Welcome to Een reis rond de wereld

Travel now and work later

Hoofdmenu

Translate to any language, choose your language here above..



Reisverhalen
Wereldreis op datum:
2009

Wereldreis per land:




Favoriete links


Terugblik op.. (pdf)


De camperbouw en de dagelijkse bezigheden


Info & materialen


  
1 t/m 8 december 2007





Zaterdag 1 December 2007: Overdag lekker warm in het zonnetje, maar de dagen worden wel steeds korter. (maximaal 5 uur zon per dag).

We worden alle 4 rond 9 uur wakker en Jan, Alda en Susan breken het logeerbed af. Ze geven mij het dekbed, topmatras en kussens aan zodat ik die op ons eigen bed kan leggen. Jan heeft een turbulente nacht achter de rug en vliegt meerdere keren op en neer tussen bed en wc. Bijna elke keer is hij net op tijd, maar helaas keert zijn geluk en komt hij een keer te laat. We zullen jullie de details sparen, maar Jan is aan de race. Alda heeft vermoedelijk een sterkere maag en Susan en ik zijn ondertussen, na maanden van reizen, wel wat bacteriën gewend. Soms velt de diaree ons natuurlijk ook, want immuun zijn we zeker niet, maar door het af en toe binnenkrijgen van een kleine hoeveelheid bacteriën kunnen wij er wel beter tegen. Wij eten alles wat we lekker vinden en ik denk als Alda en Jan hetzelfde zouden doen, ze zeker dikke problemen zouden krijgen.

Jan is al dagen niet lekker. Hij heeft last van zijn maag en darmen en kent ondertussen elk hoekje van onze wc. Gelukkig hebben we een schone wc, anders had hij gebruik moeten maken van de wc op de camping en dat is een gat in de grond waar je niet echt voor je plezier heen gaat. We eten allemaal hetzelfde en we weten niet waar hij de diaree aan te danken heeft. Als het eten bedorven zou zijn geweest, moesten wij, of in ieder geval Alda, ook problemen hebben.

We gaan lekker buiten in het zonnetje zitten en we bestellen ons ontbijtje. Als we lekker zitten te eten komt Kami, de Duits sprekende gids de camping op lopen. Tijdens ons ontbijtje praten we met zijn allen uren over de toekomst van Nepal. Iedereen is het er over eens dat het moeilijk zoniet onmogelijk gaat worden om dit land welvarend te maken. De overal aanwezige corruptie maakt een einde aan de hoop op elke mogelijke groei en positieve veranderingen. Susan en Alda hangen na het ontbijt de was op die weer fris uit onze wasmachine komt en verder doen we die dag niet veel. Susan en Alda spelen samen een kaartspel en Jan gaat in de camper op de bank liggen, om zijn maag een beetje te laten rusten en een klein beetje verloren rust van vannacht in te halen.

Rond een uur of 2 komt Ilias, de Griekse jongen die een trek van 20 dagen heeft gemaakt, weer terug van zijn trek. Zijn T-shirt is helemaal gescheurd en we vragen hem of hij ruzie heeft gehad. Het komt van de rugzak die korte metten heeft gemaakt met het stof van zijn shirt. Zelfs omaatje moet er enorm om lachen en komt Susan vertellen dat Ilias er niet uitziet met zijn kapotte shirt. Het is zaterdag en de meeste winkels zijn dicht zodat hij geen nieuw shirt kan kopen. Hij verteld dat de tocht die hem over meer dan 5000 meter hoge bergen bracht zwaar, maar beslist de moeite was, hij heeft enorm genoten.

Hij probeert zijn motor te starten die 3 weken heeft stilgestaan, maar helaas lukt dat niet. We zetten de motor langs de Quad en met startkabels zetten we de twee accu’s parallel en probeert hij het nog een keer. Het duurt een eeuwigheid, maar na een minuut of 5, een paar tips van Susan (zij heeft namelijk altijd zomer en winter motor gereden en weet hoe het is als een motor niet wil starten) en met een sterke benzine lucht, slaat hij eindelijk aan.

Kami komt even kijken en nodigt ons uit om samen met hem en zijn vriendin uit eten te gaan. Jan ziet het vandaag totaal weer niet zitten en blijft liever lekker in de camper dicht bij de toilet. Rond 17.00u lopen we naar Lakeside om bij Mama Mia te gaan eten. Als we aankomen is het al donker en als we na het eten af willen rekenen staat Kami erop dat hij mag betalen. We protesteren een tijdje maar zonder resultaat, want hij vond dat wij voor hem al meer dan genoeg keren betaald hadden. We spreken af dat wij nog een keer gaan eten en dat wij dan betalen.

We lopen terug naar de camping en stoppen nog even bij een lokale apotheek. We vragen naar antibiotica om de diaree van Jan te stoppen en de man achter de balie geeft me een strip oranje pillen. Als ik vraag wat er in zit krijg ik een dik boek waar het medicijn in beschreven staat. Als de pillen ook daadwerkelijk de ingrediënten bevatten die er in zouden moeten zitten, zouden die hun werk moeten doen en Jan moeten verlossen van zijn problemen . Veel medicijnen zijn hier fake en je weet het nooit of ze werken. Terug bij de camper neemt Jan een Immodium om te zorgen dat de nieuwe pillen er nier boven in gaan en er onder weer uitvallen. Na 20 minuten neemt hij het nieuwe medicijn en nu is het afwachten. Iedereen gaat slapen en morgen zien we wel weer verder.
 


Zondag 2 december 2007: korte dagen, maar in de zon heerlijk warm.

We staan weer rond 9 uur op en breken het logeerbed af. Jan voelt zich een stukje beter en heeft heel de nacht redelijk geslapen. De diaree is minder, alleen heeft hij nog een vol gevoel in zijn maag en totaal geen honger en dorst, terwijl hij gisteren de gehele dag al niets heeft gegeten.

We ontbijten weer lekker in het zonnetje en hierna ga ik de afvoerwaterpomp eens een beurtje geven. Soms gaat hij spontaan aan en soms moet hij aangaan en weigert hij. De pomp is behoorlijk klef en na het schoonmaken werkt alles weer prima. We maken meteen de wc cassettes leeg en alle vuilwatertanks zodat we er weer even tegen kunnen. Normaal als we met zijn tweeën zijn kunnen we per cassette ruim 2 dagen naar de wc, maar nu met zijn vieren moeten we het cassette leegmaak ritueel elke dag voltrekken, zeker nu Jan aan de race is.

We sluiten ook maar meteen de waterslang aan en vullen onze watertank. Met 4 man douchen en elke dag 2 wasmachines, maakt de tank behoorlijk snel leeg. We kunnen er weer 180 liter water in laten lopen alvorens hij vol is. Normaal doen we 10 dagen met onze 250 liter schoonwatertank maar nu is hij na een paar dagen al leeg.

Susan en Alda gaan verder met de verslagen van de afgelopen dagen en ik leer Maya het een en ander over Windows en Photoshop CS2. Rond een uurtje of 2 komen er 2 vriendinnen een kijkje nemen die hier zijn om te oefenen met hun scootertjes.

Als we een van de meiden zien rijden op de scooter lijkt het wel een lach film. Ze kijkt vlak voor de scooter op de grond en het lukt voor geen meter. Ik ga even kijken en leg een paar stenen neer zodat ze de slalom kunnen oefenen. Helaas kan de ene dame niet eens rechtuit rijden, laat staan een bochtje draaien. Susan en ik besluiten de meiden maar eens te gaan helpen. We leggen ze uit dat de scooter heen gaat waar ze naar toe kijken. Dus niet recht voor je kijken, maar ver vooruit en als ze een bochtje moet maken, moet ze proberen naar het einde van de bocht te kijken. Na een half uurtje lukt het redelijk, maar als dit meidje de openbare weg op gaat zal haar leven aan een zijden draadje hangen. Menig keer wil ze een bocht maken, maar kijkt ze rechtdoor naar de muur die om het terrein staat en natuurlijk rijdt ze dan tegen deze muur aan. Susan moet regelmatig helpen om ze achteruit te trekken, omdat ze weer eens tot stilstand is gekomen tegen de muur, tussen de keien. Op het terrein ligt in het midden 1 steen en als ze die wil ontwijken rijdt ze er juist tegenaan. Ja, als je tijdens het rijden te goed naar deze steen kijkt zal je automatisch hem raken. We vinden het beter dat een van de meiden eerst maar eens gaat oefen met een van onze fietsen.
 



Helaas lukt het haar niet om meer dan een meter te rijden met de fiets en we geven het maar op. Fietsen heeft ze nog nooit gekund en nu wil ze het meteen op een scooter gaan proberen. Wat een luie varkens hebben ze hier toch en levensgevaarlijk!! Een rijbewijs heeft niemand hier en ze kopen een scooter en gaan meteen de weg op. Als je kijkt hoe het verkeer hier rijdt snap je wel dat dit een soort kamikaze is of Russische roulette.

De meiden nemen afscheid en wij gaan weer op pad om lekker te gaan eten. Jan blijft al weer een dagje thuis omdat hij geen honger heeft en zich nog steeds niet goed genoeg voelt. In de supermarkt kopen we wel wat lekkers voor hem, dat hij tenminste nog iets eet. In het steakhouse treffen we 2 Australiërs die met de motor een wereldreis maken. Ze gaan van Nepal straks naar India, Pakistan, Iran, Turkije en dan naar de Oostblok landen. We zitten een uurtje of wat te praten en geven ze nog wat extra tips voor Iran. Benzine is wel te regelen als je van Turkije Iran binnenrijdt. Dit omdat je in Tabriz het toeristen bureau hebt die erg behulpzaam is. Hoe ze aan een pasje moeten komen voor het verkrijgen van benzine als je van Pakistan Iran binnenkomt is me een raadsel, maar het zal ze wel lukken. Terug in de camper maken we een soepje voor Jan en kijken daarna samen de film van Al Gore over de opwarming van de aarde en gaan dan lekker slapen.


Maandag 3 December 2007: tot 2 uur droog en lekker warm en daarna een fikse regenbui.

We ontbijten vandaag binnen in het restaurant van de camping en gaan daarna lekker buiten zitten. Jan voelt zich nog steeds niet goed en we besluiten maar om met hem naar het ziekenhuis te rijden. Kami belt eerst voor een afspraak en om 11 uur zijn ze welkom in het lokale ziekenhuis. Susan gaat samen met Kami en Jan met de taxi naar het ziekenhuis, en ik en Alda blijven hier op de camping. Na een half uurtje zijn ze al weer terug en Jan heeft een klein potje meegekregen voor zijn grote boodschap in te doen. Deze wordt dan in het laboratorium geanalyseerd en dan wordt er een passend medicijn voorgeschreven. Kami brengt het volle potje samen met de Susan op de Quad weer naar het ziekenhuis en daarna is het afwachten. Als Susan buiten met de Quad staat te wachten op Kami, staan er binnen no time weer 30 man om haar heen.
 



Rond half vijf uur kunnen we de uitslag verwachten. Ondertussen komen 2 monteurs even kijken naar de truck. Zij moeten de raam gaan vervangen en na even zwaar opverleg willen ze 30 euro voor dit karwei. Kame vindt dat veel te veel en uiteindelijk moeten we 20 euro betalen voor het vervangen van de ruit. Ze gaan weg en zouden rond 12 uur terugkomen met het juiste gereedschap.Als ze er om 13:00 uur nog niet zijn gaan we zelf aan de slag. Binnen een half uur zit de ruit erin alleen moet er nog een rubber strip in de raamrubber worden geduwd en dat is een hels karwei.
 



Ineens voelen we druppels en haasten we ons om alle gereedschappen in de garage van de truck te gooien en sluiten we de garagedeur. Dat is balen, we kunnen de montage van de ruit niet afmaken en moeten wachten tot morgen. Voor de zekerheid dekken we de cabine van de truck af met een zeil en knopen dit met een paar touwen vast. Wat een domme figuren hier. De monteurs verdienen normaal maximaal 5 euro per dag en nu konden ze per persoon 10 euro verdienen voor een paar uurtjes werk, en komen ze niet opdagen. Ze hadden natuurlijk gedacht dat we zouden bedelen om het alsnog voor 30 euro te doen en nu hebben ze helemaal niets verdiend.

Ondertussen is het half 5 geworden en is Kami nergens te bekennen. We balen want om 4 uur zouden we terug naar het ziekenhuis moeten. Als dan tien minuten later Kami binnenkomt blijkt dat hij al naar het ziekenhuis is geweest en dat hij zelfs de medicijnen mee heeft gebracht. Twee setjes met pillen mooi verpakt in een stuk krantenpapier moeten onze zieke Jan weer nieuw leven in blazen.
 



We nodigen Kami en zijn vriendin uit om mee uit eten te gaan bij de Koreaan. Alda, Susan, ik, Kami en zijn vriendin lopen rond half 6 richting Lakeside en Jan blijft weer thuis. Het eten bij Hang kook Sarang, de Koreaan, is weer heerlijk en goedkoop. We lopen nog even naar onze favoriete winkel waar we wat souvenirs kopen en even gezellig praten met de eigenaar. Hij klaagt dat er te veel dezelfde winkels zijn en te weinig toeristen. De winst is tegenwoordig erg karig omdat iedereen graag wil verkopen zelfs als de winst bijna nihil is. Als we bij de camper aankomen zit Jan tv te kijken en na het ombouwen van de zithoek tot logeerbed gaan we lekker slapen.


Dinsdag 4 december 2007: heel de dag weer heerlijk zonnig en lekker warm.

We ontbijten weer heerlijk buiten in het warme zonnetje. Met Jan gaat het gelukkig al weer wat beter en we hopen maar dat hij weer snel de oude is, zodat we een paar mooie wandelingen kunnen maken.
 



Ilias de Griekse jongen die hier met de motor is komt afscheid nemen. Hij gaat op weg naar India en moet eerst nog een weekje naar Kathmandu voor het aanvragen van een nieuw Indiaas Visa. We leggen hem uit hoe wij dat gedaan hebben en we schudden nog even de hand. Na tien minuten rijdt hij met zijn motor van het terrein en vermoedelijk zullen we hem nog wel een paar keer tegen komen in India. Na het ontbijt gaat Susan weer verder met de website en Jan, ik en Kami gaan verder met het monteren van de rubber strip in de raamrubber. Jan denkt dat een beetje vaseline wonderen zal doen en hij heeft gelijk. We smeren de gleuf in de raamrubber in met vaseline en de strip glijd er soepeltjes in.
 



Na een uurtje zijn we klaar en ziet de truck er weer als nieuw uit. Oma zit ondertussen vanachter haar raam naar onze werkzaamheden te kijken, het lijkt wel of ze in de gevangenis zit zo achter haar tralies.
 



Ik monteer nog even de ruitenwissers en Jan en Maya maken de ruit met alcohol vetvrij. Aan de binnenkant had ik op verzoek van de monteurs, die niet op waren komen dagen, een deel van het dashboard verwijderd en dat moest nu weer terug gezet worden. Al dit werk was voor niets, want dit verwijderen was niet nodig geweest. De cabine is nu helemaal klaar en ik ga ook maar even alle andere kleine dingen herstellen die door de tijd heen ontstaan zijn. Als eerste ga ik het pedaal van de tafel, waarmee je de tafel kan laten zakken, verplaatsen. Deze zit op de grond van de camper vastgeschroefd en zit altijd in de weg. Ik monteer deze nu met 2 hoekstukken op de tafelpoot zodat de grond vrij is van obstakels.
 



De ijzeren hoekstrips had ik nog liggen alleen waren deze te groot, zodat de haakse slijper uit de kast moest komen. Ik had een tip gekregen van Hugo, de bouwer van de truck, dat ik een klein bankschroefje mee moest nemen op reis en dit kwam nu zeer goed uit. Met wat geboor en geslijp was het karwei snel geklaard. Hierna ben ik onder de truck gedoken om een montage steun, die was verbogen doordat de aandrijfas er tegenaan had geslagen toen al de schroeven uit de as waren gerammeld, weer recht te zetten. Ik had een klein 3,5 ton’s potkrikje gekocht en die had de montagesteun zo weer recht. Alles was nu weer klaar behalve de lier. De lier ga ik morgen onderhanden nemen en dan is alles weer klaar voor de grote reis.


Ik ben blij dat ik de ruit nu zelf heb vervangen zodat ik de volgende keer het met een gerust hart weer kan doen. Nu hopen we maar dat de ruit heel blijft maar een klein steentje is genoeg om hem te slopen. En als je de wegen hier ziet zijn er stenen genoeg aanwezig om een ruit te laten sneuvelen.
Oma heeft een klein Boeddha schilderijtje, wat waarschijnlijk gevallen is, want er zit een grote scheur in het glas. Ze heeft ons natuurlijk onze voorruit van de auto zien repareren en denkt natuurlijk dat wij wonderen kunnen verrichten, dus komt ze ook maar even haar gebroken glas van het schilderijtje laten zien.

Buiten zijn een paar dames de was aan het doen en het afvalwater gooien ze gewoon over het moestuintje. Lekker he! Dat ze niet begrijpen dat ze zich langzaam vergiftigen op zo een manier. We hebben er al iets van gezegd maar het schijnt niet door te dringen. Ze gooien het water toch langs de groenten en niet er overheen. Dat op een hoek van het moestuintje de groenten de helft kleiner zijn als op de rest van het veldje, waar geen zeep overheen wordt gegooid, begrijpen ze vermoedelijk niet.

We ruimen nog even de garage op en gaan dan met zijn vieren lopend naar de Lakeside om bij Mama Mia te gaan eten. Jan durft het dit keer aan om weer naar Lakeside te wandelen en bij een restaurant te gaan eten. In de verte zien we de bergen die mooi worden verlicht door de ondergaande zon. Zo mooi hebben we ze nog niet gezien en door het mooie uitzicht lijkt de weg dit keer veel korter.
 



Langs de straat zitten nog wat mannen een soort mens erger je niet te doen en als ik ze zo bezig zie lijkt het meer mens erger je enorm!!!. Ook de kinderen spelen een bord spel waar ze een soort damstenen met hun vingers over het bord schieten.
 



Na ons etentje gaan Susan en Jan met de taxi terug en ik en Alda lopen nog even van de Lakeside naar huis om nog wat winkeltjes te kijken. Hierna kijken we op tv nog naar de WRC ofwel een rally programma en typ ik nog even het verslag voor de laatste 2 dagen. Daarna is het weer tijd voor ons nachtelijke schoonheidsslaapje.


Woensdag 5 december 2007: de juiste temperatuur voor een heerlijke vakantie.

We worden vandaag rond 9 uur pas wakker en ontbijten weer heerlijk buiten in het zonnetje. Jan voelt zich weer een stukje beter en we besluiten vandaag met Kami en zijn vriendin naar het Mounteneer museum te gaan.
 



Wij waren daar al een keer geweest maar we vonden het zeker de moeite voor nog een bezoek. Het is een half uurtje lopen door de rustige straatjes aan de rand van Pokhara. Binnen is alles te zien wat betrekking heeft op de bergklim sport en het vrij jonge museum is gebouwd met buitenlandse hulp. Nepal is verdeeld over vele regio’s, waarbij in elke regio een eigen taal wordt gesproken. Ook de kleding is in elke regio anders en hieronder zien jullie een kaartje van Nepal waarbij elke kleur een andere regio voorstelt.
 



Hieronder zien jullie een paar verschillende klederdrachten van de verschillende regio’s.
 



De sherpa’s zijn de bekendsten en terwijl de meeste mensen denken dat een sherpa een naam is voor een lastdrager in de bergen, heeft dat er niets mee te maken. De eerste man die de Mount Everest beklom was Sir Hillary en zijn begeleider en sjouwer was een Sherpa. Een man die afkomstig is van de Sherpa provincie, waar de Mount Everest ook in ligt. Vandaar dat de naam Sherpa voor eeuwig verbonden is met de sjouwers die voor de toeristen de bagage en uitrusting de berg op dragen.
 



In het museum is een Mandala ( tekening ) te zien die geheel van zand is gemaakt. Normaal worden deze door de monniken gemaakt en aan het einde weer vernietigd, tijdens een festival, en het zand uitgestrooid in een rivier om te symboliseren dat alles wat gemaakt wordt na zijn leven weer terug gaat naar de natuur. Deze in het museum is echter niet gemaakt om te vernietigen, maar om de toeristen het mooie werk te laten zien.
 



Er hangen hier tientallen foto combinaties van telkens 2 foto’s. De ene foto is genomen in Oostenrijk tussen de 50 en 100 jaar geleden, de andere hetzelfde onderwerp genomen in Nepal heden ten dage. De eerste keer dachten wij dat over 50 jaar Nepal hetzelfde zou zijn als Oostenrijk nu, maar na het bezoek van 3 maanden aan Nepal twijfelen we enorm. Wij denken dat Nepal blijft hangen in dit tijdperk. Corruptie, onwetendheid, naïviteit, en de armoede maken een economische en humane groei bijna onmogelijk.

Mochten de Maoïsten, met geweld, of door een foute keuze van de bevolking, aan de macht komen wordt het een communistische staat. En dat is misschien iets beter voor de allerarmsten en voor de luie mensen, maar 70% van de bevolking zal hier alleen maar slechter door worden. Het vrije ondernemersschap wordt dan de kop ingedrukt en iedereen werkt dan voor de staat. Alle winkeltjes, hotels, restaurants en vooral taxi’s zijn nu zelfstandig en dat is in het echte communisme niet toegestaan. Hard werkende of luie mensen verdienen hetzelfde en waarom zou je dan nog hard werken? Ook hoog opgeleiden, zoals een dokter verdienen een mager salaris en de meeste ontglippen dan de communistische staat om ergens in de rest van de wereld grof geld te gaan verdienen. De kundige mensen verlaten dus het land en dat is weer slecht voor de toekomst. Vermoedelijk zal zo een klein landje dan ook nog worden opgeslokt door China net als Tibet 50 jaar geleden. We wachten maar af wat het gaat worden.

Na uren door het museum gelopen te hebben gaan we nog even bij een lokale luchtvaartmaatschappij langs om tickets te boeken van Pokhara naar Kathmandu voor de ouders van Susan en een retour ticket voor Susan en mij. We kunnen de 18e dan in een dag op en neer en zodoende hebben we meer tijd om op tijd naar India te gaan in verband met het aflopen van ons visa. We willen naar de grensovergang in het Westen, omdat de weg daarheen beter en de omgeving mooier is. We hebben daarvoor 5 dagen en alhoewel het maar 2 dagen rijden is weet je het hier maar nooit. In september waren er, op 6 dagen na, elke dag een of meerdere road blocks door de Maoïsten, die dan de weg voor soms wel 3 dagen afsluitten.

Susan en Kami gaan nog even onderhandelen over de prijs en uiteindelijk betalen we 68 in plaats van 81 dollar per vlucht. Aangezien we totaal 6 vluchten hebben moeten we rond de 268 euro betalen. Retour wordt namelijk gewoon gezien als 2 vluchten. Geen korting normaal maar 2x de prijs van een enkele reis.

Het kost wel wat meer, maar normaal moeten we ook nog 2 dagen een hotel boeken en duur eten in Kathmandu. Na dit alles geregeld te hebben gaan we samen met Kami en zijn vriendin, met zijn zessen, weer lekker eten bij Mama Mia en is de dag weer om.

De dagen vliegen voorbij, zeker nu we weer wat te bekijken hebben. Morgen hebben we weer een rustdag en als alles goed gaat kunnen we de aankomende weken nog genoeg moois gaan bekijken met Jan en Alda. Maar eerst moet Jan op zijn gemak doen en weer een beetje aansterken, want hij heeft nogal wat gewicht verloren.


Donderdag 6 december 2007: rond de 22 graden overdag, droog en zonnig.

We ontbijten weer heerlijk buiten in het ochtend zonnetje en daarna ga ik eens kijken hoe het met het luchtfilter staat waardoor de kachel zijn frisse lucht aanzuigt. De kachel kan ook ventileren en ook dan wordt de inkomende buitenlucht netjes gefilterd. De ramen kunnen dan dicht blijven en toch hebben we dan frisse lucht. Ik schroef het filter onder de auto uit en het is gruwelijk klef. Ik sluit de luchtslang op de compressor aan en na een fikse wasbeurt van het filter blaas ik het met luchtdruk nog even droog. Het filter zit helemaal dicht door het fijne zand wat we in Iran hebben opgeslokt. Na dit schoonmaak beurtje komt er weer frisse lucht uit de kachel en als ik naar mijn kleren kijk blijkt al het Iraanse zand nu op mij neergekomen te zijn. Het was dus meer het verplaatsen van de rommel in plaats van het reinigen. Met een beetje luchtdruk blaas ik me zelf maar schoon en zo is het toch nog eind goed al goed.

Susan en ik rijden hierna met de Quad naar Bennie en Debbie de Nederlanders die al 2,5 jaar onderweg zijn met hun Unimog. De laatste keer dat we naar hun reden was de omgeving helemaal anders. Overal stond fel groene rijst en was de weg stoffig en extreem slecht. Nu was het land dor, maar de weg veel minder stoffig door de regen die de laatste dagen, vooral ’s nachts, gevallen is. Als we op de camping aankomen is Bennie volop bezig met het bijwerken van wat roestplekjes op zijn auto. Het is weer gezellig met de 2 Brabanders en pas rond half 2 rijden we weer terug. Zij hebben ervaring in het rijden tussen Goa en Nepal, omdat zij elke keer 6 maanden in Nepal zijn en dan 6 maanden door India rijden. We kijken samen op de kaart en weten nu wat de beste en snelste weg is richting Goa.

Als we terugrijden zien we vele boeren, die bezig zijn om hun hooi binnen te halen. Soms moeten we extreem manoeuvreren om om de boeren en hun hooi heen te rijden. De omgeving blijft super mooi. De mooie wit besneeuwde bergen op de achtergrond maken het een mooi tafereeltje echt geschikt voor het maken van een prachtig schilderij.
 



Op de velden waar eens de rijst stond te pralen, staan nu de buffels te grazen en zij doen zich te goed aan de kleine stompjes van de achtergebleven rijst halmen. Na elke slingerbocht wordt het berglandschap steeds mooier. Zeker als in de verte langzaam het grote meer te voorschijn komt wat het schilderachtige plaatje kompleet maakt. We passeren een landingsplaats van de paragliders en zien net een tandemvlucht landen. Een passagier hangt samen met de instructeur onder de grote parachute en galant en langzaam raken de voeten van de instructeur de grond. Je ziet aan het gezicht van de vliegende toerist dat hij blij is dat hij weer vaste grond onder zijn voeten heeft.

Van onze camping naar de camping waar Bennie en Debbie staan is het maar 10 km, maar door de weg die op sommige stukken helemaal door de natuur verteerd is, en veranderd is in een grote gatenkaas, duurt het minstens 50 minuten om de 10 km af te leggen. Soms rijdt er ineens een lokale bus voor je en die zijn op de smalle weg niet in te halen. Je moet dan je gas loslaten, omdat je anders heel snel van kleur veranderd door de uitlaatgassen en stof en zand wat de bus opwarrelt.

Als we terug komen bestellen we wat te drinken en we zitten nog maar net als Lhakpa, onze stille en verlegen gids, die ons de eerste keer heeft begeleid door de bergen, aan komt waaien. Zolang wij blijven praten geeft hij antwoord maar uit zich zelf komt er nog steeds niet veel uit. Na een half uurtje en een paar drankjes verder neemt hij weer afscheid en gaat terug naar zijn hotel waar hij nog een nachtje blijft alvorens hij teruggaat naar Kathmandu.

We hebben allemaal lekkere honger en om die te stillen lopen we te voet naar de bazaar om boodschappen te doen, bij de lokale supermarkt. We laden ons winkelmandje helemaal vol met lekkers en laten ons dan door een taxi bij het Steakhouse afzetten voor ons eten. We zitten langs een soort openhaard, die geen overbodige luxe is in verband met de lage avond temperaturen.

Een van de obers probeert de openhaard aan te krijgen en denkt dat dit sneller zal gaan door er een halve liter zonnebloemolie over heen te gieten. Helaas brandt het nu helemaal niet meer. Dan worden er twee brandende kaarsen is gelegd, en langzaam komt de haard tot leven. Helaas hebben wij ons eten al op en hebben we niet veel plezier meer van de warmte.

Na het eten vragen we nog of we ongebakken biefstuk kunnen kopen om mee te nemen naar India. De ober moet dit overleggen met zijn baas en dat horen we de volgende keer wel. We willen best dezelfde prijs betalen als een gebakken biefstuk met friet en groente, maar willen hem ongebakken in de vriezer stoppen. Bief is in India niet te krijgen omdat koeien heilig zijn, dus we willen graag een voorraad bij ons hebben voor in de vriezer en dan kunnen we ook lekker zelf eten koken. In de supermarkt kunnen we wel bacon vinden en ham en verder kip, maar biefstuk kunnen we nergens vinden. Bij de Steakhouse weten we in elk dat ze heel erg goede kwaliteit vlees hebben, dus willen we het vlees bij hen graag kopen.

We nemen de taxi weer terug naar de camping. Nadat we even het journaal gekeken hebben en ontzettend gelachen hebben over de Indiase zenders en wat ze uitzenden duiken we ons bedje in, althans als Jan en Alda hun bed opgebouwd hebben. Elke dag is dat weer een heel tafereel en als Alda dan de slappe lach heeft werkt het al helemaal niet meer.
 



Ach een half uurtje later is de rust weer wedergekeerd en ligt iedereen lekker in zijn/haar eigen bedje.

 

Vrijdag 7 December 2007: Warm en half bewolkt.

Iedereen heeft lekker geslapen, Jan is ook weer de oude door de pillen die de dokter hem heeft gegeven. Voor het eerst heeft hij een goede nachtrust gehad en totaal geen last van zijn maag. Hij heeft ook weer echt zin om te eten en geniet lekker van het ontbijtje lekker buiten in het zonnetje. Vandaag hebben we zelfs gekookte ham op het menu staan. De ham hebben we gisteren meegebracht van de supermarkt. De prijs was wel hetzelfde als in Nederland, maar het was een welkome verrassing.
 



Als we net klaar zijn met ons ontbijt en lekker een kop thee na drinken, komen Bennie en Debbie, de Nederlanders van de andere camping die al 2,5 jaar onderweg zijn, op de thee. We vullen een schaaltje met onze drop en dan is het smullen voor iedereen. Ze zijn hier met de motor van de camping eigenaar waar ze elk jaar 6 maanden staan. Ze zijn op de camping kind aan huis en mogen de motor lenen van de eigenaar als ze hem nodig hebben. Na een uurtje gezellig buurten nemen we weer afscheid van hen. Ze moeten naar de bazaar om boodschappen te doen en dan is de motor erg handig.

Ze zijn er over aan het denken om hier een huisje te bouwen voor de 6 maanden dat ze hier elk jaar zijn. Voor 5000 euro bouw je hier een leuk gelijkvloers vakantie woninkje, die ze de rest van het jaar kunnen verhuren. Ze kunnen ook een verblijfsvergunning krijgen voor 5 jaar, maar dan betalen ze 1200 euro per jaar aan visum kosten en dat is een smak geld. Ben je ouder dan 57 is er wel een goedkopere regeling voor het verkrijgen van een visum.

Na het ontbijt lopen we naar het internet café waar de hele familie achter de pc kruipt. Britt, het dochtertje van de broer van Susan, wordt vandaag 1 jaar en dat vieren Opa, Oma, Tante Susan en Ome Ad op afstand. De webcam gaat aan en wonder boven wonder werkt het perfect. Ze heeft haar mooie feestkleertjes aan en ze showt ook nog even haar mooie verjaardagsmuts van het kinderdagverblijf. Als ze de pap aan het eten is voor de webcam ziet ze ons niet zwaaien, maar als deze op is dan lacht ze ineens en zwaait terug als ze ons op de monitor in beeld ziet. Voor de webcam pakt Britt haar allereerste cadeautje uit, die ze van haar papa en mama heeft en dan is het natuurlijk compleet over met de aandacht voor ons, want dan is het spelen geblazen.

Ik ben ondertussen aan het zoeken naar goedkope vliegtickets voor een vlucht van Amsterdam naar Maleisië voor, Christa, het minder valide meisje wat we hebben uitgenodigd voor een vakantie in de truck. In februari, als wij de truck verschepen naar Maleisië, komt ze naar Kuala Lumpur en rijden we vandaar naar Thailand. Ondertussen hebben we 260 euro aan geld op de rekening voor haar vakantie binnengekregen, waarvoor onze dank. Dit is natuurlijk lang niet genoeg voor de vlucht, maar we hopen maar dat er nog meer mensen een kleine bijdrage willen storten. Anders moeten we zelf maar diep in de buidel tasten, want beloofd is beloofd. En zoals de boeddhisten zeggen “alles wat je aan een goed doel geeft komt uiteindelijk weer in magere tijden bij je terug”.

Na dit internet avontuur lopen we naar Damside om de dam en de omgeving te bekijken. We lopen over een hangbrug naar de overkant van de rivier en alleen het oversteken is al een avontuur op zich. Alda wordt er zowat zeeziek van.
 



Aan de overkant is de omgeving prachtig met kleine hutjes waar de buffels rustig aan het gras staan te knagen. Een paar weken geleden was ook hier nog alles fel groen van de rijstvelden en nu is alles kaal. De bergen op de achtergrond maken ook hier de omgeving prachtig en rustgevend.
 



Onder bij de rivier staan tientallen mensen zich te wassen in het koude water. De mannen staan tot hun middel, in hun onderbroek, in het troebele water, en de vrouwen hebben een sarong ( wikkeldoek) aan die ze elke keer een stukje losmaken om een deel van hun lichaam te wassen. Of ze echt veel lekkerder gaan ruiken valt nog te bezien, want de waterbuffels gebruiken, samen met de lokale bevolking, de rivier als wc.

Hier vandaan proberen we een binnendoor weg te vinden naar Devi’s falls, een waterval die 2km verder ligt. We hebben op een gegeven moment een keuze tussen een zandpad rechtdoor of een asfaltweg rechts af. We kiezen voor de asfalt weg en dat is natuurlijk de verkeerde keuze. De weg loopt dood tegen een schoolgebouw. Als we om willen draaien komen er een horde kinderen de poort van de school uit lopen die ons de weg wijzen. Eentje is zelfs, met zijn tien jaar, zo commercieel dat hij aanbiedt tegen betaling ons naar Devi’s falls te begeleiden. En om ons te motiveren hem als gids mee te nemen, vertelt hij er ook nog bij dat het gevaarlijk is, maar wij zijn er al geweest en het is verre van gevaarlijk.

Na een half uurtje stoppen we even bij een lokaal barretje om iets te drinken en komen dan rond 3 uur bij de waterval aan. Het water staat deze keer een meter lager doordat de regentijd over is. We zijn er al een keer geweest en het water kwam toen met veel meer geweld naar beneden.
 



Na dit bezoekje lopen we nog even naar de overkant van de weg waar grotten zijn. We kopen een kaartje en wachten een kwartiertje tot een groep studenten, die ons net voor was, weer uit de grot komen. Sommigen zitten helemaal onder de modder en we zien de bui al hangen. Binnen aangekomen is het 3 keer niks. Foto’s maken is streng verboden en we snappen nu wel waarom. Als andere toeristen op internet foto’s over de grot zouden zien, zou er helemaal niemand meer entree betalen voor deze grot. Als er mensen ooit eens van plan zijn naar Pokhara te komen raden wij ze in elk geval ten zeerste af om de grotten in te gaan, want het is echt weggegooid geld.

We zijn nog redelijk fit en lopen in 1,5 uur naar Lakeside om weer in het steakhouse te gaan eten. Jan heeft dit restaurant weer uitgezocht, want dat was hem gisteren heel goed bevallen en zeker omdat hij vannacht dan ook totaal helemaal geen last van zijn maag en darmen heeft gehad.
 



Als we zitten te wachten op het eten horen we een hoop gezang en geschreeuw van buitenaf komen en we kijken over de reling heen. Het blijkt een afgeladen volle bus te zijn en we nemen snel een foto. Zo zien hier de standaard openbaar vervoer bussen eruit. Veel te vol en levensgevaarlijk met al die mensen op het dak.
 



Het is ongeveer 5 uur als we ons eten krijgen en iedereen is hongerig van de grote wandeltocht. Terug gaan we met de taxi want genoeg is genoeg. Voor 90 eurocent brengt de Suzuki Alto ons terug naar de camping, waar we ons verslag weer schrijven en is er weer een dag voorbij.


Zaterdag 8 december 2007: het zonnetje laat zich de hele dag zien en het is lekker warm.

We worden pas om 9 uur wakker en de thee staat al buiten op de tafel, We hebben nog wat lekkere ham over van gisteren en samen met een gebakken eitje hebben we bijna een uitsmijter. Na het ontbijt gaan we op pad om de grote stupa te bekijken die hoog op een bergtop ligt. De weg gaat weer langs de damside, waar, net als gisteren, de mensen zich weer aan het wassen zijn. En de kinderen zich vermaken in het koude water. Langs de weg hierheen zagen we ook nog een moeder die haar kleine dochtertje een wasbeurt gaf. Dit zijn mooie plaatjes zeker als het om kinderen gaat. Kinderen doen het altijd wel goed op vakantie foto’s en zeker hier het primitieve Nepal maken we mooie foto’s van de kids.
 



Hierna loopt de weg door de bossen. Heerlijk rustig zonder verkeer wandelen we door de mooie natuur. Links van ons kijken we over de overblijfselen van de rijstveldjes en rechts zit de berghelling die ons langzaam naar de top begeleid. Het pad begint breed en wordt langzaam smaller als het zich een weg baant door de bossen. Als we achterom kijken zien we nog een hele berg waterbuffels die zich te goed doen aan de overblijfselen van de rijst en daarna een lekker modderbad nemen in de modderpoelen tussen het riet.
 



De weg veranderd van zand in een soort mengelmoes van stenen en opgedroogde modder. Ook gaat hij steeds steiler omhoog en moeten we af en toe even stoppen om uit te rusten. Onderweg lopen er een paar kinderen mee en ze vragen of ze ons de weg mogen wijzen. Natuurlijk willen ze een fooitje en Susan handelt over de symbolische prijs en geeft ze elk 25 euro cent. Half weg lopen we ook nog 2 meisjes tegen het lijf en een van hen vraagt of we uit Nederland komen. Ze komt uit Belgie en haar reis vriendin uit Amerika. Ze hebben elkaar op een trek naar het everest basecamp leren kennen en trekken nu samen op. Het samen delen van een hostelkamer maakt de reis nog goedkoper voor ze. Ze hebben hier een Hostel voor 3,30 euro per nacht en omdat ze de kamer delen betalen ze maar1,65 euro voor een bed, wc en douche.
 



We staan even gezellig te praten en geven ze een visite kaartje van ons zodat ze iets leuks in het gastenboek kunnen zetten. We lopen weer verder en missen een afslag zodat we de weg kwijt raken. De weg die omhoog zou moeten gaan gaat ineens bergaf en we besluiten maar om te draaien. Na en stukje door de bush zien we het pad weer en is er weer hoop dat we de stupa vinden.
 



Boven bij de stupa passeren we eerst een Klooster anex tempel. De monniken zijn druk in de weer met hun dagelijkse bezigheden en wij werpen even een snelle blik naar binnen. Als we richting de grote stupa lopen zien we rechts het adembenemende uitzicht op het meer, Pokhara en de omliggende bergen. Als we onze chips uit de rugzak nemen staat er natuurlijk weer direct een schooiertje bij ons. Een klein manneke die er smerig en ongewassen uitziet. Hij gaat alle toeristen af om wat lekker van ze af te troggelen. Helaas krijgt hij van niemand iets en dat is ook beter. Als de kinderen weten dat ze met bedelen hun kostje bij elkaar kunnen sprokkelen gaan ze nooit meer werken en kunnen ze de toekomst wel vergeten. Er zijn hier instanties genoeg die de kinderen opvangen en eten geven. Alleen moeten de kinderen dan verplicht naar school en dat willen sommige niet. Niet naar school dan ook geen eten en een bed krijgen. Ze bepalen dus zelf of ze moeten bedelen. De toeristen die de kinderen wel wat geven verpesten het en maken de toekomst van de kinderen erg onzeker. Niets geven doet pijn maar is wel veel beter.

Alleen het uitzicht maakt de tocht al de moeite waard. Nepal is echt een paradijs voor mensen die graag foto’s en video opnames maken. Het land is echt super fotogeniek. Gelukkig is er tegenwoordig geen film meer nodig in de camera en gaat alles digitaal. Vroeger schoot ik al snel een rolletje of tien vol in een 2 weekse vakantie en pas thuis, na het betalen van een hoop ontwikkel geld, zagen we dan het resultaat. Nu kun je ’s avonds al meteen een selectie maken van de mooiste foto’s en besparen we een hoop geld. We hebben in de negen maanden dat we nu onderweg zijn al minstens 10000 foto’s gemaakt en dat zou onbetaalbaar worden met een rolletjes toestel. Soms nemen we alleen het kleine toestel mee en zijn de foto’s goed maar niet spectaculair. Voor normale vakantie foto’s is dat goed genoeg. Als we de grote Spiegelreflex camera meenemen met de veel beter lenzen zijn de foto’s ook tien keer beter maar het is zo een gesjouw. Vandaag hebben we de grote camera maar weer eens meegenomen en is het maken van foto’s weer een leuke bezigheid.

We lopen weer terug naar beneden via de zelfde weg en dit keer gaat het een stuk sneller. Rond half 5 zijn we weer terug en halen we snel de was af, want als je de was iets te lang laat hangen is hij weer klef en vochtig.
 



Maya Lama komt vanuit het Sos kinderdorp nog even op bezoek en daarna gaan we eten. We eten weer bij het steakhouse en proppen ons weer lekker vol.









Copyright © door Een reis rond de wereld Alle Rechten Voorbehouden.

Gepubliceerd op: 2007-12-07 (2599 maal gelezen)

[ Ga terug ]
Content ©
Volg onze reis online, 5 jaar met de DAF de wereld door


PHP-Nuke Copyright © 2005 by Francisco Burzi. This is free software, and you may redistribute it under the GPL. PHP-Nuke comes with absolutely no warranty, for details, see the license.
Pagina Rendering: 0.05 Seconden