Welcome to Een reis rond de wereld

Travel now and work later

Hoofdmenu

Translate to any language, choose your language here above..



Reisverhalen
Wereldreis op datum:
2009

Wereldreis per land:




Favoriete links


Terugblik op.. (pdf)


De camperbouw en de dagelijkse bezigheden


Info & materialen


  
13 t/m 21 januari 2008





Zondag 13 januari 2008: 35 graden, elke dag wordt het iets warmer.

Agonda Beach, Goa, India

De bakker heeft goed geluisterd, hij is er al om half tien. Helaas is het witte brood al op en ik snap niet dat, als hij bijna elke dag ‘nee’ moet verkopen, hij niet iets meer brood bakt. Verstand van zaken doen hebben ze hier in ieder geval niet echt.

Ik ga lekker in bed liggen programmeren, het Thai leerprogramma wordt elke dag leuker en beter. Misschien dat ik eens een mailtje stuur naar de leverancier van mijn Thaise les. Wie weet kan ik nog wat verdienen. Het programma is super. Overhoort je, spreekt de woorden netjes en super duidelijk uit, laat zelfs het Thaise schrift zien en doet eigenlijk alles wat het leren vel gemakkelijker maakt. Een boek is leuk en de cd’s zijn super maar het is veel gemakkelijker als je woorden die je nodig hebt kunt zoeken en nog gemakkelijker als de computer je overhoort.

Dan komt Eugen even op bezoek, hij zoekt een varken om een foto te maken voor zijn website. Als we vragen waarom een varken komt hij met het volgende verhaal. Wij hebben een eigen wc waarvan we elke paar dagen de cassette even ergens moeten legen maar de meesten hier doen hun behoefte gewoon ergens in het bos. Nu zul je denken, dat zal een stinkzooitje zijn daar, maar door het ingenieuze systeem van moeder natuur is dat niet waar.

Er lopen hier kleine varkentjes/zwijntjes rond en dat is de gemeente reiniging. Als iemand zijn grote boodschap doet in het bos staan de varkens al klaar voor het verorberen van hun dagelijkse proteïne. Soms blijven ze op een meter of vijf afstand tot je klaar bent, maar vaak moet je ze van je af meppen omdat ze al beginnen te eten voor hun voedsel de grond raakt. We hadden dit verhaal al vaker gehoord maar konden het niet geloven. Dat is ook de reden dat de moslims een varken een onrein dier vinden. Ze eten echt alles wat ze vinden. Ook afval wordt bijna helemaal opgegeten door die beesten. Zelfs karton, stront, etensresten en noem het maar op, die dingen eten echt alles en zijn onverzadigbaar.

Rond een uurtje of twee ga ik Tina ( die in het gips zit ) even ophalen met de Quad, om wat spelletjes op haar laptop te installeren. En natuurlijk duurt dat ophalen weer uren omdat ik overal blijf plakken. Rond 6 uur lopen we naar Eugen om samen met hem en Monique lekker uit te gaan eten.
Dan is de avond al weer bijna voorbij en is het weer tijd voor een filmpje en ons heerlijke bedje.


Maandag 14 Januari 2008: 35 graden en weinig wind.

Agonda Beach, Goa, India.

Vanmorgen stond de eigenaar van het stukje grond voor de deur want hij rook weer eens geld. We hebben een stroom kabel gesloopt, toen we hier een week of wat geleden aankwamen, en daar moest nog voor betaald worden. De kabel hadden we nog en was onbeschadigd alleen het aansluiten moet eigenlijk worden betaald. Hij wilde 8 euro hebben voor de kabel, maar die kan gewoon gebruikt worden en de nieuwe kabel hangt er sowieso al lang en hoeven de mensen hier niet te betalen. Daarbij komt ook nog, dat we voor zulke dingen een verzekering hebben. Echter dat vond de politie te veel werk en in dat geval heeft Susan dus ook geen behoefte om daarvoor te betalen. Carlos, de landeigenaar blijft echter volhouden dat we moeten betalen en uiteindelijk betaald Susan 4 euro, om maar van het gezeur af te zijn. Het is gewoon smeergeld, want dit geld gaat gewoon de zak in van Carlos.

Het aansluiten word hier in 5 minuten gedaan. Gewoon de kabel om een andere kabel draaien en klaar is kees. 1 euro is hier een dagloon en zou dus meer dan genoeg geweest moeten zijn, maar dat kreeg Susan toch niet voor elkaar. Daarna is het weer tijd om de wc te gaan legen en om water te halen. De Quad brengt ons en de wc cassette snel naar de dumpplaats en na het legen gaan we even bij Eugen en Monique voorbij. We blijven daar even een uurtje zitten en rijden dan terug naar de camper. We laden de jerrycans op de Quad en rijden naar de put om deze weer te vullen. 3 maal vullen we de 2, 20 liter tanks en dat is voldoende om de watertank weer vol te maken. Veel meer doen we vandaag niet.

Ik loop nog even naar het internet café om eens uit te zoeken waarom gmail in outlook niet wil werken en daar kom ik ook niet veel verder mee. We kunnen niet naar Hotmail, Msn en Live adressen mailen. Alle mails komen dan terug en ik dacht dat we op een zwarte lijst stonden, maar als ik een nieuw vers account aanmaak op diversontheroad gebeurt hetzelfde.

Ik snap er niets van, als er nog mensen zijn die wel weten hoe dat kan, wil ik dat graag horen. We hebben AVG virusscan software en die zet altijd een klein stukje reclame onder de mail. Misschien dat, dat de reden is???? Dan ga ik verder met het Thaise leerprogramma wat ik aan het maken ben. Het ziet er al goed uit en werkt perfect. Het leren gaat zo een stuk sneller en de computer overhoort mij met willekeurig Thaise woordjes.

Susan is weer druk bezig met de groenten te snijden en de voorbereidingen voor ons eten van vanavond. Het worden gebakken aardappeltjes, met gebakken uitjes en knoflook, weer een lekkere verse salade en voor mij gebakken bacon.

In bed is het warm en we dubben of we de airco aan zullen zetten. We laten hem maar uit en vallen redelijk snel in slaap. Rond een uurtje of 4 wordt het een stuk kouder en trekken we snel een laken over ons heen.


Dinsdag 15 januari 2008: 35 graden en dat voelt goed zolang er een windje staat.

Agonda Beach, Goa, India.

Ondanks het feit dat de Indiërs 3 dagen vrij hebben is het relatief rustig op het strand. Dat wil zeggen aan onze kant. Ik ga even op bezoek bij de andere Overlanders en ondanks het feit dat het pas 14:00 uur is, rollen er al vele totaal bezopen Indiërs over het strand. In delen van India is drank verboden en moet je een pasje hebben om te mogen drinken. Op dokters advies!!! Serieus, geen geintje. Maar in Goa is drank niet verboden. Van heinde en verre komen volle busladingen, op zon- en feestdagen, naar Agonda beach om te feesten. Na een kwart flesje bier zijn de meesten al zo dronken dat ze bijna niet meer lopen kunnen. Anderen die dan nuchter blijven gebruiken de zatlappen als speelobject en de zuipers worden in de zee gegooid, vol gepist en met zand bestrooit. Dat gaat natuurlijk een tijdje goed en dan worden de zuipers agressief. Dit alles speelt zich elke zondag af aan de andere kant van het strand. Aan de kant waar wij staan is het altijd rustig. Soms komen er kleine busjes vol met kinderen maar daarvan hebben we nooit last. Als het donker begint te worden vertrekken ook alle feestgangers weer en keert de rust in Agonda terug.

Ik hoor van Eugen dat hij zijn bril is verloren in de branding en ik ga even Susan, 2 duikbrillen en een touw halen. We gaan opsporen en bergen. Door de heftige golven valt het niet mee. We zoeken met zijn 4en een uurtje en geven dan op. Het wordt eb en het water stroomt richting de grote open zee en neemt alles mee de diepte in.
We spreken af om over 2 uurtjes gezellig met zijn viertjes weer bij Sea Rock te gaan eten en eindelijk na een uurtje zijn we terug bij de camper. We kwamen namelijk weer langs al de andere Overlanders en dan moet je natuurlijk weer kletsen.

Ik ga daarna in de camper nog even programmeren en maak vandaag een Thais keyboard om thaise tekens in te kunnen geven. Ik had gisteren nog een Thaise karakterset gedownload van het internet, en samen met dit door mij gemaakte software keyboard kan ik nu Thaise tekst typen. Dan is het tijd om te gaan douchen en net als we klaar zijn, staan Eugen en Monique al voor de deur. Elke keer is het weer super gezellig en de tijd vliegt. We rekenen 6,5 euro af en lopen dan nog even met hun mee naar hun deel van het strand.

We hebben een grote lamp bij en als we die over het strand laten schijnen, komen de honden spelen met de krabben. Ze vliegen achter de super snelle krabben aan en proberen ze op hun rug te gooien. Af en toe hoor je wat gejammer van de honden, als ze in contact komen met de scherpe scharen van de krabben. Bij hun strand aangekomen kijken en zoeken we of Eugens bril ondertussen is aangespoeld. Na een kwartiertje geven we weer op en staan Eugen en Monique erop dat we nog een glaasje drinken bij hun. Het wordt een Bacardi cola en Susan en ik drinken die samen op. We zijn niet echt zuipers, maar zo af en toe een glaasje is wel lekker.
Het is al weer laat als we terug lopen naar de camper en na het kijken van een filmpje in bed vallen we in slaap.


Woensdag 16 januari 2008: 35 graden

Agonda Beach, Goa, India.

We liggen nog in bed als de bakker om 08.45u al voor de deur staat. Susan vliegt het bed uit, schiet snel wat kleren aan en gaat kijken wat voor lekkers hij vandaag weer bij zich heeft. Vandaag wordt het een baguette, een plak vanille cake en een plak bananen cake. De bakker weet ook niet wat hij wil, de laatste week is hij niet voor 10.00u bij ons geweest en nu is hij er al voor negenen. Aan de andere kant wel heel fijn, want nu hebben wij de eerste keuze en sowieso brood. Elke keer als hij eerst bij de andere Overlanders langs gaat, vissen wij achter het net. Nu hebben wij tenminste nog alle keuze.

Susan bakt een lekker eitje en probeert Masala thee te maken. Gisteren heeft ze dat ook al geprobeerd. We dachten namelijk een pakje Masala thee gekocht te hebben. Ze kookte netjes water en doet in beide kommen een schepje van het poeder. Het had nog steeds een waterige kleur en toen we het dronken was het ontzettend pittig. Dit kan dus niet kloppen. Van de gebruiksaanwijzing wordt je niet veel wijzer en dus maar even gekeken wat er aan ingrediënten in het pakje zit. Blijken er dus alleen maar de kruiden in te zitten en moet je dus zelf eerst gewone thee maken, er melk en suiker in doen en vervolgens de Masala kruiden. Ze heeft het nog redelijk kunnen redden, maar nu willen we toch echt eens de echte Masala thee drinken, dus de volgende poging.

Het ontbijtje op bed is weer lekker met een eitje, pindakaas, jam en cake. Nu kan ik er weer even tegen en heb ik voldoende energie om mijn programma en met de Thaise cursus verder te gaan. Na een paar uurtjes hebben we bezoek van 2 Schotten, John en Allen, zij trekken als backpacker door India heen. Ze hebben zelf ook een camper en vroegen zich af hoe wij hier gekomen zijn. Met een echte camper haal je het niet tot hier, maar met een zelfgebouwde camper redt vrijwel iedereen het wel. De normale campers zijn gewoon niet bestand tegen de ontzettend slechte wegen en je hebt gewoon een degelijker vervoersmiddel nodig. We kennen verhalen van Overlanders die het met een gewone camper hebben geprobeerd. Het resultaat was dat het chassis finaal doormidden gebroken was. Ook alle kastjes vallen van ellende uit elkaar, want ook deze zijn niet geschikt om zware dingen in te stoppen, zeker niet als alles ook nog door de kastjes heen en weer wordt geslingerd. Wij hebben alleen de deurtjes gebruikt uit een 2005 schade caravan. Maar tijdens de rit heb ik alle kastdeurtjes al moeten voorzien van een slot. Elke keer na een wilde rit lag heel de vloer vol met potten, pannen, bestek, etenswaren en zelf de printer en scanner waren uit een kastje gevallen, overigens gelukkig zonder schade, op 2 plastic schaaltjes en 4 diepe plastic borden na.

Om tot hier te komen is 4 wielaandrijving niet echt noodzakelijk. Zolang je niet offroad gaat en Afrika overslaat kun je met een omgebouwd busje het zeker halen tot hier. Laos wordt een iets groter probleem, de wegen bestaan daar grotendeels uit zand en als er dan een paar druppels water gaan vallen is het over met de pret. Wij hebben de 4x4 maar een keer of 5 nodig gehad. Echter de lage gearing is wel een grote noodzaak en zonder zouden wij, door de wegen die wij gekozen hebben, het niet hebben gehaald. Met name op steile hellingen waar je moet steken om de haarspeld bochten door te komen. Of waar je op een helling stil moet staan om andere weggebruikers te laten passeren, of wachten tot je erdoor kunt omdat de wegen te smal zijn. We zitten gezellig tot 16.30u te kletsen en nemen dan afscheid van elkaar.

Susan treft weer de voorbereidingen voor het eten en ik loop ondertussen even naar de andere Overlanders. Vandaag hebben we aardappelpuree met een lekker biefstukje en een lekkere salade. Onder het eten kijken we een filmpje en dan is de afwas aan de buurt. Ik baal daar altijd enorm van. Ook al doen we bijna niets heel de dag, heb ik een broertje dood aan de afwas. Gelukkig is het maar 5 minuten en daarna even lekker afkoelen onder de douche en dan mijn brand wondje verzorgen. Het geneest langzaam maar netjes. De wond was ongeveer anderhalve centimeter in het rond en is nu gereduceerd tot een korstje van een millimeter of 6.

Om het korstje heen is het tere velletje natuurlijk helemaal rosé maar over een paar dagen kan ik weer de zee in en is de wond helemaal dicht. Ook hebben we af en toe een muggenbult die maar niet wil genezen. We hebben nu een lokale zalf gekocht en die doet wonderen. De wondjes genezen bijna zonder litteken en jeuken ook niet meer.

Hier nog wat dingen waar je bij de bouw op moet letten:

Koeling en ventilatie:
Zorg dat je enkele ventilators in de wanden van je slaapkamer maakt, bijvoorbeeld 2 zuigende ventilatoren zo hoog mogelijk in de kamer en 2 blazende zo laag mogelijk.
Monteer aan de buitenkant een goed rooster om muskieten en regen buiten te houden en aan de binnenkant net voor de blazende ventilatoren een goed stof filter. Je kunt natuurlijk ook alleen 2 blazende ventilatoren maken en boven in de slaapkamer een rooster zodat de warme lucht ook de mogelijkheid heeft om de kamer te verlaten. Het stof filter is echt super belangrijk. Je kunt bijvoorbeeld een stoffilter van een luchtreiniger nemen.

Je kunt de ventilatoren ook aan de binnenkant, in een hoekje, tegen het frame van de raam maken. De raam moet dan openstaan maar je hebt geen roosters nodig en extra gaten in je wand. Een dakluik met fan is nog beter, maar doordat ons hele dak vol ligt met zonnepanelen was dit niet mogelijk. Zonder ventilatie kun je slapen vergeten, het koelt te langzaam af en vaak is het bed gemaakt op het hoogste punt van de camper, waar het altijd het warmst is.

Wij hebben in Nepal in de garage, waar ook alle laders en warmte producerende elektronica zit, een 30 cm grote 230volt ventilator ingebouwd. Dit is echt een aanrader. Alle hitte wordt zo lekker naar buiten gezogen en de temperatuur is nu binnen veel lager. Omdat wij slapen boven de garage werd het altijd mega heet in de auto en dat is nu over. Als het vroeger binnen 28 graden was dan was het in de garage minstens 38 en onder de vloer zelfs nog warmer. Nu zuigt hij de lucht onder de vloer en uit de garage vandaan en is het verschil nog maar een graadje of 5. De warmte trok in de nacht heel langzaam door de matrassen en ondanks dat het buiten afkoelde tot een graadje of 25 werd het binnen alleen maar warmer.

Montage:
Alles wat je monteert in je camper moet je schroeven en lijmen. Alleen schroeven is niet genoeg en alles zal uit elkaar vallen. Het heeft me een kapitaal aan sikaflex 52 gekocht maar alles blijft netjes op zijn plaats hangen.

Water:
Monteer een pomp tussen de vulopening en de water tank, want de druk, van de waterleiding, is erg laag in de meeste landen. Als dan de vulaansluiting ook nog een meter of 2 boven de grond zit heb je al 0,2 bar extra nodig en komt er helemaal geen water meer uit de kraan. Wij vulden zonder pomp in Turkije met 3 liter per minuut. Dat wil dus zeggen 300 liter duurt dan ander half uur!!! Met de pomp aangesloten op dezelfde kraan ging het ineens met 14 liter per minuut en duurde het nog maar ongeveer 20 minuten. Zorg wel dat je geen platte slang, die heel klein oprolt op zijn haspel en dus weinig ruimte in neemt, gebruikt. Deze slang is perfect voor druk leidingen maar de pomp zuigt de slang dicht en dan komt er geen water door. Een meter of 30 slang is genoeg om bijna overal water te krijgen.

Monteer een goed sediment filter na de pomp, dit om zand en rommel uit je tank te houden. Voor de pomp hebben wij nog een grof filter zitten zodat de pomp niet vastloopt door eventuele rommel.

Neem een paar 20 liter jerrycans mee, soms moet je namelijk water uit een put halen en kun je daar alleen te voet komen. Buiten de jerrycans heb je nog een emmer en touw nodig, ook al kun je langs de put parkeren, de pomp zal het nooit voor elkaar krijgen om het water van zo diep aan te zuigen.

Bij ons gaat het water bij binnenkomst door de volgende filters. Als eerste passeert het een grof filter wat op de pomp is geschroefd. Daarna komt er achter de pomp een groot sediment filter. Intern is dit gemaakt van een soort opgerolde wol en dit moet ik elke 3 maanden vervangen. Het filter moet na de pomp omdat het een paar bar druk nodig heeft om het water er doorheen te persen. Dan komt het water in de 285 liter tank. Om dit water schoon te houden en om te zorgen dat er geen beestjes gaan groeien in de tank gebruiken we 2b-Sure. Dit is een systeem wat door middel van een sensor en stroom de zouten in het water omzet in chloor. Na inschakeling is het systeem 5 uur bezig om het water te reinigen. De uitgang van de tank gaat naar de drukpomp waarachter een groot aktief koolfilter zit. Dit filter haalt de chloor smaak en lucht uit het water, en moet elke 5000 liter worden vervangen.

Het water wat hier uit komt wordt gebruikt voor alle water aansluitingen. Omdat wij altijd ons water, uit de tank, drinken hebben wij van dometic nog een extra water filter gekocht wat middels een sediment/koolfilter en een UV lamp de laatste restjes onreinheden en zooi uit het water haalt. Dit water gaat naar een apart kraantje en wordt gebruikt om elke dag een liter of 5 (schoon) drinkwater te tappen. Je drinkt gemiddeld ongeveer 2 a 3 liter water per persoon per dag, dus dat is ongeveer 800 liter water per jaar. Ga je bijvoorbeeld, net als wij, 5 jaar dan moet je dus 4000 liter drinkwater kopen!! Soms betaal je 30 eurocent per liter, maar we hebben ook al 65 cent betaald.
Al we een gemiddelde aannemen van 35 eurocent kost het je dus 1200 euro. Voor dat geld kun je heel wat filters kopen, en heb je altijd schoon water bij de hand. 
 
Geneesmiddelen:
Veel van de middeltjes die men hier koopt zijn nep en daarom is het slim om van thuis alles mee te nemen. Wij gebruiken geen malaria middel, maar wachten af tot we het krijgen. Elke dokter die hier een microscoop heeft, kan door middel van een druppel bloed uit je vinger zien of je malaria hebt, indien je positief bent, kan je meteen je noodmedicatie ( malarone) innemen. Als je jaren door de wereld trekt is het bijna onmogelijk om heel de tijd het vergif ( malaria profylaxe) te slikken. Als je koorts krijgt, een grieperig gevoel en pijn in je gewrichten moet je direct een arts raadplegen. Als je er snel bij bent verdwijnt de malaria geheel uit je lichaam. Als je beter bent kun je nog een keer bloed laten prikken en laten kijken of je lever schoon is en malaria vrij. Als de malaria uit je bloed is, kan het nog steeds sluimerend in je lever aanwezig zijn. Maar ook hier is het met de juiste middelen goed te verwijderen.

Dit is onze manier van het omgaan met malaria en we schrijven dit alleen om aan te geven dat er meerdere methoden zijn om met malaria om te gaan. Niet om jullie te adviseren om dit ook op deze wijze te doen. Niemand van de Overlanders gebruikt Malaria profylaxe. En natuurlijk zijn er verschillende ziek geworden. Allemaal zijn ze hersteld en het enige advies is, ga zo snel mogelijk naar een arts om je bloed te laten testen, als je denkt malaria te hebben.

Ik heb namelijk ook gehoord dat indien een malaria mug een toerist bijt, die malaria profylaxe heeft genomen, de mug resistentie opbouwt tegen het medicijn. Als dan de lokale bevolking wordt gestoken is er geen medicijn meer om hen te genezen. Ook dat is voor ons een reden om het medicijn alleen in nood te gebruiken. Ik heb vroeger ook veel problemen gehad na het nemen van het malaria medicijn Lariam. Ik kwam terug van de vakantie en had ineens concentratie verlies, altijd moe, slapeloosheid enz dit heeft jaren geduurd en ik dacht in eerste instantie dat het de jetlag was, maar dat die jaren zou duren??? Op tv zag ik jaren later een programma over militairen die uitgezonden waren naar de tropen en Lariam hadden gehad. Zij hadden allemaal de zelfde symptomen als ik. Toeval??? We hebben hier een Duitse dokter getroffen die ook al jaren onderweg is en hij heeft dezelfde mening over hoe om te gaan met Malaria.

Neem een antibiotica crème mee voor het insmeren van kleine wondjes en muggenbulten omdat alles hier meteen gaat ontsteken. Ook Medicasol een crème om littekens te voorkomen is een aanrader. Ik weet niet meer wat exact de naam was, maar kon me dit nog herinneren van vroeger.

Diversen:
1)
Zorg dat je van een stuk pvc pijp ( 2,5 meter lang) een gereedschap maakt om laaghangende kabels omhoog te houden. Wij hadden er een bij ons en die hebben we zo af en toe nodig om onder de laaghangende (stroom)kabels door te komen. Ik had er een gemaakt van een stuk pvc buis ( 50mm) waarop ik een dakgoot afvoer had gelijmd. In deze pijp heb ik nog een iets smaller pijp gestoken waarmee ik de buis langer kan maken. Achteraf blijkt een buis van 2,5 meter genoeg omdat je zelf ook nog een bepaalde lengte hebt en de kabels met gemak tot meer dan 4 meter omhoog kunt tillen. Pvc isoleert super en dat heb je echt nodig!!! Je kunt hem ook van aluminium maken en dan een mooie breakdancing act uitvoeren voor de lokale bevolking, of meer electric boogie!!

2)
Wij hebben in een automaterialen zaak een soort oprol gordijntjes gekocht. Je kunt er doorheenkijken maar het dempt de zon behoorlijk. Met een paar zuignappen monteer je die op de zijruiten en als de zon dan laag staat wordt het veel minder warm in de cabine.

3)
Monteer geen zandplaten aan de (rechter)zijkant van je truck. In India rijden ze als gekken en door de kamikaze inhaalmanoeuvres zijn er al menig gaten in de auto gekomen. We hebben al diverse Overlanders gesproken waarbij de zandplaten kompleet van de auto zijn gerukt door een eikel die inhaalde op het moment dat het niet kon. Het resultaat was 2 grote gaten in de zijkant van de truck, omdat de platen met grof geweld van de truck waren getrokken.

4)
Zorg ervoor dat bij alle apparaten die werken op diesel je klepjes in de dieselleiding maakt die het teruglopen van de diesel voorkomen. Door het gerammel van de slechte wegen loopt de diesel terug in de tank en komt er lucht in je leidingen. Zeker onze Webasto dieselkookplaat heeft daar last van. Hij werkt super, maar na een wilde rit kost het me elke keer een uur om hem aan het werken te krijgen. Elke keer als hij ingeschakeld wordt pompt hij even diesel en schakelt dan uit, je moet dan een 5 minuten wachten alvorens hij weer in te schakelen is en dat proces moet je soms wel 20 keer herhalen, tot de leiding weer vol diesel zit. Een klein klepje is genoeg om dit probleem op te lossen. ( hebben we natuurlijk niet bij ons). Heb je een kookplaat met een knopje om hem hoog in de bergen te kunnen gebruiken (webasto) dan kun je hem probleemloos tot 5300 meter gebruiken. Een walis diesel kookplaat ( zonder berg knopje) , die gemaakt is voor een schip, is niet echt aan te raden. Die brander zal, indien je hem aan het werken krijgt in de bergen, erg roeten en de levensduur wordt enorm verkort. Onze Webasto ceramische diesel kookplaat werkt super, zelfs op 5300 meter hoogte, zonder stank en rook.

Wil je de dieselverwarming ook kunnen gebruiken bij extreem lage temperaturen moet je, net als wij, een kleine extra diesel tank binnen in de auto monteren. Je pomp daar met een pompje, uit de grote tank, diesel in en die is dan altijd op temperatuur. Als het dan koud wordt en de diesel gaat vlokken heb je daar in je kleine tankje geen last van, omdat die binnen op kamer temperatuur zit.

Stroomvoorziening:

1)
De meeste Overlanders besparen op de elektra in hun auto. Bijna iedereen heeft problemen met hun (zonne)energie en moeten bijna elke dag een generator laten lopen. Een 200 watt paneel is net genoeg voor de kleinere compressorkoelkast en heeft misschien nog wat over voor een klein lampje en voor een uurtje laptop gebruik. Zorg ervoor dat de Dynamo van de auto middels een laadstroomverdeler is gekoppeld aan de start en huis accu’s.


Hou er ook rekening mee dat de goedkopere laadstroomverdelers een spanningsverlies hebben van 0,3 to 0,7 volt en dat, indien men geen verdere actie onderneemt, de accu’s nooit helemaal vol geladen worden. Er zijn verdelers die met een relais of nog beter FETS werken. Deze hebben geen spanningsverlies en de FET ( field effect transistor) variant heeft de voorkeur, omdat deze langer mee gaat. En vaak nog wat leuke mogelijkheden heeft. Je kunt vaak met een knopje de twee accu’s koppelen en indien je start accu leeg is starten met je huis accu’s. Zorg voor voldoende accu capaciteit en ontlaat de accu’s nooit meer dan 30% per keer!!!!Met 30% ontlading gaan de ( semi tractie of AGM ) accu’s ongeveer 5 jaar mee. Ontlaad je veel dieper dan wordt de levensduur ineens een heel stuk korter en kunnen ze al na 1 jaar de geest geven. Stel ook de laders in op het juiste accu type. Een verkeerde instelling kan er voor zorgen dat de accu’s niet volledig worden geladen of de accu’s in een paar weken slopen!

De (bulk) spanning van de lader kan enorm variëren, afhankelijk van de instelling. Een semitractie of agm accu heeft een veel hogere laadspanning dan een gewone loodaccu.  Het is beter om 400 watt aan panelen op je dak te leggen in combinatie met een goede MPP of MPPT regelaar. Deze iets duurdere regelaar geeeft je 30% meer rendement uit je panelen. Een 400 watt panel in combinatie met een mppt regelaar, kan ongeveer 150 amp/uur in je accu’s pompen per dag. Dus zou je bij 12 volt 400 amp/uur accu’s moeten hebben. Hierbij heb ik rekening gehouden met de 30% ontlading van je accu’s. Centurion heeft de x-celler accu die is 230 amp/uur en met twee van deze accu’s heb je energie genoeg. Wij hebben er 6 aan boord en 1350 watt aan zonne-energie maar dit is alleen nodig als je ook nog je airco wil laten werken op zonne-energie. Houdt wel rekening met het gewicht, een 230 amp/uur accu weegt 75 kg!!

Wil je weten hoeveel vermogen je panels per dag opwekken kun je er van uitgaan dat dit op een winterdag, met een onbewolkte hemel je het vermogen van je panel kunt vermenigvuldigen met 3. Dus een 400 watt panel levert ongeveer 3x400=1200 watt. Bij 12 volt is dit ongeveer 100 amp/uur. In de zomer als de zon lekker hoog staat is dit ongeveer een factor 6. Dus je 400 watt panel levert dan 6x400=2400 watt (per dag). Bij 12 volt is dit dus 200amp/uur. Je moet natuurlijk wel over voldoende accu’s beschikken om dit vermogen op te kunnen slaan. En tijdens een bewolkte dag komt er bijna niets of zelfs helemaal niets uit je panelen.

Resume:
Voor elk 200 watt aan panels moet je 200 amp/uur bij 12 volt of 100 amp/uur bij 24 volt aan accu’s hebben. Zet je twee 12 volt 100 ampere accu’s in serie om 24 volt te maken blijft het 100 amp/uur!!! Zet je accu’s parallel kun je het aantal ampere uur van elke accu optellen. Willen jullie meer weten, bv hoe bereken ik de benodigde accu capaciteit en het zonnepaneel vermogen wat ik nodig heb, zet dan deze vraag in het gastenboek. Ik zal dan een mooie formule maken voor de niet elektrisch begaafde die hun energie voorziening op orde willen hebben.

Hou er rekening mee dat een goedkope generator veel brandstof slurpt en dat een goede zonne-energie voorziening zich zelf terugbetaald. Er zijn hier mensen die elke dag een liter of 3 benzine verbruiken om hun energie op te wekken. Dit is 1000 euro per jaar!! Voor dat bedrag kan men een goed paneel en dito lader extra aanschaffen. Dus na een jaar heb je het al terugverdiend. En dan denk je natuurlijk “als ik rijd laadt de auto de accu’s toch gratis op” Nou geloof me, de auto verbruikt meer diesel als hij meer power moet leveren. Elke KiloWatt extra vermogen kost brandstof. Misschien niet zo veel als een generator, maar laat het dan 3 jaar kosten om je investering terug te verdienen. Voor de ongelovigen onder jullie een voorbeeldje, de airco in een auto gebruikt ongeveer 3 tot 5 kW, bij de gemiddelde auto kost het 10% meer aan brandstof als je hem inschakelt.

Zo dit waren weer wat tips, willen jullie meer weten kun je altijd een mailtje sturen of de vraag in het gastenboek stellen.


Donderdag 17 januari 2008: 35 graden net als elke dag, in de nacht, na 03:00 uur 21 graden.

Agonda Beach, Goa, India.

Net als elke dag pak ik na het wakker worden mijn Thaise leerboek en blijf in bed liggen om te leren. Elke dag probeer ik 30 minuten uit het boek te leren en dan nog een of twee keer per dag een half uurtje met de computer. Elke dag gaat het een beetje beter. Ik kan al een beetje lezen zolang ik er de twee bladzijden met Thaise letters bij houd. Ik kan de woorden dan lezen maar weet nog niet wat de juiste toon is. Maar het begin is gemaakt.

Nu denken jullie natuurlijk, met de vertaling van de letters bij de hand is er geen kunst aan..... Nou ik kan jullie verzekeren dat dit niet zo is. Soms vormen meerdere Thaise letters een bepaalde klinker en die kan voor of achter de medeklinker komen te staan Sommige klinkers kunnen dus in het Thais voor een medeklinker worden geschreven maar in de vertaling achter de medeklinker horen te staan. Lekker makkelijk hè!!

Er kan bijvoorbeeld bij en letterlijke vertaling ”ap” staan, maar moet het in uitgesproken worden als “pa’ het is dus een beetje puzzelen. Soms heb je een geschreven letter die de ene keer een “a of o” is en de andere keer niet wordt uitgesproken maar alleen dient om de toon van een woord te veranderen. Daar komt nog bij dat alle woorden zonder spaties aan elkaar worden geschreven. Susan smeert ondertussen het brood en ik word weer verwend met een ontbijtje op bed!!!

Rond een uurtje of half 11 wordt het te warm in de slaapkamer en na een ochtend wasbeurt gaan we even aan de andere kant van het strand kijken. Het is maar een klein stukje en we strijken neer bij Hubert en Anna-Laura en daarna nog even bij Eugen en Monique. De dagen vliegen echt voorbij en zo langzaam als ze gingen toen we nog thuis aan het werk waren, zo snel zijn ze hier om. Als we na meerdere gezellige uurtjes weer terugkomen bij de camper, ga ik eens proberen om via Bluetooth mijn satelliet internetunit te koppelen aan de laptop. Dit is makkelijk, want dan kan ik hem gewoon op het dak van de truck zetten en binnen zonder kabels internetten. Het werkt slecht en ik zie slechts een keer kans om een email binnen te halen.

Ik moet mijn virus scanner weer eens updaten en was daarvoor naar het internetcafé gelopen, echter internet werkt zo traag dat Windows vertelde dat de 6Mb wel 5 uur ging duren. Toen heb ik maar even een mailtje gestuurd naar 2-connect-it, de leverancier van mijn satelliet unit, om te vragen hoeveel dataverkeer ik nog over heb. Ik koop elke maand volgens mijn contract 10 Mb dataverkeer en al wat ik daarvan overhoud kan ik een jaar bewaren. Ik heb 84 mb opgespaard, mede doordat we alleen maar mails hoeven te versturen naar onze webmaster Wim en hij zet dan alles in de site, verder gaan we af en toe naar een internetcafé of koppelen aan een onbeveiligd wifi netwerk met onze externe antenne, echter dat is ons na Turkije niet meer gelukt.

Vandaag doe ik het dan maar gewoon via de satelliet unit, aangezien ik nog voldoende dataverkeer over heb en het na een jaar toch vervalt. Met de satelliet unit gaat het wel even wat sneller, met 20Kb per seconde is het in 2 minuten gebeurd. Dat is nog al een verschil met de 5 uur in het internetcafé. Het is een genot om bijna net zo snel te werken als thuis. De satelliet unit werkt echt super. Het enige minpuntje is de prijs van de unit (2800 euro) en de maandelijkse kosten van 59 euro per maand ( incl. BTW). Doordat de Dollar nu erg laag staat is het maandbedrag van 69 naar 59 euro gegaan en dat is wel lekker.

Ondanks de 59 euro per maand zouden wij de satelliet unit, als we het opnieuw moesten doen, weer aanschaffen. We hebben nu de mogelijkheid om elke dag onze mail te checken en regelmatig een update van onze reis naar Wim te sturen, zodat onze website redelijk up to date blijft. Niet dat we dat elke dag doen. We verzenden de update elke 3 dagen en checken dan ook meteen de mail. Als we belangrijke mails verwachten doen we wel elke dag. Surfen over het internet moeten we wel in het internetcafé doen, want dat kost zo ontzettend veel dataverkeer, dat dat dus al heel snel onbetaalbaar wordt. Ik probeer nog een paar keer om te koppelen via bluetooth en sluit dan toch maar weer de kabel aan. Het werkt soms perfect en dan ineens is het over. Je moet dan de satelliet unit helemaal uitschakelen om hem weer aan de praat te krijgen. Misschien dat de drivers in Windows problemen geven.

Dan is het weer tijd voor onze boodschappen. We lopen samen over het mooie witte strand richting het dorpje en stoppen het eerst bij de groenteboer. We kopen voor 40 eurocent, 1 kg rode uien, 2 paprika’s en wat chili pepers. Wat een mooie prijzen hè! Als je in Nederland voor deze prijzen inkopen kon doen hadden zelfs de mensen met een bijstands uitkering ineens geld genoeg. Dan nog even naar een klein supermarktje (een gewoon winkeltje van 3m bij 4m) voor eieren, thee, fris en waspoeder voor de wasmachine en als laatste lopen we wat winkeltjes binnen voor suiker. Suiker in een pak kennen ze hier niet en na in meerdere winkels gevraagd te hebben, vinden we eindelijk suiker. De man vraagt hoeveel we moeten hebben, en we zeggen 1 pak. Hij blijft dezelfde vraag stellen en achteraf blijkt dat de suiker hier uit een 50 kg zak komt. We vragen dan maar om een kilo en op de ouderwetse manier, met een balans, wordt het afgewogen. Voor de moderne mensen onder jullie een balans is een weegschaal met 2 bakjes. Aan de ene kant wordt een gewicht gelegd en aan de andere kant de suiker. Zodra de suiker lager hangt dan het gewicht weet je dat de suiker het juiste gewicht heeft. Het is een perfecte manier van wegen en de weegschaal gaat nooit kapot.

We lopen door het dorpje terug naar de camper en ik zweet me kapot. Zweten hebben we al een tijdje niet meer gedaan, maar vandaag is het bijna windstil, vochtig en extreem warm. Ook de rugzak waarmee we onze boodschappen vervoeren doet niet echt goed. Het water loopt met straaltjes over mijn rug. Thuis aangekomen ga ik verder met het invoeren van Thaise woorden en hun vertaling in mijn computerprogramma. Susan is ondertussen bezig met koken en snijdt er lustig op los. Ik marineer het vlees en Susan bakt, braad en kokkerelt, om weer een heerlijke maaltijd te maken. We eten vandaag bief met basilicum, rijst met ei, en groenten met oestersaus en cashewnoten. We hebben nog steeds een 1,5 kg bief in de vriezer, die we gekocht hebben in Nepal en smullen daar elke keer weer van. Tijdens het eten kijken we weer een leuk filmpje en daarna is het tijd om te gaan slapen. Het is vandaag ook binnen warm en even twijfelen we of we de airco aan zullen zetten. We openen alle ramen en dan steekt de wind ineens op en koelt het snel af tot een heerlijke 27 graden.


Vrijdag 18 januari 2008: 35 graden en een lekker windje.

Agonda Beach Goa, India.

De bakker is weer eens lekker vroeg en heeft een ruime keuze. We zijn de eerste die hij bezoekt en dat is wel lekker. Vaak komt hij hier als laatste en hebben we alleen de overblijfseltjes van de dag. Het is dan een soort soep van de dag, ofwel moet je nemen wat er nog over is of je hebt niks. Ik leer nog een uurtje Thai in mijn bedje en Susan maakt voor mij zoals elke morgen weer een lekker ontbijtje op bed. Tijdens het ontbijt leert Susan haar Spaans. Ik had trouwens een paar dagen geleden, in het internetcafé gekeken hoeveel mensen onze site hebben bezocht. 120.000 hits hebben we sinds 31 maart en elke dag kijken er tussen de 300 en 400 mensen. Ik weet dat de verhalen nu iets minder interessant zijn, omdat we niet rijden, maar we proberen toch de site levendig te houden. Het aantal bezoekers is iets gestegen de laatste maanden en zolang er bezoekers zijn zullen we doorgaan met updates zoals we altijd hebben gedaan. Foto’s plaatsen is wel een probleem. We kunnen niet elke dag dezelfde foto’s plaatsen en dus zie je de laatste weken maar af en toe een foto voorbijkomen. Als we weer gaan rijden maken we dat wel goed. We proberen elke dag ongeveer tien foto’s te plaatsen, maar dan moet er wel wat te fotograferen zijn. Over een week of 3 gaan we weer rijden en komen de verslagen, net als vroeger, weer vol te staan met mooie foto’s.

Om 11.00u maken we ons klaar om even naar Siegfried en Tina te wandelen voor zijn verjaardag en net als we de deur sluiten komen een Canadees en een Nieuw Zeelander bij ons aan. We staan echt uren te buurten en er voegt zich bij het gesprek ook nog een Fransman. Het is ontzettend gezellig, maar om 13.00u nemen we toch echt afscheid, want we moeten naar de jarige job. Jammer genoeg staat hun campertje helemaal aan het einde en passeren we dus alle andere Overlanders eerst. Dat houdt dus in dat we eindelijk om 14.30u bij hun aankomen. Ach ja dat kan de pret niet drukken. Eugen en Monique arriveren er ook net en we kletsen gezellig. Na een uurtje nemen we afscheid en dan zien we mekaar tegen een uur of zeven, dan gaan we met zijn allen lekker eten bij The Sea Rock en natuurlijk een drankje drinken op de jarige.

Terug in onze camper wil Susan lekker buiten Spaans leren, maar aangezien de zon nu al redelijk laag staat is er geen schaduw meer onder de luifel. Nu zijn we natuurlijk niet meteen voor een gat te vangen en we spannen een groot laken. Zo kan Susan heerlijk buiten leren en heb ik binnen lekker al de ruimte om te rommelen. Ik vind nog een cd die vol staat met programma’s voor windows mobile, ofwel voor mijn telefoon. Ik installeer een stuk of tien mooie spelletjes en vind zelfs een vertaalprogramma voor mijn telefoon met Engels, Nederlands, Duits, Frans, Spaans, Italiaans en Portugees. Helaas geen Thai en dat is jammer. Het zou handig zijn, als ik even niet op het juiste woord kan komen, ik dat op kan zoeken in mijn telefoon. Ik heb ook geen programmeer software bij me voor windows cd of windows mobile en kan dus zelf niets maken. Misschien vind ik wel een goedkoop vertaal computertje in Thailand, wat ik in mijn zak mee kan nemen.

Om 18.00u komen Eugen, Monique en Siegfried al bij ons langs en daar verschieten we beiden van. Ze vertellen ons dat zij alvast die kant uit gaan, want Monique heeft gigantische honger en wil dan alvast een voorgerechtje nemen. En Tina is toch nog niet klaar, dus als we die tegen een uur of zeven oppikken met de Quad, vanwege haar gipsbeen, dan hebben wij nu ook nog ruim de tijd om ons klaar te maken voor het eten. Susan wil haar les Spaans nog even af maken, dus spring ik als eerste onder de douche en pik Tina alvast op terwijl Susan ondertussen dan vlug even douchet en zich klaar maakt. Ik rijd met Tina terug naar de camper en daar neemt Susan het stuur over. Samen met Anne-Laura en Hubert ga ik dan verder te voet naar het restaurant en als we daar aankomen zitten ze al allemaal lekker aan een drankje. Het is weer een Duits avondje, alle 4 de andere stellen komen uit Duitsland en ons Duits is daardoor ook weer redelijk op niveau. We spreken Duits nu bijna net zo gemakkelijk als Nederlands en hebben ook geen moeite meer om ineens om te schakelen naar Engels. Als we straks thuis komen spreken we Nederlands, Duits, Thais, Spaans en hopelijk ook nog Portugees.

Ik denk dat ik het Spaans en Portugees snel onder de knie ga krijgen. Zodra we Azië verlaten begin ik met leren en als ik de lessen zo door kijk lijken het geen moeilijke talen. Rond 22:00 brengt Susan Tina met de Quad naar hun camper en gaan we lekker naar bed om nog een filmpje te kijken. De film is niet veel bijzonders en het kost ons moeite om onze ogen open te houden tot het einde.


Zaterdag 19 januari 2008: 35 graden en een zwak windje.

Agonda Beach Goa, India,

Ik heb al een paar dagen geen update meer gemaakt en neem de laptop op schoot in bed om enkele reisverslagen te gaan maken. Het valt ten eerste niet echt mee om te herinneren wat we een dag of twee geleden hebben gedaan. Met wat hulp van Susan komt alles toch nog goed en onder het typen eet ik mijn boterhammen met pindakaas en drink een kopje thee. Het is ondertussen al 11:30 en het is al 29 graden in de slaapkamer. Ik merk ook dat pindakaas en een computer geen vriendjes van elkaar zijn. Ik veeg met mijn vinger over het mousepadje van mijn laptop en ineens gaat de muis freaken. Hij vliegt alle kanten uit en als ik naar de muispad kijk, zit hij vol met bruine shit. Nee, geen echte shit, want mijn maag voelt zich goed, maar echte Indiase pindakaas. Er moet een doekje en water aan te pas komen om hem weer te laten werken.

Als ik klaar ben loop ik even naar het internetcafé en ga eens kijken of ik ergens een update en een Thaise woordenlijst kan vinden voor het programma wat ik op de telefoon heb geïnstalleerd. Vandaag is het niet extreem traag ik vind een Thais vertaal programma voor mijn telefoon en laad een demo van 40 mb in anderhalf uur. Dat valt al niet tegen. Tegelijk zoek ik naar een goedkope vlucht voor Christa en vind er diverse voor 560 euro. Zelf had ze alleen maar dure vluchten gevonden van rond de 1000 euro. Ik stuur haar even een mailtje en loop dan terug naar de camper. Na installatie van het programma blijkt het bijna te doen wat ik graag wil. Alleen is de Thaise vertaling niet geschreven in engels schrift. Ik kan al een beetje lezen, maar hier heb ik weinig aan.

Ik zoek iets wat een Engels, of nog beter, Nederlands woord vertaald in het Thai en dat dan laat zien in het engels. Dus ik typ in ‘ik’ en hij zegt ‘Phom’. Ik heb de tijd en zoek nog wel even verder. Als ik straks Thai moet gaan leren en ik een woordje niet kan vinden is het leuk als ik dat snel even op kan zoeken.

Susan heeft heel de dag Spaans geleerd en heeft er echt zin in. Ze is al bij les 6 en ik ben benieuwd hoe het straks in Zuid Amerika gaat. We lopen samen nog even naar het dorpje om inkopen te doen en met een volle rugzak groenten, bacon, pindakaas en cashewnoten komen we na een uurtje weer terug bij de truck.

Dan is het tijd om de Quad om te bouwen tot Shit Mobiel. Ofwel ik laad de twee volle wc cassettes op de Quad en ga ze samen met Susan even legen op de daarvoor bestemde plaats. Meteen gaan we weer even bij de andere overlanders langs en is het weer snel laat. Susan loopt te voet terug naar de camper en kletst zo nog eventjes bij iedereen en rijd met de Quad.

Terug bij de camper maak ik vervolgens heel de omgeving wakker. Ik open het bagageluik, waar de wc cassettes moeten worden ingestoken, en ben even vergeten dat het alarm aan staat. Dan word ik dus heel snel. De sirene staat luid te schreeuwen, ik krijg natuurlijk in aller ijl de sleutel niet in het slot, dat wekt weer extra veel aandacht en heb ik meteen veel nieuwsgierigen. He, he, eindelijk is het alarm uit. Het is wel een paar voordelen dat het nu afgaat. We weten nu dat het nog steeds werkt en iedereen weet nu ook dat we alarm hebben, dus dat is meteen een extra veiligheid. Als Susan teruggewandeld komt begint ze meteen met koken en ik ga nog even Thai leren. We hebben nog vlees van 2 dagen geleden en de rest wordt vers gemaakt. We kopen ook elke keer maar groenten voor een of twee dagen, want we hebben tijd genoeg om het snel even te gaan halen en het verlept hier ook zo snel. Onder het eten kijken we weer een filmpje en gaan dan naar ons bedje toe.


Zondag 20 januari 2008: 35 graden en van een tot twee bewolkt.

Agonda Beach Goa, India.

Na het wakker worden heeft Susan e-mails geschreven en ben ik even naar het internetcafé gelopen om een mail te versturen naar een bedrijfje in Amerika. Ik zocht software voor mijn telefoon om Engels te vertalen naar het Thais. Dat is wel handig voor straks als ik een bepaald woordje niet weet te vertalen en ik het snel even op kan zoeken.

Om 11 uur komen Tina en Siegfried nog even voorbij om afscheid te nemen. Tina vindt het nog steeds super hier maar Siegfried heeft het hier gezien. Het niets doen heel de dag gaat je niet in de koude kleren zitten. Ze rijden richting Nepal om daar te gaan helpen in een opvang huis voor kinderen. De auto ( een Mazda busje) laten ze daar voor het kindertehuis en vliegen dan, half weg 2008, naar huis terug. We zullen ze missen! Het is altijd super gezellig als we samen met hen, en natuurlijk met Eugen en Monique, naar Sea Rock gaan om te eten of om een afzakkertje te drinken. Tina zit in het gips en had liever nog een paar weken hier gebleven om straks, als het gips er af mag, in de zee wat kunnen oefenen.

Normaal mail ik via de satelliet unit, maar ik heb geen zin in een hoop spam en reclame mails, zodat ik dit soort mails het liefst verstuur via mijn hotmail account. Ik verzend mijn mail en als ik dan ook nog snel even op de site van Casper jansen, www.ctjansen.nl, wil kijken valt de stroom uit en is het internetten afgelopen. Als ik terug naar de camper loop staan daar net Eugen en Monique die even een praatje komen maken en dan ook willen gaan internetten. Helaas voor hen kunnen ze dat vergeten. Stroomuitval is hier aan de orde van de dag en het is vreemd als de stroom een dag niet uitvalt.

Een paar uurtjes later proberen we het nog eens en is er geen enkele computer vrij. Dus gaan we een eindje verder maar even wat drinken. Als we dan terugkomen bij het internetcafé heb ik eigenlijk al geen zin meer en checken Monique en Eugen alleen maar even hun email. Als we terug bij onze camper komen drinken we nog gezellig wat en slachten een ananas die we heerlijk met zijn viertjes oppeuzelen.

We vragen of zij vanavond mee uit gaan eten en dat doen ze dit keer niet, omdat ze nog pastasaus overhebben van gisteren. Dat is zelfs meer dan voldoende en als we willen kunnen we ook gezellig bij hen komen eten. Nou daar hebben we wel oren naar. We hebben er gisteren namelijk bij het boodschappen geen gaten mee gehouden dat het vandaag zondag is en dat de groenteboer gesloten is. Niet dat we honger zouden moeten lijden, we kunnen altijd wel iets in mekaar flansen, maar uit eten is op zo’n moment ook altijd lekker.

Als we rond 18.00u daar aankomen staat alles al klaar. We eten pasta met eigengemaakte saus en hoewel ik normaal geen pasta liefhebber ben smaakt het super lekker. Vers gemaakte saus is een stuk lekkerder dan uit een potje. We zitten samen te genieten van de ondergaande zon en buurten er weer lustig op los.
 



De reden waarom we hier op het strand kunnen staan is de volgende.Bijna 20 jaar geleden is er gestart met de bouw van een groot hotel en de lokale bevolking heeft dit, met succes, weten tegen te houden. De grond waarop we staan was eigendom van het hotel en is nu in beslag genomen door het hooggerechtshof in Delhi. De lokalen willen geen enorm hotel in Agonda, mede doordat het een backpakkers paradijs is. De lokale hutjes zijn bang dat de sfeer verdwijnt en aangezien zij leven van de backpakkers komt het hotel niet echt gelegen.De bewakers van het hotel verdienen een centje bij door 1 euro 50 stageld te vragen, van dat geld gaat ook nog een deel naar de corrupte politie agentjes hier in Agonda en is iedereen weer blij.

De tijd vliegt en het is al snel een uurtje of 10. Vannacht heb ik weinig geslapen, omdat ik wat demo software op mijn telefoon had geïnstalleerd en het ding het aan het einde helemaal niet meer deed. Gelukkig kwam alles nog goed al was het wel 3:00 uur in de nacht voor ik mijn bedje in dook. Om tien uur vielen dus vanavond mijn luiken dicht en zijn we maar richting onze camper gelopen. We hebben afgesproken dat ik overmorgen voor Eugen, Monique, Hubert en Anne-Laura kook. Wat we koken weten we nog niet maar het zal wel iets Thais zijn.


Maandag 21 januari 2008: 35 graden en heel de dag zonnig.

Agonda Beach Goa, India.

Vandaag ga ik aan de truck werken en omdat het rond de middag te heet wordt ga ik vroeg uit mijn bedje. Ik neem niet eens de tijd om te ontbijten want ik wil aan de slag.Als eerste ga ik het gat in de dakrand herstellen. Ik had dit provisorisch hersteld in Kathmandu toen bleek dat bij de eerste regen we binnen natte voeten kregen.

Eerst moest al de oude kit worden verwijderd en alles goed worden schoongemaakt. Ik had van Hubert een plaatje aluminium gekregen en dat ga ik nu over het gat heen maken. Het gat zit in een vervelend hoekje en gelukkig is het een dun plaatje zodat ik dat rond een hoek kan kloppen. Ik Maak het plaatje op maat en moet een stuk aluminium afscherming met de koevoet omhoog buigen om er bij te kunnen. Gelukkig gaat alles voorspoedig en na een half uurtje is alles schoon en spuit ik een grote hoeveelheid kit in het gat en op het plaatje. Ik timmer het plaatje op zijn plaats en zet het aan een kant vast met een popnagel. Dan is het een kwestie van meppen en poppen en na een uurtje is het karwei klaar. Ondertussen is het al behoorlijk heet en de zon staat goed te branden op mijn rug. Susan komt nog even een kop thee brengen, want als ik aan het werk ben heb ik nergens tijd voor.

Dan is het tijd voor karwei twee. Een van de roosters aan de buitenkant van de truck, waar de airco zijn warme lucht door naar buiten blaast mist een klepje. Ik heb nog ergens een nieuw rooster liggen en daar kan ik een klepje uithalen. Maar dan moet je dat ding wel eerst vinden. Ik kijk onder de banken, onder de vloer maar helaas is dat ding spoorloos. Als ik dan nog een keer kijk op de plaats waar ik als eerste gekeken had zie ik ineens wat glimmen. Het is natuurlijk een grote tering zooi, want Adje kan per dag veel arbeid verzetten maar heeft nog minder problemen met het maken van een enorme bende. Als ik in de deuropening ga staan kan ik net bij het rooster. Eigenlijk kan ik beter zeggen, net niet!!. Ik wring me in allerlei bochten maar krijg het klepje niet op zijn plaats. Dan moet de ladder er weer aan te pas komen en het klepje vliegt op zijn plaats. Het vloog eerst een paar keer naar beneden en na een paar keer de trap op en af gekropen te zijn is ook dit karwei weer geklaard. Ik loop naar Eugen en Monique om Polyester te halen. Eugen bood dit aan omdat hij super veel bij zich heeft en het goedje niet oneindig lang te bewaren is.

Een van de bagagebakken, of eigenlijk meer het deurtje, is door een debiele truck chauffeur uit India aan gort gereden en dat gat moet ik dichten met een polyester sapje en een glasvezel matje. Het is een geklieder en buiten de klep zit ik, de tafel en al het gereedschap vol met het goedje. Het resultaat mag er wezen. Het deurtje is misschien niet meer in nieuwe staat maar voldoet weer perfect aan de door ons gestelde eisen. Hij gaat weer open en dicht en is waterdicht, ten minste dat hopen we dan maar.

Susan is al vanaf 08.00u bezig met de was en de binnen kant van de truck. De watertank is compleet leeg dus ze is in totaal zeker 3 uur bezig met water halen. Dat moet namelijk eerst met een emmer uit de put gevist worden dan in kannen gegoten worden en bij de truck moeten ze dan weer leeggezogen worden door de pomp waarna het water in de tank eindigt. Ondertussen hangt ze de was netjes onder de luifel om te drogen en vult ze weer een nieuwe wasmachine, want het beddengoed moet hoognodig ook uitgewassen worden.

Zonder mij zou de was vrij snel droog geweest zijn. Ik zeg zonder mij, want ik dacht even slim te zijn. Ik moest even wachten tot de polyester hard was en ben op het dak gekropen om de zonnepanelen eens goed schoon te maken. Ik spuit met een behoorlijke hoeveelheid water het zand en andere rommel van de panelen en zie beneden Susan ineens een soort regendans doen. Ze roept en kijkt niet echt blij... Het water loopt langs de wanden van de truck en over het zonnescherm. De wind doet de rest en blaast het bruine water tegen de schone was.... Ja daar had ik even geen rekening mee gehouden. De schade valt mee en alleen een paar handdoeken zijn weer aan een wasbeurt toe. De gezelligheid is ineens ongeslagen in een hoop getier over en weer, maar na een kusje is alles weer goed.
 



Dan ga ik de lier eens repareren. Dat ding heeft nog nooit gewerkt en het enige wat hij goed doet is roken en stinken. Er was water in het relais kastje gelopen en een van het relais is verbrand. Ik haal heel het kastje onder de bumper vandaan en demonteer het relais. De ene ziet er nog goed uit, maar de andere is veranderd in een hoopje roest en kool. Hij is dichtgeklonken, maar de kniptang maakt snel een einde aan de verbinding. Alle isolatie is totaal verbrand en dat wordt een heel avontuur om dat te herstellen.

Ik zal jullie de details sparen maar het kost me uren om het relais weer te herstellen. Ik monteer het kastje ook op een betere plaats zodat er geen water meer in kan lopen. Morgen moet ik alleen nog een verlengkabel maken voor de 70mm2 24 volt aansluitdraad, gelukkig heb ik voor deze dikke kabel anp klemmen en een tang bij me zodat dat wel gaat lukken. En dan maar hopen dat hij dan weer werkt.

Er komen nog een paar backpackers een praatje maken en daardoor vergeet ik de tijd. Vanavond gaan we uit eten en als Eugen en Monique langskomen sta ik nog steeds vuil te wezen en ligt overal nog gereedschap wat in de garage moet. Susan is ook nog steeds niet terug. Die is namelijk de eigenaar van het stukje grond waar we op staan mee aan het helpen met het invullen van een belangrijk document in het engels en hij is niet zo ontzettend goed in het engels en schrijven in het engels, dus heeft hij ons om hulp gevraagd. Dit is nu al de tweede keer dat we hem uit de brand helpen en dat hij iets eerder moeten verzinnen voordat hij ons 200 roeppie armer maakte voor de stroomkabel die we mee hebben genomen. We weten dat hij het gewoon in eigen zak heeft gestoken. Het mooie is dat wij nu weer wat achter de hand hebben als hij weer eens ergens over begint te zeuren. Want het is niet bepaald een makkelijk persoon in de omgang.

Ik gooi alles snel in de garage en kom er dan achter dat polyester niet echt gemakkelijk van je handen te verwijderen is. Gelukkig hebben we garagezeep en schuurpapier bij ons en na een kwartiertje ben ik weer spik en span. We lopen naar Sea Rock en bestellen maar snel iets te eten. Heel de dag heb ik niets gegeten omdat ik me de tijd hiervoor niet gunde. Susan heeft wel verschillende keren aangeboden om een boterham voor me te smeren, maar op zo’n moment heb ik nooit honger.

We eten en drinken onze buikjes vol en moeten om tien uur 7 euro afrekenen. Als we bij de camper aankomen staat de truck te huilen. Het klonk meer al janken, want we hadden vals alarm. De infrarood in het leefgedeelte vond dat hij alarm moest geven en dat was de eerste keer. Nu was de vloer nog open en ik denk dat er een koude wind door dat gat is gekomen. Nu maar hopen dat hij er geen gewoonte van maakt om zonder reden alarm te geven.

Ik typ nog even dit verslag en dan gaan we in bed nog een leuk filmpje kijken. Pas om 01.15u gaan onze oogjes dicht.









Copyright © door Een reis rond de wereld Alle Rechten Voorbehouden.

Gepubliceerd op: 2008-01-17 (3146 maal gelezen)

[ Ga terug ]
Content ©
Volg onze reis online, 5 jaar met de DAF de wereld door


PHP-Nuke Copyright © 2005 by Francisco Burzi. This is free software, and you may redistribute it under the GPL. PHP-Nuke comes with absolutely no warranty, for details, see the license.
Pagina Rendering: 0.07 Seconden