Welcome to Een reis rond de wereld

Travel now and work later

Hoofdmenu

Translate to any language, choose your language here above..



Reisverhalen
Wereldreis op datum:
2009

Wereldreis per land:




Favoriete links


Terugblik op.. (pdf)


De camperbouw en de dagelijkse bezigheden


Info & materialen


  
24 t/m 31 december 2007





Maandag 24 December 2007: Elke dag wordt het warmer en gelukkig koelt het ’s nachts lekker af.

GPS van de overnachting A1 restaurant Indore (g.m.s,s) N 22.50.35 en E 75.56.36,8

Om 06.45u zijn we al wakker en na een wasbeurtje zitten we om 7:30u aan het ontbijt.

Als we proberen om het restaurant om 7:30u binnen te gaan is de deur op slot. Normaal zou hij toch echt om 7 uur open moeten gaan, maar helaas. Als we weg willen lopen komt een slaperige manager en opent de deur. Hij verontschuldigd zich met een slaperige kop en hij is aan zijn haardracht te zien net wakker.
De A1’s zijn allemaal franchise ondernemingen en de manager is dus de eigenaar. Na het ontbijt rijden we om half negen van het terrein af en hopen we vandaag een 400km te kunnen rijden. We hebben nu een kaartje met alle A1’s van India erop en dat is wel zo gemakkelijk. Na een half uur gaat het al fout. Een vrachtwagenchauffeur die duidelijk het vak nog moet leren haalt, op een punt waar het gewoon niet kan, in en komt als tegenligger op onze weghelft terecht.

Ik kan echt niet verder naar links en de eikel denkt dat als hij maar genoeg gas geeft het nog net kan. Helaas kan het dus niet en met een grote klap rijd hij aan de rechterkant alle spiegels van de truck af.
 



Natuurlijk rijd hij zo hard hij kan door en omdraaien is er voor ons, door het drukke verkeer, niet bij. We stoppen en zien de ravage. Alle spiegels hangen er zielig bij en een bagagebak deur heeft ook een knal gehad. Als we alles goed nakijken zien we ook dat er een flink gat in de kap van ons zonnescherm zit en we balen als een stekker. Maar we laten ons niet kisten. De schade aan de luifel is minimaal en hij werkt nog perfect. De bagage bak is in Goa met een aluminium strip, die ik nog bij me heb ook, in een uurtje weer op te lappen de wat betreft de spiegels, die heb ik nog 2 setjes bij me. Het enige waar we wel heel erg ziek van zijn, is dat de klep van de watertoevoer eraf gebroken is en niet meer te repareren. Dat betekent dat iedereen er zomaar van allerlei shit in kan gooien. Daar moeten we dus zo snel mogelijk echt iets op gaan verzinnen.

Na een half uurtje hebben we 1 nieuwe spiegel gemonteerd en rijden we weer verder. Als we in een stadje een auto shop zien gaan we even kijken of we hier goedkoop spiegels kunnen kopen en een spiegel die perfect past en er nog goed uit ziet ook, kost slechts 3 euro. Het is zelfs een bolle spiegel zodat we nog meer zicht hebben aan de zijkant ook. We kopen er twee, zodat we nu zelfs nog 2 reserve spiegels hebben. Balen doen we natuurlijk wel maar het had ook anders af kunnen lopen.

Casper Jansen, een andere Overlander, had trouwens een zelfde ongevalletje en we zullen maar zeggen dat het bij het reizen hoort. Voor hetzelfde geld hadden we nu ergens in een Indiaas ziekhuis gelegen of erger, tussen 6 planken. We hebben geluk gehad denken we dan maar.

We hebben vandaag 8 heftige ongelukken gezien. Diverse trucks op zijn kop in de sloot en af en toe een opengereten pick-up en zelfs twee trucks die frontaal op elkaar waren geklapt. De weg is soms redelijk, maar erg smal en het zweet staat in mijn handen van het inhalen en nog erger van de tegenliggers die inhalen. Ze rijden netjes op hun helft en ineens, en liefst vlak voor je, komen ze op onze weghelft terecht. Ze halen koeien, fietsers, olifanten!!, kamelen, voetgangers etc. in met een bocht die minimaal 3 meter om het obstakel heen gaat en ze hebben echt schijt aan de tegenliggers.
 



Die moeten maar remmen en eventueel stoppen. Alle trucks hebben een bijrijder, die constant half uit de raam hangt en indien ze inhalen en het, zoals bijna altijd, niet halen, begint te zwaaien naar het voertuig wat ze inhalen om hem te laten remmen. Omdat de meeste bestuurders dat ook doen nemen ze steeds meer risico. Omdat ze denken dat de tegenligger en het voertuig wat ze inhalen wel op de rem zal gaan. Helaas zijn er ook tegenliggers die een soort Russisch roulette spelen en doorrijden tot het allerlaatste moment en soms, aan de ongelukken te zien, zelfs niet eens remmen. Er vallen hier 100.000 duizend doden per jaar in het verkeer en ik vraag me af hoeveel er invalide worden.

Net zoals de helmplicht. De bestuurder van een motor moet een helm dragen. De andere passagiers niet. Dus de vrouwen trekken altijd aan het kortste eindje als er een ongeluk gebeurd. Zij zitten achterop, samen met de kinderen, en zij moeten maar hopen dat papa geen brokken maakt. De jongere bestuurders zijn helemaal debiel. Ze hebben de helm aan hun stuur hangen en hebben een soort doek op hun kop zodat de politie in de verte niet kan zien of ze wel of geen helm dragen. Vlak voor dat de politie bij hen is zetten ze snel de helm op en klaar is kees. Nu kan er volgens mij ook weinig hersenletsel optreden bij de gemiddelde Indiër, die echt denkt dat de helmplicht nergens voor nodig is, maar toch.

De fietsers en motoren hebben namelijk geen enkel recht op de weg. De trucks en auto’s rijden met een bocht om de motoren en fietsers heen, dat is mooi toch!! Maar als er dan een tegenligger komt en er is te weinig plaats, toeteren ze luid en dan weet de motor of fiets dat hij beter heel snel van de weg kan vliegen, want de truck of auto gaat gewoon naar links, en drukt ze van de weg. Met koeien is het anders. Ze rijden zich zelf of nog liever een tegenligger het graf in, dan dat ze tegen een koe aan rijden. Koeien zijn heilig en als een Indiër moet kiezen tussen een koe van de wereld af rijden of een mens, of mooier nog zich zelf, zal hij nooit van zijn leven een koe raken of laten schrikken. Dus de koe gaat vrij uit en de mens delft het onderspit. Ik kan er met mijn petje niet bij dat ze een koe heilig maken. Er zijn zoveel andere dieren met een behoorlijk hoog IQ die ik dan nog eerder heilig zou verklaren. En wat dan in elk geval een heel stuk veiliger is: zet die beesten ergens achter een omheining, dat ze niet midden op straat gaan liggen. Maar goed genoeg geklaagd. Vermoedelijk is ons IQ niet hoog genoeg om dat alles te begrijpen. Een ding is zeker, die gene die zegt dat India het fijnste vakantie land tere wereld is, heeft hier vermoedelijk nog nooit gereden. Zelfs de rustigste en vredelievende persoon zal hier achter het stuur mega agressief worden. India is in ieder geval ons land absoluut niet en we zijn blij als we straks in Maleisië zijn.

Noord India ofwel Ladakh was wel schitterend en daar waren de wegen bagger, maar ging het er veel gemoedelijker aan toe op de weg. Nu vragen jullie je af waarom we alleen maar klagen over India en waarom we er dan zijn!!! Gewoon omdat we geen andere keuze hebben. Straks in Goa ( als we daar ooit heelhuids aankomen ) kunnen we lekker uitrusten op het strand en laden we de accu’s weer op voor de laatste 2000 km in India, richting de haven van Chennai.

We moeten nog een paar keer stoppen om tol te betalen, maar vandaag mogen we overal zonder te betalen doorrijden. Susan lacht vriendelijk en dat doet hier wonderen. Vaak horen we kreten als “Are you married” en als Susan dan lief lacht komt alles goed. Een keer wilden ze ons 4x de prijs laten betalen en als we dan laten horen dat we al vaker deze route hebben genomen en dat we best willen betalen, maar wel de prijs die op het bord staat, schrikken ze zich kapot. Shit ze weten de prijs en dan schamen ze zich en mogen we gratis doorrijden.

Gelukkig rijden we voor het donker weer de parkeerplaats van een A1 plaza restaurant op en kunnen we lekker gaan eten. We praten nog even met de eigenaar, maar vluchten na een half uurtje voor de muggen. Dit is de eerste keer dat we weer muggen voelen steken en dat is een gevoel wat we al lang niet meer hebben gehad. Het is winter, maar daar merk je hier weinig van. Het is heet en zweterig, maar gelukkig is het droge warmte en we zijn ondertussen wel wat gewend.

Rond 9 uur vallen we in slaap en laden we onze accu’s op voor weer een dag stress op de weg. De eigenaar nodigt ons nog uit voor het Kerstfeest wat hij voor vanavond georganiseerd heeft, maar we slaan vriendelijk af. Dan zegt ie dat ie ons om 24:00 uur een hand komt geven voor Kerstmis, maar we hopen maar dat hij dat als grapje bedoelt.
 





Dinsdag 25 december 2007: 34 graden en nog 23 om 21:00 uur.

GPS overnachting A1 restaurant (g.m.s,s) N 20.42.18,8 en E 74.41.31,9

Natuurlijk eten we ons ontbijtje bij het A1 restaurant en rijden we om 8 uur de slechte weg op.

Als we stilstaan bij en brug, en er zeker 10 trucks voor ons staan, wil een haastige gast de hele file voorbij rijden om 1 minuut te sparen. Helaas heeft hij pech, want er komt een tegenligger aan en die is veel groter en steviger dan hij. Hij probeert zich er tussen te wringen en heeft niet gezien dat wij een behoorlijk grote en uitstekende bumper hebben. Doordat deze ook nog van 8mm dik staal is geeft hij niet mee. We horen wat blik verfrommelen en daar staat ie. Wij stonden stil en hij rijdt, dus pech heeft ie. Zijn luxe 4x4 heeft behoorlijk wat blik schade. Dan probeert hij zijn auto te verplaatsen en dat doet hij niet echt slim. De schade wordt alleen maar groter. Ik blijf gewoon staan, zodat hij mij niet de schuld kan geven. Een politie agent zag alles gebeuren dus ons de schuld geven wordt moeilijk. Natuurlijk probeert hij dat wel. Maar oom agent zegt dat we door moeten rijden. Ja als je geen linker buitenspiegel hebt, en als hij die had gehad had hij hem vermoedelijk niet eens gebruikt, kan zoiets gebeuren.

We rijden verder en de weg gaat van een vlak dor landschap ineens over in een mooi berglandschap. Wat zijn we nu blij met ons Dafje. We halen iedereen in en de Daf lijkt wel een berggeit. De trucks gaan stapvoets de berg omhoog en hier zijn wij heer en meester. Dat was in Europa wel anders, toen we de langzaamste op de weg waren. In de bergen stopt ineens al het verkeer en als we eindelijk op de plaats van het onheil aankomen zien we een truck op zijn kant liggen.
 



Alle lading ligt zielig op de helling en we zien dat de truck nog redelijk nieuw was. We zien alleen de onderkant en die zag er goed uit. We rijden verder en na een paar bochten is het weer prijs. Er staat een verwrongen truck op een takelwagen en het ongeluk is vermoedelijk al een paar uur geleden gebeurd. Dan komen we een A1 restaurant tegen en ondanks het feit dat het pas 14:00 uur is besluiten we toch te stoppen. Helaas is deze A1 failliet en rijden we maar verder. De A1 die we wilden halen vandaag zou ook 120 km verder moeten liggen en we hopen maar dat alles goed komt en deze wel open is.

Onderweg zien we nog een paar hele mooie tempels en dan is de dag weer goed. De stress vergeten we weer snel en we genieten van de mooie omgeving.
 



Als we een stadje in rijden komen we in een file te staan. Voor ons staat een truck en uit het linker raampje hangt een jong ventje. Hij zwaait uit volle macht en het is leuk om te zien dat dit jongetje een toekomst heeft. Hij is nu truckboy en moet bij het inhalen de andere weggebruikers af laten remmen als de inhaal manoeuvre niet geheel volgens wens verloopt en ook controleert hij bij elke stop de banden en de lading. Als hij de juiste leeftijd heeft wordt hij chauffeur en is verzekerd van een baantje.

We hebben zeker een uur achter de truck gereden en het manneke bleef super vriendelijk, hij maakt geintjes vanuit zijn raam en de tijd vliegt voorbij. Als we dat manneke zien, genieten we volop en vergeten we even dat we de Indiërs haten. Vandaag hebben we weer een stuk of tien heftige ongelukken gezien en dat is de andere kant van de medaille. Bijna altijd zijn het de trucks en bussen die er slecht af komen. En bijna altijd gebeuren de ongelukken door fout ingeschatte inhaal manoeuvres.

Om 17:00 uur rijden we weer de parkeerplaats van een A1 restaurant op en we balen als een stekker. Ook deze is gesloten en alleen het tankstation is open. Maar we besluiten toch hier te overnachten en dan maar zelf iets te eten klaar te maken. Voor vandaag hebben we genoeg op de weg gezeten.
Als we uitstappen horen we gesis van onder de auto vandaan komen. Ik kijk even waar het geluid vandaan komt en zie dat de beide luchtketels wel erg laag hangen. De tanksupport is afgebroken en de tanks hangen alleen nog aan de leidingen. Wat een geluk dat we dat nu merken. Anders zouden morgen onder het rijden de tanks er onder vandaan vallen en was het leed niet te overzien geweest.

Ik kruip onder de auto en probeer eerst de tanksupport provisorisch te herstellen, maar ik moet boven me lassen en het hete ijzer valt op mijn handschoen en die vliegt in de fik. Resultaat een behoorlijke brandwond op mijn rechter hand. Vlug koelen met water en er dan snel een tijdelijk verbandje omheen, zodat ik verder kan werken. Ik demonteer de twee tanks en heb een stuk pijp van 40mm rond nodig om in de gebroken pijp te steken en deze vast te lassen. Zodoende is alles net iets steviger als normaal en zullen de tanks wel blijven hangen.

Ywan een kennis, die met dezelfde truck onderweg was in Afrika, heeft tijdens zijn rit ook twee problemen met de truck gehad. Het ene was een kapotte temperatuur sensor en de tweede een afgebroken tanksupport. Wij hebben exact dezelfde problemen gehad en het is dus een kwaaltje van de Daf.

Misschien is dit een tip voor andere Daf rijders die nog moeten gaan. Verstevig de tank support, ofwel ophanging van de beide luchtketels. En neem een reserve temperatuur sensor mee op reis. Voor de rest zijn wij uiterst te spreken over ons Dafje. En als je de wegen hier ziet snap ik best wel dat er zo nu en dan iets afbreekt van de truck.

We gaan eerst eens slapen en dan kijken we morgen we verder of ik in een dorpje in de buurt een stuk pijp kan krijgen. Ik heb van een van de pompbediendes een mooi dikwandig stuk pijp gekregen, maar dit is maar 30mm doorsnee en ik moet 40mm hebben. Als de nood aan de man komt zou ik dit kunnen gebruiken maar eerst maar eens kijken wat we verder nog kunnen vinden. We eten snel iets uit onze noodvoorraad en gaan dan slapen. Morgen is er weer een dag.


Woensdag 26 December 2007: Heftig warm meer dan 34 graden en in de nacht koelt het slechts heel langzaam af.

GPS overnachting A1 restaurant (g.m.s,s) N 20.42.18,8 en E 74.41.31,9

We worden waker na een rustige nacht met privé bewaking op het verlaten A1 restaurant. 12 km verder is er namelijk nog een. Dat is te dicht bij elkaar en is deze failliet gegaan.

Het tank station is er nog wel en de bewaking houdt alles netjes in de gaten tot ze een nieuwe eigenaar hebben gevonden, die deze A1 weer opent. Om 8 uur sta ik buiten in de zinderende hitte en vandaag wordt het een sleutel dagje. De ophanging van de tank is afgebroken en ik moet ergens een pijp van 40mm rond en 25 cm lang vandaan zien te halen. We besluiten maar om de Quad uit de truck te halen en dat wordt een heel karwei. We staan namelijk met onze achterkant op een plek waar de Quad niet uit de truck kan worden gereden. Er is een plantsoen achter de truck dat afgezet is met een 40 cm hoge muur. We gaan het toch proberen. De laadklep gaat omlaag met de Quad erop en dan komen de rijplaten er aan te pas. We halen het net en we kunnen de Quad in het plantsoen rijden. Nu moet hij er ook nog ergens uit en dat gaat alleen over een muurtje. We leggen er de rijplaten op en de Quad moet een behoorlijke hoogte overwinnen, maar doet dit zonder problemen. We tanken de Quad nog even vol en rijden naar een klein dorpje 4 km verder. Iedereen wordt gek als ze de Quad zien en overal waar we stoppen staan er meteen honderden mensen rondom de Quad. Helaas vinden we hier nergens wat we nodig hebben en we moeten 20km verder rijden. Daar is een grote stad en daar moet het gaan lukken.

Iedereen op de weg die ons inhaalt stopt remt af en gaat naast de Quad rijden. Ze zwaaien en maken gebaren die lijken op super, gaaf enz enz. Gelukkig aan de rand van de grote stad is een metaal bewerkingsbedrijfje en daar hebben we meteen beet. Er staat een mega grote draaibank en die gebruiken ze om een stuk staal op maat de draaien. Het is net of we 75 jaar terug gaan in de tijd . er is een grote motor die via riemen een aandrijfsysteem, wat boven in de nok van de werkplaats zit, aandrijft. Via een hele berg assen, drijft die ene motor, net zoals vroeger, toen we nog met stoommachines werkten, alle apparaten aan. Twee draaibanken, een boormachine. slijpsteen enz enz. Maar ondanks het matige materiaal loop ik de werkplaats uit met een berg staal en 7 elektrodes om te lassen. We betalen 6 euro en dat is voor hier een berg geld, maar ik heb ook wel een berg staal en ben tevreden. Ik heb namelijk ook wat extra strippen en hoekijzers meegenomen zodat ik de volgende keer iets op voorraad heb. En de extra laselektrodes zijn altijd wel handig.

We rijden terug en komen om 11 uur weer bij de truck aan. Als we bezig zijn om alles klaar te maken komt de sympathieke eigenaar van het tankstation en we raken aan de praat. Hij kent wel een goede lasser en die kan er binnen tien minuten zijn. Dat komt goed uit, want we hebben goed gereedschap en ik kan veel, maar ik heb weinig ervaring met lassen.

Ik heb thuis een beetje geoefend en met het inverter lasapparaatje is lassen niet echt moeilijk maar voor een paar euro zit het zeker goed vast. De lasser is er mooi op tijd en begint meteen aan het karwei. Na een goed uur zitten de tanks er weer onder en heb ik alles weer netjes aangesloten. Alles is luchtdicht en we rijden de truck een stukje naar voren. Nu kan de Quad er gemakkelijk in en binnen een uurtje zijn we klaar om weer op pad te gaan. Vandaag rijden we maar 12 km verder, omdat daar nog een A1 restaurant zit en daar blijven we staan tot morgen. De volgende A1 ligt 350 km verder en dat halen we vandaag niet meer. Vandaar dat we er maar een rustdag inlassen.

We nemen afscheid van alle sympathieke mensen van het Reliance benzinestation en rijden de drukke weg op. Na een kwartier zijn we al op de plaats van bestemming en we rammelen van de honger en sterven van de dorst. Het eten is elke keer anders maar altijd lekker. Ik neem weer een Thali en Susan een Egg curry, een aardappel gerecht en rijst. Een thali is een combinatie van plat brood (chipatti) met verschillende kleine bakjes met diverse gerechten. Vandaag had ik kip, een groente prutje, dal (linzen papje), yoghurt en een zoet balletje als nagerecht. Soms krijg je er rijst bij en elke keer zijn de kleine gerechtjes anders. Omdat je er meerdere krijgt is er altijd wel een die lekker is.

Na het eten vullen we de watertank van de truck en gaan we ons douchen. Het water is heerlijk warm en de zonneboiler doet goed zijn best. Buiten vallen de Indiase mussen van het dak door de brandende zon en binnen is het heerlijk. De airco staat weer volop te draaien en dat is geen overbodige luxe. Het was in de camper 38 graden binnen en nu, na een uurtje, ongeveer 26 en dat is heerlijk koel. Ik waag nog een poging om de tablet pc te herstellen en dat lukt ten dele. Ik weet waar de problemen zitten en kan hem nu laten werken door wat druk op een ic uit te oefenen. Helaas is de harddisk ook ter ziele en ik geef het voorlopig op. Ik heb een reserve harddisk bij me, maar vind het te veel werk om deze computer opnieuw te installeren. Straks in Goa of misschien ergens in de regentijd heb ik meer dan tijd genoeg om dat te doen. Voorlopig werkt de gewone MSI laptop perfect en gebruiken we die maar. We hebben trouwens in de Touratech 4 navigatie software de wereldkaart van Garmin ingeladen en deze in combinatie met de wereldkaart van Touratech werkt super. We zetten de garmin kaart op 1 km en laten op de Touratech kaart die complete route zien. Nu weten we exact waar we af moeten slaan. Ik heb de wereld kaart ook ingeladen in de Garmin map60cxi en die op het dashboard gezet. Nu kan ik ook op de kaart kijken en weet waar ik af moet slaan. De Garmin GPS unit moeten we wel aansluiten, want de GPS ontvanger op het dak stopte er ineens mee. De wegen zijn zo slecht dat alles kapot trilt en we wachten maar tot het volgende de geest geeft.

Gelukkig hebben we veel reserve spulletjes bij en is alles nog op te lossen. We hebben trouwens geen spijt van de aankoop van het lasapparaatje. Dit was de eerste keer dat we het nodig hadden en we zijn erg dankbaar dat we hem hebben. Het kleine inverter ding is maar 3,5 kg zwaar en kan tot 150amp lasstroom leveren. Dit is zelfs genoeg voor het dikste staal. Ik zal het lasapparaatje nooit meer vergeten al was het alleen al door het 2 cm grote litteken dat ik gisteren heb gecreëerd met het ding. Er viel een lasspetter op mijn handschoen en die vloog in de fik. Ik heb ergens leren handschoenen maar die kon ik zo snel niet vinden een goedkoop paar werkhandschoenen van de praxis lagen wel in de buurt en dat was een foute keuze.
 



Het is het een 3e graads brandwond en dan is het huidje en de zenuwen dood, dus voel ik niets. En ach oud vel geneest nog wel….. of was dat nou jong vel???? De schade valt mee en langzaam word het witte stuk vlees weer een beetje roder. Als er bloed door gaat stromen geneest het nog wel en een littekentje meer of minder is lekker ruig zullen we maar zeggen. We gaan vandaag vroeg slapen en morgen weer vroeg uit de veren. Als alles goed is komen we in 3 of 4 dagen in Goa aan en kunnen we relaxen aan de zee. Heerlijk genieten tussen de kokospalmen en daar dan ook nieuwjaar vieren met de rest van de Overlanders.


donderdag 27 december 2007: 34 graden overdag en 22 graden om 21:00 uur.

GPS overnachting (g.m.s,s) verlaten A1 Plaza N18.19.34,2 en E74.21.43,8, voorbij Pune.

We worden om 7:00 wakker en zitten om half 8 al aan het ontbijtje. Ik bestel toast met boter en zet mijn grote pot pindakaas op tafel. Heerlijk, een boterham met pindakaas, wie is er niet groot mee geworden.

Ik gooi de wc cassette nog even leeg en daar gaan we weer op weg naar Goa. Ik hoef natuurlijk niet te vertellen dat de weg weer klote was. Erg smal en mega druk dus geen lolletje om op te rijden. De eerste 125 km op de NH3, tot de afslag naar de NH50 duren dan ook tot 13:00 uur. Ik zie de bui al weer hangen. De volgende rustige parkeerplek ligt 250 km verder en ik vraag me af of we dat nog gaan halen vandaag. De weg gaat ook nog over een paar behoorlijk steile passen en de trucks, waarvan er ontelbaar veel rijden vandaag, kruipen langzaam omhoog. Inhalen valt niet mee, omdat de dalende trucks met een noodgang naar beneden razen en elke keer in no time bij me zijn.

Ons Dafje is voor Indiase begrippen super snel en we rijden met 40 per uur de steile hellingen op terwijl de andere trucks, die veel te zwaar geladen zijn omhoog kruipen met een km of 5. De omgeving is soms prachtig. Veel groen in de dalen van de bergen en soms is een tijdje alles dor en droog. Het lijkt alsof we in Oost Turkije rijden.
 



Overal zie je tractoren rijden met een enorme lading rode uien achter op de aanhanger. Langs de kant zien we ook nog tientallen mensen die bezig zijn de uien op grote te sorteren. Dit is echt de uien streek zelfs de geur prikkelt in je neus als je het raampje opendraait.

Het enige wat ons verraad dat we in India zijn is de maffe kamikaze rijstijl en het bijna antieke uiterlijk van de trucks. Niet dat de trucks echt oud zijn maar ze kopen hier een kaal chassis en laten er met rechte platen, omdat dat lekker goedkoop te herstellen is, een vierkante cabine op maken. Deze is ook nog behoorlijk groot, want er zitten soms wel 10 of meer passagiers in. Zo kunnen de chauffeurs nog wat extra geld verdienen.

Als er iemand mee wil rijden springt hij half voor de truck die, als hij plaats heeft, stopt. Stoppen gebeurd dan ook midden op de (snel)weg, zelfs als er meer dan voldoende ruimte is langs de weg. Omdat de trucks geen remlichten hebben schrik je je regelmatig kapot, omdat ze ineens hard op de rem gaan. Nu begin ik eraan te wennen en als ik mensen langs de kant zie zwaaien weet ik al dat ik op de rem moet.

We passeren vele bruggen waar zo af en toe ook nog wat water onderdoor loopt. De meeste zijn drooggevallen en dat zal in de toekomst nog een groot probleem gaan worden. Als we een rivier passeren staan er vaak hele kuddes met mensen zich te wassen of gebruiken de rivier als wc. Zouden ze daarom zo een donker bruine huid hebben?? Ook de (af)was wordt in het zelfde water gedaan en ook dat lijkt me slecht cleanen met al die uitwerpselen die in het water drijven.
 



We passeren ook nog een paar hele mooie en kleurrijke tempels waar soms de trucks stoppen om te bidden. Niet dat dat helpt, want vandaag hebben we maar liefst tien zware ongelukken gezien en bij 4 weet ik zeker dat de chauffeur plat en in stukjes is gehakt. Doordat de cabines gemaakt zijn van dun aluminium of staal en er geen enkele stevigheid als bescherming in of aan zit is elke frontaal ongeluk fataal. Dan rijden we om 17:00 uur Pune in.

Als we in de file staan zien we een klein bedrijfje dat motoren repareert. De motor wordt opnieuw gewikkeld, zodat hij weer klaar is voor een tweede ronde. Bij ons gooien ze hem gewoon weg en kopen een nieuwe maar hier wordt alles tot het helemaal versleten is gewoon telkens hersteld. Als ik mijn raam opendraai en een foto wil maken poseren ze trots en zwaaien weer uit volle macht. Dit zijn mooie momenten die ons de stress van het rijden even laten vergeten. Elke keer als we achter een tuktuk, taxi of bus rijden zwaaien de mensen vriendelijk naar ons en als de mensen nu allemaal rijles zouden volgen zou het een heerlijk land zijn. Maar helaas is dat fictie. Want niemand heeft geld om die lessen te betalen.
 



Net buiten de stad ligt weer een A1 Plaza restaurant en als alles mee zit zijn we daar voor het donker. Helaas is het in de stad een chaos. De weg vinden is een ramp en we moeten de grote truck zelfs een paar keer keren om op de juiste weg te komen. Keren is normaal geen enkel probleem, maar hier des te meer. Als je moet keren en je haalt de bocht net niet moet je steken. Dus hup in zijn achteruit en dan is het zweten. Het is spits en niemand trekt zich iets aan van andere weggebruikers,laat staan van ons. Gelukkig hebben we camera’s op de truck en kunnen we goed zien wat er achter en aan de zijkanten gebeurd. Je moet nu heel langzaam achteruit rijden en dan moeten ze wel om je heen. Als je blijft staan en wacht tot het rustig wordt zal het wel 24:00 uur worden. Gelukkig gaat het 2 keer goed en na honderden bochten vinden we toch de goede weg.

Na een km of 10 vinden we het A1 restaurant maar deze is ook weer gesloten. We parkeren toch maar op de parkeerplaats en koken ons potje zelf wel. Ik maak het vlees en Susan de rijst met tomaten. Na een half uurtje zitten we heerlijk te smullen. De biefstuk uit het steakhouse in Pokhara hebben we gemarineerd met knoflook, peper en bieslook en dat laat ik even sudderen in een papje van boter, rode uien en rode curry pasta. Als alles dan klaar is gaat er nog een beetje kokospoeder doorheen en klaar is kees.

Misschien missen we een beetje groente maar onze vitamientjes hebben we vandaag al gehad in de vorm van een pilletje en mandarijntjes. Na het eten gaan we een leuk filmpje kijken en dan slapen. Als alles goed gaat zijn we over 2 dagen in Goa en kunnen we ontstressen.

Ja een wereldreis is soms net zo stressvol als werken. Alleen altijd leuker!!. Misschien dat jullie denken dat we alleen balen en stress hebben van de idiote chauffeurs, maar dat is zeker niet zo. Het hoort bij het land en het geeft je wel een ervaring die ze je nooit meer afnemen. Alle dingen zien we achteraf als positief en het zijn mooie dingen om straks thuis over te vertellen.


Vrijdag 28 december 2007: 34 graden overdag en ’s avonds koelt het niet meer echt af.

GPS overnachting Agonda Beach Goa (g.m.s,s) N15.01.46,7 en E073.59.46,8

Na het legen van de wc en het ontbijten rijden we om 9 uur weer richting Goa. De weg is 4 baans en ondanks dat we elke 30 km weer opnieuw tol moeten betalen, zijn we er gruwelijk blij mee. We rijden vandaag de eerste 300km constant tussen de 70 en 80 en halen zelfs een groot stuk 90. Geen tegenliggers wil niet zeggen dat het helemaal veilig is, want tijdens het inhalen moet je op de toeter gaan hangen om de chauffeur van de truck die je inhaalt wakker te maken, anders komt hij net zo gemakkelijk naar rechts en rijdt zo bij je binnen. Ook zie je soms een hele rij auto’s op de snelweg geparkeerd staan. Als je dan gaat kijken waarom, blijkt dat er langs de weg, aan de andere kant van de vangrails een eettentje is. De snelweg is mooi aangelegd en in de middenberm staat het vol met mooie gekleurde bloemen. We weten dat de mooie snelweg niet heel de tijd zal blijven en na 350km is de weg echt op.
 



We hadden verwacht dat er wel een afslag zou zijn die ons richting de zee zou loodsen. Helaas was dit niet zo. Volgens de navigatie zou er wel een weg moeten zijn maar die was er helaas niet. Een km of 15 na de zogenaamde afslag die er niet was zijn we maar omgedraaid en dan maar het centrum van het stadje gereden. We waren al weer bijna vergeten hoe slecht wegen kunnen zijn en de gemiddelde snelheid zakt in elkaar tot 35 per uur als we een afslag nemen en midden door een behoorlijke stad moeten.
Gelukkig vinden we na een half uurtje zoeken de juiste weg en die leek best wel redelijk. Goed asfalt alleen een beetje smal en weer volop tegenliggers. Het eerste stuk was zelfs nog een soort snelweg die steil omhoog door de bergen ging. De kleine bergen zijn maar 800 meter hoog, maar slingeren als een grote. We denken dat we Agonda beach wel halen vandaag en net als we dat tegen elkaar zeggen staan we vast in een file. Er zijn wegwerkzaamheden en dan sluiten ze gewoon de weg een uurtje af. Gelukkig kunnen wij na een half uurtje doorrijden en is er nog steeds hoop om het te halen vandaag.

De weg wordt vervolgens heel erg slecht en we schieten weer eens voor geen meter op. Het is een en al kuilen en gaten, waar geen omzeilen aan is. Tevens hebben we ontzettend veel last van Kamikaze truck chauffeurs, die de bochten gigantisch afsnijden en geen rekening houden met tegenliggers. We houden ons hart vast, een keer de zijkant beschadigen vinden we echt wel genoeg.

Dan wordt het donker en lijkt er al helemaal geen einde aan de weg te komen. Daarbij komt dan ook nog eens dat je de schamele bewegwijzering, als er die al is, nagenoeg niet kunt lezen en rijden we dus ook weer meerdere keren verkeerd.

Als we ineens een bordje Agonda zien, denken we dat we er bijna zijn. We laten een tuktuk voor ons naar het strand rijden. En als we er bijna zijn zien we flitsen en vonken langs de auto slaan. Ze zullen wel blij met ons zijn, want vermoedelijk hebben we een laaghangende stroomkabel aan flarden getrokken. Stoppen gaat hier niet en alles is al stil en verlaten dus dat regelen we morgen wel. Als we dan eindelijk op het strand uitstappen zien we dat er een 30 meter dikke stroomkabel aan de truck hangt. De eigenaar van het stukje grond waar we staan neemt meteen de kabel in ontvangst en die zal wel voor een extra stukje inkomen gaan zorgen. Het kleine vrouwtje van de eigenaar klimt bijna in ons van vreugde, alweer 1 extra wagen op hun grond. Liever stonden we tussen al de andere trucks, maar als we de eigenaar van een andere grote truck, die langs ons staat aanspreken, zeggen die dat het hier vel rustiger is en dat de ander plek alleen schaduw plaatsen heeft en we hebben, net als zij, zonnepanelen, dus we hebben zon nodig.

Om 1:30 uur is het uit met de pret en staat oom agent voor de deur. We krijgen het voor elkaar om hem tot morgen af te schepen en morgen zien we wel weer verder. We hebben een verzekering afgesloten in India dus alles komt goed.


Zaterdag 29 december 2007: 35 graden overdag en ’s nacht 24.

Agonda Beach, Goa

We worden pas om 9 uur wakker en kunnen met moeite ons bedje uit komen. Als we de deur openen van de camper ga ik even een praatje maken met twee Franse wereldreizigers die bij ons in Pokhara op de camping hebben gestaan. Zij gaan vandaag verder richting Chennai om hun truck te verschepen naar Maleisië. Als we staan te praten komt de lokale bakker voorbij. Ik koop voor ongeveer 20 eurocent 4 hartige hapjes. Het is bladerdeeg met een groente vulling en het is precies onze smaak. Als de bakker verder loopt zie ik Ton en Anneke aankomen lopen. Ook zij hebben we ontmoet in Pokhara en met hen hadden we een paar gezellige avonden gehad.

We praten weer uren en daarna is het tijd voor het invullen van de papieren voor de camping eigenaar. Na dit alles gaan we naar het politiebureau om een praatje te maken over de stroomkabel die we gisteren avond hebben gesloopt. Oom agent was vriendelijk, maar wilde in eerste instantie geld, want de mensen hadden een uur zonder stroom gezeten. Als ik hem vertel dat elke avond de stroom hier uitvalt kan hij niet met goede argumenten komen waarom we moeten betalen om de mensen schadeloos te stellen. De kabel hebben we nog alleen moet die worden gemonteerd en dat wil ik wel betalen. Er is een noodkabel neergehangen en de oude kabel zal deze week worden teruggeplaatst. Dan zien we wel wat het kost maar dat kan nooit veel zijn hier. Als we terugkomen bij het strand gaan we even een praatje maken met de andere Overlanders. Er staan hier 17 auto’s. 12 op het grote strand en 5 op ons stukje.
 



We staan bij Fernando op zijn stukje grond en dat is rustiger en dichter bij de waterput dan op het grote strand. Het grote strand hoort bij een hotel in aanbouw. 20 jaar geleden is de bouw, door een rechtzaak, die de lokale bevolking had aangespannen, met succes stilgelegd omdat de lokalen geen hoogbouw wilden hier. Alles is in beslag genomen door het hoog gerechtshof in Delhi. Volgend jaar verjaard schijnbaar de claim en kunnen ze verder gaan met bouwen. Maar nu is het een paradijs voor de Overlanders. De bewakers van het hotel verdienen een centje bij door geld te vragen aan de Overlanders en dat bedrag wordt elk jaar hoger. Het was van 30 roepie naar 50 en nu naar 70 gegaan. Dit jaar proberen ze de prijs naar 100 roepie te krijgen en toen kregen ze de deksel op hun neus. De Overlanders pikken dit niet en hebben de bewakers verteld dat ze 70 roepie per auto kunnen krijgen van veel auto’s of 100 van een heel klein aantal. Dit omdat iedereen dan vertrekt. We snappen wel waarom het gebeurd, want de politie wil ook een centje meepikken. En die eisen elke keer meer en meer. Zij hebben macht, want ze sluiten het terrein anders gewoon af. We lopen over het strand naar de VW camper van Ton en Anneke en blijven weer plakken.

Als we zitten te praten zie ik een man in de palmboom achter me klimmen. Ze tappen hier elke dag een sapje uit de stengels van de palmboom vermoedelijk om palmwijn van te maken. Heel behendig en snel vliegt de man de boom in en begint zijn werk.
 



Anneke en Ton vragen of we nog kaas en groenten moeten hebben want ze gaan naar het dorpje om te bellen en wij lopen met ze mee. Het is een gezellig klein gehucht met eigenlijk maar een straat. Alles is er te krijgen. We kopen groentes, voor een salade, pindakaas, kaas, bacon, fruit, brood en eieren en zo hebben we morgen weer een lekker ontbijtje.

Als we langs de lokale kerk komen is er net een trouwpartij aan de gang. Goa is voor een groot deel christelijk en overal zie je kerken en kapelletjes langs de doorgaande weg. Goa is ook veel rijker dan de rest van India en de mensen zijn moderner gekleed. De meisjes en vrouwen lopen vaak rond in spijkerbroeken, en dat is een veel beter gezicht.
 



De winkeltjes zijn erg klein maar hebben alles om het hier nog wel een paar weken uit te houden, en we denken dat we hier nog wel even zullen blijven zitten. We lopen terug door de kleine gezellige straatjes van Agonda en dumpen in de camper onze boodschappen.

Dan is het alweer tijd voor het diner. We lopen naar het restaurantje dicht bij het grote strand en eten daar onze buikjes vol. Eerst een soep en garnalenloempia’s en daarna Susan een tonijnsteak en ik een garnalen schotel. Het eten is hier een stuk duurder dan in Pokhara, maar nog steeds goed te betalen. 8 euro kost dit alles incl 2 sprite. Het restaurantje is eenvoudig maar netjes onderhouden. We zitten buiten in de tuin en kijken zo over de zee.
 



De zon gaat onder en de oranje gloed zorg voor een gezellig sfeertje. Daarna nog even op de thee bij Ton en Anneke en om 21:00 uur lopen we terug naar onze camper. Het is aarde donker en gelukkig kunnen we een lampje lenen van Ton en Anneke anders hadden we vermoedelijk onze benen gebroken in het donker.

Zondag 30 december 2007: 34 graden overdag en 23 ’s nachts.

Agonda Beach Goa.

Na het wakker worden, maakt Susan een lekker ontbijtje. Toast met ei en bacon net als in een restaurant. Na het eten is het tijd voor een duik in de zee. Maar eerst komt de lokale bakker nog even op bezoek. We kopen 2 stokbroodjes, 6 met groente gevulde saucijzen broodjes en een zak gemberkoekjes, die een beetje naar speculaas smaken. Elke dag komt de bakker te voet en met twee grote dozen sjouwend naar Agonda beach en voorziet iedereen van vers brood.

We praten nog even met onze Franse buren en lopen dan de zee in. De golven beuken hard op ons als we proberen het water in te lopen. Het warme water is heerlijk en na ons heerlijke badje lopen we een stuk over het strand.

Het is zondag en na een uurtje of 12 komen de bussen met Indiërs, die ook een dagje komen relaxen. Het eerste wat de mannen doen is een stuk lopen over de rotsen. Niet vreemd, want hier liggen sommige buitenlandse zonaanbidders topless te zonnen. Het is lachen als je ze ziet lopen. Ze breken af en toe bijna hun nek, omdat ze niet meer kijken waar ze lopen. Op het stukje strand waar wij staan is het rustig. Er staan een stuk of 5 wagens op een plek die half zo groot is als de ruimte war de andere 12 auto’s staan. Ook de bussen met lokalen komen bijna niet aan onze kant en dat is de reden waarom we sowieso hier blijven staan, ook al komt er op het andere strand weer plaats vrij. We moeten wel een vijfhonderd meter lopen naar de andere Overlanders, maar die klagen steen en been door de herrie die de Indische jongelui maken.

Ik ga even kijken bij een Duits echtpaar wat met een Unimog onderweg is. We hebben ze al getroffen op een camping in Pokhara, Nepal en ze hadden me gisteren aangesproken om even naar hun laptop te kijken. Ze zijn een bestand kwijt, waar een groot stuk van hun reisverslag in zat. Ik heb met filerecoverypro geprobeerd het bestand terug te halen, maar het was zo verminkt dat er niets meer te redden was. Ik moest even software gaan halen in onze camper en dat duurde een stuk langer als ik had gedacht. Op de weg terug kwamen we onze Franse buren weer tegen en een Oostenrijker en zodoende was het uiteindelijk al weer 3 en half uur later, voordat ik terug bij hun was.

Ton en Anneke kwamen nog even voorbij en nodigden ons uit om nieuwjaar te vieren met nog een ander Nederlands stel. Het andere stel zit in een hotel 100 meter verder en het is altijd weer gezellig om een avondje met landgenoten door te brengen. Morgen gaan we om half 9 uit eten en blijven dan met zijn 6en in het restaurant om Nieuwjaar te vieren. We hadden hen gevraagd om samen met ons 31 januari door te brengen, maar ze hadden al een afspraak. De andere Nederlanders hadden geen enkel probleem als wij ook mee zouden komen en dus gaan we een gezellige avond maken.

De leuke, relaxte dag komt weer bijna aan zijn einde. Susan maakt een heerlijke tonijn salade en een witte kool salade met fruit en kaas en met ons vanmorgen gekochte stokbroodje is het weer een heerlijke maaltijd. Onderwijl dat Susan aan het kokkerellen is, probeer ik nog de schotel aan de praat te krijgen, maar ik kan geen satelliet vinden. Morgen maar eens in het internet café bij flysat zoeken naar de satellieten die hier in de buurt hangen. We willen namelijk het nieuws zien, met name voor de situatie in Pakistan. We hoorden dat Musharaf door de dood van de oppositie geen enkele tegenstander meer heeft en dat hij dus president zal blijven. Veel van de Overlanders gaan over een of twee maanden terug naar huis via Pakistan en die balen natuurlijk als een stekker. Wat gaat er gebeuren daar?? Wordt het stil of breekt er een burgeroorlog uit en kunnen de Overlanders de eerste paar jaren Pakistan beter mijden?? Wie zal het zeggen.

We hebben nu alle ramen openstaan en een warm, maar toch fris windje waait lekker door de camper. De airco hoeft hier ’s nacht niet aan, omdat we een grote ventilator in de garage hebben gebouwd. We zetten ook de kachel nog op ventileren en dat is voldoende. We slapen ’s nachts met de ramen dicht, op die in de slaapkamer na, want anders wordt het toch echt te heet. Er moet wel een windje blijven waaien. Verder hebben we alle ramen gesloten, want ze jatten hier als raven en dus met name ‘s nachts. Als het dan soms toch te heet blijft zetten we even de airco aan en dan is het in een kwartiertje heerlijk koel.


Maandag 31 December 2007: 35 graden overdag en 21 ’s nachts.

Agonda Beach Goa.

We ontbijten met de salade van gisteren en dan horen we de Fransen hun truck starten. Ze staan tussen ons en de zee en ons uitzicht zal super worden als zij eenmaal weg zijn. We nemen afscheid en de truck rijdt langzaam het strand af.

We leggen alles een beetje vast in onze truck en verplaatsen de auto dichter naar de zee. Wauw dat is nog eens een mooi plaatsje. We doen de hoezen over de banden om de zon tegen te houden en leggen een blok onder het rechterachterwiel om de truck waterpas te krijgen. Omdat we een stukje op het blok moeten rijden zijn meteen de hoezen beveiligd. De zware truck staat nu op de wielhoezen en deze zijn zonder krik door een eventuele verzamelaar niet te verwijderen. Nu geloof ik niet dat hier veel gesloten wordt, maar voorkomen is beter dan genezen. We draaien het zonnescherm uit en zetten de stoelen en tafel eronder. Een mooiere plaats kun je je niet wensen. We kijken vanonder onze luifel over het strand en een paar palmbomen zijn het enige wat tussen ons en de zee staat.
 



Daarna is het tijd voor ons dagelijks zeeavontuur. We houden onze T-shirtjes vandaag maar eens aan, want onze ruggen zijn rood verbrandt. Normaal verbrand ik bijna nooit, maar na al die maanden zonder een straaltje zon op mijn rug gaat het bij mij dus ook fout. En dat na slecht 1 uurtje blootgesteld te zijn aan de zon. Het water is heerlijk en we springen in de golven die soms zachtjes en dan weer heftig breken een meter of twintig in de zee. Na een half uurtje hebben we er genoeg van en we lopen even over het strand naar de buren. 3 Duitse jongens zijn met een Mercedes bus een jaar onderweg door India en Nepal. De verhalen gaan natuurlijk weer over het moordende verkeer en over de domme dingen die je hier op de weg meemaakt. Het zijn dezelfde verhalen als bij alle andere Overlanders. Natuurlijk zijn zij ook de rechterspiegels kwijtgeraakt door een debiel die in ging halen toen het niet kon. Eigenlijk elke Overlander die we spreken is wel een paar spiegels kwijtgeraakt, dus wij zijn niet uniek.

Dan gaat Susan een spelletje spelen met de laptop en ik loop even naar Ton en Anneke. Zij zitten net bij een andere Nederlandse familie die hier met twee kinderen zijn. Zij hebben een jaar sabatical en gaan over een tijdje weer naar huis om weer aan de slag te gaan. Het is gezellig en de uren vliegen voorbij. Wat een mooi leven hebben we toch, dit is een droom. Het is dit soort dingen die het reizen onvergetelijk maken, een tuin met palmbomen, de zee voor de deur en de gezelligheid van de andere reizigers maken de droom af. En het mooie is dat onze tuin elke keer weer anders is. Dan weer bergen, zee, palmen enz enz.

Als ik terugga naar de camper neem ik Arno, Julia, Katja en Mark (het Nederlandse gezin met de 2 kinderen) mee naar onze camper, want ze zijn zeer nieuwsgierig naar ons huisje. We blijven tenminste een anderhalf uur gezellig kletsen en dan nemen we afscheid, want Julia wil nog een duik in de zee nemen, waarna ze voor het eten moet gaan zorgen en ze alle vier nog moeten zorgen dat ze klaar zijn voor hun nieuwjaarsparty op het strand met alle andere Overlanders. Wij hebben nog wel even de tijd, want wij hebben pas om 20.30u afgesproken met Ton en Anneke en Menno en Tiny. We gaan lekker buiten onder de luifel zitten en ik mijn Thaise les. Na tien minuten staat er ineens een Canadees met twee Indiërs voor de truck en ook nu weer staan we minstens een uur gezellig te kletsen.

Dan wordt het langzaam toch tijd om ons klaar te maken voor het vieren van oud op nieuw. Ik neem een lekkere warme douche en daarna is Susan aan de beurt. Rond 20.00u komen Ton en Anneke langs om ons op te pikken. We gaan vanavond naar een hotel 500 meter verder, waar twee vrienden. Menno en Tiny van Ton en Anneke verblijven. We stellen ons voor en het lijkt of we de mensen al jaren kennen. Zij hebben Kees en Els, twee vrienden van ons, vorig jaar ook leren kennen, en zo zie je maar hoe klein het wereldje is. Menno heeft altijd gevaren en weet alles over het verschepen van een truck. We wisselen reiservaringen uit en zitten uren gezellig te kletsen.
 



We eten pas om tien uur en daarna heeft Tiny nog een berg hapjes besteld. Als elke 5 minuten weer een nieuw bord op tafel wordt gezet, merken we dat dit nooit op gaat komen en we bestellen snel nog wat dingen af.

Ongemerkt is het dan ineens 24:00 uur en wensen we iedereen een HAPPY NEW YEAR!!!!. Dat geldt natuurlijk ook voor alle vrienden en familie over de hele wereld die we al kenden of tijdens de trip hebben leren kennen. Na deze gezelligheid lopen we naar het strand van Agonda om de andere Overlanders een gelukkig nieuwjaar te wensen.

Midden op het strand staat de landrover van de Nederlandse Ruud en zijn Poolse vriendin Eva en uit dat ding komt me een partij herrie. Ze hebben een kleine generator lopen en de auto is nu een rijdende disco. Meteen word er een beker in onze handen gedrukt met pure vodka en het goedje brandt behoorlijk als het door mijn slokdarm glijdt. Ze hebben een groot kampvuur gemaakt en iedereen zit gezellig te borrelen, praten en te dansen. Zo een gezellig nieuwjaar heb ik nog nooit meegemaakt. Iedereen wordt elk uur meer draaierig en om 3 uur waggelen we richting ons bedje. Helaas konden we geen foto’s maken, omdat de sfeerverlichting op een te laag pitje stond, maar geloof me het was het paradijs. Nieuwjaar op het strand onder de palmbomen, wat wil je nog meer??? Het is ondertussen 21 graden geworden en dat is een heerlijke temperatuur om te slapen.









Copyright © door Een reis rond de wereld Alle Rechten Voorbehouden.

Gepubliceerd op: 2007-12-31 (2968 maal gelezen)

[ Ga terug ]
Content ©
Volg onze reis online, 5 jaar met de DAF de wereld door


PHP-Nuke Copyright © 2005 by Francisco Burzi. This is free software, and you may redistribute it under the GPL. PHP-Nuke comes with absolutely no warranty, for details, see the license.
Pagina Rendering: 0.05 Seconden