Welcome to Een reis rond de wereld

Travel now and work later

Hoofdmenu

Translate to any language, choose your language here above..



Reisverhalen
Wereldreis op datum:
2009

Wereldreis per land:




Favoriete links


Terugblik op.. (pdf)


De camperbouw en de dagelijkse bezigheden


Info & materialen


  
22 t/m 26 januari 2008





Dinsdag 22 januari 2008: 35 graden overdag en 21 graden om 23:00u

Agonda Beach Goa, India.

Vandaag wordt het weer een drukke dag. Susan gaat samen met Monique op de Quad naar Chowdi om boodschappen te doen en om de Quad vol te tanken. Ondertussen ga ik verder met alle kleine herstel en vermaak dingetje in en rond de camper.

Als eerste ga ik verder met de lier. Ik verplaats de relaiskast naar een beter plaatsje. In het midden boven op de bumper is hij gemakkelijk toegankelijk en ook beter beschermt tegen de regen. Ik moet de stroomkabel verlengen en ik vind nog een 70mm2 kabel van 30 cm met aan elke kant een amp klem. Hij is exact de maat die ik nodig heb, dus dat is even geluk hebben. Wie wat bewaard heeft nog wat.

Als ik de lier aansluit blijkt een van de twee relais perfect te werken, maar het relais wat in de brand was gevlogen is nog steeds niet goed. Met de afstandsbediening kan ik nu de lier wel laten oprollen, maar afrollen doet het nog niet. In geval van nood kan ik hem gebruiken en daar gaat het toch om. Voorlopig hebben we het ding toch niet nodig en in geval van nood kan ik hem met kunst en vliegwerk toch aan de praat krijgen. Het is een Chinees ding en misschien vind ik ergens zo een relais en kan ik hem tijdens de rit nog herstellen.

Het is warm en het zonnetje brandt behoorlijk op mijn rug. Ondanks het feit dat mijn rug er niet rood uitziet is hij gisteren toch verbrand. Hij voelt een beetje pijnlijk aan en ik moet oppassen dat ik niet weer verknetter. Ik trek maar snel een T-shirtje aan om verdere schade te voorkomen. Dan monteer ik de spiegels iets anders aan de rechterkant van de truck. We hebben aan die kant nu twee spiegels waarvan er eentje voor Susan bedoeld is. Susan houdt alles een beetje in de gaten en geeft aan als er een auto langs me zit. Ik weet dat jullie nu denken “Dat is toch de taak van de chauffeur ” maar je hebt hier 5 paar ogen nodig om alles in de gaten te houden en met de hulp van een bijrijder is het een stuk veiliger rijden.

Na de spiegels ga ik slotjes in de kastjes bouwen. De kastdeurtjes vliegen soms open en heel de hut ligt dan vol met van alles en nog wat. Het eerste slotje inbouwen duurt een paar uur maar de volgende gaan als een speer. Ik heb een malletje gemaakt om aan te geven waar ik moet boren en de slotjes zitten al snel op hun plek. Dan moet ik nog iets maken om de slotjes achter te laten vallen en zo dus de kastjes te blokkeren. De eerste is een hoop buigwerk en als ik de eerste af heb vind ik het genoeg geweest voor vandaag.

Ik check mijn e-mails en zie dat Christa (zie hoofdpagina van de website) de 28e ons gaat vergezellen. Ze heeft een ticket geboekt en zal via Londen, Mumbai de 28e aankomen in Goa. Het zullen 2 vermoeiende dagen worden voor haar, zeker door de twee tussenlandingen.

Ze kan dan twee weken uitrusten, onder de palmen, alvorens we richting de haven van Chennai vertrekken om de auto te verschepen naar Maleisië. Onderweg gaan we dan nog de tempels van Humpi bekijken en dan regelrecht naar Chennai.

Vanaf dat Susan terug is gekomen van het winkelen is ze al ijverig bezig met groenten schillen en snijden. Tegen vijf uur ga ik haar meehelpen, want anders krijgt ze het nooit op tijd klaar. We krijgen vandaag 4 extra eters en wij gaan Thai maken. We maken bief met basilicum, zoete bief met knoflook en gember, zoet/zure groenten en groenten in oestersaus.

Het valt niet mee om met twee pitten zoveel ineens klaar te maken, maar met een beetje hulp van de magnetron lukt het aardig. Om 18.00u komen Eugen, Monique, Hubert en Anna-Laura bij ons, compleet met tafel en stoelen.
 



We hebben 4 stoelen en dat is natuurlijk voor 6 man te weinig. Om half 7 is het eten klaar en valt iedereen aan. Het valt goed in de smaak en alle gerechten krijgen hun goedkeuring. Tot half twaalf zitten we nog met zijn allen gezellig te praten en vloeit er de nodige drank. Susan heeft voor mij een fles Seagram’s ( Whisky) meegebracht en die smaakt zoals thuis. De smaak is hetzelfde, alleen de prijs is anders ... Zeg maar heel anders. Een grote fles kost hier 2,40 euro en dat is 10 maal zo goedkoop als bij ons. Nu ben ik geen grote drinker en na 2 glaasjes gemengd met cola vind ik het genoeg. Af en toe is het wel lekker om een glaasje te drinken, maar elke dag is voor ons niet nodig. Na tien uur zakt de temperatuur drastisch en moet iedereen een trui of vest aantrekken, maar dat drukt de pret in elk geval niet. Als we om half twaalf afscheid nemen van iedereen, typ ik nog snel even het verslag van vandaag in en daarna is het tijd voor ons heerlijke bedje.


Woensdag 23 Januari 2008, 34 graden en veel wind.

Agonda Beach Goa, India

Na het wakker worden blijf ik lekker in bed liggen, samen met mijn laptop. Dit is een keer wat anders dan met een mooie meid. Ik heb me voorgenomen om elke dag een paar uurtjes aan mijn universeel taal leerprogramma te gaan werken. Vandaag maak in de begin pagina en een scherm waarmee je middels vlaggen de gebruikers taal kunt kiezen. Na wat hobbels, omdat het alweer een jaar geleden is dat ik heb geprogrammeerd, werkt het super.
Met photoshop maak ik nog een leuke foto voor de begin pagina en klaar is Kees. Tegen een uur of 12 begint er een stevig windje op te steken. Rond 1 uur begint het dan zelfs zo hard te waaien dat het ons beter lijkt om het zonnescherm in te draaien. Iedereen laat zijn zonnescherm gewoon uitgerold staan, maar het ding ging echt te keer, dat wij het maar niet riskeren.

Daarna gaat Susan even langs bij de andere overlanders en komt een paar uur later, samen met Katja, een 10 jarig Nederlands meisje die hier met haar ouders ook in een truck is, aangelopen. Ik heb haar broertje al een keer meegenomen op de Quad en nu wilde zij een keer met Susan een rondje maken. Ze gaan samen op de Quad de wc cassette leegmaken en daarna nog wat rondcrossen. Als Susan terugkomt met de Quad gaat ze even een praatje maken met de nieuwe buren. Sinds gisteren hebben we er namelijk weer nieuwe Duitse buren bij gekregen en aangezien we het gisteren tamelijk druk hadden met het voorbereiden van het diner en de klusjes aan de auto, hadden we ons nog even niet voorgesteld. Ik leg eindelijk de computer aan de kant en klim het bed uit om me ook even bij het gesprek te voegen en me voor te stellen. Zij hebben ook een Quad bij zich en wij dachten nog wel dat wij uniek waren. Daarna warmen we de restanten van het eten van gisteravond op en smullen weer net als gisteren van het heerlijke eten en kijken natuurlijk ondertussen een DVD-tje. Na het eten duiken we ons bedje in en kijken daar ook nog een leuk filmpje waarna we lekker gaan slapen.


Donderdag 24 Januari 2008, 32 graden en nog steeds veel wind.

Agonda beach Goa, India.

Susan voelt zich vandaag niet lekker en gaat voor op de bank liggen. Ik blijf net als gisteren in bed en werk een paar uurtjes aan mijn vertaal programma. Om 11 uur komt Eugen op de koffie en vind ik dat ik voor vandaag lang genoeg heb gewerkt. Susan duikt weer terug het bed en klets gezellig een uurtje met Eugen.
Daarna loop ik even naar het internetcafé. Ik had een demo gedownload, van mooie vertaalsoftware voor mijn telefoon, en die wilde ik nu gaan kopen. Het bestaat uit 4 programma´s. De eerste is een woordenboek in het Engels wat kan vertalen in het Thai. Dan is er nog een 11 talig vertaalprogramma voor alle wereldtalen waar je zelfs tegen kan praten. Nu kun je natuurlijk tegen elk programma praten, maar deze reageert zelfs perfect op het woord wat je inspreekt. Als derde is er dan een programma wat je middels pictogrammen een categorie laat kiezen waaronder vele nuttige zinnen zitten, die hij in het Thai uit kan spreken.

Normaal zitten er dan een paar honderd zinnen in en wat je zoekt zit er net niet in. Maar deze is echt super uitgebreid en alles wat ik zou willen zeggen staat er in. De Thai kan dan in zijn eigen taal ook een antwoord kiezen, en zo kun je met elkaar praten. Als laatste is er een plaatjes boek wat middels foto's iets laat zien en wat het dan duidelijk uitspreekt. Al met al super gaaf. De software kost 199 dollar en dat is het wel waard. Voor dat ik tot de koop over ga blader ik nog even door wat sites met kraakprogramma`s heen en vind een klein programma wat alle demo software om kan zetten in een normale versie.

Na het downloaden ben ik snel, en vol verwachting, naar huis gelopen en heb, na een uitgebreide virusscan, de demosoftware gekraakt. Het werkt echt super alle software werkt nu als de gekochte versie en dus zonder limiet. Er is voor elke taal vertaal software en ik ga nu ook even de uitgebreide Spaanse, Portugese, Turkse en Arabische demo's downloaden. Altijd handig! Het werkt op alle Windows mobile telefoons of pda`s. Elke versie kost me nu 2 euro internet kosten en dat is betaalbaar. Nu had ik normaal ook geen probleem gehad om 199 euro te betalen, maar als ik binnen 5 minuten een crack vind is dat ook wel lekker. En ik hoef nu niet met de billen bloot en al mijn creditcard gegevens in de computer te typen. Het is al weer 18.00 uur en Susan voelt zich nog steeds niet lekker en maakt voor zich zelf witte rijst klaar. Een half uurtje later staan Monique en Eugen voor de deur en komen me oppikken om mee te gaan uit eten. Bij Sea Rock eet ik voor een paar euro’s mijn buikje vol. Bij terugkomst ligt Susan een zoetsappig filmpje te kijken en ik klim mijn bedje in om nog even met de vertaalsoftware te spelen. Rond 11 uur is het dan weer tijd om te slapen.


Vrijdag 25 januari 2008, 30 graden half bewolkt.

Agonda Beach Goa, India.

Ik word wakker en typ het verslag van de laatste 2 dagen. Ik doe dit op mijn telefoon, en aangezien die ook een toetsenbord heeft gaat dat best wel gemakkelijk. Elke keer als ik de telefoon aansluit op de laptop zet hij automatisch de bestanden over. Susan gooit een paar eieren en een compleet pak bacon in de pan. De bacon moet de pan in anders kunnen we die weggooien. Het is een heerlijk, maar vet ontbijtje.

De bakker komt om half 11 pas aankakken, nadat ik allang mijn eieren en gebakken bacon achter mijn kiezen heb. Susan houdt het vandaag maar weer bij de witte rijst, die ze toch nog over heeft van gisteren en zodoende verkoopt de bakker vandaag niets aan ons. Misschien helpt dat en komt hij morgen een keer vroeger en als eerste bij ons. Als hij namelijk eerst naar de andere kant gaat, is zijn brood al lang en breed op en vissen wij achter het net.

Ik rijd daarna met de Quad, met daarop de wc cassette, naar de plaats waar ik die leeg kan maken. Als hij leeg is springt Eugen bij mij achterop om naar het internetcafé te rijden. Ons normale internetcafé heeft weer geen stroom en we rijden naar het midden van Agonda en proberen eens een andere. Ik ga weer wat vertaalsoftware downloaden en vandaag wordt het Spaans en Portugees. Ook een demo van een backup programma voor Windows mobile download ik even. Met de demo kan ik tien dagen lang backups maken, daarna kan ik geen backups meer maken maar wel de eerder gemaakte backups terugzetten.

3 uur lang zit ik op de downloads te wachten. 2kb per seconde schiet niet echt op. Maar uiteindelijk lukt het me toch om alles binnen te halen. Ik loop naar buiten en spreek even een taxichauffeur aan, Christa komt maandag en we moeten dan al om 6 uur ’s morgens met de taxi vertrekken om op tijd op de luchthaven te zijn. De luchthaven ligt 60 km verder en als ik naar de prijs vraag vind ik het veel te duur. Hij vraagt 1500 roepie (30 euro) en dat is voor Nederlandse begrippen goedkoop. Voor dat geld brengt hij ons ’s morgens heen, wacht op ons, en brengt ons dan weer terug. Omdat we hier in een toeristenplaatsje zitten hebben alle chauffeurs prijsafspraken gemaakt. We weten van bekenden hier dat je voor 1000 roepie een taxi kunt krijgen, maar dan moet je die buiten Agonda regelen. We hebben een telefoonnummer van een taxi en moeten die nog even bellen.

Susan zit ondertussen lekker in het zonnetje en krijgt al een lekker bruin kleurtje. Ze voelt zich weer redelijk vandaag. Hubert en Anna-Laura komen nog even bij Susan op bezoek en nodigen ons uit om morgen samen met hen te barbecuen. Zondag vertrekken ze richting Nepal, omdat hun visa afloopt. Ze zijn hier ook al 5 maanden en dat is lang genoeg. In Pokhara gaan ze dan Bennie en Debbie, die ze kennen van het vorige jaar dat ze hier op Agonda Beach stonden, opzoeken en kunnen ze ze meteen van ons de groeten doen.

Ik installeer snel nog even de software op mijn telefoon en op een oude pda waar Susan vroeger spelletjes op speelde. Dan staan Eugen en Monique voor de deur om te gaan eten. Zij lopen vast vooruit en wij maken ons snel klaar. Na een halfuurtje zijn wij ook in Sea Rock en eten we weer ons buikje vol.
Meteen na het eten begint bij Susan de buikpijn alweer op te komen, terwijl ze zich eigenlijk vandaag weer redelijk goed voelde. Ze heeft niet eens zoveel gegeten.

Als we terug lopen naar de camper heeft Susan het ook alweer extreem koud en binnen zit ze nog net op tijd op de toilet. Het is dus alweer foute boel. Ze duikt meteen ons bed in en moet er vervolgens vannacht nog 4 keer uit vanwege de diarree.
Terwijl Susan het bed al is ingedoken, speel ik nog even met mijn nieuwe software en kijk daarna nog een DVDtje alvorens ik ook het bed in ga.
Hopelijk is Susan morgen toch echt wel weer fit, want we moeten nog veel opruimen en weer opnieuw reorganiseren alvorens Christa hier komt, zodat zij ook wat ruimte heeft en niet in de huidige bende terecht hoeft te komen.


Zaterdag 26 januari 2008, 32 graden

Agonda Beach Goa, India .

Het is vandaag Independence Day, of wel een vrije dag voor de Indiërs en dat zullen we weten ook! Al rond 10 uur komen de bussen, met Indiase toeristen, luidt toeterend en met goede harde muziek het terrein op rijden. We zien de bui al weer hangen omdat de bussen vol zitten met volwassen mannen, al zou je dat niet zeggen, want het lijken net kinderen die op schoolreisje zijn, zo gedragen ze zich tenminste. Als je ze de bus uit ziet springen, rennen en dansen, zijn het zelfs net koeien die na de winterstalling in het voorjaar voor het eerst weer de wei in mogen. De vrouwen moeten thuis blijven als de mannen zich hier vol met drank laten lopen. Ze strijken 20 meter van de trucks neer en ze beginnen, zoals de Indiërs heel goed kunnen, direct het bloed onder je nagels vandaan te zuigen. Ze hebben heel veel ruimte op het strand, maar gaan liever vlak bij de trucks cricket spelen.
 





De bal vliegt regelmatig en met hoge snelheid richting de trucks. Gelukkig gaat alles goed en blijven onze ramen heel. Ondertussen horen we heel de tijd trommels een berg onmuzikale herrie produceren. Een stel Israëlisch hebben een rieten afdakje, wat op het strand staat, omgetoverd met een paar doeken, tot een hutje en hebben zo gratis een dak boven hun hoofd. Ze zijn heel de dag in de wolken door de marihuana en in trance slaan ze op hun trommels. Heel de dag hoor je het oorverdovende geluid van die dingen, en de enige die het waarderen zijn zij zelf. Als het nu een beetje gevarieerd was maar nee..... het is heel de tijd hetzelfde ritme en het lijkt net het tromgeroffel wat je vroeger in schepen hoorde en het tempo voor de roeiers aangaf. Gisteren avond hebben ze zelfs tot diep in de nacht iedereen lopen irriteren met hun herrie. Je mag eigenlijk niet generaliseren, maar elke Israëliër die wij hebben ontmoet heeft echt schijt aan alles en iedereen. Het zijn trouwens gasten die nergens geliefd zijn. Iedereen ziet ze liever gaan dan komen.

Ondertussen schreeuwen de volwassen Indiërs, net als een stel 12 jarige pubers en door de drank worden de bewegingen steeds ongecontroleerder. De gemiddelde Indiër is trouwens na een halve fles bier al straal bezopen. En dan bedoel ik echt straal bezopen. Misschien spelen ze ook wel om ruig te doen... Kijk mij even dronken zijn, ik kan dat! Ik werk in de truck verder aan het vertaal programma, wat ik aan het maken ben en haal even de mail op. Ik lees dat Christa haar ticket heeft geregeld en dat ze vrijdag naar Den Haag gaat voor het visum.

Ik hoop maar dat er niet weer een of andere feestdag is en dat de ambassade open is. Ze is erg laat met het aanvragen van het visum en als er een kink in de kabel komt heeft ze echt een probleem. Wij hebben dit al zo vaak meegemaakt, denk je maandag een visum te halen zodat je het dan vrijdag weer op kunt halen en dan blijkt, door een feestdag, en de Indiërs hebben die meerdere per maand, alles gesloten te zijn. Omdat er in het weekend niet wordt gewerkt kun je dan pas dinsdag de week erop je visum ophalen. Christa vliegt zondag dus we hopen maar op een goede afloop. Susan draait ondertussen weer een wasje.

De tijd vliegt weer voorbij en na 14:00 uur word het stiller op het strand. De meeste Indiërs kunnen, door de drank, niet meer lopen en liggen maar wat voor zich uit te staren of te pitten. Normaal komen er aan onze kant van het strand geen bussen, maar aan de andere kant, dus waar alle andere Overlanders staan, is het zo druk dat ze geen andere keuze hebben. Rond een uurtje of 4 vertrekken de eerste bussen gelukkig al weer. Voor de meeste Indiërs is genieten van hun vrije dag het volgende: ontwaak midden in de nacht en ga daarna met de bus naar het strand. De busrit duurt soms zelfs wel 8 uur. Drink 1 flesje bier of indien je echt ruig wil doen een kleine hoeveelheid sterke drank. Zorg er voor dat je na maximaal 1 uur helemaal bezopen bent. Kijk half van de wereld naar de golven van de zee en kots je helemaal leeg in die grote plas water. Val in slaap en merk verder niets meer van de omgeving. Die verdoving komt wel goed uit. De andere iets minder dronken Indiërs vinden het namelijk leuk om de echte zatlappen vol zand te gooien of vol te pissen. Als de zatlap dan toch bij zijn positieve komt is het natuurlijk ruzie en wordt er flink op los gehakt. Stap daarna weer in de bus, of laat je in de bus slepen, en rij weer 8 uur terug.

Een Zwitser is al weken aan het proberen zijn soort van paraglider goed in de lucht te krijgen. Eerst moet hij droog oefenen en daarna kan hij met dat ding en zijn surfbordje de zee gaan verkennen. Hij krijgt vandaag les van onze Duitse buurman, die deze kunst perfect beheerst. Met hoge snelheid vliegt die op en boven het water, en maakt spectaculaire sprongen. De Zwitser oefent ondertussen droog op het strand, en na wat tips van onze buurman gaat het stukken beter. Wij maken ons daarna klaar om naar Hubert en Anna-Laura te gaan. We gaan daar barbecuen op een kampvuur midden op het strand. We slepen onze stoelen die kant op en zitten dan gezellig met zijn tienen rond het vuur. Dit is een van de dingen die het rijden zo leuk en gezellig maken. Door de wind, en de 21 graden, voelt het koud aan. Gelukkig geeft het vuur de nodige warmte en hoeft niemand af te zien.
 







Rond half elf nemen we afscheid en lopen we terug naar ons huisje. We kijken nog een filmpje en gaan dan, onder de herrie van het getrommel van de @#$%! Israëli's, slapen. Ik was nog even in staat om er heen te lopen maar dat heeft weinig zin. Door de marihuana is er toch geen woord mee te wisselen en zal het zeker escaleren. Wij staan er gelukkig een 100 meter vandaag, maar de wind staat altijd onze kant uit. Er staat een truck van een paar Fransen ongeveer 30 meter van hen vandaan en daar heb ik echt medelijden mee.









Copyright © door Een reis rond de wereld Alle Rechten Voorbehouden.

Gepubliceerd op: 2008-01-27 (2717 maal gelezen)

[ Ga terug ]
Content ©
Volg onze reis online, 5 jaar met de DAF de wereld door


PHP-Nuke Copyright © 2005 by Francisco Burzi. This is free software, and you may redistribute it under the GPL. PHP-Nuke comes with absolutely no warranty, for details, see the license.
Pagina Rendering: 0.06 Seconden