Welcome to Een reis rond de wereld

Travel now and work later

Hoofdmenu

Translate to any language, choose your language here above..



Reisverhalen
Wereldreis op datum:
2009

Wereldreis per land:




Favoriete links


Terugblik op.. (pdf)


De camperbouw en de dagelijkse bezigheden


Info & materialen


  
27 t/m 31 januari 2008





Zondag 27 Januari 2008, 31 graden.

Agonda Beach Goa, India.

Vandaag hebben we niet veel gedaan. Ik heb een beetje zitten programmeren en Susan is bij de andere overlanders wezen buurten. Het echte werk wat ik heb verricht is het legen van de wc cassette en het samen met Susan 4x naar de bron op en neer rijden, met de Quad, om water te halen.

Als ik langs een vrouw met haar kind rijd staat de kleine met open mond te kijken. Ik maak een gebaar tegen hem, van stap maar achterop, en hij kijkt zijn moeder aan die instemmend knikt. Hij stapt achterop en slaat zijn kleine armpjes om me heen. Samen rijden we naar de bron die een meter of 80 verderop ligt. Terwijl ik de jerrycans vul blijft hij op de Quad zitten en wacht tot ik weer vertrek. Ik breng hem daarna terug naar zijn moeder en rijd terug naar de camper.

Ik ga weer verder met mijn programmeren en Susan belt even met de taxi. Morgen om 6 uur moet hij voor de deur staan. Dat wil zeggen als ie überhaupt komt, want we hebben al vaker afspraken met een taxi gemaakt, die dan vervolgens niet op komt dagen. Susan heeft een mooi prijsje gehandeld. We betalen 20 euro voor de in totaal 140 km lange rit. We gaan nog even, net als elke dag, een beetje buurten bij de andere Overlanders en dan is het al weer tijd om te gaan eten.

Rond 18.00u staan Eugen en Monique voor de deur en lopen we samen naar een restaurantje. Het wordt een keer een ander restaurantje dan normaal en ik moet zeggen dat verandering van spijs doet eten. Andere gerechten sieren de menukaart en ik bestel een garnalen salade en een lasagne en Susan garnalen met knoflook en een tomaten crème soepje. Tot slot heeft iedereen zin in een toetje, maar er staat niets lekkers op de kaart. We besluiten naar het Italiaanse restaurant te wandelen om daar tiramisu te gaan eten. Het is druk bij de Italiaan en het duurt daarom even voor we ons toetje krijgen. De Italiaan is, en dat weten we uit ervaring, duur maar de toetjes smaken goed.

We lopen terug naar de truck en gaan vroeg slapen omdat we morgen om half 6 al weer op moeten staan. Morgen komt Christa aan in Goa en haar vlucht landt al om half 8. Aangezien het zeker anderhalf uur rijden is moeten we op tijd vertrekken.


Maandag 28 Januari 2008. 30 graden

Agonda Beach Goa, India

Om half zes lopen 3 wekkers af. Dit omdat ik het alarm op mijn horloge en 2 telefoons nog nooit had gebruikt en ik zeker wilde weten dat we wakker zouden worden. Om 6 uur zou de taxi komen en toen het al 6:05 was en er nog steeds geen taxi was begonnen we redelijk nerveus te worden. Zo vroeg en in het pikke donker zou het onmogelijk zijn om nog snel even een taxi te regelen. Gelukkig kwam een minuut later toch de taxi aanrijden. De chauffeur rijdt een afkorting die de rit 20 km korter maakt, maar ons en de auto een jaar ouder. Door en langs de gaten denderen we over de weg. Rond 7:15 kwamen we bij de luchthhaven aan. Het was nu licht geworden en ineens mega druk.


Dan hebben we 2 keuzes, de domestic of internationale uitgang. Omdat die redelijk ver uit elkaar liggen ga ik bij de domestic en Susan bij de internationale uitgang staan. Nu maar hopen dat de vlucht geen vertraging heeft en we uren moeten wachten. Om 8uur komt er op een bord bij, de domestic uitgang, te staan dat vlucht 479 uit Mumbai is geland. Ik typ maar vast het reisverslag van gisteren en een deel van het verslag van vandaag in mijn telefoon. Ineens word er geroepen... hee weten jullie nu al niet meer hoe ik er uitzie? Daar staat ze dan moe, maar wakker voor ons.


We omhelzen elkaar en er wordt wat afgekust. Door haar nieuwe medicijnen en door 40kg gewichtverlies is ze meer mobiel geworden en wil zich deze vakantie alleen met krukken zien te redden. Ze heeft gelukkig haar rolstoel thuisgelaten. Gelukkig zeg ik dan, want waar hadden we dat ding moeten laten. We lopen naar de taxi en laden haar krukken, rugzakje en sporttas in de kofferbak van het kleine busje. Dan rijden we richting Agonda. We buurten honderd en een uit en de tijd vliegt. Christa valt het meteen op dat iedereen hier toetert, ons valt dat niet eens meer op. Op de heenweg heb ik op Susan haar schoot gelegen, omdat de wegen erg slecht zijn en ik snel draaierig word in een auto. Nu zitten we met zijn 3en langs elkaar en moet ik blijven zitten. Christa is ook niet echt bestand tegen dit soort wegen en ze is blij als eindelijk de auto bij onze truck het strand oprijd.

Christa gaat lekker binnen op de bank liggen en ik vraag of ze dropjes heeft meegebracht... Natuurlijk zegt ze en drukt me 3 zakjes muntdrop in mijn handen. We openen een zakje en ik kan niet stoppen, een kwart zakje is nu al leeg. Ook heeft ze wat software bij zich die ik nodig heb om mijn vertaalprogramma op een andere pc te installeren en om font files van Windows aan te passen en te veranderen. Ome Frans heeft goed zijn best gedaan. Alleen software die ik nodig heb is nu aanwezig. Christa heeft thuis nog alle vertaalsoftware demo’s van bijna alle landen waar we door reizen op een cd gezet en deze kan ik omzetten in een permanente versie met de crack die ik heb gevonden op het net. Dan komt de bakker en ontbijten we met brood en een lekker groenten hapje.

Ik blijf binnen nog even wat werken aan de software en Susan en Christa gaan buiten zitten. Christa heeft 2 spelcomputers bij, een Playstation 2 portable en een Nintendo portable. Susan is meteen verkocht en speelt, ondertussen gezellig kletsend, uren tot de accu leeg is. We hijsen ons in onze badkleding en lopen richting de zee. Even afkoelen is altijd wel lekker zo aan het einde van de middag. Dan douchen we ons en lopen naar Sea Rock, om lekker te gaan eten. Christa heeft een maagbandje en daardoor kan ze maar kleine beetjes eten. Omdat we altijd veel over hebben bestellen we het zelfde als normaal en eten daar met zijn 3en van. Het eten is op deze manier niet veel duurder dan met zijn 2en en dat is wel lekker. 40 kg is Christa al kwijt en dat maakt het leven voor haar een stuk gemakkelijker. We zullen niet alles kunnen gaan bekijken maar ik denk dat we 80% van de sites toch wel kunnen bezoeken met haar.

Terug bij de camper maken we het logeer bed klaar, topmatras erop, rugkussens aan de kant en verder hoeft er weinig te veranderen. Susan en ik kijken nog een filmpje in bed en Christa vermaakt zich nog even met haar spelletjes en ligt al snel te slapen.


Dinsdag 29 januari 2008: 30 graden overdag en in de nacht zakt dat terug naar 18.

Agonda Beach Goa, India.

Ik en Susan worden om half 8 al wakker en als ik even naar Christa ga kijken ligt die nog in een diepe coma. Susan gaat buiten in het zonnetje zitten en ik pak de laptop en ga in mijn bedje verder aan mijn programma. De bakker is weer laat vandaag, maar we hebben nog een half stokbrood van gisteren en wonder boven wonder smaakt het nog goed ook. Een beetje harder dan gisteren, maar als je honger hebt smaakt alles.

Ik werk eigenlijk heel de dag aan het vertaal programma en Susan en Christa houden een wedstrijdje Sudoku. Susan heeft half weg maar opgegeven, dus Christa heeft gewonnen. Susan heeft haar nederlaag rustig over zich heen laten komen en dat is uniek, zeker als het om denkspelletjes gaat wil ze altijd winnen.

Susan pakt de Nintendo ds ( portable game dingetje) en is niet meer te stoppen. Verslaaft heet dat geloof ik!! Ze is alleen nog lichamelijk aanwezig en het enige wat er soms nog uit haar mond komt is Shit. Nee he. Niet weer ............ enz enz. Ze speelt een spelletje waarmee je de leeftijd van je hersenen kunt testen en hij geeft aan ze 49 jaar oud is!! Gisteren was ze nog 67, dus ze maakt vorderingen. Als we in Kuala Lumpur zijn gaan we eens kijken of we ook zo een ding kunnen kopen dan heb ik een manier om de kleine stil te krijgen. Hou ze speels geef ze een Nintendo. Ik ben ook mijn hersenen aan het trainen en werk nog een paar uurtjes aan mijn computer programma.

Aan het einde van de middag, als de zon minder krachtig is, gaan we samen lekker de zee in en lopen elke keer weer vol met zout water. De golven zijn een tijdje redelijk van formaat en als we dan het water willen verlaten komt er een behoorlijk ( 2 meter hoog) grote aan die ons even helpt met het bereiken van de kant. Als we eindelijk bekomen zijn van de golf worden we weer terug de zee in gesmeten door het wassende water.

Als we terug bij de camper zijn gaan we even snel douchen en maken ons klaar om uit eten te gaan in Sea Rock. Eugen en Monique komen ons om 18:00 uur ophalen en samen lopen we het kleine eindje naar het restaurant. Als we arriveren zitten Peter en Karina, twee andere Duitse overlanders, ook aan tafel en omdat Christa geen Duits spreekt schakelt iedereen netjes over in het Engels. We bestellen eten en zitten natuurlijk weer heel de avond te beppen.

Als we af willen rekenen staat Christa erop dat zij dit keer het eten betaalt, we willen dat absoluut niet hebben en ze moet haar geld maar bewaren voor een andere keer, maar ze zegt dat ze nu geld heeft en dat ze absoluut wil betalen. Haar moeder had haar namelijk bij het vertrek op Schiphol nog geld meegegeven. Mama Christa hartelijk bedankt, het eten was heerlijk! Om half 9 komt Addie binnen, een Duitse duikinstructeur en een goede vriend van Eugen en Monique. We blijven nog even verder kletsen en nemen dan een half uurtje later afscheid van hun.

Hier nog een verslag van de reis van Christa.

Ten 1ste wil ik iedereen die het mede mogelijk heeft gemaakt voor mij om deze reis te maken heel erg bedanken. Het is niet in woorden uit te drukken hoe dankbaar ik hier voor ben. Dus nogmaals Heel Hartelijk Bedankt.

Om zaterdag half 4 in de nacht ging mijn wekkertje af. Eigenlijk was het niet echt een mechanische wekker, maar mijn vader stond ineens in mijn kamer en riep loei hard: Nok wakker worden. Dit is toch geen tijd voor een blanke en liever zou ik nog een paar uurtjes blijven liggen. Om 4 uur zaten we in de auto naar Schiphol waar we een uurtje later arriveerden.

Na dat mijn lieve maar soms eigenwijze vader een parkeerplaats had gevonden liepen we samen de vertrekhal binnen. Even snel op de monitoren kijken welke balie we moesten hebben en dan snel de bagage afgeven. Toen hebben we nog samen een kopje dure schiphol koffie gedronken, namen daarna afscheid en liep ik door de douane heen.

Even nog zoeken naar de juiste slurf en die was gelukkig zo gevonden. Het is allemaal goed geregeld in Schiphol, lopen hoef je niet veel omdat er overal loopbanden zijn. Dat kwam ook goed uit want lopen is niet echt mijn sterkste kant. Maar met een loopband en een stel krukken ging het van een leien dakje. Om 7:20 uur vertrok de KLM naar Londen. Het zou echt een wereldreis worden die me naar de andere kant van de wereld zou brengen. In een poep en een scheet was ik in Londen en daar moest ik overstappen naar een super modern vliegtuig richting Mumbai. Waarmee we ander half uur later weer de lucht in gingen.
 



In elke stoel was een tv-tje ingebouwd waarmee je muziek kon luisteren, een film kon kiezen en spelletjes kon spelen. Nokkie zou zich deze reis niet vervelen. Het eten was een stuk minder, maar we hebben de reis overleeft. 9 uur later landde het toestel in Mumbai, India en toen werd het een lange zit. Ik moest namelijk 6 uur wachten om het laatste kleine stukje naar Goa te vliegen. Slapen durfde ik eigenlijk niet, omdat ik bang was dat ze mijn spulletjes zouden stelen of er iets in zouden stoppen. Dus een beetje gedoezeld met een oog open was het enige wat ik durfde te doen.

Was ik even blij dat ik eindelijk plaats kon nemen in het vliegtuig voor de laatste hobbel in mijn reis naar het paradijs. Toen mijn kont de stoel raakte vielen mijn ogen dicht en daardoor duurde de reis maar enkele seconden. Toen ik wakker werd stond het vliegtuig al aan de grond in Goa. Dan is het alleen nog maar een kwestie van de bagage ophalen en kijken of ik Susan en Ad ergens kan vinden.

Om 8 uur , met een 40 minuten vertraging, liep ik de luchthaven uit en zag al snel de twee staan. Helaas zagen ze mij niet staan, omdat Ad met zijn telefoon aan het prullen was en Susan de verkeerde kant uit keek. Toen ik ze aansprak en ze vroeg of ze me niet meer herkende vlogen ze me om mijn nek. Iedereen droeg iets van de bagage en ik hoefde alleen, met mijn krukken naar de taxi te lopen.

Ik was blij te horen dat we bijna bij de camper en het mooie witte strand waren. De rit ging door de mooie omgeving van Goa en over de kleine bergen richting de zee. De weg was ellendig slecht en door het gedraai en gehobbel begon mijn maag te protesteren. Gelukkig was ik niet de enige en was Ad ook blij dat we er bijna waren. Het laatste stuk ging over een zandpad waarmee de taxi 20km uitspaarde en dat was helemaal een ramp. Over een super smal bruggetje onder de palmbomen door. De weg was @#$% maar de omgeving super gaaf. Dan om tien uur rijden we het strand op in Agonda Beach en zie ik de grote witte truck staan. Dat wordt mijn huisje voor de komende maanden!. Binnen plof ik helemaal kapot op de bank en maak het me gemakkelijk. Schoenen uit, benen omhoog en oogjes dicht. Ad vond dat niet echt een slim plan omdat ik, indien ik zou gaan slapen, nooit aan het tijdsverschil zou wennen. Dus ogen open en proberen wakker te blijven.

Dan komt de bakker en moeder Susan wil hebben dat ik eet en veel drink. Helaas hebben ik en Ad door het gehobbel niet echt honger, omdat alles nog steeds draait. Het eerste wat Ad vraagt is..Heb je dropjes bij? Ik geef hem 3 zakken drop en eentje moet er meteen aan geloven. Ik dacht dat je je niet lekker voelde en geen honger had??? Susan ziet de Nintendo spelcomputer en is meteen niet meer te houden. Heel de middag speelt ze gezellig met dat ding.. Terwijl ik probeer bij te komen van de vorige dag, wat nog niet mee valt.

Ook duiken we nog lekker even de zee in. En om 18.30 uur worden we opgehaald door andere overlanders om lekker te gaan eten. En voor ik het weet is deze dag alweer voorbij. In de truck maak ik me zelf klaar voor de nacht. En omdat het in de nacht flink afkoelt krijg ik van Susan een extra deken en daarna ga ik lekker slapen.


Woensdag 30 januari 2008: 30 graden overdag en in de nacht zakt dat terug naar 18.

Agonda Beach Goa, India.

Om 08.00u ben ik al weer op. Ik zet buiten het zitje klaar, ruim wat op en in de tussentijd komt Ad ook zijn bed uit. Hij begint meteen aan het werk aan de truck en ik ga even de wc cassette legen. Vandaag is Katja, de dochter van de Nederlanders die hier ook staan, jarig, ze wordt 11 jaar. Als ik met mijn Quad richting de andere Overlanders rijdt, want daar moet de cassette geleegd worden, kom ik onderweg Mark tegen, het broertje van Katja. Hij wil natuurlijk wel een lift naar hun camper en zo rijden we er samen heen. Kan ik meteen van de gelegenheid gebruik maken om Katja te feliciteren. Ze is al lekker verwend geweest en heeft een hele mooie omslagdoek van haar ouders gekregen, een zilveren armbandje van haar ouders en broertje, en van de andere Overlanders haarspeldjes, gekleurde armbandjes, houten bats met een balletje etc. Ik word, samen met Ad en Christa, meteen uitgenodigd voor het feest van vanavond om 21.00u. Ze gaan een mooi kampvuur maken en dan is er een drankje en chips voor iedereen. Ik beloof dat we er vanavond ook zullen zijn.

Nog even de cassette legen, want daar kwam ik tenslotte voor. Als ik bij de camper terug kom is het inmiddels al 10.30u en Christa zit ook rechtop in bed. Nog niet helemaal wakker, maar wel al rechtop. Eindelijk komt de bakker aangelopen, maar brood heeft hij weer eens niet meer. Nou, dan niks, dan ga ik wel brood halen in het dorpje. Dus wandel ik samen met Christa lekker op ons gemakje het dorpje in en kopen we groenten voor vanavond te eten, een brood en alvast een leuke kaart voor Katja haar verjaardag.

Als we terugkomen bij de camper is het al 12.30u en dek ik snel de tafel, zodat we iets kunnen gaan eten. Ad werkt na het eten weer verder aan de truck, vandaag staan de luchthoorn, het sleutelkastje en de slotjes op de kastjes binnen in de camper op het menu. Als we eigenlijk net klaar zijn met eten komt Hubert met zijn laptop onder zijn arm naar ons toe gelopen. Hij vraagt of Ad misschien nog even tijd voor hem heeft en nog een paar dingen op zijn computer wil installeren. Ad zegt hem in eerste instantie, dat hij dat morgen wel zal doen, maar bedenkt zich dan en gaat samen met Hubert binnen aan de laptop werken. Nu is het het heetst van de dag, dus dan is het binnen of buiten in de schaduw het best vertoeven, zeker omdat Ad eigenlijk vol in de zon aan het werk is.

Ik doe even snel de afwas en ga daarna lekker bij Christa onder de luifel zitten. De tijd vliegt en voor we het weten is het alweer 15.30u. Ik had eigenlijk aan Julia, de moeder van Katja belooft om vanmiddag ook nog even op de ‘koffie’ te komen, maar ik heb voor Katja nog steeds geen leuk kleinigheidje gevonden. Dus maak ik me maar weer op om het dorp in te gaan en Christa gaat mee, want ze wil even internetten. Ik drop Christa in het internetcafé en zoek naar iets leuks, kan natuurlijk weer niks vinden. Als ik alweer op de terugweg ben richting het internetcafé komt Christa me al tegemoet gewandeld. Ze heeft het maar opgegeven in wat betreft het internet, want het was totaal niet vooruit te branden. Ze heeft tien minuten geprobeerd een site te openen, wat niet lukte en is toen maar weer weggegaan. We lopen terug naar het strand en op de heenweg hadden we wel al een leuk kettinkje zien liggen, wat ik eventueel voor Katja zou kunnen kopen en dat wordt het dus maar. Terug bij de camper is het dan alweer 17.00u en Ad heeft honger, dus Christa schilt de kilo aardappelen, wat we over hebben kunnen we dan morgen lekker bakken, en ik snijd de groenten. Voor vanavond eten we roergebakken groenten, met aardappelen en bacon.

Onder het eten zetten we een film op, want Hubert en Anne-Laura vertrekken zondag en we moeten morgen hun films retourneren. Er zat nog een film tussen die we zeker wilden zien en dat was Minority Report. De film duurde een beetje langer dan we gewend waren en om 20.45u zetten we hem maar stop, zodat we naar het verjaardagsfeestje van Katja kunnen gaan. Het is er gezellig en het kampvuur houdt ons gelukkig een klein beetje warm, want het is inmiddels al weer afgekoeld naar 18 graden. Als we om 23.30u terug in de camper komen kijken we nog even de film af. Dan moet nog even de afwas gedaan worden, en ik val totaal van mijn geloof als ik merk dat Ad daar vrijwillig aan begint samen met Christa. Ik hoef daarna alleen nog maar alles op te bergen en om 00.45u liggen we eindelijk in bed, waar ik meteen in slaap val. Christa speelt nog even een spelletje op haar gameboy en Ad ligt in bed met Christa’s Nintendo en speelt net zo lang totdat om 03.00u de accu leeg is en hij verplicht moet gaan slapen. Hebben we er dus nog een verslaafde bij!


Donderdag 31 januari 2008: 32 graden en onbewolkt.

Agonda Beach Goa, India.

Tot 3 uur vannacht heb ik met Christa haar speeltje gespeeld. Nu vragen jullie natuurlijk welk speeltje ?? Nou met haar Nintendo ds spelcomputertje. Er zit Sudoka op en dat had ik nog nooit gespeeld. Gaaf man. Zo een verslavend spelletje. Het resultaat was dat ik vanmorgen kapot wakker werd en maar besloot om in bed te blijven tot 11 uur. Natuurlijk lag ik in bed met de Nintendo. Susan zat al lang en breed buiten in het zonnetje en Christa had ook moeite om uit haar bedje te komen. Door haar ziekte en door haar zware medicatie is ze na elke inspanning kapot en moet rusten.

De bakker komt dit keer eens heel vroeg en aangezien het gisteravond laat was geworden lagen wij dus nog in bed. Susan kleedt zich snel aan, maar de vogel was al gevlogen, terwijl we toch duidelijk riepen dat we eraan kwamen, waarop hij reageerde met OK. Nou is de maat vol, vanaf nu kan hij de boom in met zijn broodjes, of hij komt te laat, of heeft maar heel af en toe nog een klein broodje over als hij dan komt. Zakenmensen hier hebben geen benul van zaken doen. Als je elke dag nee moet verkopen, omdat je half weg de rit geen brood meer hebt zou ik de volgende dag meer brood meenemen, maar hier verkopen ze gewoon nee. Wat eigenlijk nog het ergste is, is dat hij elke dag op een ander tijdstip komt. Als hij nou bijvoorbeeld ervoor zou zorgen dat hij elke dag tussen 08.30u en 09.00u met zijn brood komt, dan zorgen wij ook dat we er gewoon klaar voor zijn en lekker meteen kunnen ontbijten. Maar nee, de ene keer om 08.45u, de volgende keer om 10.00u en dan weer eens om 11.15u. Er is geen touw aan vast te knopen. We hebben hier in het dorp ook een goede bakker zitten, dus gaan we daar maar voortaan lekker brood halen. Dan kunnen we tenminste ook lekker om 09.00u meteen ontbijten.

Als we over het strand richting de warme bakker in het dorp lopen zien we Peter, onze buurman, over het water suizen met zijn surfbordje aangedreven door een enorme parachute. Dat lijkt me ook wel wat. Het is een soort eco jetskiën. Wel de snelheid, maar niet de herrie en het benzine gebruik.
 



(Tussen de parachute en peter zit een honderd meter lijn maar om het geheel op de foto te krijgen heb ik de foto gemanipuleerd)

We moeten ook vlees hebben, maar omdat het al 12 uur is zijn we te laat. Tussen 12 en 5 gebeurt hier niets en is alles dicht. Als we terug komen bij de camper krijgen we bezoek van een Zwitsers stel. Ze zijn hier met hun grote rode bestel bus en hebben gehoord dat wij veel verstand van elektronica hebben. Ze reizen twee jaar om de wereld en zijn op de teugweg.

Ze willen een grotere auto bouwen en dan weer een reisje gaan maken. Op het gebied van stroom en waterfiltering kan ik ze best wel wat informatie geven. Ook geven we ze nog wat tips over dingen die wij handig vinden om te hebben en die wij straks ook in gaan bouwen. Zoals een douche aansluiting buiten. Zodat je eerst je voeten zandvrij kunt maken voor je de camper in gaat. Dit is zeker aan het strand een noodzaak. Ook denken we samen na over ons accu probleem. Eigenlijk geen echt probleem maar het is elke keer weer een halve dag werk om het accu water te controleren en bij te vullen. De accu’s zitten onder de vloer en bij de vulopeningen van 4 accu’s kan ik alleen maar bij als ik 2 accu’s van 75kg verplaats. Dit moet een keer veranderen. Ik denk dat ik de accu’s in de garage ga maken en onder de vloer opbergruimte maak. 


Ze blijven tot 17:30 uur gezellig buurten en dan gaat Susan koken en ik en Christa even naar de slager om vlees te halen. We komen terug met gehakt, bacon en grote gamba’s. Onder het eten kijken we naar de film American hisotry en daarna is het al weer laat. Susan en Christa doen de afwas en ik ga verder aan mijn vertaal programma wat al bijna klaar is om naar Nederland te sturen. De firma NHA, waar we diverse (super goede) taalcursussen hebben gekocht heeft misschien interesse om onze toevoeging op hun leermethode, ofwel het computer programma wat ik heb gemaakt, te gaan verkopen. Ik moet een demoversie maken en die is bijna klaar. Het ziet er ook super gelikt uit en werkt perfect. Het is bruikbaar voor alle talen dus echt universeel. En zeer gebruiksvriendelijk. En aangezien het oog ook wat wil heb ik ook best wel wat aandacht besteed aan het uiterlijk. We zijn benieuwd en aangezien we niet hoeven te leven van de inkomsten kan ik het goedkoop aanbieden en zo een zakcentje bij verdienen. Dan speel ik nog even met de Nintendo ds en ga om half 3 slapen. Veel te laat eigenlijk, maar dat ding is ook extreem verslavend.









Copyright © door Een reis rond de wereld Alle Rechten Voorbehouden.

Gepubliceerd op: 2008-02-02 (2752 maal gelezen)

[ Ga terug ]
Content ©
Volg onze reis online, 5 jaar met de DAF de wereld door


PHP-Nuke Copyright © 2005 by Francisco Burzi. This is free software, and you may redistribute it under the GPL. PHP-Nuke comes with absolutely no warranty, for details, see the license.
Pagina Rendering: 0.05 Seconden