dan misschien minder vrachtwagens zijn op de weg. Vrijdag komen ze dan met de truck naar onze kant van het strand en samen kunnen we dan de auto’s doorsmeren en een noodzakelijk wasbeurtje geven. Alle horretjes zijn bruin verkleurd van het zand wat ze hebben tegengehouden, en ook die moeten we schoonmaken.

Dan de cabine en garage opruimen en alles zo vastzetten dat de auto zeeklaar is. Terug bij de camper ga ik in bed de nieuwe spelletjes proberen en start ik de laatste back-up op. Als Susan wil gaan slapen, moet het ding nog uren aan blijven staan, omdat de back-up niet klaar is. En ik parkeer de laptop en harddisk heel voorzichtig op de aanrecht. Gelukkig gaat alles goed en valt er geen kabeltje uit zodat ik al het werk weer opnieuw kan doen. Ik speel maar een spelletje Sudoku, en nog een, en nog een, enz enz het duurt tot 3 uur voor ik helemaal kapot het ding uit kan zetten en in slaap kan vallen.

Zo ik, Christa, zit nu al een week opgescheept met Ad en Susan. En ik moet zeggen het valt nog niet tegen... hahaha... nee hoor ik heb het kei naar mijn zin. Ik ben nog heel erg moe en de pijn laat mij ook nog steeds geen dag met rust (waar ik wel een beetje op gehoopt had). Het is voor mij wel heel erg wennen in verband met het eten. Het is namelijk veel groeten en als er iets is wat ik niet graag eet is het groeten. Maar gelukkig kan Susan lekker koken dus dat komt allemaal goed. Ook gaan we zo nu en dan uit eten, dus dan kan ik de groeten even links laten liggen (zonder dat Susan het ziet).

Hier op Agonda Beach is het lekker rustig en kan ik dus lekker even bijkomen voordat we verder reizen. Ook het contact met de andere overlanders gaat goed, het zijn voornamelijk Duitsers. Ik kan wel een beetje Duits verstaan, maar spreken lukt mij helaas niet, maar gelukkig kunnen ze ook bijna allemaal Engels dus we kunnen toch kletsen met elkaar. En wie weet spreek ik aan het eind van deze reis wel Duits.

Zo vandaag hebben we met zijn 3tjes op de weegschaal gestaan... en voor het eerst in 1½ jaar ben ik aangekomen!! Het is maar een halve kilo, maar toch! Verder doe ik hier op Agonda Beach niet veel als een beetje lezen, muziek luisteren, Sudoku spelen, naar het dorp wandelen en luieren. En het bevalt me allemaal uitstekend. Ik heb nog wel veel last van het missen van de mensen thuis maar gelukkig bestaat er e-mail en telefoon. En het overdag onder de palmen liggen en lekker in de warme zon maakt een hoop goed. Kortom, op het missen van bepaalde mensen na, is het hier fantastisch!!!
 


Dinsdag 5 februari 2008: 32 graden en iets minder wind.

Agonda Beach Goa, India.

Susan is er al weer om half 9 uur uit maar ik en Christa blijven nog een paar uurtjes liggen. Het was te laat vannacht en mijn ogen zijn extreem zwaar. De bakker komt,net als gisteren, een keer vroeg en we hebben een keuze uit een grote sortering lekkers. Ik typ in bed nog even het verslag van gisteren en Susan gaat weer lekker buiten onder de luifel zitten.

Rond tien uur komt Monique vragen of ik een goede voltmeter heb, want ze wilden de auto starten en de accu’s waren leeg. De Unimog werkt op 24volt en ze hebben 2 accu’s in serie staan. De ene accu geeft nog 12,6 volt en de andere 9 volt. Ik loop even mee en kijk wat de problemen zijn. Er zit voldoende water in de bijna nieuwe accu’s en ik zie al snel wat het probleem is. Ze hebben een aftakking gemaakt tussen de 2 accu’s om 12 volt te kunnen gebruiken. De autoradio en nog erger de 12V lier is zo aangesloten. De lier kan dus nooit werken want die trekt 600 Ampère. En als we verder kijken blijkt de inbouwer nog een domme fout te hebben gemaakt. De accu kabels zijn zonder bescherming met een paar nylon trekbandjes vast te zijn gezet aan het chassis. De plus kabel is al helemaal blank geschuurd en de aders raken bijna het chassis. Je kunt de aders gewoon zien zitten en deze zijn al helemaal groen van de oxidatie. Zelfs een zekering hebben ze niet gebruikt, dus het was een kwestie van tijd voor de hele handel in lichterlaaie zou gaan. Ook de dunne draad van de autoradio is onverzekerd aangesloten en ook niet beschermt.

Ik maak de kabels los en vraag of hij een lader heeft. De generator heeft een 12 Volt uitgang en levert 5,6 Ampère. Dit is niet veel, maar bij gebrek aan beter moeten we iets. Eugen start de generator en natuurlijk gaat nu ineens alles fout. Hij trekt aan het trekkoord en dat breekt natuurlijk net nu we het ding nodig hebben. Hij gaat helemaal over de rooie en ik kalmeer hem. Samen schroeven we het ding uit elkaar en ik repareer het trekkoord en meteen maken we het ding schoon. Het zit helemaal onder het zand en een beurtje is dus geen overbodige luxe.

Als hij dan weer in elkaar gezet is start hij meteen . We sluiten hem aan op de lege accu, en ik meet met mijn stroomtang hoeveel er geladen wordt. Dat is maar 1 Ampère en dat is dus geen optie. Ik loop naar onze truck en pak onze 12 Volt 25 Ampère lader en sluit die aan. De generator kan het gevraagde vermogen maar net leveren en draait nu op vollast. Omdat dit wel een uurtje of 5 kan duren neem ik tijdelijk afscheid en loop richting onze truck.

Natuurlijk blijf ik onderweg even hangen bij een ander Nederlands stel en als hij mijn meter ziet vraagt hij of ik even kan meten waarom er zo weinig lading in zijn boordaccu komt. Ze hebben 210 Watt aan zonnepanelen, maar die krijgen het niet voor elkaar om de accu te laden. Ik meet de laadstroom en die is maar 1 Ampère. Als ik dan de dunne kabels zie die van het zonnepaneel afkomen is het wel duidelijk. Ook heeft hij een AMP klem gebruikt om de kabel aan elkaar te maken en die wordt zo heet dat je er bijna je vingers aan verbrandt. Ik knip de AMP klem er tussen uit en maak de kabel, bij gebrek aan beter, maar aan elkaar met en kroonsteen. Ineens meten we een laadstroom van 10 Ampère en is het probleem dus opgelost. AMP klemmen zijn perfect als je ze aanknijpt met een echte tang. Die tang knijpt de klem aan met de juiste kracht en daardoor is het en perfecte verbinding. Met een goedkoop tangetje vraag je om problemen. De draad zit te los in de AMPklem en gaat al snel roesten. Het resultaat is overgangsweerstand en een hoop opgewekte hitte. Ook hebben ze een grote zware omvormer, die ze maar heel sporadisch gebruiken. Gewoon uitschakelen en alleen inschakelen als hij nodig is, zorgt voor een behoorlijk besparing in stroom. Dan is het al weer 15.00 u en is er al weer bijna een dag voorbij.

Terug bij de camper zorgt Susan ervoor dat ik snel wat te eten en drinken heb en begin dan alle verduisteringen en horretjes te demonteren die voor de ramen zitten en maak die schoon. Door de wind en zand kun je er bijna niet meer doorheen kijken en komt er ook bijna geen wind meer door de kleine gaatjes.

Om 19.00u gaan we uit eten met Eugen en Monique en is er weer een dag voorbij.









Copyright © door Een reis rond de wereld Alle Rechten Voorbehouden.

Gepubliceerd op: 2008-02-07 (2575 maal gelezen)

[ Ga terug ]
Content ©
Volg onze reis online, 5 jaar met de DAF de wereld door


PHP-Nuke Copyright © 2005 by Francisco Burzi. This is free software, and you may redistribute it under the GPL. PHP-Nuke comes with absolutely no warranty, for details, see the license.
Pagina Rendering: 0.06 Seconden