Welcome to Een reis rond de wereld

Travel now and work later

Hoofdmenu

Translate to any language, choose your language here above..



Reisverhalen
Wereldreis op datum:
2009

Wereldreis per land:




Favoriete links


Terugblik op.. (pdf)


De camperbouw en de dagelijkse bezigheden


Info & materialen


  
7 t/m 12 januari 2008





Woensdag 7 januari 2008: 35 graden, elke dag lijkt het warmer te worden.

Agonda Beach, Goa, India

Ik installeer vandaag mijn programmeer software (c++ builder 6) weer op de laptop en ga een programma maken om Thai te leren. Na een uurtje of 3 is het af en kan ik de Thaise woorden invoeren. Het is een database waarmee ik een Thai’s woord, samen met zijn tonale uitspraak, de pagina en hoofdstuk in het boek, de plaats op de mp3 speler waar het woord te vinden is en natuurlijk de Nederlandse vertaling. Soms heeft een woord 5 betekenissen en die kun je dus allemaal ingeven. Zoeken kun je op bijna alles, het Thaise woord, een van de Nederlandse vertalingen enz enz. Het maakt het leren een stuk gemakkelijker. Ik voer vast alle woorden van een les of 5 in en natuurlijk moet er nog het een en ander veranderd worden voor ik echt tevreden ben.

Ondertussen laat ik de laptop ook nog een image van de tablet pc, via de externe harddisk unit, op een nieuwe harddisk zetten. De harddisk van de tablet pc is namelijk kapot en moet worden vervangen. Omdat de externe usb harddisk unit usb1 is, duurt het 7 uur voor de image is teruggezet. Maar tijd hebben we meer dan genoeg.

Het kost een behoorlijk stuk denkwerk om via een query de zoekfunctie goed aan het werk te krijgen. Als Nederlandse vertaling kan er bijvoorbeeld “al, reeds, vervolgens” staan en dan is zoeken naar bijvoorbeeld reeds alleen mogelijk met een aangepaste query. Maar goed dat interesseert natuurlijk niemand. Om kort te gaan, zonder boek en met een incomplete help functie is het programmeren na 10 maanden even wennen. Maar aan het einde van de dag werkte alles super en ben ik tevreden. Ik geloof dat je programmeren niet echt vergeet. Een paar weken aanmodderen en ik ben weer op niveau. Of ik straks weer als programmeur aan het werk wil weet ik nog niet. We willen alle twee een job waar we geen stress hebben en als dat resulteert in een veel lager salaris kunnen we daarmee leven.

Door de laptop en de hoge buitentemperatuur wordt het steeds warmer binnen. Rond een uur of 2 sluiten we alle ramen en zetten de airco aan. Omdat de accu’s al vol zijn en de zon nog steeds heftig op de auto schijnt, kan de airco nog een uurtje of 2 draaien op zonne-energie.

Raar eigenlijk dat dezelfde zon die het binnen tropisch maakt voor het zelfde geld alles kan koelen. Rond 16:30 uur is de zon niet meer sterk genoeg om de airco aan de praat te houden. Langzaam gaat er ook wat energie uit de accu’s verloren en omdat we straks de magnetron nog nodig hebben, zetten we de airco maar uit. Het is ondertussen lekker koel geworden en zodra het toch weer warmer wordt kunnen de ramen wel weer open en is de zon weg. Dan horen we weer een auto aankomen rijden en zien we dat we weer nieuwe buren krijgen.

We stonden zo goed als alleen hier, maar ondertussen is het op dit stuk van Agonda even druk als aan de andere kant waar al de andere Overlanders staan. Aan deze kant zijn we de enige Nederlanders en wordt alles gedomineerd door Duitsers. Onze nieuwe buren komen dus ook uit Duitsland en we staan er van versteld hoeveel mensen er uit een busje kunnen komen. Ze zijn hier met een Mercedes bus en uit dat busje komt 5 man. Dat is nog eens krap leven. Maar ze hebben het tot hier gehaald en zullen dat sardientjes gedoe ondertussen wel gewend zijn. Als de Harddisk klaar is, zet ik hem in de tablet pc en die werkt weer ten delen. Natuurlijk zit de originele klacht, van het met blokjes opstarten, er nog steeds in. Als ik op een chip druk is hij goed alleen is die chip niet te benaderen als de kast dicht zit. Maar een uurtje in de koelkast en hij werkt weer. Dat zijn we ondertussen wel gewend.

Eigenlijk doe ik helemaal niets verder en gaan we rond 5 uur even de afwas doen, waarna het tijd is om aan de zware arbeid te beginnen. In de vriezer ligt nog 3 kg biefstuk en dat is tot -20 graden gevroren. Elke keer als we een stuk willen gebruiken moet dat er met een diepvriesmes af worden gezaagd en dat is een hels karwei. Gelukkig lukt het me, na een half uur, en met een lamme arm, er een stuk af te krijgen en dat gaat meteen de magnetron in om te ontdooien. Dan is het een kwestie van klein snijden en marineren en geduldig wachten tot de marinade ( de kruiden, vissaus ) in het vlees zijn getrokken. Susan kookt verder het eten van vandaag en ik heb even rust. Als het eten klaar is smaakt het weer heerlijk en onder het eten kijken we een filmpje. Na het eten, en de film, is het al weer redelijk laat en tijd om naar bed te gaan.


Dinsdag 8 januari 2008: weer 34 graden overdag en 18 in de nacht.

Agonda Beach, Goa, India.

We zetten de stoelen buiten en dan komt de bakker weer lekker vers brood brengen. Na een half uurtje komen Hubert en Anne-Laura uit Duitsland langs om gezellig te buurten. Zij hebben Duitsland vaarwel gezegd en blijven in hun Iveco truck door de wereld reizen. Zij zijn een jaar of 5 geleden al een keer naar Zuid Amerika geweest en hebben daar bijna 3 jaar rondgereden. We hebben vragen genoeg, omdat wij daar ook nog heengaan op deze reis.

Ze vertellen ons wat we zeker moeten zien in Zuid Amerika en hoe we het beste kunnen rijden. Zij waren daar met een VW busje en hebben veel mooie stukken over moeten slaan, omdat ze vast liepen in de modder. Met een 4x4 moet het goed te doen zijn en Susan heeft weer een hele hoop informatie in haar kleine boekje op kunnen schrijven. We moeten nog wel Spaans en Portugees leren, maar dat komt wel. Misschien gaan we wel naar een school in Zuid Amerika en leren het daar. Misschien dat we de auto over een paar jaar eerst naar Nederland laten verschepen, waar we dan ons goed voor kunnen bereiden op zuid Amerika. Ook kunnen we dan wat kleinigheidjes aan de auto, zoals de banden, vervangen en wat dingen veranderen waar we niet goed over nagedacht hebben.

Hubert heeft een hele tijd geleden een externe 60GB usb2 harddisk gekocht en die krijgt hij niet aan het werken. Via systeembeheer partitioneer en formateer ik het ding en iedereen is weer blij. Het is altijd even zoeken, want de Duitse termen zijn helemaal anders dan de Engelse of de Nederlandse maar met een beetje geklik met de muis vind ik meestal wel waar ik moet zijn.

Rond een uurtje of 2 gaan ze terug naar de camper en binnen een kwartiertje staat Hubert met een plaatje aluminium van 30x15cm voor de deur. Ik heb al maanden een gaatje in het aluminium dakprofiel en dat zorgde voor een lekkage. Toen het in Kathmandu voor de eerste keer echt begon te regenen. Lekte het bij een van de ramen. Het water liep door de wand en isolatie en drupte zo binnen bij het raam. Ik heb het toen met kit dichtgemaakt, maar beter is het om er een plaatje aluminium overheen te schroeven en te lijmen. Wanneer het lek is ontstaan weet ik niet, maar ergens zullen we wel een rotspuntje hebben geraakt.

Dan loop ik even mee naar de andere kant van Agonda en ga nog even hier en daar buurten. Het is maar 500 meter lopen over het hete zand strand. Aan de linkerkant zie je de palmbomen die rustig wuiven in de wind en aan de andere kant zie je de zee. De vissers zijn op het strand bezig om hun netten te repareren en verder is het rustig. Soms zie je een koe of hond lopen en heel sporadisch een Indiër die verdwaald is, denk ik. Aan het einde van het strand gaat het witte strand over in rotsen en loopt het dood tegen een kleine berg. Het blijft ons boeien hier. De rust, schoonheid, kortom het paradijs op aarde.

Als we aankomen bij de andere Overlanders ga ik eerst even bij de Dokter langs. Karl Heinz staat hier met zijn MAN truck en zou morgen vertrekken, dus heb ik vandaag de laatste kans om hem iets te vragen. Hij kijkt naar de brandwond op mijn rechter hand en zegt dat het er goed uitziet. Gewoon droog houden en er niks meer op smeren. De antibiotica zalf heeft goed zijn best gedaan en de wond ziet er weer rustig uit. Ik ben EHBO instructeur maar zo een heftig brandwondje heb ik nog nooit van dichtbij gezien en beter een keer te veel vragen dan een keer te weinig.

Hubert heeft een autoradio met line ingang in zijn truck en kan geen mp3 speler aansluiten. Met een soldeerbout en wat tin is dat ook snel opgelost. Hij is blij, want hij heeft het nog nooit kunnen gebruiken. De kabel zat achter op de radio aan de verkeerde punten gesoldeerd en nu werkt het wel. Ik kan wel een zaakje beginnen hier. Ik heb al veel computer problemen op kunnen lossen. En ik vind het wel leuk om dat te doen. Ik blijf bij de tijd en heb een doel overdag. Anders liggen we maar de hele dag een beetje lam te zijn.

Dan loop ik terug naar de camper en ga buiten nog even zitten lezen in het Thaise leerboek. Rond de camper wordt het elke dag drukker, een week of wat geleden stonden we hier bijna alleen en nu staan er rond ons meerdere auto’s.
 



Dan zie ik twee joggers over het strand lopen en vraag of Susan zin heeft om ook even actief te worden. Het koste even overredingskracht, maar uiteindelijk jogden we toch over het strand. Susan is altijd mega fanatiek geweest, maar die fanatiekheid is helemaal weg. We joggen over het zand en het valt me op dat dit veel zwaarder is dan normaal. Na en 1000 meter moeten we het strand al af, omdat we bijna bij de winkels zijn. We lopen langzaam verder omdat Susan op is. De ouwe kerel heeft nog wel fut maar het jonge ding niet meer.

We kopen weer een verse Ananas, 4 liter Sprite en 2 liter Cola, Zodat we weer wat fris hebben voor in de koelkast. We drinken meer water, maar een lekker glaasje koude Sprite of Cola is ook af en toe lekker. Het eten van gisteren gaat in de magnetron en 5 minuten later zitten we buiten te eten. We genieten van de ondergaande zon die zachtjes in de zee zakt. Alles is oranje gekleurd en als de zon helemaal weg is ruimen we de stoelen en tafel op en gaan binnen in de camper zitten. Er staat vandaag een lekker windje, zodat het goed te doen is in de camper.

Hubert en Anne-Laura zouden nog even langs komen, zodat ik uit kan leggen hoe ze een image (backup) van hun computer kunnen maken, maar we zien ze de avond toch niet meer, zal wel iets tussen gekomen zijn. We zien ze morgen wel weer en wordt het tijd voor een filmpje en ons schoonheidsslaapje.
Morgen ben ik jarig en dat wordt het eerste jaar zonder feestje. Een voordeel hebben we dan wel, we hoeven geen rommel op te ruimen.


Woensdag 9 januari 2008: heerlijk zonnig en 34 graden overdag en 21 graden ’s nachts

Agonda Beach, Goa, India.

Om 0:20 schrok ik me rot. Susan vliegt me midden in de nacht om mijn nek en kust me ineens?? Ik nog half in coma, begreep er even niets van. Zou ze gedroomd hebben over de prins op het witte paard? Maar nee, er werd gezongen en deze keer niet zie ginds komt de stoomboot maar “Er is er een jarig……” shit ja helemaal vergeten, ik ben in mijn slaap weer een jaartje ouder geworden. Ik ben Jarig.!!!!

We vallen weer in slaap en als ik wakker word, word ik alweer gefeliciteerd. Ik krijg een heerlijk ontbijtje met alles er op en eraan. Er hangen slingers en ik krijg kaarten en een cadeautje. Jan en Alda hadden bij hun vertrek een leuke kaart achtergelaten en ook Maya, het meisje uit Nepal had Susan bij vertrek nog een klein doosje en een mooi kaart meegeven voor mijn verjaardag. Echt super lief, zeker als je weet dat ze weinig te verteren heeft.

MAYA I AM VERY HAPPY WITH THE PRESENT FROM YOU AND WE WILL NEVER FORGET YOU.
 



Ik loop even naar Ruud met zijn Landrover en vraag of hij zijn oude kapotte laptop niet wil verkopen. Het is een pentium3, 500 mhz en alhoewel hij niet erg snel is, is hij snel genoeg voor de navigatie en de spelletjes van Susan. De harddisk is kapot maar ik heb nog een 40gb hitachi travelstar harddisk bij me.

Voor 50 euro koop ik dat ding en na de installatie van de nieuwe harddisk en alle software werkt het ding perfect. Het heeft helaas alleen usb1 en geen netwerk aansluiting, maar dat is ook niet nodig.. Dan installeer ik nog even een foto bewerkingsprogramma bij hem en zijn er weer uren voorbij. Elke keer als je ergens heen gaat stop je bij een van de andere Overlanders en sta je weer uren te beppen. Dit is een van de dingen die het leven zo mooi maakt. Geen stress, niets moeten, alleen maar genieten van het leven.

Dan ga ik snel terug naar de camper om alle verdere software op de laptop te zetten en ondertussen maak ik een image van ons MSI laptopje. Een keer per maand maak ik een image om alle software veilig te stellen. Nu staan er al twee computers te draaien.

Dan gaat Susan, met de Quad, de in het gips zittende Tina nog even ophalen en staan er ineens 3 laptops op de tafel. Ze heeft hier een nieuwe laptop gekocht en wilde al de gratis software eraf hebben. Bij de aankoop stond het ding vol met software die 3 maanden werkte, en waar je daarna voor moet gaan betalen. Ook nog even een foto bewerkingsprogramma geïnstalleerd en iedereen weer blij.

Ik had van de zoon van kennissen in Eibergen, waar we op de koffie waren geweest, een DVD gekregen met diverse software en ook wat denk spelletjes en daar hebben we heel veel plezier van gehad. Alle software is zeer hulpvol en Susan is helemaal verslaaft aan de kaartspelletjes. Vele Overlanders zijn enorm blijgemaakt met een kopietje van deze DVD!! Nogmaals onze grote dank voor de CD. We wilden ze graag een bedank mailtje sturen, maar we konden het email adres niet meer vinden. Misschien dat jullie, als jullie dit lezen, het nog een keer kunnen versturen.
 



Als laatste komt Hubert nog even voorbij met zijn laptop en staan er 4 te draaien. Het is nog drukker als vroeger thuis op de zaak. Hubert en Anne-Laura zetten een blik ravioli op de grond plakken er een kaarsje op en steken dat aan. Dan beginnen ze luidkeels te zingen. Super gaaf dat ze er nog aan gedacht hebben. Ze zeggen dat dit nog het enige Europese iets was wat ze konden vinden en wij vinden het gewoon super leuk en een blik eten is altijd makkelijk om bij te hebben.
 



Het is niet het geen wat je krijgt, maar gewoon de spontaniteit van de mensen die je zo’n dag nooit meer laat vergeten. Dan spreken we af om met een man of tien uit eten te gaan vanavond. Rond 19.00u pikt Susan met de Quad Tina op, met haar moderne rose gips been. En de rest loopt naar een gezellig restaurantje. Daar krijg ik nog een bord met daarop een kaarsje, een leuk speelgoedautootje (toevallig een Mitsubishi 3000 gt die ik ooit heb gehad ) en een heerlijke chocolade-kokos brood.
 



Heel de avond zitten we gezellig te eten en te drinken en natuurlijk geef ik een rondje voor heel de groep. We hebben dit keer ook veel lekkerder eten, dan de laatste keer bij de Italiaan, die, als we het rondje niet hadden gegeven, ook nog een heel stuk duurder was, terwijl we toen minder hadden gegeten en gedronken als nu. Het is al weer half elf als we, over het strand, teruglopen naar de camper.

Susan en ik overleggen hoe de rest van de reis er uit gaat zien. We wilden over een weekje verder rijden naar de haven van Chennai om dan de auto te laten verschepen. Maar we vermaken ons hier prima en gaan het anders doen. Natuurlijk gaan we wel naar Maleisië, maar we laten eerst Christa ( zie hoofdpagina van onze website ) overkomen. Ze kan zo snel mogelijk een ticket regelen naar hier en dan blijven we nog een weekje of 3 tot 4 hier staan. Christa kan dan heerlijk uitrusten, aan de zee, onder de palmen, en wennen aan het tijdsverschil. Dan rijden we half februari naar de haven en verschepen de truck. Hier weten we de weg en kunnen Christa ophalen vanaf de luchthaven die 50km verder ligt. Het is hier namelijk zo relaxed en zo goedkoop dat we beter nog even hier kunnen blijven.

Per dag geven we hier nu maximaal 12 euro uit aan eten en drinken en dat is maar 360 euro per maand. We leven voor dat geld als een prins en kunnen zodoende weer wat geld sparen na het (voor ons) extreem dure Nepal. Nepal kan zelfs nog goedkoper zijn als we zelf koken maar daar hebben we in luxe geleefd en nergens naar gekeken.

Hier komt elke morgen de bakker waar we voor nog geen 75 eurocent een compleet ontbijt en koekjes kopen. Een, grote, verse ananas koop je voor 70 eurocent, en voor een paar dubbeltjes koop je groenten voor een goede maaltijd. Vlees hebben we nog een paar kg in de vriezer liggen en het enige wat we verder nog uitgeven is een paar flessen 7up ( 2 liter kost 1 euro) en 1 euro voor de overnachting. Dus die 360 euro is het bedrag wat we uit zouden geven als we elke dag uit gaan eten en dat doen we maar een keer in de 3 dagen. Met andere woorden India is erg goedkoop, nu we tenminste stil staan.

Susan gaat slapen en ik kan het niet laten om nog wat software te instaleren op de nieuwe laptop en ga dan om 24:00 uur ook maar mijn bedje in.

Donderdag 10 Januari 2008: 35 graden overdag met een onbewolkte hemel. 21 graden in de nacht ofwel heerlijk koel om te slapen.

Agonda Beach, Goa, India.

De bakker is laat vandaag en als we dan eindelijk brood hebben is de honger over. Ik ga me wassen en als ik de wc door wil trekken is de cassette weer vol. Wat hebben we het toch druk hè!!! Ik haal het grote slot van de Quad af en rijd met de wc cassette naar het gat waar we het ding moeten legen. Het is 500 meter verderop, en het laatste stuk gaat een stukje door de palmbossen.

De Quad heeft geen enkele moeite met het ruwe terrein en op de plaats van de stemming is het een kwestie van een plank aan de kant schuiven, niet teveel in het kleffe gat kijken. Getver…. Wat een zooi. En snel zonder te ademen leeggieten. Dan hoor ik een paar meter van me vandaan de bosjes ritselen en zie ik de struiken bewegen. Shit wat nu weer, toch geen tijger of ander eng beest…..Het was een aap die even kwam kijken of er nog wat te eten viel. Nou aap ik denk dat je beter ergens anders eten kunt gaan zoeken, want deze brei is al een keer gegeten geweest. De aap laat een beetje verwaant zijn grote witte tanden zien en zou zo in de reclame van Prodent kunnen spelen, hij maakt daarbij ook nog een paar rare geluiden en neemt dan snel de benen en verdwijnt weer in de bosjes.

Dan rijd ik terug en kom Eugen tegen. Hij verteld ons dat ook zij gaan kijken om de auto half februari te gaan verschepen naar Maleisië. Dat is gunstig, want hoe meer auto’s, hoe meer onderhandelingskracht om de prijs naar beneden te krijgen. Eugen heeft ook zijn wc cassette in zijn hand en ik bied hem een lift aan naar de put. Het is maar een paar honderd meter lopen maar met de Quad is het toch aangenamer. Samen rijden we even snel op en neer naar de put en de rit gaat over een veld met aan de rand vele palmbomen. Als we weer terugkomen bij zijn camper nemen we afscheid en wil ik terug rijden naar ons huisje. Natuurlijk kom je dan weer andere Overlanders tegen en parkeer ik de Quad even in het hete zonnetje.

Ik ga even bij Ruud en Eva op bezoek en dan kom je niet zo gemakkelijk weer weg. Een eindje verder is een andere Overlander uit Zwitserland bezig om het een en ander te verbeteren aan zijn auto en ik ga even een kijkje nemen. Ook hij verteld dat hij misschien de auto naar Maleisië wil verschepen en dat zijn dus al 3 auto’s die dat rond half februari gaan doen. Wij moeten net als hij een 40 voet flattrack hebben, dit is een soort platform waar de auto opgereden wordt en dan op de andere containers van het grote schip wordt gehesen. Eugen heeft geluk omdat hij iets kleiner is en genoeg heeft aan een 20 voets ( ongeveer 6,20m) flattrack. Nu is het niet zo dat de kosten 2 maal zo hoog zijn, want de havenkosten en de douane kosten zo goed als het zelfde.

Zodra Christa hier is, blijven we nog een weekje of 2 hier en rijden dan naar Chennai voor de verscheping. Het is al weer 1 uur als ik terug bij de camper kom en ik zit nog geen 5 minuten als Eugen en Monique langskomen. Ze gaan naar het internet café om uit te zoeken waar ze het beste de regentijd kunnen verbrengen in Azië. Ik besluit maar even mee te lopen, om te kijken hoe het gaat met de visums voor Thailand.

Ik rijd met de Quad naar het internetcafé en kom onderweg Arno, een andere Nederlandse Overlander tegen die hier met zijn vrouw en 2 kinderen is. Ze hebben een mooie Mercedes truck en gaan er een jaartje tussenuit. Het is een ouwe truck met een grote dubbele cabine en een perfect ingerichte opbouw. Ze hebben een eenvoudige maar super efficiënte indeling gemaakt en staan al een maand hier in Goa.

Arno moet dezelfde kant uit als ik en hij springt achterop de Quad. Het ritje duurt maar 2 minuten en ik zet hem af bij een internetcafé. Ik, Eugen en Monique gaan naar een ander internetcafé omdat zij een fax moeten versturen. Daar aangekomen zijn alle computers in gebruik en is er ook geen fax aanwezig, dus rijden we terug naar het internetcafé waar Arno zit. Daar is ruimte genoeg en is er ook een fax apparaat aanwezig. Ik kan niet de juiste informatie vinden wat betreft het visum voor Thailand, maar vind wel, van de landen waar we heen willen, de beste periode. De regentijd kunnen we het beste doorbrengen in Oost Maleisië, omdat daar de regentijd pas begint als hij afgelopen is in de rest van Azië. In de Cameron highlands ( de thee streek in de bergen ) is dan ook de temperatuur lekker.

Begin maart gaan de temperaturen in Laos, Vietnam, Cambodja en Thailand extreem omhoog en wordt het super vochtig en benauwd. Door de combinatie van hitte en vocht zweet je bij elke beweging en loop je helemaal leeg. Maar goed, we komen de regentijd toch ergens tegen en dan is het kiezen voor de minst slechte optie. De meeste zware regen valt vaak laat in de middag, avond of nacht en is vaak zwaar maar kort.

Om jullie een idee te geven van een tropische regenbui kunnen we dat samen even simuleren. Trek een korte broek en een T-shirtje aan. Ga nu in de douche bak onder jullie douche staan. Zorg er voor dat als je een water spaarknop hebt op je douchekraan, dat die uitstaat. Ok zet nu de douche op een graadje of 30 en zet hem vol open. Wacht ongeveer 2 tellen en nu weet je hoe een regenbui hier aanvoelt. Je bent dus in 2 seconden doorweekt en je natte kleren drogen ook voor geen meter door de hoge luchtvochtigheid na de bui. Ook komen dan de muggen en is de kans op malaria groot.

Het dragen van regenkleding werkt ook maar even, je blijft dan wel droog van buiten maar door de zweet wordt je weer super klef en nat van binnen. Opsluiten in je campertje tijdens een bui of het opzoeken van een leuk restaurantje is ook nog een optie. Gelukkig hebben we airco want iedere Overlander, die de regentijd al eens heeft meegemaakt, klaagt steen en been. Alles gaat schimmelen in de camper en zelfs kleren in de kleerkast worden groen door het vocht. Vooral dingen die van leer zijn krijgen een vies groen velletje. Misschien dat onze airco de lucht binnen in de camper droog kan houden en ons zo kan beschermen tegen het vocht. De toekomst zal het ons leren. Ook de wegen worden onbegaanbaar. In laos, het land met het minste asfalt, is dan bijna ondoordringbaar en dat geldt ook voor Cambodja en Vietnam. Na de regentijd gaan we nog een rondje Thailand, Laos, Cambodja en Vietnam maken. ( Dus Roel als je Vietnam wilt bezoeken kun je beter tot December of Januari 2008/2009 wachten).

Terug in de camper ga ik even Thai leren en Susan zit, net zoals bijna elk uur van de dag, met de nieuwe laptop haar kaartspelletjes te spelen. Verslaaft is volgens mij het juiste woord voor haar. De nieuwe laptop die we voor 50 euro van Ruud hebben gekocht en vervolgens hebben voorzien van een nieuwe harddisk is zijn geld meer dan waard. De zon is ondertussen wat minder krachtig geworden en rond een uurtje of 4 besluiten we samen even naar de andere Overlanders te lopen om gezellig te gaan buurten. Het zonnetje schijnt nog steeds lekker warm op onze blote ruggetjes en zonder het gevaar om heftig te verbranden kunnen we een beetje bijkleuren. Eugen en Monique willen net naar Sea Rock lopen. Ze gaan daar een afzakkertje drinken en een beetje eten en vragen of we mee willen gaan. We spreken af bij Sea Rock, waar het eten en drinken betaalbaar en super lekker is, maar lopen eerst nog even naar de truck voor de muggenspray en voor het halen van wat geld. We lopen daarna over het strand naar het restaurant en 100 meter voor we arriveren komen we langs een ander eettentje en wordt onze naam geroepen. Ruud en Eva zitten gezellig te borrelen en vragen of we er gezellig bij komen zitten. Helaas hebben we al afgesproken met 2 andere stellen maar blijven toch een half uurtje hangen. Ze vragen of we rond 21:00 uur nog even bij hun landrover langskomen, omdat ze morgen willen vertrekken en afscheid willen nemen van iedereen. Dat lijkt ons wel gezellig en we lopen verder naar Sea Rock. Het eten loopt hier letterlijk over het strand, we lopen nog een stukje over het strand en komen een paar krabben tegen die niet eens weglopen als wij een foto willen maken.
 



Normaal als je een foto wil maken en iemand gaat er nog mooi voor zitten ook, komt het bedelende handje te voorschijn na het loslaten van de ontspannerknop van het toestel, maar deze keer niet. Een gratis foto van een Indiase inwoner!

De andere 4 zitten er al en we bestellen een paar sprite en wat lekkers te eten. Susan besteld 2 kleine hapjes en een tonijn salade. En ik een champignon soepje en grote garnalen met friet en salade. Als Susan haar salade krijgt is het genoeg voor 4 personen, wat een berg voor dat geld. Ook het bord garnalen is meer dan genoeg voor mij en ik zit zo vol dat ik niet eens meer een nagerechtje lust. We zitten aan het tafeltje en kijken via het strand zo in de zee. De ondergaande zon kleurt alles weer oranje en maakt een gezellige sfeer.
 



Rond half tien rekenen we af ( 7,5 euro) en lopen over het strand naar Ruud en Eva. Ze hebben een groot kampvuur gemaakt en zitten zo te zien al een paar uur te borrelen. Ik loop even terug naar de truck voor het halen van een stoel en de muggenspray en besluit dan maar met de Quad terug te rijden. Gemak dient de mens en de Quad moet toch uitgepakt worden ( hoes eraf ) omdat de stoelen daar onder staan en met een slot aan dat ding verankerd zijn. En ja als hij dan toch klaar staat, waarom dan lopen??
Ruud heeft muziek aan staan en er knipperen zelfs wat gekleurde lampjes. Net een Disco. Ik krijg een fles bier in mijn handen gedrukt en aangezien ik walg van bier is het toch goed weg te krijgen. Susan neemt plaats op haar eigen stoel en ik ga lekker in de hangmat liggen. Ruud kan het niet laten om me elke 5 minuten een flinke duw te geven en door dat geschommel heb ik moeite om mijn ogen open te houden.

Het is al weer 24:00 uur als we afscheid nemen en terug naar de truck rijden. De dagen vliegen voorbij en elke dag is het weer super gezellig. Dit is een vakantie waar de meeste mensen van dromen en wij gaan niet alleen een paar weken maar zelfs enkele jaren… Wat hebben we het toch goed!!!


Vrijdag 11 januari 2008: 34 graden, het blijft warm en oppassen voor verbranden.

Agonda Beach, Goa, India.

De bakker is weer laat en we ontbijten pas rond kwart over tien. Ik ben trouwens sowieso te lam om op te staan en blijf tot tien uur lekker in mijn bedje liggen. Ergens in een verloren hoekje vind ik nog een netwerk kaartje en zelfs de kabel en aangezien we een netwerk harddisk bij ons hebben sluit ik die maar meteen op de nieuwe laptop aan om een backup te maken. Helaas is het kaartje maar tien megabit en dus behoorlijk traag. De 30 GB backup duurt 5 uur, maar daar hoef ik niet bij te blijven. Ik hang een T-shirtje over mijn rug, om hem te beschermen tegen de zon die op dit moment super heftig schijnt, en loop naar de andere Overlanders. Half weg mijn eigenlijke doel blijf ik weer ergens plakken en praten we weer over de mooie dingen van het leven. Het leuke is dat alle mensen hier dezelfde ideeën hebben en het dan ook altijd gezellig is. Ik verhuis zo af en toe even naar een andere Overlander en pas om 15:00 uur ben ik terug in de camper. Susan zit lekker buiten te lezen en heeft ondertussen weer een wasje gedraaid. De wasmachine draait overuren hier en we zijn nog steeds enorm blij dat we dat ding hebben. Ik ga even verder aan het programma wat ik aan het maken ben om gemakkelijker Thai te leren en dat gaat de goede kant uit. Het is al bruikbaar, maar elke keer verzin ik weer nieuwe dingen die ik er dan weer in ga maken.

Vandaag scan ik alle Thaise letters in en deze ga ik ook integreren in het programma. De letter leren is samen met het leren lezen en schrijven het moeilijkst. Het programma helpt me straks door me te overhoren. Gemak dient de mens, zeggen ze toch. De dagen vliegen voorbij en duren veel te kort. We zijn nu al twee weken hier en Susan heeft net weer voor een extra week betaald. We weten nu dat we ongeveer een jaar in Maleisië, Thailand, Laos, Cambodja en Vietnam zullen blijven en daarna laten we ons verschepen naar Jordanië. Vandaar rijden we dan via Syrië, met misschien nog even een omweg via Egypte, naar Turkije. We rijden dan via het voormalige oostblok terug naar Nederland en maken ons dan weer klaar voor Zuid-Amerika. Dit zijn nu onze plannen, maar ze zijn in de tussentijd al honderden keren gewijzigd en zullen dat zeker ook nog een keer of honderd blijven doen. Dus we zien uiteindelijk wel wat het gaat worden.

Egypte zou leuk zijn, omdat we dan misschien rond de tijd dat onze Wim (webmaster, en hele goede vriend) met zijn vrienden daar gaat duiken, ook daar kunnen zijn. We missen onze vrienden enorm en dan zou het een leuke afwisseling zijn om hun weer eens te treffen. Zij gaan met een vrienden clubje elk jaar naar Egypte en wie weet treffen we mekaar daar.

We verschepen dan via Brussel naar Zuid-Amerika en gaan daar nog een paar jaar rondtrekken. Je ziet wel, de route blijft veranderen. Elke keer spreek je mensen die super gave ervaringen hebben in een bepaald land en door de groeiende ervaring is het steeds gemakkelijker om deze landen te bezoeken. Landen die we eerst niet aandurfden zijn nu heel gewoon en op dit moment gaan we nergens meer voor aan de kant. Als we soms toeristen treffen die hier met het vliegtuig zijn vragen ze bijna altijd of we geen spijt hebben van deze stap. Nou helemaal niet, we zouden het zo weer doen. Het leven is kort en waarom zou je, als je de kans hebt, niet optimaal genieten van het leven. We missen alleen onze echte vrienden en familie, maar door het internet zijn ze ver weg en toch dichtbij. Over een jaartje of 2 zijn we weer een paar maanden thuis en kunnen we iedereen weer eens opzoeken. Maar ik denk dat het dan wel weer zal trekken om de auto weer te laten verschepen naar Zuid-Amerika om daar eens rond te gaan kijken.

We eten vandaag eenvoudig, een soepje met brood en verse ananas en kijken ondertussen een filmpje. Daarna gaan we een keer vroeg naar bed, want morgen is er weer een dag.


Zaterdag 12 januari 2008: een temperatuur waar jullie van dromen, 34 graden en een lekker windje.

Agonda Beach, Goa, India.

Vandaag worden we om 8 uur al wakker en kijken door ons open raam over het strand. We zien een Indiër in een van de palmbomen klimmen met in zijn ene hand een emmertje. In alle palmbomen zijn een soort treden gekapt en de man klimt, zich met een hand vasthoudend, als een aap de boom in. Hij tapt uit de bovenste stengels van de bladeren een sapje waar ze alcohol van maken. Elke dag hetzelfde ritueel. Alle bomen komen aan de beurt en het is een mooi gezicht hoe behendig de man in de boom klimt. De bomen zijn tussen de 10 en 20 meter hoog, en het duurt maar 5 seconden voor hij boven is.
Ik zet de laptop we geven samen de tot nu toe gemaakte kosten in Excel in. India is echt super goedkoop voor ons. We zijn nu 22 dagen hier en hebben inclusief diesel voor de 3500 kilometer lange trip maar 485 euro uitgegeven. Zonder de diesel is dat maar 8,5 euro per dag. We sparen dus nu elke dag veel geld door hier in het paradijs te verblijven. We blijven nog een weekje of wat staan en ik denk dat de gemiddelde kosten zullen zakken ( inclusief diesel) naar 300 euro per maand. Probeer daar maar eens van te leven in Nederland!! En we gaan nog om de 2 a 3 dagen lekker uit eten ook! Als je niet elke dag frisdrank drinkt kun je hier gemakkelijk leven voor 2 euro per dag. Je moet dan wel zelf koken, maar dat moet je thuis natuurlijk ook.

We hadden gerekend op 20000 euro voor het eerste jaar en dat gaat bij lange na niet lukken. Ik denk dat we 25000 op zullen maken het eerste jaar, mede doordat Turkije en Nepal een stuk duurder waren dan we hadden verwacht. Nepal is echt het goedkoopste land van de reis, maar we hebben daar nergens naar gekeken, Dure restaurants, hotels, vluchten en aankopen hebben de prijs opgedreven. In Nepal kun je voor een 300 euro per maand super leven als je maar zelf kookt.

Met een AOW-tje doe je weinig in Nederland, maar in Azië zou je met een enkel AOW-tje kunnen leven als een god in Frankrijk. En dan bedoel ik leven inclusief je gas, water, licht, huur, verzekeringen, eten, benzine enz enz. Zelfs alle Nederlandse uitkeringtrekkers en bijstandsmoeders zouden met hun inkomen hier ver boven modaal kunnen leven.

Maar ja, je moet dan wel een grote stap nemen en alles achter laten. En daar komt nog bij dat je ouder dan 50 moet zijn om voor een verblijfsvergunning in aanmerking te komen. Ik zou het best uithouden zo ergens in een hutje op de hei in bijvoorbeeld Thailand, maar Susan wil absoluut over een jaartje of 2,3,4,5 naar huis. Ik vind alles best, ik vind Nederland super, maar kan eigenlijk overal wel leven. Alles heeft zijn voor en nadelen. Als je oud en gebrekkig wordt, kun je beter ergens in Europa neerstrijken. De ouderen zorg is daar veel beter. In Azië zorgen de kinderen voor de ouders, maar dan moet je natuurlijk wel eerst kinderen hebben.

Wij gaan lekker genieten van onze reis en proberen zoveel mogelijk van de wereld te zien. Onze route veranderd elke keer weer en nu onze reis ervaring stijgt, stijgt ook het verlangen om andere, niet geplande landen aan te doen. Toen we vertrokken, wilden we eigenlijk alleen maar reizen naar landen die gemakkelijk bereisbaar zijn en waar we alle informatie op het internet konden vinden. Nu maakt het ons niet veel meer uit, kunnen we niets op het internet vinden zoeken we zelf wel uit hoe we een land binnenkomen en wat de eisen zijn om daar te kunnen rijden.

De bakker komt elke dag later, om tien uur is hij er nog steeds niet. Ik heb honger en verlang naar mijn pistoletje met pindakaas. Als de bakker dan eindelijk om bijna half elf aan komt waaien is het brood natuurlijk al op. We nemen een paar saucijzenbroodjes met garnalen en met groentevulling en doen het daar maar mee.

We gaan na het ontbijt samen de boodschappen doen. Over het strand heen en dan door de enige straat die het dorpje rijk is terug en zodoende van achteren naar voren onze rugzak vullen met boodschappen.
 



Als we terugkomen gaan we samen even bij de andere Overlanders kijken. We hoppen van de ene camper naar de andere. Nemen afscheid van Ruud en Eva, die nu dan toch echt gaan vertrekken en eindigen bij Monique en Eugen.
 



Ondertussen genieten we van een poging om te kite surfen. Dat is een soort surfplankje die voortbewogen wordt met een behoorlijk grote parachute. Het uitpakken en klaar maken van de uitrusting duurt een half uur en dan is ineens de wind weg. De man probeert het meerdere keren, maar krijgt zijn ding niet omhoog…de parachute bedoel ik dan.

Na een uurtje proberen geeft hij op en pakt alles weer in. Volgens Eugen en Monique heeft hij dit al een paar geprobeerd. Uitpakken, even kloten, en weer inpakken. Ja, je bent zo wel een paar uur van de straat!!

Susan loopt om kwart over vier terug naar de camper. Ze was even vergeten dat ze de wasmachine nog vol heeft zitten en aangezien er nog maar een paar uurtjes zon is moet ze de was snel op gaan hangen. Het is sowieso al redelijk laat en er moeten nogal wat groenten voor het eten van vanavond geschild en gesneden worden, dus daar begint ze ook maar meteen aan. Als ik om half zes terugkom is ze nog steeds bezig met de voorbereidingen van het eten van vanavond. Ze heeft een heerlijke salade gemaakt en een kilo aardappelen geschild, zodat we wat we vanavond over hebben morgen kunnen bakken. Verder heb ik gebakken bacon, en over de gekookte aardappelen gebakken uitjes en knoflook. Dat wordt dus weer smullen.
 



Gisteren hebben we op de weegschaal gestaan en Susan weegt 49 kg en ik 69. Dat is ons ideale oude gewicht en we kunnen tevreden zijn. Het snoepen is dus het gene wat mij elke keer zwaar maakt en aangezien ze hier niet echt veel lekkers hebben, blijven wij mooi op gewicht. Christa mag best een paar zakken Klene muntdrop meenemen, want mijn buikje is weer weg!!! De 2,5 kg die Alda en Jan hadden meegebracht zijn namelijk al ruim een maand op. We kijken tijdens het eten nog een leuk DVD-tje en dan is het tijd om weer ons bedje in te duiken.









Copyright © door Een reis rond de wereld Alle Rechten Voorbehouden.

Gepubliceerd op: 2008-01-13 (3173 maal gelezen)

[ Ga terug ]
Content ©
Volg onze reis online, 5 jaar met de DAF de wereld door


PHP-Nuke Copyright © 2005 by Francisco Burzi. This is free software, and you may redistribute it under the GPL. PHP-Nuke comes with absolutely no warranty, for details, see the license.
Pagina Rendering: 0.05 Seconden