Welcome to Een reis rond de wereld

Travel now and work later

Hoofdmenu

Translate to any language, choose your language here above..



Reisverhalen
Wereldreis op datum:
2009

Wereldreis per land:




Favoriete links


Terugblik op.. (pdf)


De camperbouw en de dagelijkse bezigheden


Info & materialen


  
9 t/m 17 december 2007





Zondag 9 December 2007: het wordt saai voor jullie want het weer is nog steeds warm en zonnig.

Hiep hiep hoera…… Na het ontwaken vlieg ik Susan om haar nek, ze is Jarig!!! Vandaag wordt ze 35 en dat vieren we samen met de ouders van Susan. We hebben slingers om haar stoel heen gedraaid en Susan pakt haar cadeautjes uit. Vele kaarten van haar familie, kerstspulletjes en een mooi armbandje van Ome Frans en Tante Corrie, haar peettante.
 



Ze is helemaal in haar nopjes. Helaas is het plezier snel voorbij, bij het opstaan was ze al niet helemaal lekker en vannacht heeft ze ook de hele nacht wakker gelegen van de buikpijn. Jan is weer helemaal opgeknapt en nu is Susan aan de beurt. Ze is aan de race en heeft geen honger. Na een paar hapjes toast komt er ook nog eens alles van boven uit. We hadden haar verjaardag iets anders voorgesteld. Als we samen aan tafel zitten zien we een oud vrouwtje het campingterrein op komen lopen. Ze loopt moeilijk door de zware mand met mandarijnen die ze op haar rug mee draagt. We kopen ook maar een kilo mandarijnen zodat haar mandje iets lichter wordt. Ik probeer de mand op te tillen en hij weegt minstens 50 kg. Als ze weer op wil staan, met de zware mand op haar rug moeten we haar helpen, want ze komt niet meer overeind. Zo een vrouwtje zou je een paar duizend roepie willen geven en haar mandje leeg willen kopen. Maar ja dan moet ze morgen toch weer op pad, dus daar schiet je niets mee op. Ik heb het wel met haar te doen en het geeft een rot gevoel van binnen als je dit ziet.
 



Susan heeft een DVD gekregen van ome Frans en tante Corrie en die hebben we even bekeken. Het was een video boodschap om haar te feliciteren en een filmpje van hun vakantie. Het was weer eens leuk om hen in levende lijve te zien en in de film overhandigen ze het cadeautje, wat Alda Susan dan op dat moment ook geeft. Het is een mooie armband. Na het filmpje is het al weer 12 uur en rijd ik met de Quad, samen met Maya, naar een kleermaker die normaal tassen en rugzakken maakt. Ik heb van papier een voorbeeld gemaakt van een hoes voor over de reserve banden. De zon is slecht voor de banden en als we langer stilstaan worden de banden enorm heet door de zon. De eerste kleermaker heeft niet het juiste stof en stuurt ons naar een tassen maker. Deze man heeft er wel oren naar en denkt in eerste instantie dat het kleine voorbeeldje van papier de juiste maat is.
 



Nee, het moet 107 cm doorsnee hebben. Omdat ik de Quad als voorbeeld gebruikte om uit te leggen wat ik bedoelde, denkt hij vervolgens dat de maat niet klopt. De wielen van de Quad zijn toch veel kleiner!! Als we hem duidelijk hebben gemaakt dat het voor de vrachtwagen is snapt hij het. Morgen om 12 uur heeft hij 1 hoes klaar en kunnen we kijken of hij past. Daarna laat ik er 6 maken, zodat de 4 wielen onder de truck ook beschermd zijn als we langer ergens staan. We onderhandelen over de prijs en komen samen op ongeveer 5 euro per stuk. Met dit bedrag kan ik wel leven. Het voorbeeldje van papier is onmisbaar, een tekening maken heeft geen zin, want die begrijpt geen mens en iets tastbaars doet altijd wonderen. Ik heb al zo vaak geprobeerd, zelfs met een goede tolk, om iets uit te leggen maar zonder resultaat.

Voor de adapter die ik nodig had voor het aansluiten van de slang van het wc spuitje, had ik een hele mooie tekening gemaakt die een kind zelfs zou begrijpen. Helaas werkt dat hier niet, ze begrepen er geen snars van. Zelfs met de tekening en uitleg van mij ging het bijna verkeerd. Ik denk dat ons denkvermogen op een ander niveau ligt of dat wij op een andere manier denken. Misschien zijn ze wel te slim en snappen ze de simpele tekeningen niet.

We rijden terug naar de camper en Susan had het koud, zelfs in het warme zonnetje, dus ze was lekker in de warme camper gaan liggen en we vieren haar verjaardag nog wel een keer opnieuw als ze beter is. Een bacterie heb je hier zo te pakken en ondanks het feit dat wij er redelijk tegen bestand zijn velt het ons ook zo af en toe.

Maya is ondertussen met de scooter naar de bakker gereden om de taart die we hebben besteld op te halen. Susan zal er wel niet veel van eten maar we bewaren wel een stukje. Ik rijd ook nog even naar de franse bakkerij om pizza te bestellen voor vanavond. Helaas is hij net nu dicht en een bordje geeft aan dat hij morgen weer open is. Wat we dan gaan eten weten we nog niet maar dat is zorg voor later. Ik pak nog een paar heerlijke dropjes uit de koelkast, die Alda en Jan hebben meegebracht en ga dan het verslag intypen, langs Susan die op de bank ligt te slapen.

Om 15.00u komt Maya met een geweldig mooie taart aanzetten en ze zet er ook nog 2 mooie kaarsjes op die samen de leeftijd vormen. Susan blaast netjes de kaarsjes uit en Alda snijdt te taart.
 



Maya heeft een hele mooie kaart gemaakt en ze heeft ook nog een klein cadeautje voor Susan. Het is een prachtig Boeddhabeeldje van een lachende dikbuik Boeddha met een knapzak achter op zijn rug. Susan vindt hem geweldig. Maya verontschuldigt zich nog dat het maar een klein beeldje is, maar dit is een perfect formaat voor ons om mee te nemen en de jarige job is er helemaal mee in haar nopjes.

Susan eet haar taart niet, omdat ze zich totaal niet lekker voelt, maar gaat haar stuk even naar omaatje brengen, die zelfs na aandringen van Susan niet bij ons wil komen zitten. Trots laat Susan haar nieuwe Boeddha zien en omaatje vindt het net een baby zo klein als ie is. Maya overtuigt haar dat het toch echt een Boeddha is en dan zegt oma tegen Maya dat als haar schilderijtje niet gebroken was geweest, Susan haar Boeddha mocht hebben, want dat van Maya vindt ze maar niks. Echter Susan kan oma toch overtuigen dat ze er heel erg tevreden mee is en dan vindt oma het ook goed. Als de cake opgedeeld is voor iedereen ga ik voor Maya muziek op CD’s branden. Ik heb nog een reserve mp3 speler liggen waar ze 512 mb muziek op kan zetten en aangezien we deze niet gebruiken geven we hem maar aan haar, dan heeft ze ook muziek en aangezien Susan totaal geen behoefte heeft om uit te gaan eten vragen we of Maya mee wil naar het Steakhouse, nou dat vindt ze altijd wel leuk. Jan, Alda, Maya en ik lopen samen via een afkorting naar het steakhouse. Onderweg gooien we nog even een slipper van Alda af bij de schoenmaker en lopen we verder. We eten, net als altijd weer heerlijk en lopen daarna helemaal terug via Lakeside naar de camping. Als we terugkomen ligt Susan al op een oor en gaan wij ook maar naar ons warme bedje.


Maandag 10 December 2007: bewolkt en koel.

Als we te vroeg wakker worden schakelen we de DVD speler maar in om in bed een filmpje te kijken. Als we na een half uurtje al gerommel horen achter het gordijn schakelen we alles maar weer uit om ons te gaan wassen. Jan en Alda zijn vandaag ook vroeg wakker dus passen we ons maar aan. Susan is gelukkig weer opgeknapt na haar een daags wc avontuur. We ontbijten vandaag maar een keer binnen in het restaurant, want de temperaturen zijn buiten te laag. Het is ongeveer een graadje of 14 en zo nu en dan komt de zon even kijken waarna de temperatuur snel hoger wordt. Vermoedelijk wordt het toch nog een goede dag, maar dat weet je hier nooit. We hebben vanaf 31 maart 2007 eigenlijk altijd goed weer gehad. Soms een dagje dat het wat minder was door regen of extreme hitte maar we kunnen tevreden terugkijken op de afgelopen tijd. Over een goede week rijden we weer richting het Zuiden en zullen de temperaturen snel weer stijgen tot een graad of 34, maar gelukkig is het overal winter en zakken de temperaturen in de nacht tot rond de 20 graden en dat is heerlijk. Onze dekbedden kunnen dan weer opgeborgen worden en misschien moet ’s nachts de airco weer aan, maar we zijn er klaar voor.

Als we in het restaurant zitten horen we een hoop gekras uit de keuken komen. Kame maakt in de keuken onze toast en vermoedelijk is het iets te hard gegaan in het pannetje. Hij is natuurlijk bang dat we aan de race raken en zorgt ervoor dat de Norit ( kool ), tegen de diaree, reeds in de toast ingebakken zit. Als de toast komt valt het eigenlijk nog wel mee, de toast is niet echt diep zwart, maar wel flinter dun. Niet alleen de kool heeft hij er afgeschraapt maar ook de helft van het brood. Buiten zijn de sjouwers weer een paar tenten aan het opbouwen voor een trek. Als je ziet wat ze allemaal mee moeten slepen op de trek krijg je soms gewoon medelijden. Potten, pannen, kookgerei, tenten, stoelen, eten en ook nog de rugzakken of soms koffers van de toeristen.
 



Na het eten lopen we naar de Bazaar om wat souvenirs te gaan kopen. Als eerste gaan we weer een lading DVDs kopen. We lopen langs de rekken en kopen voor 33 cent per stuk bijna 100 DVDs. We hebben nu weer voor een paar maanden films, zodat we ons niet hoeven te vervelen voor het slapen gaan. We gaan ook nog even naar een grote supermarkt om verjaardagskaarten te kopen en Alda ziet er een mooie kristallen roos, zoals Swarovski. Er stonden er een hele berg maar geen eentje was geprijsd. Dus even de verkoopster vragen. Ze weet geen prijs en gaat de manager erbij halen. Hij zegt dat deze dingen niet te koop zijn en er alleen maar staan voor decoratie…???? Dus jullie hebben hier tientallen dichte doosjes met dezelfde artikelen, waarvan je er eentje op het doosje zet, alleen voor de sier??? Hij kijkt dom uit zijn ogen en zegt zonder blikken of blozen “Yes only decoration” Wat een sukkels, als ze de prijs niet weten, dan zeggen ze maar dat het niet te koop is. Waarom verdienen we hier toch zo weinig, vragen ze zich af.. Nou wij begrijpen het wel. Ze worden betaald om een beetje rond te lopen en meer doen ze dan ook niet.

Alda denkt dat ze misschien een reclame krantje uitbrengen waar deze glazen rozen als winstpakker in staan, en dat deze pas morgen in gaat. Helaas moeten wij aan deze illusie een einde maken, want de mensen hebben hier geen brievenbus en ook de postbode is hier niet te vinden. Wij wilden ook heel graag jus d’orange meenemen. Toen we ze uit het rek haalden waren deze ook niet geprijsd. Het zal toch niet waar zijn dat deze dingen ook alleen maar voor de sier in de winkel staan. De manager kwam er aan gelopen en we zagen de bui alweer hangen, In koor riepen wij “Only for decoration?” hiermee kon hij wel lachen en gelukkig wist hij dit keer de prijs wel. Als gelukkige bezitters van 4 pakken jus d’orange liepen we lachend de winkel uit. We lopen terug naar de camping en stoppen nog even binnen bij een grote verfzaak. Ik moet loodmenie hebben om de auto een beetje bij te werken. Wat een mazzel, de man spreekt Engels. Maar als ik vraag om een grondlak die ijzer beschermt tegen roest lijkt het of hij water ziet branden. Dan, met handen en voeten, leg ik uit dat ik eerst een stukje roest moet verwijderen en er dan een lak op wil smeren. Ja hij begrijpt het. Ik krijg een stuk schuurpapier. No primer to put on new iron…. Nee weer niets.

Ik geef maar op en buiten pakken we een taxi naar de camping. Als we in willen stappen zien we nog een staaltje van werkverschaffing. Minstens 30 mensen zijn bezig om cement te verslepen naar de eerste verdieping van een huis in aanbouw. Wat bij ons 1 man zou doen is hier onmogelijk met minder dan 10 mensen.

Soms kom je langs een huis in aanbouw en zie je dat ze net beginnen met het metselen van een buitenmuur. Kom je dan een week later weer langs hetzelfde huis zie je dat de muur al 30 cm hoog is. Als je dan weet dat de muur maximaal 3 meter lang is, begrijp je het wel. Nu begrijp ik wel dat in de zomer, als het 35 graden is, de mensen minder hard werken. Maar nu is het rond de 20 graden, dus geen temperatuur om zo langzaam te werken. Het metselen is een heel ritueel. Beetje specie op de steen, dan de steen neerleggen. Dat gaat best wel snel. Maar dan…… een kwartiertje kijken naar de steen. Ja hij ligt wel mooi he!!!

Er wordt ook specie gemaakt voor maar een steen of 5 en pas als die helemaal op is maakt een andere bouwvakker nieuwe specie aan. Niet van te voren, zodat de specie klaar is als de eerste lading op is, nee, pas als hij echt helemaal op is. Dan duurt het natuurlijk weer een eeuwigheid, omdat deze met de hand wordt gemengd, waardoor de metselaar na die paar stenen zijn welverdiende rust weer heeft. Dit alles is gewoon te gek voor woorden en is bijna niet te omschrijven. Jullie zouden dit ter plekke moeten zien. Het kan zijn, dat wij elke keer op de verkeerde plek staan en dat wij toevallig dit alleen zien als het zo langzaam gaat, maar we hebben onze twijfels.
 



Als we op de camping aankomen staat Maya al te wachten. We zouden naar de kleermaker gaan, voor de hoezen voor onze reserve wielen en hoezen voor de overige banden om deze te beschermen, als we langer stil staan en de zon lekker op de wielen staat te bakken.
 



Een hoes is klaar en we halen hem op om te passen. Hij past perfect en snel rijden we terug naar de kleermaker om hem het groene licht te geven om nog 5 hoezen te maken. Meteen rijden we maar naar een klein verfwinkeltje en ook daar vangen we in eerste instantie bot. Maya gaat in discussie met de jongen achter de balie en wordt in de rede gevallen door een tweede verkoper die zegt dat we maar naar een andere winkel moeten gaan. Ik geef niet zo gemakkelijk op en loop even de rekken na. Ik zie daar in het eerste rek een pot met iron Primer staan die lood bevat dus vermoedelijk is het gewoon loodmenie. Een beetje dom kijkt de verkoper uit zij ogen en het lijkt wel of hij met tegenzin ons de pot wil verlopen. We zoeken nog een kwast uit en 5 velletjes schuurpapier en willen afrekenen.

Dan zie ik ook nog een paar slotjes liggen om onze kastjes af te kunnen sluiten. De kastjes vliegen tijdens de rit af en toe open en alles vliegt dan door de camper. Er staan tientallen verschillende doosjes achter de balie en natuurlijk wil ik die allemaal even zien, om de beste slotjes te kopen. Uiteindelijk heb ik alles gevonden wat ik nodig had en reken ik voor 7 slotjes, 1 grote pot verf, 5 velletjes schuurpapier en een kwast 5 euro af. We rijden snel terug naar de camping, want de zon is weg en het begint koud te worden. We lachen nog even na over de verkooptechnieken van de Nepalezen, die niet begrijpen waarom ze zo weinig verdienen, en lopen dan naar Lakeside om bij het Lake View Resort te gaan eten en toch nog Susan haar verjaardag te gaan vieren. Het is eten met een dansshow waar ze een Nepalees showtje opvoeren. Daar echter aangekomen blijkt net vandaag het restaurant gesloten te zijn en wijken we maar uit naar Mama Mia, dan hebben we in elk geval een heerlijk toetje en de rest van het eten is er ook erg lekker.

Even tussendoor: Mina Didi, je krijgt de groetjes terug en van harte beterschap van heel de familie, zoals ze zich daar noemen en ook van ons!

Na deze leuke avond is het weer tijd voor ons warme bedje.


Dinsdag 11 December 2007: bewolkt en koel.

We eten maar weer binnen, omdat het weer niet echt meewerkt. Het is bewolkt en daardoor vroeg op de morgen te koud om buiten te ontbijten. Na het ontbijt ga ik alle foto’s die we de afgelopen 8 maanden hebben gemaakt een keer doorkijken en de slechte van de harde schijf verwijderen.
Rond een uurtje of 10 gaat Jan alleen te voet naar de Bazaar. Hij wil foto’s maken van de felgekleurde kruiden die overal te koop zijn. Volgens mij zijn het kleurstoffen voor het maken van de gekleurde stippen op de voorhoofden van de Hindoes, maar volgens Jan zijn het kruiden. We gaan maar niet in discussie, want die is toch niet te winnen.

Susan en Maya gaan met de quad naar de kleermaker, die de hoezen voor de banden maakt, de rits van mijn winterjas is kapot en die kunnen hij daar wel vervangen. Na 1 minuut zijn ze al weer terug. De buurman vindt het geen slim plan om nu met de Quad de straat op te gaan, er is weer eens een staking en er is geen auto, bus of vrachtwagen te bekennen op straat. Wel veel herrie van demonstranten die met een hoop, voor ons, onverstaanbare herrie hun mening ventileren.

We besluiten maar te voet te gaan en Alda en ik gaan maar met Susan en Maya mee. Misschien komen we Jan nog wel ergens onderweg tegen. Op straat is het, buiten de mensen , rustig, Geen getoeter en nergens een winkel die open is. De demonstranten dulden geen enkele auto op de weg en als ze toch proberen van de weg gebruik te maken worden ze met grof geweld van de weg afgeslagen. Ook de winkels hebben schrik. Ze sluiten de deuren, omdat ze bang zijn dat anders de vlam in de pan zal slaan. Of eigenlijk meer de vlam in hun winkel, want de demonstranten steken zonder blikken of blozen de winkels die open zijn in de fik.  Onderweg zien we nog wel dat er mensen aan de weg werken.
 



Zij branden de asfalt in grote opengezaagde olievaten en gaan verder met hun werk. Het is wel een achteraf straatje waar geen demonstranten komen. Op de grote doorgaande straten liggen overal barricades. Ze gooien banden op de grond en steken die aan.
 



Best wel handig en oh zo slim, want op de plaatsen waar de banden liggen te branden ontstaan gaten in de weg en deze worden niet meer hersteld. De reden voor de staking of demonstratie was een ongeluk. Een truck heeft een student aangereden aan toen een andere student hem kwam helpen kwam de truck terug en reed beiden dood.

Waarom vraag je jezelf af? Het komt door een regel in de wet. Als je iemand aanrijdt en die sterft betaal je 20000 roepie 220 euro, maar als iemand invalide raakt betaalt de veroorzaker heel zijn leven. Ja, dan snap je wel dat de arme chauffeurs liever iemand doodrijden dan invalide maken.
De mensen willen deze regel uit de wet schrappen, maar de regering is doof op dat gebied. Dus al jaren worden na een ongeluk wegen afgesloten, stakingen georganiseerd enz enz. Ze zijn zo slim dat ze niet kunnen begrijpen dat ze op deze manier alleen maar de lokale arme bevolking treffen en dat de regering zich vermoedelijk kapot lacht over het geheel.

Ze moeten demonstreren rond het regeringsgebouw en dat afsluiten zodat de regering weet dat er iets moet veranderen. Een dag geen omzet in de winkeltjes is een ramp voor de arme bevolking. Dat er iets moet gebeuren is wel duidelijk maar als na zo een lange tijd van demonstraties er niets verandert zou je zeggen dat ze wel zo slim zijn om hun manier van demonstreren aan te passen. Je voelt je kwaad en machteloos, maar wij kunnen er niets aan veranderen. Soms denk je wel eens, de mensen, die hier met een knuppel bij de wegversperringen staan om de mensen tegen te houden, lijken wel voetbalsupporters uit Europa. Niet de echte voetbalfans maar de supporters die liever hun agressie kwijt willen raken na een wedstrijd.

Als we bij de kleermaker aankomen blijkt die natuurlijk ook gesloten. We geven de jas af bij de buurman en lopen terug naar de camping. We lopen midden op de normaal zo drukke straat en doen dat nu zonder gevaar voor eigen leven. Geen verkeer is wel een verademing hier in Nepal.

Terug bij de camper ga ik weer verder met het uitzoeken van foto’s en ineens komt Jan binnengevlogen. Hij moet zijn fototoestel hebben. De waterbuffel die hier op het terrein staat is losgebroken en met man en macht proberen ze hem weer te vangen. Omaatje lacht zich kapot als ze ziet hoe haar dochter en Maya de buffel naar zijn hok proberen te drijven. Elke keer als de buffel zich omdraait, schrikken ze, en maken ze zich uit de voeten. En natuurlijk rent de buffel meteen de moestuin in en doet zich te goed aan de groentes. We weten niet wat we leuker vinden, de lachende oma of het naar het hok loodsen van de buffel. Uiteindelijk met wat extra hulp van Jan en Susan lukt het Maya en haar moeder toch om de buffel in zijn hok te zetten.

Oma ligt echt helemaal krom van het lachen en dat doet ons goed. Oma heeft maar een saai leven hier en de enige afleiding die ze heeft zijn wij en zo af en toe de buffel die haar aan het lachen maakt, door uit te breken. Normaal verplaatst Kame de buffel, maar die is voor 3 dagen op hike met toeristen in de bergen en dat betekent dat zijn vrouw nu de buffel steeds moet verplaatsen en zij heeft het er helemaal niks op. Vanmorgen was ie ook al losgebroken en had ze geluk dat Jan meegeholpen had, maar alleen redt ze dat nooit en is het een echte slapstick. Gistermorgen trouwens was ie ook losgebroken tot 2 keer toe en heeft Kame met behulp van 2 sjouwers hier op het terrein na een tijdje de buffel toch weer te pakken gekregen, m.a.w. Kame heeft de buffel ook niet echt onder controle. Wij vroegen Maya waarom oma niet meehelpt met het verplaatsen van de buffel, want zij is de enige die niet echt schrik van het beest heeft. Maar toen moest Maya lachen en vertelde dat een keer oma achter de buffel aan rende en dat niet snel daarna de buffel achter oma aan rende en dat ze toen viel en een keer hield ze het touw vast en had ze heel haar hand aan het touw opengehaald toen ze de buffel niet los wilde laten. Sindsdien doet oma niet veel meer dan een keer “ksje ksje” roepen om het beest een andere kant in te sturen.

We eten vandaag op de camping, omdat Susan zich wederom niet zo lekker voelt. Het gaat vandaag weer een dagje wat minder, moet ze toch maar even een paar daagjes vasten met bananen en toast tot haar darmen echt weer opgeknapt zijn. We hebben een lekker champignonsoepje en pannekoeken. Opeens roept Alda: “Hey, de buffel is alweer los”, maar net als ze dat zegt ziet ze er nog een paar en roept ze: “Oh nee, de buffels van de buren staan hier binnen de poort.” Wij roepen meteen naar de keuken: “Maya, buffel alarm!” en rennen naar buiten om de beesten de poort uit te jagen. Gelukkig werkten deze beesten wat beter mee, dan hun eigen buffel en binnen een paar minuten stonden ze weer allemaal netjes buiten de poort te kijken, met de poort op slot. We kijken in de camper na het eten nog foto’s van de landen waar we doorheen geweest zijn en gaan dan lekker ons bed in.


Woensdag 12 december 2007: weer lekker warm in het zonnetje.

Het weer is weer lekker en we ontbijten weer buiten in het zonnetje. Ik ben weer verder gegaan met het branden van 5 DVD’s waar de foto’s op staan van de vakantie. Ook heb ik maar meteen een backup op de externe harddisk gemaakt, want we willen de foto’s niet kwijtraken. Hierna lopen we met zijn allen naar de Bazaar. Onderweg komen we Jan zijn fel gekleurde “kruiden” tegen en nu begint zelfs hij te twijfelen of het wel kruiden zijn. Het is kleurstof om de gekleurde stippen op de voorhoofden te maken of om kleding te verven, en nu is hij ook overtuigt.
 



Ik moet een grote inbouw ventilator hebben en wat montage materiaal om de ventilator netjes, en regenbestendig, in de garagedeur van de truck te bouwen. We brengen meteen wat foto’s weg om ze af te laten drukken voor Maya en Alda en Jan als herinnering aan ons in Nepal. Het zijn er totaal een kleine 150 en voor 10 eurocent per stuk hebben we de zelfde kwaliteit als in Nederland. De prijzen variëren enorm, we vragen het in meerdere winkels en na wat gehandel was de shop in de Bazaar de goedkoopste. In het toeristische Lakeside betaal je al snel 15 euro cent en dan moet je nog behoorlijk afdingen ook. Op de weg heen hebben we meteen gekeken waar we al het materiaal kunnen krijgen voor de ventilator in te bouwen, zodat we op de weg terug deze mee kunnen nemen. Anders sjouw je je kapot want de Bazaar is meer dan 3,5 km verwijderd van de camping.

We krijgen te horen dat we de foto’s na een uurtje weer op kunnen halen en we besluiten maar terug te lopen naar de camping en dan met de Quad alle benodigde spullen op te gaan halen.

Op de weg terug zien we nog vele kraampjes met fruit, kleren, kruiden en alle dingen die je ook bij ons op de markt ziet. Het enige verschil is de prijs. De lokale bevolking koopt hier hun spulletjes en voor een prijs die vaak nog geen 10% is van de prijs bij ons, verwisselen de goederen van eigenaar.
 



Ook al hebben de mensen niets en zijn de huizen soms niet meer dan een paar golfplaten, hebben ze toch altijd een mooi uitzicht op de bergen.
 



Op de terugweg vinden we 500 meter van de camping een winkel met aluminium en kit, het is niet zo ver meer naar huis en we nemen het aluminium maar meteen mee. 4 meter lang zijn de strips. Ik heb maar 1 meter nodig maar dat werkt hier zo niet. Nu was de prijs laag en de rest komt altijd wel een keer van pas. Ook kit en fijn geweven muggengaas, van metaal, kopen we en met gevaar, voor de mensen hier, om gespietst te worden, lopen we naar huis.

Snel starten we de Quad en rijden in de schemer naar de bazaar terug. We kopen een grote inbouw ventilator en Susan gaat nog even een nieuwe accu voor haar mobiel halen. Het duurt een eeuwigheid voor ze terugkomt. Ze vragen nu ineens 2 euro meer dan de afgesproken prijs van gisteren en daar is Susan het niet mee eens. Ook moet ze nog een kaart kopen voor Alda en Jan die morgen 39 jaar getrouwd zijn en Susan kan nooit kiezen. Gelukkig is het donker en sta ik redelijk rustig met de Quad. Er komen natuurlijk wel wat mensen naar de Quad kijken maar deze keer vallen de aantallen mee.

We rijden terug naar de camping en na het afsluiten van de Quad gaan we snel lopend naar de Koreaan om weer eens lekker te eten. Het is al donker als we naar Lakeside lopen en het wordt nog spannender als de stroom, net als elke avond, weer eens uitvalt. De weg naar Lakeside is aarde donker en het is maar goed dat we allemaal een schijnwerpertje bij ons hebben. Niet alleen de koeien vlaaien zijn een onzichtbaar probleem maar zeker ook de gaten en kuilen. De stoep, als die er al is, is eigenlijk het riool waar ze beton platen overheen leggen. Maar als er ergens een verstopping is wordt een beton plaat, van 50x50 cm, verwijderd en na de reparatie natuurlijk niet meer terug gelegd. Zonder lamp breek je 100% zeker je nek.

Als we bijna bij de Koreaan zijn, gaat het licht weer aan en eten we gelukkig in het licht. Vaak valt de stroom uit en eet je bij kaarslicht. Het is natuurlijk wel romantisch, maar je wil wel graag zien wat je in je mond steekt. We kopen nog een paar afritsbroeken, in ons favoriete winkeltje en hij maakt al meteen een Nepalees prijsje. De sympathieke eigenaar weet dat we de prijzen wel kennen en voor nog geen 6 euro per broek kan ik weer een tijdje vooruit. Daarna moet Susan haar afding kwaliteiten gebruiken om wat souvenirs te kopen voor Alda en Jan. Ze kopen ook nog en souvenir voor ons. We krijgen van hun een mooie Boeddha, voor de fijne vakantie hier en om ons daarvoor te bedanken. Een boeddha moet je krijgen en mag je zelf niet kopen en ze nemen hem zelfs alvast voor ons mee naar Nederland. Het ding is best wel zwaar en is gemaakt van klei gemengd met Yak bottengruis, dat wordt nog sjouwen voor hen.
Het is al laat als we terugkomen bij de camper en we kijken nog even het nieuws op tv en gaan dan slapen.


Donderdag 13 December 2007: stralend weer, het zonnetje is heerlijk warm.

Natuurlijk ontbijten we weer buiten in het warme zonnetje. Als eerste zingen we Hieper de piep Hoera. Jan en Alda zijn vandaag 39 jaar getrouwd. We hebben stiekem een honderd tal foto’s af laten drukken, zodat ze bij thuiskomst iets hebben als herinnering. Susan heeft gisteren nog een mooie kaart gekocht en die hebben we vannacht in bed nog geschreven.
Ook de fotoalbum hebben we vannacht samen nog gevuld met de leukste foto’s van de afgelopen maand. Na het ontbijt ben ik samen met Jan aan de slag gegaan om een extra ventilator in de garage te bouwen. Als eerste moet er een gat van 30cm rond worden gemaakt en dat heb ik maar gedaan door een paar honderd gaten in de 5 cm dikke garage wand te boren.
 



Het viel achteraf allemaal reuze mee en na een half uurtje zat het gat er in. Daarna heb ik met kit de rand afgewerkt zodat er geen water in de wand kan lopen. Daarna de ventilator vast gemaakt met kit en een paar fikse schroeven.
 



Toen was de buitenkant aan de beurt. Eerste een regengootje gemaakt en toen speciaal voor de muggen een metalen muggenrooster gemonteerd. Als laatste nog een paar aluminium afwerkrandjes gemonteerd en klaar is kees. Binnen in de cabine nog een schakelaar met lampjes gemonteerd en alles aangesloten. De ventilator werkt perfect en is redelijk stil. Nu kunnen de generator en de omvormers beter hun warmte kwijt en wordt het onder het bed tenminste niet meer zo warm.
Na dit karwei is Susan met Maya, op de Quad, de hoezen voor de banden en mijn winterjas met een nieuwe rits op gaan halen.Natuurlijk hebben we die meteen getest en ze passen echt als gegoten. De banden zijn nu beschermt tegen de extreme hitte van de zon en drogen zo tenminste niet uit. We hebben mensen gesproken die na een paar jaar hun banden moesten vervangen, omdat ze helemaal porreus waren geworden.
 



Toen Susan terugkwam waren de dames van de camping net bezig om zaden te vermalen om er Toemba van te maken. Toemba is een drank die de armere mensen hier drinken. De zaden worden vermalen en dan een maand lang in water later gisten. Als ze het dan willen drinken wordt de pulp in een halve liter beker gedaan, waar overheen kokend water wordt gegoten. Na een half uurtje kan de drank dan gedronken worden. Het bevat alcohol en ruikt naar goedkope wijn.
 



Toen kwam Maya met haar scooter het terrein oprijden. Een vriendin zat achterop en had een taart in haar hand. Tijdens het afstappen ging het bijna fout. De taart vloog alle kanten uit maar werd nog net onder controle gehouden. Susan had Maya geld gegeven voor de taart en wat ze over had mocht ze houden en daar kocht ze dan zelf ook meteen een cadeautje voor. We hebben wel vaak iets te vieren de laatste week. We hebben al wat afgefeest, en in totaal al 3 taarten verorberd.

Tijdens het uitpakken van de cadeaus stonden er een hele berg mensen te kijken. Misschien hadden ze ook wel zin in een stukje taart, maar we hadden maar net genoeg voor ons vaste groepje.
 



Oma zat ook heerlijk te smullen en dit keer zelfs met een vork!!! Normaal doet ze alles met haar handen. Na het smullen maakt ze nog een dansje en zet een rieten mand op haar hoofd. Ze zal ons straks missen als we naar India gaan. Ze had zelfs aan Maya gevraagd wat het zou kosten als ze met ons mee zou gaan. Als we haar konden verstaan zouden we haar zo een maandje meenemen. Maar helaas is dit geen optie zonder tolk.
 



Na ons feestje starten we even de generator en zetten de fan aan om te kijken of er nu meer herrie uit de auto komt. Gelukkig maakt het niets uit. De fan is bijna geruisloos en doet zijn werk perfect.
Dan is het alweer bijna 4 uur en we lopen richting het steakhouse. Na het eten vraagt de ober of we het vlees, wat we besteld hebben, mee willen nemen. We kopen 4 kg biefstuk van de haas voor 5,5 euro per kg. De bief is diepgevroren in de vorm van een dikke worst. En we hopen maar dat we er, zo diepgevroren, een stuk af kunnen krijgen zonder dat we een hele kilo moeten ontdooien. Nu hebben we in India in ieder geval heerlijke biefstuk zodat we de eerste maand niets te kort zullen komen. De biefstuk is van super kwaliteit en dat kun je van de bief die Kame aan het drogen was niet zeggen.
 



Ze drogen hier buffelvlees om het mee op de trek te nemen. Onze maag is niet echt blij met deze, voor de Nepalezen, lekkernij.

HIER NOG EEN STUKJE GESCHREVEN DOOR ALDA!

Zo nu mag ik ook even en stukje schrijven. Niet dat ik dat normaal niet mag, maar Ad kan dat veel beter en vlugger. Ik wil jullie alleen even vertellen hoe ze ons verwend hebben. We zijn vandaag precies 39 jaar getrouwd.

Vanmorgen bij het ontbijt begon het al. Ons Susan en Ad hadden een hele mooie kaart gekocht. Ook lag er een cadeautje bij. Ze hadden voor ons al een fotoalbum gemaakt met de foto’s van onze vakantie, zodat als we thuiskomen, iedereen al meteen de foto’s kunnen laten zien. Fantastisch!!!!  ’s Middags kwam Maya de camping op met een lekkere taart en weer cadeautjes. Van ons Susan en Ad kregen we een geweldige bloem van geslepen glas. Hij schittert prachtig, het lijkt wel Swarovski. Maya had voor ons een Boeddha gekocht, echt een hele mooie. Ze had ook een kaart gekocht en er een heel lief en persoonlijk stukje in geschreven.

We hebben lekker met z’n allen van de taart gesmuld. Ook omaatje smulde mee, alleen het roosje op de taart liet ze liggen. Dat had een andere kleur (groen en rose) en zag er waarschijnlijk niet appetijtelijk uit voor haar.

We zijn heel erg verwend door Susan, Ad en Maya. Vanavond nog een lekker etentje gehad. Het kon gewoon niet op. Volgende week dinsdag vliegen we terug naar Nederland. Ons Susan en Ad hebben ons een geweldige vakantie gegeven die we nooit meer zullen vergeten. We zullen ze weer ontzettend gaan missen, maar deze maand samen was onvergetelijk. Susan en Ad, dankjewel voor alles en voor jullie goede zorgen. We wensen jullie nog een fantastische reis samen, geniet van alles en kom gezond terug.

Groetjes en liefs,
Jan en Alda.

 

Vrijdag 14 December 2007: Heet en zonnig.

Als we wakker worden zijn de bergen helemaal open. Dit is een mooie dag om naar Sarangkot te gaan. Sarangkot ligt op 1600 meter hoogte en op het hoogste punt heb je een super uitzicht over Pokhara en de omringende bergen. We ontbijten snel in het hete zonnetje en Kame regelt voor ons een taxi. De weg gaat na 5 minuten al steil omhoog en krult van 800 naar 1300 meter. Na een half uurtje zijn we boven en nu begint het harde werken voor ons. We hoeven maar 300 meter te klimmen, via een steile helling. Het magnifieke uitzicht op de 8000 meter hoge bergen en het dal, waarin Pokhara ligt, maken alles goed. Tijdens onze klim kijken we links op het meer en Lakeside en rechts op de bergketens van het Annapurna circuit. Hier kun je trekkings maken van 1 tot 30 dagen die je tot op een hoogte van 5600 meter brengen.
 



Alda voelt zich een beetje draaierig door het hoge tempo wat Susan en Jan erin zetten. We besluiten maar om 100 meter onder de top te stoppen voor een drankje. Het is dubbel genieten door het drankje en door het mooie uitzicht.
 



Dan is het tijd om verder te lopen en na een kleine 20 minuten arriveren we op de top. Er is hier een uitkijkpost waar je op een bankje kunt genieten van het uitzicht. Er hangt een kaart waar een tekening van de bergtoppen op staat en de hoogtes. De hoogtes variëren van 5300 tot meer dan 8000 meter.
 




Het is jammer dat Alda en Jan geen echte trek hebben gemaakt. Ze zouden het gemakkelijk hebben kunnen volbrengen. Niet dat ze nu niets hebben gezien, maar het uitzicht op Poon Hill was echt super en nergens mee te vergelijken. Rond half 1 starten we de trip naar beneden. Eerste een kwartiertje trappen lopen en dan het echte werk. We slaan af en lopen over een heel erg smal pad wat ons naar een breed zandpad brengt. Onderweg komen we natuurlijk weer de kinderen tegen die schooien om pennen, snoep, chocolade, geld enz. uit principe geven we niets om dit schooien niet aan te moedigen. Als je ze een pen geeft wordt die niet voor school gebruikt, maar gewoon weer verkocht en dat schiet niet op. Als we een half uurtje gelopen hebben krijgen we elke keer een hoop schaduw over ons.
 



Er is geen wolkje aan de lucht en als we omhoog kijken ziet het letterlijk zwart van de paraglijders. Minstens 30 paraglijders vliegen vlak boven ons en blokkeren regelmatig de zon. Het zijn er zo veel, en zo dicht bij elkaar, dat dat een keer fout moet gaan. Soms scheren ze rakelings langs elkaar op dezelfde hoogte. Op ons pad kruisen we regelmatig een paar armoedige huisjes waar de mensen ons vriendelijk groeten.
 



De vrouwen doen de (af)was en de mannen houden zich bezig met reparaties aan hun huisjes. We weten gelukkig de weg omdat we hier al eens zijn geweest.
Als we een bergkam passeren is het erg rustig. Op de plaats waar de vorige keer de koeien en geiten stonden is het nu uitgestorven.

We dalen verder af en lopen via een ongelijke natuurstenen trap verder richting het meer. We zien ineens een bankje staan en een heel klein winkeltje, dat zo groot is als een telefooncel. Hier hebben we de vorige keer ook iets gedronken en dat doen we nu weer. De prijzen zijn verhoogt en Susan vraagt waarom? Het kleine manneke, van een jaar of tien, heeft hier de volgende verklaring voor…. De benzine is duurder geworden??? We lachen ons kapot, aangezien alles hier omhoog wordt gedragen en er geen auto aan te pas komt. Hij weet het mooi te brengen. We betalen lachend het bedrag dat hij vroeg en lopen verder. Het pad gaat door de bossen en soms moeten we behoorlijk klimmen, omdat een landverschuiving een deel van het pad heeft weggevaagd.
 



Alda en Jan houden zich goed en in een redelijk tempo gaan we verder. Iedereen zweet zich kapot omdat het vandaag erg warm is. De zon schijnt behoorlijk heftig en als je dan ook nog de nodige energie moet leveren loopt het water in straaltjes over je lichaam. Het laatste stuk afdaling wordt even vervelend. Door een landverschuiving van een half jaar geleden is een kompleet dorp weggevaagd. En wat eerst bos was, is nu bezaaid met rotsen en grote stenen.
 



De rotsen zijn soms wel 3 meter hoog en zijn van boven op de berg meegevoerd door de modder en regen. Als volleerde berggeiten nemen zij ook deze hindernis. Wij staan te kijken hoeveel huizen al weer opgebouwd zijn, sinds de laatste keer dat wij hier waren. Iedereen roept vriendelijk tegen ons als we passeren en van leed is hier niets te merken. Vele mensen zijn gestorven tijdens deze landverschuiving en het lijkt wel of de mensen dit alles al weer vergeten zijn.

We komen op de verharde weg en nu is het nog een uurtje lopen tot Lakeside. We nemen een afkorting naar Mama Mia, het Italiaanse restaurant, waar we weer lekker eten. Het is pas 5 uur als we bij de camper terug zijn en Susan en Alda gaan een fotoboek maken voor Maya, dat we als afscheidscadeautje aan haar willen geven. Sommige foto’s geven we haar in een enveloppe omdat daar haar echte moeder en zusjes op staan. Haar vader kan problemen gaan geven als hij de foto’s, van zijn ex ziet, vandaar dat we alleen foto’s van Maya’s tripje naar Kathmandu in het album opnemen en de rest kan ze dan ergens verstoppen. We kijken nog even tv en gaan dan weer lekker slapen.

Het is jammer dat we Jan en Alda niet mee kunnen nemen op een trek maar ze hebben al zo veel mooie dingen gezien. Wie weet in de toekomst in zuid Amerika kunnen ze nog een keer op bezoek komen en dan doen we daar wel een mooie trek.

 

Zaterdag 15 December 2007: ongeveer 22 graden in het zonnetje.

Over een paar dagen start hier de echte winter. De dagen worden nu elke dag korter en we nog een uurtje of 6 zon per dag. Vanaf tien uur is het lekker warm tot een uur of 4 en dan wordt het snel koeler. Het zal voor Alda en Jan wennen worden als ze over een week weer in het koude Nederland zijn. We ontbijten net als de meeste dagen lekker in het zonnetje buiten en dan is het tijd voor wat geschuur en geschilder aan de truck. Ondanks de 24 jaar dat de truck dienst heeft gedaan en daarbij, de eerste 22 jaar, maar 14000 km had gereden, is hij in perfecte staat. Alleen het dakgootje verdient een beetje aandacht.

Natuurlijk is er hier en daar wel een klein roestplekje, maar dat is niet vreemd na de 28000 km dat we nu op deze reis hebben gereden. Op de bumper zitten een paar plekjes, van opspattende stenen, die ik nu maar even van een nieuw lak laagje voorzie. Niet dat de bumper door zal roesten maar het ziet er wel beter uit. Als eerste ga ik aan de slag met mijn schuurpapiertje en de spuitbus zwarte lak. Na een half uurtje ziet de bumper er weer als nieuw uit en klim ik op het cabinedak voor inspectie van de watergootjes. Ik krap de lak er zo vanaf en vanonder de lak komt me een hoop vocht en water tegemoet. Als eerste krabben we al de verf en kit uit de dakgootjes en met een staalborsten halen we alles weg wat los zit. We zijn net op tijd want de roestduivel begint op sommige plekken toe te slaan.
 



De rest van de cabine is door een dikke laag tectyl beschermt en nergens anders vind ik een plekje roest. Na het schuren maak ik de goot schoon met alcohol en daarna komt de loodmenie die ik hier heb gekocht aan de beurt. Mooi is het nu natuurlijk niet, want een rode rand ziet er niet uit, maar morgen volgt nog een laag en dan komt de spuitbus witte verf er aan te pas, om alles weer in de juiste kleur te spuiten. Al met al ben ik met hulp van Jan en Susan, die ook meerdere uren hebben staan schuren en pulken in de goot om de kit en de lak af te krabben, van 10:30 tot 16:00 uur aan de slag geweest, maar het resultaat mag er zijn.

Alda en Susan hebben zich vandaag verder vermaakt met de was en met een spelletje kaarten en Jan heeft mij mentaal gesteund met zijn aanwezigheid. Het is al weer donker als we rond 18.00u richting Lakeside lopen om bij het steakhouse een lekker biefstukje te gaan eten. Dan nog even tv kijken en naar bed.

Nog 3 dagen en dan vertrekt het vliegtuig van Alda en Jan weer richting Nederland. We zullen ze missen, maar door hun komst zijn onze accu’s weer helemaal opgeladen en kunnen we er weer een tijdje tegen. We hebben vandaag nog vele e-mailtjes ontvangen voor de verjaardag van Susan en daarvoor onze dank. We vinden het ook super gaaf dat ons gastenboek zo levendig blijft en dat de mensen ons nog niet zijn vergeten. Speciaal Kim, Wendy en natuurlijk Bianca, Marcel en Roy houden het gastenboek levendig en daardoor alleen al zullen we jullie nooit vergeten.

Ook Christa, het minder valide meisje, houdt ons regelmatig op de hoogte. Ze heeft nu al haar inentingen gehad en is er klaar voor. Een kennis heeft een opvouwbare rolstoel ter beschikking gesteld en nu is het aftellen voor haar. Ze komt ergens in februari naar Maleisië en zodra wij weten wanneer de truck verscheept gaat worden naar Maleisië zullen wij de exacte datum bekend maken. Wij zouden het ook leuk vinden als iedereen die de site bezoekt en onze reis volgt, iets in het gastenboek zou willen zetten. We willen graag weten wie er allemaal actief kijkt op de website. Elke dag bezoeken meer dan 300 mensen de website en alhoewel we natuurlijk wel weten wie de meesten zijn, zouden we het toch graag exact willen weten. Zodoende weten we wie ons in ieder geval niet vergeten zijn.

Gewoon een klein berichtje met je naam en hoe vaak je de site per maand bezoekt zou leuk zijn. Wij steken veel tijd in de website en willen natuurlijk graag weten of jullie iets veranderd willen zien.


Zondag 16 December 2007: overdag heerlijk warm en zonnig. En in de avond koud, en 12 graden.

We ontbijten natuurlijk weer buiten in het zonnetje en de dames draaien weer eens een wasje. Daarna ga ik me bezig houden met het monteren van de film van Noord India en Nepal, zodat Alda en Jan deze mee naar Nederland kunnen nemen.
 



Susan zet een 2e laag Menie op het gootje van de cabine en op andere roestplekjes. Jan heeft netjes van te voren even alle plekjes bij geschuurd, zodat Susan er meteen met een kwast overheen kan gaan. Dan vullen we de watertank weer. Met de 285 liter water doen we nu maar een dag of 5.
 



We draaien meer wasmachines en douchen nu met zijn 4en en dat hakt er wel in. Ook de wc cassette moet elke dag worden geleegd, terwijl wij er normaal 2 of 3 dagen mee doen.

Als iedereen klaar is lopen we naar de Bazaar. Ik moet duck tape, touw en 4 paaltjes hebben om straks in Goa een touw om de auto heen te spannen. Dit om de koeien en Indiërs op een afstandje te houden. Deze tip kregen we van Bennie en Debbie, die daar al menig maal hebben gestaan. Ook moeten we nog een keer terug naar de fotograaf, dit om foto’s voor Alda en Maya bij te laten maken. Als eerste brengen we de foto’s weg en we krijgen te horen dat ze over 30 minuten al klaar zijn. Dan maar even op zoek naar de Duck tape en die vinden we redelijk snel in een boekhandel. Susan gaat ondertussen nog op zoek naar een mooi fotoalbum om de foto’s, die we voor Maya af hebben laten drukken, in te stoppen.

Het duurt niet lang of we hebben alles wat we nodig hebben en als we na 20 minuten terugkomen bij de fotograaf zijn de foto’s al klaar. Op de terugweg komen we langs het winkeltje waar ik eergisteren de aluminium strip had gekocht. Hier vond ik ook een aluminium buis van 2cm doorsnee, dit is prima om er 4 paaltjes van te maken om het touw rond de auto te kunnen spannen. Even verderop vinden we ook nog een winkeltje met allerlei soorten touw, dus die nemen we ook maar 40 meter mee. Nu zijn we wat betreft de omheining in Goa op het strand helemaal klaar.

Als we terug komen bij de camper ga ik nog even verder met het maken van de film. Susan vult ondertussen samen met Alda snel het fotoalbum met alle foto’s van Maya en daarna lopen we samen met Maya naar Lakeside. We gaan eten, en tegelijk genieten van een dansshow, in het lake View Resort. Maya neemt natuurlijk haar favoriete Dalbat en wij nemen voor de verandering weer eens een keer iets Europees.

Het eten was niet zo denderend. De soepen waren lekker, maar de hoofdgerechten vielen bij iedereen, behalve bij mij tegen. De show was echter wel leuk, met live muziek, zang en dans.
 



Na het eten lopen we terug naar de camper en ga ik nog even verder met de film van Nepal, Susan met het fotoalbum voor Jan en Alda en daarna gaan we slapen.


Maandag 17 december 2007: 22 graden overdag en 12 in de nacht.

Na het ontbijt gaan Alda en Susan verder met het maken van de fotoalbums, die Alda en Jan mee naar huis nemen. Ik ga de auto afplakken om het regengootje, wat nu menie rood is, mooi wit te spuiten en ook het takkenscherm een beetje bij te werken. In Griekenland heb ik nog een spuitbus zwarte en een spuitbus witte verf gekocht en die komen nu goed van pas.

Alles wat Susan gisteren heeft bijgewerkt met menie heb ik weer netjes in de juiste kleur gespoten. Ik had gisteren schilderstape gekocht en daarmee heb ik, samen met een berg kranten, alles netjes afgeplakt. Het waaide behoorlijk en op het dak zitten nu een paar druipers, maar daar zie je niet veel van. Ik ben best tevreden met het resultaat.
 




Ook nog even de luchtslang aangesloten en de compressor aangezet om met luchtdruk het luchtfilter van de Quad en de Daf weer mooi schoon te maken. Het luchtfilter van de Daf heb ik in Inda nog vervangen om de auto zo veel mogelijk lucht te geven op de 5300 meter hoge pas. Maar door de slechte zandwegen zat hij nu weer goed vol met zand. Bij de Quad was het niet echt nodig maar voorkomen is beter als genezen.
 



Daarna help ik Maya met het wassen van haar scooter. Ik heb alle bagagebakken leeg gemaakt om alles opnieuw te reorganiseren en toevallig stond onze hogedrukreiniger langs de truck en deze was snel aangesloten.
 



Omdat Susan gisteren een wasmachine had gedraaid zat er voldoende afvalwater in de afvaltank van de wasmachine en hadden we dus water genoeg om haar scooter te wassen. Na dit avontuur heb ik, met wat aluminium, profielen een fiets drager gemaakt om een van de fietsen die we hadden gekocht op de voorbumper mee te kunnen nemen. De andere fiets hebben we aan Maya gegeven, omdat we geen ruimte hebben om deze mee te nemen.
 



Omdat straks Christa komt moeten we transport hebben. Zij kan samen met mij of Susan op de Quad rijden en dan kan een van ons gebruik maken van de fiets. Zodoende kunnen we alles gaan bekijken en hebben we eigen vervoer. Het was zo gepiept. Voor een achterwiel heb ik een gootje gemaakt en dat vastgepopt aan de bumper. Een paar spanbanden en wat schuimrubber maken de fietsdrager compleet.

Het is ondertussen al 16:00 uur en we moeten haast gaan maken. Alda en Jan laden hun koffers in en Susan en ik gaan de garage uitmesten. Ook hebben we al de bagagebakken gereorganiseerd en hebben we nu weer meer plaats. Om half 6 rijden we de Quad de garage in en sluiten we de garagedeur. Alles is nu klaar voor de grote reis naar Goa. De moeder van Maya stond er op dat we vandaag bij haar zouden eten, want dit is de laatste avond dat we nog met zijn allen hier zijn. Om half 7 stond het eten klaar en ze had extra haar best gedaan, samen met de hulp van Maya en Maya Lama, het nichtje van het SOS kinderdorp, die ook van ons afscheid kwam nemen.
 



Het smaakte super en de smaak was aangepast aan ons. We zaten allemaal nokkie vol na het laatste avondmaal. Maya Lama neemt afscheid van ons, ze heeft net als gisteren nachtdienst in het ziekenhuis en wordt door Maya op de scooter weggebracht. We kijken hierna nog even naar het filmpje van Nepal, wat ik heb gemaakt en gaan dan slapen. Morgen is het vroeg dag. We vliegen alle vier om 10 uur naar Kathmandu en daar nemen we afscheid van Alda en Jan. Wij vliegen om 16:00 uur weer terug naar Pokhara en dan zit ons avontuur in Nepal er ook weer bijna op. De 19e vertrekken wij dan richting Goa in India.









Copyright © door Een reis rond de wereld Alle Rechten Voorbehouden.

Gepubliceerd op: 2007-12-12 (2912 maal gelezen)

[ Ga terug ]
Content ©
Volg onze reis online, 5 jaar met de DAF de wereld door


PHP-Nuke Copyright © 2005 by Francisco Burzi. This is free software, and you may redistribute it under the GPL. PHP-Nuke comes with absolutely no warranty, for details, see the license.
Pagina Rendering: 0.06 Seconden