Welcome to Een reis rond de wereld

Travel now and work later

Hoofdmenu

Translate to any language, choose your language here above..



Reisverhalen
Wereldreis op datum:
2009

Wereldreis per land:




Favoriete links


Terugblik op.. (pdf)


De camperbouw en de dagelijkse bezigheden


Info & materialen


  
7 t/m 15 november 2007





Woensdag 7 November 2007: weer heerlijk zonnig en droog.

Ik sta om 07.00u al weer op en ga voor in de camper lekker zitten lezen totdat Ad ook zijn bed uit komt. Vanmorgen werden we weer om een uur of half vijf gewekt door het gerammel met potten en pannen etc. Ach, gewoon ons weer een keer omgedraaid en verder geslapen. Wat zijn die Nepali toch ontzettend vroege vogels en dan is het dus nog niet eens licht buiten! Dat ze dat vol kunnen houden, zo laat naar bed en zo vroeg weer op. Maar aan de andere kant, zie je er ook heel veel overdag liggen luieren of dutten.

Tijdens het ontbijt komen de Fransen al weer even een praatje maken en Ad gaat na het ontbijt bij hun in de camper samen met Mariethe nog alle data van hun computer af halen en veilig stellen. De computer deed het weer even goed, dus daar moesten ze gebruik van maken. Gisteren was de was niet helemaal droog geworden dus die hang ik opnieuw aan de waslijn te drogen. Nu zullen jullie zeggen waarom heb je die gisteren er dan überhaupt afgehaald. Nou dat was een tip van Maya. We hebben iets te mooie kleren bij ons en dan kan het zijn dat ze die dus ’s nachts van de lijn af jatten. Ze hebben dat namelijk al een keer meer meegemaakt en wij riskeren dus niks.

Nadat Ad terug was met zijn werk aan hun computer zijn we snel naar het immigratie kantoor gefietst om te zorgen dat we 30 dagen extra in Nepal mogen blijven. Ons visum was namelijk maar geldig tot 24 november en ons pap en ons mam blijven hier tot de 14e december. Met de verlenging kunnen we tot maximaal 24 december hier in Nepal blijven. Als we mijn ouders in Kathmandu op het vliegveld zetten en dan terug naar Pokhara rijden, hebben we dan nog mooi een paar dagen de tijd om de camper weer helemaal reisklaar te maken en hebben we nog een klein weekje om te zorgen dat we Nepal uit zijn. Dat moeten we toch wel kunnen redden verwacht ik. Het grappige is wel dat we nu voor 30 dagen, meer ging niet, meer geld moeten betalen dan het eerste 60 dagen visum.

We fietsen naar Lakeside en gaan lekker bij de Franse bakker stokbroodjes halen om knoflook brood mee te maken. Als ik daar binnen sta zie ik ook een lekker stuk pizza liggen en die neem ik dan ook maar mee om te proeven en om nu meteen al lekker te smullen. Dit was nu eens een echte pizza, allebei vonden we hem heerlijk. Lachwekkend dat je hier bij een Italiaans restaurant echt pizza’s van niks krijgt, ze smaken wel, maar niet zoals ze horen te zijn en dat je dus bij de Franse bakker wel een perfecte pizza kunt vinden. Ad stelt meteen voor om voor vanavond maar een pizza te bestellen hier, met als extra nog ananas er bovenop. Ik ga binnen meteen vragen of dat mogelijk is en we spreken af dat we de pizza om 18.00u komen halen. Ze lachten me alleen nog uit dat we ananas extra bovenop lusten, maar klant is koning, dus geen probleem. In dit geval is de klant dus koning, omdat deze bakkerij en tevens guesthouse door Fransen gerund wordt, dus die weten tenminste hoe het werkt. Bij de Nepali en trouwens al vanaf Turkije is de klant geen koning en moet de klant schikken naar de grillen van het bedrijf. Dat is af en toe toch wel moeilijk te accepteren.

We fietsen terug naar de camping en Ad gaat weer even kijken en helpen met de laptop van de Fransen. Als hij daarvan terugkomt gaat hij meteen bij ons ook aan de slag met de computer om weer eens een image te maken. In het begin deed hij dat nog netjes elke maand, maar inmiddels is het toch alweer eventjes geleden en na het voorval met de laptop van de Fransen, is hij weer even op de feiten gedrukt en gaat snel een nieuwe image draaien.

Ik ruim de camper weer eens een beetje aan kant en net als ik daarmee klaar ben, krijgen we bezoek van Lhakpa, onze gids, waarmee we samen de bergen in getrokken zijn. We kletsen gezellig wat en hij verteld dat hij net terug is van de 15-daagse trek met 2 Duitsers. Morgen vertrekt hij weer terug naar Kathmandu om daar 2 nieuwe Duitsers op te pikken en komt dan overmorgen met hen terug naar hier voor weer een tocht door de bergen. Ik vraag hem of hij nu ook al een beetje Duits heeft geleerd en hij verteld dat hij inmiddels in het Duits tot 10 kan tellen, maar meer niet.

Wij hebben hem verteld dat Kami ons had aangeboden om met ons mee de bergen in te trekken als mijn ouders hier zijn. Hij spreekt vloeiend Duits en dat spreken mijn ouders beter dan engels, dus zou dat gemakkelijker zijn. We moeten alleen nog even zorgen dat Kami ook echt tijd heeft dan, anders moeten we toch Lhakpa vragen, als hij dan tenminste al terug is van deze hike met de 2 nieuwe Duitsers.

Nadat hij weg was kregen we bezoek van een groep meiden, compleet opgedirkt, die voor ons kwamen dansen en zingen. Het is hier nu festival en dan gaan de groepen elk huis af om hun dansjes op te voeren en dan willen ze daar geld voor hebben. Wij hebben ze maar snoep gegeven.



Er waren er toch 2 bij die echt ontzettend mooi en gracieus konden dansen. De rest was meer opvulling, maar het zag er toch wel leuk uit. Ze hadden alleen een beetje meer mogen oefenen. Als ze over een paar dagen bij het laatste huis aan zullen komen, zal het tegen die tijd wel gesmeerd lopen.

De Fransen komen terug van hun wandeling en hebben mooie foto’s gemaakt van de kinderen in hun mooiste kleren en mooi geschminkt, speciaal voor het festival. Morgen is het ook nog steeds festival en dan gaan wij daar ook even kijken. Ze vertellen dat ze ook pizza besteld hebben bij de Franse bakker en ze hebben hem al afgerekend, maar vragen of wij ze straks voor hun mee kunnen nemen, als wij de onze op gaan halen. Totaal geen probleem, dus wij zijn netjes om 18.00u bij de bakker. Is de pizza nog niet klaar!. Het duurt nog een half uurtje zeggen ze. Ik vertel Ad buiten dat het nog een half uurtje duurt en dat dat waarschijnlijk komt omdat ze hem aan hadden laten bakken, tenminste daar rook het naar.

Toen zijn we maar even naar het internet café gereden om onze mail te lezen en gingen tegen 19.00u terug naar de bakkerij. Nu was de pizza wel klaar en nadat we bij de Fransen hun pizza hadden afgegeven, hebben we samen met Maya in onze eigen camper onder het genot van een filmpje onze pizza opgegeten. Hij smaakte perfect.


Donderdag 8 November 2007: Vannacht om 05.00u begon het gigantisch te gieten, maar om 08.00u was het droog en om 09.30u scheen de zon al weer.

Vanmorgen was het al om 04.00u raak met de potten en pannen. Het lijkt wel alsof ze het erom doen. Ik snap niet dat ze alles niet gisteren middag al in konden pakken. Ze waren er tenslotte al om 11.00u. Ach ja, het zal zo wel moeten, want elke camping groep doet het op deze manier en onafhankelijk van elkaar.

Vannacht hebben we een onrustig nachtje gehad. Eerst een mug die ons wakker hield, toen de potten en pannen, daarna de fikse regenbui en tot slot was het alweer licht buiten. Nou, dat moeten we dan vanavond maar weer inhalen. We genieten lekker van ons ontbijtje Ad helpt de Fransen ondertussen weer eventjes mee met hun computer. Hun zonne-energie is niet voldoende om de koelkast op te laten lopen en ze hebben Ad om advies gevraagd. Elke morgen moeten ze op dit moment de auto laten lopen om de accu’s bij te laden. Hier op de camping kunnen ze echter gewoon stroom krijgen, alleen valt die regelmatig uit en zij hebben geen acculader. Het enige wat hun accu oplaadt is de zon of de draaiende motor. Aangezien het hier nu ‘herfst’ is, hebben we maar 4 uur echte zon, daar bedoel ik mee dat de zon hoog genoeg staat en intens genoeg is om te laden en de rest van de tijd worden de accu’s ontladen. Bij ons is het precies hetzelfde, maar gelukkig hebben wij accu’s en zonnecollectoren voldoende, zodat onze koelkast etc er prima op draaien. Ad adviseert hen om gewoon een acculader aan te schaffen zodat ze, als ze externe spanning kunnen krijgen, de accu tenminste ook op kunnen laden.

Ad gaat voor ons kijken voor een spanningsstabilisator, want hij is bang dat wij in de regentijd niet voldoende capaciteit gaan hebben en als we dan weer eens externe spanning ergens kunnen krijgen, en misschien net als in Amritsar is, dan kan de stabilisator de spanningswisselingen opvangen. Zodat we niet nog een keer apparaten kapot hebben, zoals onze airco. Ondertussen ga ik verder met reorganiseren in de camper. Er is weer een festival en overal op straat zie je groepen dansen en zingen. Zelfs de hond heeft een versierde halsband gekregen.



(Ad schrijft verder)
Ik ga samen met Maya op de Quad naar de bazaarwijk om een stabilisator te kopen, de eerste shop vroeg voor een 1,5 kw versie 10000 roepie (115 euro) de tweede was eerlijker. Ik heb nu in de tweede shop een mooie gevonden. Hij is 4 kw en kost maar 5000 roepie ( 55 euro) de units werken heel gemakkelijk, het is een trafo met meerdere aftakkingpunten een kleine schakeling schakelt via een berg relais elke keer een andere aftakking in. De ingang kan variëren tussen 140 en 280 volt en de uitgang blijft 220v +- 5% . Aangezien de spanning uit het stopcontact kan variëren tussen 150 en 240 volt hebben we dus altijd een stabiele 220v. Ook valt de spanning vaak uren uit, dit is geen probleem, want dan komt de 230volt gewoon uit de accu’s in de truck. Eigenlijk hebben we een 3,5 kW zware UPS in de truck.

Na deze aankoop ga ik nog even kijken bij de Fransen en blijkt hun harddisk echt niet te redden. Gisteren heb ik alle data kunnen redden en nu moeten ze ergens een harddisk vandaan halen. Dat zal in Nepal niet lukken schat ik. Maar we zien elkaar weer in Goa en als ze een harddisk hebben kan ik ze helpen.

Ik geef Maya de 3e les van de Medical cursus en het is leuk om een enthousiaste cursiste te hebben. Na de les gaan we kijken of we ergens een EHBO trommeltje kunnen krijgen, zodat ze niet alleen de kennis, maar ook de materialen heeft om iemand te helpen. We gaan naar een apotheek en kunnen daar alleen ouwe rommel krijgen. Alles is oud en overjarig, de keuze is erg beperkt en dus gaan we maar eens naar een grote apotheek op zoek. In Lakeside vinden we een grotere apotheek en de man achter de balie is net bezig om een kind te verbinden. Het kind is in een glas gestapt en bloed behoorlijk aan haar voet. Hij gebruikt Betadine zalf en verband, dus dat hebben we nu gevonden. Als hij klaar is helpt hij ons en we vinden bijna alles. Gaasjes 10x10 cm, verband, een thermometer, tape, pleisters, Dettol, enz enz. We rijden daarna naar de bazaar en kopen daar een mooi tasje, een schaar en een pincet.

Door het festival is het overal erg druk en als de dames gaan winkelen blijf ik bij de Quad. Ik heb me geen moment verveeld tijdens het wachten, want binnen 2 minuten staat het weer vol met mensen rond de Quad, en iedereen wil natuurlijk alles over dat vreemde en onbekende ding weten. Dit keer spreken er een paar goed Engels en wordt het een leuk gesprekje. Elke keer zijn het wel dezelfde vragen, waar zit de toeter!!, hoeveel cc is hij, waar komt hij vandaan, wat kost hij, en hoe geef je gas, en hoe schakel je.. Niemand kan kijken met hun ogen en het is normaal dat ze tegen de banden schoppen??? Aan elk knopje zitten en dat de kinderen er altijd op willen klimmen. Met een lach vraag ik een klein vervelend manneke, die Engels verstaat, of hij kan vliegen. Hij verteld dat hij dat niet kan. Ik vertel hem dan lachend dat als hij niet alleen met zijn ogen kijkt ik hem laat vliegen. Hij lacht en neemt een beetje afstand. Heel de groep mensen lacht zich kapot en vliegt de tijd. Dan voel ik een paar druppels water. Dit is minder wat nu??? Gelukkig komen daar net de dames aan en kunnen we terug naar de camping rijden.

Thuis aangekomen stoppen we er nog een rol watten, een isolatiedeken, een mitella, Metaline verband voor brandwonden, Betadine pleisters, alcohol doekjes en wat meer klein spul in, in Maya’s nieuwe EHBO tasje en is iedereen weer blij. We hebben alles in groot verpakking bij ons en kunnen best wel wat missen.

Maya is trots op haar Medical kitje en morgen gaat Susan met haar de praktijk doen. Het is echt vreemd dat niemand hier iets van verbandmiddelen in huis heeft. Zelfs een gewone pleister is hier een luxe. We spreken af om vanavond samen met Maya uit te gaan eten. Maya moet nog even naar de winkel om snoep te kopen voor haar nichtjes en neefjes in het SOS kinderdorp en als ze terugkomt gaan we naar de Lakeside eten. Ik hoop dat het droog blijft, want de lucht is dreigend zwart.

Maya is nog geen 5 minuten weg als het begint te regenen. Eerst een paar druppels en daarna moet ik naar binnen vluchten. Uit de lucht vallen hagelstenen van 1 cm doorsnee en die doen behoorlijk zeer op je kop. Na tien minuten is het even iets droger en maken wij de volgende foto’s.



De kinderen vermaken zich prima en verzamelen de hagelstenen in een emmer. Dan barst de bui opnieuw los en het maakt een oorverdovende herrie als de stenen op het dak vallen. We hopen maar dat de zonnepanelen heel blijven. Ze zouden er tegen moeten kunnen, maar toch geeft het een rot gevoel. Ook bliksemt het behoorlijk en vliegen de flitsen en knallen je om de oren. Gelukkig zitten we niet aangesloten op het lichtnet en zorgen de zonnepanelen nog steeds voor voldoende stroom, want anders is het leed niet te overzien. Niet alleen valt de spanning hier vaak uit, maar als er ergens bliksem inslaat treft dat vaak een halve stad.

Ik heb ook de tv schotel maar ingeklapt, want de hagelstenen komen met grof geweld naar beneden. Ik vind het niet erg, het koelt lekker af na een warme dag. Wel raar dat het heel de dag een graad of 25 is geweest en dan binnen een half uur de temperatuur zakt en het gaat hagelen. Overdag is het heerlijk in het zonnetje en kun je in een T-shirtje op de Quad rijden. Als Maya terug is van de winkel speelt ze nog een potje kaarten met Susan en dan wandelen we met zijn drietjes naar Lakeside.

Susan en Maya hebben een poncho aan en ik mijn regenbroek en regenjas. Vanavond willen we de Chinees proberen. Het regent nog steeds een beetje en we willen graag droog blijven. Het is koud buiten en nat worden zou een ramp zijn. Het is 14 graden buiten en dat zijn we niet meer gewend. Onderweg zien we overal dansende kinderen die met het dansen een zakcentje willen verdienen. Het festival duurt tot zondagavond en na een paar dagen zijn de mensen niet zo geef lustig meer dus beginnen de kinderen op de eerste dag erg vroeg en gaan tot laat door.

De chinees ziet er goed uit. Het is helemaal vol en we vinden nog net een tafeltje. We bestellen een menu voor 4 personen en vragen of dat ook voor 3 personen kan. Geen probleem zegt de ober. We krijgen weer veel te veel. 3 hoofdgerechten, rijst, kroeppoek, soep, pinda’s, groenten enz enz. we eten zo veel we kunnen en laten de rest inpakken voor de ouders van Maya. Als we af moeten rekenen begrijpen we waarom het geen probleem is om een 4 persoons menu te nemen met 3 personen. Je betaald gewoon voor 4 personen. Ja, zo kan ik het ook. Het was super lekker en we besluiten maar niet in discussie te gaan.. Het was het duurste eten tot nu toe in Pokhara. 17 euro moesten we afrekenen. Maar goed de ouders van Maya hebben nu ook eten, dus eten we voor dat geld met 5 volwassenen en 2 kinderen.
Als we terug lopen is het droog en kruipen we vlug in ons bedje.


Vrijdag 9 November 2007: om half tien zijn de accu’s al weer voor 95% vol dus de zon doet goed zijn best. Het is weer onbewolkt en lekker warm.

Vannacht was het lekker koud en hebben we goed geslapen. Om 07.00u zet ik snel een wasmachine aan, want de zon schijnt al en heb ik misschien kans dat het vanavond droog is. Dan kruip ik terug in ons warme bedje lekker tegen Ad aan en kijken we samen het filmpje af waar we 2 dagen geleden mee begonnen waren. Als de wasmachine klaar is hangen we de was snel samen op en als we terug bij onze camper komen staat er een grote taart op tafel. Happy Anniversary!!! Maya heeft ons verrast met een taart, zoetigheidjes, een hele mooie kaart en zelfs een cadeautje. Wat een lieve meid is het toch. We zijn vandaag precies 1 jaar getrouwd en dat hadden we Maya verteld, dus heeft ze vanmorgen dit allemaal voor ons geregeld.



We nodigen oma, Maya de Fransen uit om ons te vergezellen bij het eten van de taart. De zoete hapjes waren voor ons een beetje veel te zoet, maar de taart smaakte heerlijk. Even later kwamen ook Omo en Pinchu, het jongere zusje en broertje van Maya, bij ons zitten om taart te eten. Ze genoten er ook zichtbaar van.

Oma voelt zich niet zo heel lekker vandaag. Maya heeft haar een groot glas water gegeven met een multi-vitamine bruistablet erin, dan krijgt ze wat extra vitamines binnen. Ik heb even gevoeld aan haar voorhoofd of ze koorts heeft, maar dat heeft ze niet. Ze heeft alleen hoofdpijn en is een beetje duizelig zegt Maya. Wel geniet ze ontzettend van de taart en smult ook lekker van de zoete hapjes. Dat is in elk geval een goed teken. Ook het glas water met de bruistablet drinkt ze helemaal leeg. Ze geniet zichtbaar van alles en dat vinden we fijn om te zien. Na ons heerlijke zoete ontbijt gaat Ad weer even bij de computer van de Fransen kijken en typ ik even het verslag in. Hierna krijgt Maya de theorie over verbandleer en daarna doe ik samen met haar de praktijk. Ze leert snel wil het ook heel erg graag leren. We zijn om beurten het slachtoffer, maar op een gegeven moment zegt ze dat Kame haar vader een wond aan zijn vinger heeft dus dat voor het echt kunnen oefenen. We vragen Kame erbij, maar als ik naar zijn wond kijk is die alweer netjes aan het genezen, dus dan gaan we hem dus niet meer verbinden. De wond is namelijk toch al dicht.



Ze is nog steeds leergierig en leert ook erg snel. De praktijk gaat super en we hebben haar meteen het tasje gegeven met de EHBO materialen zodat ze ook iemand kan helpen..

Over tien 10 dagen gaan we naar Kathmandu en over 12 dagen komen ons pap en ons mam. Vanaf dat moment zullen de verslagen weer een beetje inhoud hebben. We wachten vol verwachting en tellen de dagen tot ze er zijn. Soms lezen we nog een keer door ons gastenboek, en vinden het leuk dat er veel mensen zijn die de website bezoeken. Als we de statistieken bekijken, zien we dat er nog steeds elke dag gemiddeld 350 mensen de verhalen lezen en dat we al meer dan 100000 hits hebben op de website. Daar doen we het voor. Zolang er animo is blijven we schrijven en proberen al onze bezigheden, hoe saai ook, te verwoorden.



Na de middag gaan we te voet naar Lakeside, overal zijn er versieringen op de grond voor de winkels gemaakt om de goden binnen te laten. We gaan eten bij Mama Mia en eten weer eens lekker Italiaans. Hierna lopen we door het gedeelte van Lakeside waar het festival bezig is en overal zien we bandjes en dansers. Af en toe klinken de bandjes best wel aardig, maar als we een schreeuwende zanger een liedje van motorhead horen imiteren besluiten we maar snel verder te lopen. Wat een herrie en ellende. Zouden we te oud worden voor dit alles. Op een gegeven moment komt er een mannetje van een jaar 5 voorbij en die probeert de zanger na te bootsen. Hij schreeuwt zijn longen leeg en het klinkt gewoon gelijk als de zanger, dus iedereen kan schreeuwen, dat is totaal geen zingen of muziek maken meer. Na dit feest gaan we maar even onze email ophalen in het internet café en gaan daarna in de camper slapen.


Zaterdag 10 November 2007: Overdag heerlijke weer zoals in de zomer (25 graden )in Nederland, ’s nachts lekker koel (14 graden).

Vanmorgen weer snel een wasmachientje gedraaid en opgehangen. Dit moeten we op tijd doen, anders is de was voor vanavond niet droog en moeten we hem morgen weer opnieuw ophangen. Ondertussen dat we de was op gaan hangen, komen de Fransen afscheid van ons nemen. Ze willen naar Sarangkot gaan, daarna weer terug naar de Overlanders camping en een paar nachten overnachten en dan richting India reizen. We kletsen nog een uurtje en dan zwaaien we ze uit.

Als we dan lekker buiten in het zonnetje zitten te ontbijten, zien we een motor stoppen voor de poort van de camping. Het is Illias, de Griekse jongen, die we al eerder hadden leren kennen. Hij wil 20 dagen door de bergen gaan trekken en zoekt een plaats om zijn motor veilig te stallen. Hij drinkt samen met ons een thee en we zitten gezellig te praten over de mooie dingen, die hij heeft bekeken in Nepal.



Hij kan rustig zijn motor hier laten staan, zegt Kame, geen probleem. Hij wil vannacht ook overnachten hier. Nu hoeft hij alleen nog maar een rugzak te gaan huren in Lakeside en dan is hij klaar voor zijn trektocht. Wij zeggen hem dat hij hier bij Kame ook een rugzak kan huren. Het is een veel betere rugzak dan hij kan huren in Lakeside, want hij had al wat inlichtingen ingewonnen. We kletsen dus gezellig verder.

Later komt ook Maya Lama Sherpa, het nichtje van Maya. Zij woont in het SOS kinderdorp en wordt gesponsord door een Duitse familie. Ze leert nu voor verpleegster en dat zou zonder de hulp van de Duitse familie niet mogelijk zijn. Ad heeft 10 jaar lang een Foster Parents kindje in Thailand gesponsord, maar toen bleek dat het meeste geld naar de organisatie ging voor de door hun gemaakte kosten en de salarissen van het personeel in Nederland, zijn ze gestopt. Als we terug zijn in Nederland, en weer een baan hebben, zoeken we zelf wel een kind in een SOS kinderdorp wat we gaan sponsoren. Als er mensen zijn die ook graag een kind willen helpen kunnen ze altijd een mailtje sturen en wij kunnen dan voor het contact zorgen.

Heel de dag komen er weer dans en zang groepen langs die een centje bij willen verdienen. Het festival duurt 5 dagen en daarna wordt het weer stil op de camping en in de stad. We nodigen de dames uit voor een etentje bij de Koreaan en besluiten rond 17.00u naar het centrum te lopen. Het is elke keer een behoorlijk stuk lopen, maar we moeten toch een beetje beweging krijgen. We eten heerlijk en het is weer veel te veel. Gelukkig hebben we Illias bij ons en die eet al de restjes op.

We lopen daarna terug naar de camping en daar staat weer net een grote groep festival-vierders muziek te maken en te dansen. Kame moet hen een hoop geld betalen, als hij wil dat ze weggaan. Oma lag op haar bed te rusten, maar ze wordt door Maya geroepen om de deur open te maken van haar kamer. Illias zijn spullen liggen op haar kamer en hij moet zijn tent nog opzetten alvorens hij kan slapen. Omdat ze nu toch uit bed is danst ze samen met mij een dansje op de muziek van de groep. Ondertussen dat Ad meehelpt met het opzetten van de tent maken oma en ik het gezellig.

Eigenlijk moet Maya Lama nog terug gebracht worden naar het SOS kinderdorp, maar het is inmiddels al redelijk laat geworden en Maya Lama blijft gewoon lekker bij Maya en oma slapen. Sinds vandaag slaapt Maya namelijk voor een paar maanden bij oma in haar kamer, omdat haar eigen kamer verhuurd is aan de eigenaar van de grond. Als de tent overeind staat, zeggen we iedereen welterusten en gaan lekker ons bedje in.


Zondag 11 November 2007: Het zelfde weer als gisteren.

We kijken in bed nog een DVD-tje en als we rond 09.00u buiten komen, is Illias al druk bezig om zijn tentje af te breken. We ontbijten met zijn drietjes buiten lekker in het warme zonnetje.
Maya is ondertussen bezig om haar zusje mooi te maken voor het Tika feest in het SOS kinderdorp. Daar zitten hun nichtjes en neefjes en ze zijn voor vandaag daar uitgenodigd. Ze heeft haar nieuwe kleren, die Maya gisteren voor haar is gaan kopen aan en loopt er heel erg trots mee rond te paraderen. Tijdens Tika is het gebruikelijk dat je je broers en zusjes een cadeautje geeft en aangezien Omo nooit nieuwe kleren krijgt, altijd tweedehands, heeft Maya voor haar dus nieuwe kleren gekocht.
Pinchu haar broertje is een beetje boos, want hij heeft geen nieuwe kleren gekregen en weigert nu dus mee te gaan naar het Tika feest. Dus brengt Maya alleen Omo weg op haar scooter. Als Maya terug komt van SOS heeft ze een goed gesprek met Pinchu en al heel snel brengt ze hem vervolgens ook daarheen.
Ze hebben zoveel plezier daar dat als Maya de kinderen ’s avonds weer mee terug naar huis wil nemen, ze niet willen en ze mogen daar blijven logeren. Nou kan hun dag helemaal niet meer stuk.



Na een paar uurtjes gezellig kletsen nemen we afscheid van Illias. Hij vertrekt met een taxi naar het startpunt van de trek. En zal in 20 dagen bijna 300km afleggen. Hij neemt de Anapurna trek, deze gaat tot 5600 meter en is een stuk zwaarder dan de route die wij hebben gedaan. Hij gaat zonder gids en sjouwer en gaat ervan uit dat hij onderweg voldoende mensen tegen zal komen om een praatje mee te kunnen maken en een dagje mee op te trekken. Nou daar kunnen we alleen maar mee instemmen, want bijna iedere toerist in Pokhara komt hier om een mooie trektocht te maken en er zitten nu duizenden toeristen in de bergen, op dit moment is het namelijk ook nog eens hoogseizoen. Na het uitzwaaien van Illias openen wij de garage van de truck en gaan die eens goed reorganiseren. We moeten ruimte maken voor de koffers en andere spullen die ons pap en mam meebrengen.

Het gaat de vuurdoop worden voor het logeerbed in de truck. De zithoek kan worden omgetoverd tot een bed van 195x122 en we moeten nog even kijken of wij of zij daar gaan liggen. We hebben een topmatras van 5 cm dat over de kussens kan worden gelegd. En het comfort van het bed zal perfect zijn. Om in ons 160x200 bed te komen moet je eerst een trapje op en misschien is dat voor mijn ouders iets minder fijn.

We zoeken een goed plekje voor de spanningsstabilisator en vinden een plaats tegen een dikke balk, waar hij niet in de weg zit. Dan sluit Ad de kabels aan en kan testen. De stabilisator werkt perfect. De netspanning is 195 volt en toch hebben we netjes 227 volt in de truck. Hadden we deze stabilisator gehad in Amritsar (India) dan hadden we de airco niet hoeven te repareren, omdat deze gesloopt is door de spanningswisselingen. Soms hadden we 145 volt en dan weer 265.
Ik (Ad) heb eerst aan de binnenkant van het kastje alle schroeven geborgd met kit. Door de slechte wegen zou het ding na een week al uit elkaar vallen, en nu is hij bestand tegen het trillen en schokken. Ik besluit ook maar even om de hogedrukreiniger te repareren. Hij werkt sinds Turkije niet goed meer, omdat er zand in gekomen is. Na een kwartiertje werkt het ding weer perfect en ik was maar meteen de Quad en Truck. We hebben een volle afvaltank van de wasmachine en hiermee wassen we de auto. Recycling heet dat….

Ik kom maar tot 2 meter hoogte en moet onze ladder uit de kast halen om hoger te komen. Dit hebben de mensen nog nooit gezien hier. Een ladder van een halve meter hoog, die je uittrekt tot 3 meter 50. Dit was een goede aankoop. De ladder is ingeschoven erg klein en past gewoon in een bagagekast. Het duurt maar een half uurtje en de Quad en de truck zijn weer als nieuw. Omdat er in het afvalwater van de wasmachine restzeep zit, hebben we verder geen extra zeep nodig.

Ik (Susan) ben ondertussen binnen weer verder gegaan met het schoonmaken, reorganiseren en uitzoeken wat weg kan. We moeten nu toch eindelijk eens goed gaan uitselecteren wat we echt nodig hebben en wat we makkelijk kunnen missen, want we hebben absoluut veel te veel meegenomen op onze reis. Alle kastjes, die we hebben, zitten afgeladen vol en we zijn elke keer van alles kwijt, omdat je in zo’n volle kleine kastjes nooit iets kunt vinden. Van meerdere Overlanders hebben we al gehoord dat ze meerdere malen per jaar reorganiseren, zodat ze steeds minder ‘rotzooi’ bij zich hebben. Voor ons wordt dit nu ook al de tweede keer dat we dit doen en we zijn nu ruim zeven maanden onderweg. Eigenlijk heb ik nog veel meer werk te doen, maar Ad is aan de buitenkant alweer klaar en heeft een gigantische honger, dus volgende keer maar weer verder.

We rijden met de Quad naar het centrum en gaan bij Mama Mia weer lekker eten. Door het festival is er erg veel gesloten en hadden we eigenlijk geen of weinig keuze. Als we terugkomen bij de camper kijken we samen met Maya een filmpje en eten wat van de zelfgebakken koekjes uit het SOS kinderdorp. Deze koekjes smaken wel goed. Normaal is hier namelijk alles mierenzoet, maar deze koekjes waren perfect, dus we hebben tijdens de film nog lekker zitten smikkelen.

Als we daarna willen gaan slapen zijn er weer dansgroepen die 5 meter van de auto afstaan. Als er wordt betaald gaan ze verder en anders gaan ze steeds harder en irritanter zingen en schreeuwen. Ze houden vol tot de mensen van de camping betalen. Helaas is het al de 3e dag en is het betalingspotje leeg. Uren lang maken ze een berg herrie en uiteindelijk geven ze toch maar op. We hebben tijdens de herrie maar even de slaapkamerraam gesloten en als de rust is wedergekeerd kan hij weer open. Helaas om half 11 komt de volgende groep, deze keer gewapend met een grote speakerbox. Ook deze blijven tot zeker kwart over 12 herrie maken en druipen dan af. Hoe later de avond hoe zatter de groepen. Lallend van de drank proberen ze nog een beetje in de maat te blijven, maar vaak lukt dat niet meer.

Maandag 12 November 2007: Het weer is weer heerlijk en het zonnetje schijnt lekker. Rond 12:30 hebben de zonnecollectoren de accu’s al weer helemaal vol geladen.

Als we om 10.00u de camper uitstappen blijken de Nederlanders (Ton en Anneke Vogelzang) al langs geweest te zijn voor een kopje koffie. Maya had gezegd dat we wel wakker waren en dat het geen probleem was om op de deur te kloppen, maar ze moesten toch nog even boodschappen doen, dus ze kwamen over een uurtje wel weer terug. En ja hoor, net toen wij aan ons ontbijtje zaten, kwamen ze de poort binnen gelopen.

We hebben snel nog 2 stoelen aangeschoven en 2 koffie besteld. Zelf drinken we namelijk geen koffie, dus hebben we dat ook niet bij ons, maar hier op de camping kunnen we het gewoon bestellen, dus geen probleem. De hele dag kletsen we verder en wisselen we software uit en in no time is het al 17.00u. We hebben alle vier wel trek in iets eten, dus gaan we met hun auto, die hadden ze bij zich.



Lakeside en gaan gezellig bij de Koreaan eten. We hebben heerlijk gegeten, maar Ton en ik (Susan) hadden best nog wel zin in een toetje dus zijn we nog even naar Mama Mia gewandeld om daar een Tiramisu te eten. Na een compleet volle maag en een gezellig dagje samen namen we afscheid en wandelen Ad en ik lekker samen terug naar onze camper. Nog steeds is er overal een hoop muziek en dans, terwijl wij dachten dat het eigenlijk al voorbij zou zijn. Ach het is wel gezellig, alleen dat ze tot zo laat ’s nachts nog herrie aan het maken zijn is wat minder. Ach voor ons maakt het niks uit, wij hebben toch vakantie en blijven morgenvroeg wel weer wat langer liggen, maar de mensen die ’s morgens gewoon weer tussen 4 en 5 uur op moeten staan, daar is het een stuk minder voor. Wij draaien nog lekker een DVD-tje en vallen daarna lekker in slaap.


Dinsdag 13 November 2007: Weer een heerlijk zonnetje, maar niet heet. Lijkt wel op lente in Nederland.

Vanmorgen kijken we weer lekker een filmpje in bed. Daarna hebben we weer een ontbijtje buiten in het zonnetje. Ondertussen maakt Ad een image van een andere computer, installeert op de HP laptop nieuwe navigatiesoftware van Touratech . We hadden versie 2,5 draaien en kregen nu versie 4 van onze Nederlandse vrienden. Daarna maar weer eens de computer gedefragmenteerd .

Ik maak de verslagen van de laatste dagen af, want ondanks het feit dat er niet zo veel te beleven is op dit moment, willen we toch proberen om het zo goed mogelijk te verwoorden. Terwijl de computer nog bezig is met defragmenteren nemen we de fiets en gaan lekker een eindje fietsen, voor de nodige lichaamsbeweging. Gisteren hebben we namelijk de hele dag op ons kont gezeten en gezellig gekletst, op het ’s avonds terug lopen na dan. We moeten toch naar het postkantoor en willen wat boodschappen gaan doen en dat kan heerlijk op de fiets. Alhoewel, heen gaat het berg op, dus dat is iets minder, maar het is goed voor de conditie. We hadden oma uitgenodigd om met ons mee te gaan, want ze komt zelden buiten de poort, maar ze had er niet zo’n behoefte aan om bij mij achter op de Quad te stappen, dat vindt ze maar een eng ding. Dus we gaan nog wel eens een keertje met de taxi, dan is oma er ook een keer uit en volgens Maya durft ze dat wel.

Maya rijdt wel gezellig met de scooter achter of voor ons aan. En gelukkig maar, want toen we aan het shoppen waren hadden we natuurlijk weer veel te veel gekocht om op de fiets mee te kunnen nemen. We hebben hier namelijk niet die mooie zijtassen voor aan de bagagedrager, zoals ik ze in Nederland wel heb, waarmee ik in Nederland dus makkelijk boodschappen met de fiets kan gaan doen. Ik heb hier alleen maar een mandje voor aan het stuur, waar wel wat in gaat, maar niet al te veel. Bij Ad kan al helemaal niks op de fiets. Wij hebben beiden een bagagedrager, maar alleen maar met zo’n klem erop, zodat je je jas ertussen kunt stoppen, maar dan heb je het wel ongeveer gehad.

We hebben ook een weegschaal gekocht om ons gewicht een beetje te controleren. Ad woog 69 kg en dat was exact zoals vroeger toen hij nog geen buikje had. Tijdens de rijden van zijn kartwedstrijden werd hij steeds zwaarder, en had hij moeite om in de top 3 te blijven. Toen we vertrokken woog hij 78 kg en dat was te veel. Nu maar hopen dat hij de 69 kg kan behouden. We hebben nu in ieder geval een weegschaal om het gewicht af en toe te controleren.

Rond een uur of 3 komen we terug en Ad geeft Maya haar volgende les Medical. Ik doe ondertussen alle boodschappen een plaatsje geven in de camper en maak daarna het eten klaar. We hebben vandaag een speckknoedelsoepje, nog uit Oostenrijk, en gevulde pasta, die we nog in de vriezer hadden liggen met een pasta saus. Als toetje hebben we lychees uit blik, maar ze smaken voortreffelijk.

Na de medical les eten we met zijn drietjes, het is wat vroeg om te eten, maar we nemen sinds dat we hier in Pokhara staan eigenlijk alleen maar ontbijt en daarna een vroeg diner en dat gaat eigenlijk heel goed. Maya vindt het ook goed smaken, alleen de pasta saus is voor haar niet zo weggelegd, ze heeft liever alleen de gevulde pasta. Ze vindt het heel erg lijken op momo, dat is een Tibetaans gevuld deeghapje, zoiets als een Chinese wonton, wat je hier eigenlijk overal kunt krijgen en wat inderdaad niet verkeerd smaakt. Ze eten het hier gekookt of gebakken en dan dopen ze het in een pittig chilli papje. In Leh, Ladakh, in het Noorden van India, hebben we meerder malen momo gegeten en hier ook al een paar keer. Wij prefereren de gebakken momo, maar over het algemeen eten ze ze vrijwel overal gekookt. We hebben nog pasta over, dus die geven we aan de ouders van Maya, dat lusten ze waarschijnlijk wel.

Na het eten lopen we met zijn drietjes naar het internet café, want we zijn zeer nieuwsgierig naar het hotel wat ons pap en mam geboekt hebben via Fox reizen voor de eerste nacht dat ze aankomen in Nepal. Dat is wel handig van Fox, dat je daar vliegtickets kunt boeken en dan heb je er de eerst dag dat je arriveert ook meteen een hotel overnachting bij. Hoef je dus niet eerst de stad af te struinen om een hotel te vinden, dag kun je dan op je gemak de volgende dag doen.

Wij hebben voor de dag dat mijn ouders aankomen ook dat hotel geboekt, zodat we bij mijn ouders zijn en dan nemen we gewoon een ander hotel. Het is een prachtig 4 sterren hotel, het was vroeger een paleis en dat is nu omgetoverd tot een luxe hotel, helaas is het ook erg prijzig, en te duur om daar de rest van de dagen in Kathmandu ook in te overnachten. We zoeken dus meteen ook even een goedkoper hotel uit voor de dagen ervoor en erna. We gaan namelijk al de 18e naar Kathmandu, omdat we een nieuw visum voor India willen hebben voor 6 maanden. Dan hoeven we ons niet zo ontzettend te haasten en hebben we ook even de tijd om op ons gemak Goa te bezoeken. Als we in dat dure hotel willen blijven moeten we totaal voor 8 nachten betalen. 6 nachten voor ons en 2 extra nachten voor mijn ouders en dat wordt erg prijzig.

Als we terugkomen van het internetten kijken we nog samen een filmpje en duiken ons bed in. Jammer genoeg is er weer een hoop herrie buiten en dat ging zelfs door tot ruim na 4 uur vannacht en Ad viel dus pas in slaap rond een uur of 5. Ik was zo moe dat ik toch wel geslapen heb, alleen een stuk onrustiger, aangezien Ad wel wakker was. Toen hij rond 5 uur de raam maar sloot voor de herrie viel ik ook hij is slaap.


Woensdag 14 November 2007: Weer een heerlijk zonnetje en nog exact een week voor mijn ouders komen.

Na een zeer onrustige nacht, sta ik voor mijn doen vrij laat op. Het is al kwart voor negen. Ad laat ik maar liggen, want die heeft bijna heel de nacht wakker gelegen van de herrie buiten. Ondertussen dat hij in bed ligt ruim ik een beetje de camper op en typ het verslag van gisteren. Rond half tien gaan we buiten in het zonnetje ons ontbijtje eten en als Maya het ontbijt komt brengen horen we van haar dat ze vanmorgen op de wc een slapende man vond. Ze hadden vannacht behoorlijk zitten zuipen en hij vond de wc wel een goede slaapplek. Hoe hij dit voor elkaar heeft gekregen is me een raadsel. Bij ons hebben we een pot waar je eventueel op in slaap zou kunnen vallen. Hier is het alleen een gat in de grond, dus erg lekker zal hij wel niet meer geroken hebben. Susan gaat vandaag de camper poetsen en opruimen voor de komst van haar ouders en ik ga proberen om de ventilator in de garage omschakelbaar te maken. Nu gaat hij aan als de generator loopt en ik wil hem ook aan kunnen zetten als die niet loopt. De omvormers en solarlader produceren behoorlijk wat warmte en het is beter om die af te zuigen naar buiten. Susan haalt de koelkast leeg en gaat die schoonmaken. Na een uurtje of wat is hij weer spik en span. De vriezer is leeg omdat we hier elke dag uit eten, maar zal wel weer gevuld worden als we naar Goa gaan. Ik vermaak me vandaag met de computer. Ik wil eens goed uitvogelen wat de navigatie software van Touratech allemaal kan. De nieuwe versie kan in ieder geval ook alle kaarten van Garmin lezen en dat is wel handig. Op het internet vond ik een berg kaarten van delen van diverse landen waar we heen gaan. Bv Bangkok, chang mai en Phuket. Dit is straks wel handig als we met de quad daar rondrijden. De nieuwe versie van Touratech kan namelijk ook kaarten exporteren direct naar de Garmin 60 cxi.

We rijden met de Quad naar de bazar en gaan kijken of we nog wat plastic bakjes kunnen kopen om de kasten te reorganiseren. We vinden helaas maar een bak die perfect past maar nergens vinden we meer van dit soort bakken. We rijden nog even naar de franse Bakkerij en eten een stuk pizza uit de hand ook kopen we nog een paar stokbroodjes om vanavond knoflookbrood te maken.

Als we thuis komen is het al weer donker en samen met maya kijken we een dvd en eten ons knoflookbroodje. Na de gezellige avond kijken we nog even tv en gaan dan slapen.


Donderdag 15 November 2007: Het is heerlijk warm overdag en net als elke dag ’s nachts lekker koel.

Als we na een warme douche uit de camper stappen staat onze tafel en stoelen midden op het grote grasveld van de camping. Maya heeft dit expres gedaan omdat de hemel super helder is. Vanuit deze plaats heb je een super uitzicht op de bergen. We eten ons ontbijtje en genieten van het uitzicht.


De wasmachine is weer klaar en samen hangen we de was op, Susan heeft de verantwoordelijkheid over de was en ik ben de baas over de wasknijpers.


Wat we aan de waslijn hangt komt in een keer uit de wasmachine. Het is niet extreem veel maar genoeg voor een klein gezin zoals wij.

Na het ontbijt loop ik samen met Maya naar de kapper. Als zij meegaat is de prijs altijd een stuk lager. Ik moet even wachten want er is een klant voor mij. De man wordt grijs en laat zijn haar verven. Nu weet ik waarom het verven heet. Hier word echt met een kwast zwarte verf op de haren gesmeerd. Als de kapper klaar is zijn zijn handen helemaal zwart en ziet de man er weer een stuk jonger uit. Helaas is dit een andere soort verf als in Europa, het lijkt net of er een dikke gel in zijn haren zit, ook is heel de struktuur van zijn haren verdwenen en is het een vette massa geworden. Als ik aan de beurt ben is het zo geregeld. In een half uur ben ik klaar en sla ik de hier zo normale massage maar over. Voor 30 eurocent ben ik weer gekortwiekt.

Susan is ondertussen naar de kleermaker geweest. We hebben een topmatras van 200x160cm dat we normaal uit ruimtegebrek op ons bed hebben liggen. Het is normaal voor het logeerbed en aangezien dat bed 196x125 cm is moet het kleiner worden gemaakt. De kussens van het logeerbed liggen ook zonder topmatras best wel lekker, maar je voelt de knopen en dat willen we onze gasten niet aandoen. De eerste kleermaker heeft niet de juiste machine en susan rijd met Kame naar een kleermaker die normaal de zadels van een motor opnieuw bekleed. Hij heeft de juiste machine en Susan moet om 18:00 uur terugkomen om het op te halen.

Rond een uur of 2 komt Ton, de Nederlander die hier met zijn volkswagen LT is, op bezoek. Hij heeft 2 a4tjes met gps coördinaten van overnachtingsplaatsen die we snel even op de scanner leggen. We drinken samen nog een drankje en dan moet hij terug. Hij had een fiets gehuurd en die moet hij op tijd terugbrengen. We spreken af vanavond rond 19:00 uur met zijn 4 en te gaan eten bij Mama Mia. Het is altijd gezellig om weer eens Nederlands te praten.
We zijn nog steeds de dagen aan het aftellen tot de ouders van susan komen. Nog 3 nachtjes slapen en dan gaan we met de toeristenbus naar Kathmandu. We hebben voor de eerste nacht het Holiday inn geboekt en daarna zien we wel. Ook hebben we de 21e het zelfde hotel geboekt waar de ouders van Susan de 21e verblijven. Eerst wilde we daar alle 6 de dagen blijven maar dit is een behoorlijk duur hotel en dat wordt te gek. Het hotel is gevestigd in een oud paleis en op het internet zag het er behoorlijk mooi en duur uit. Het is ondertussen bijna 18:00 uur en Susan gaat met de Quad naar de kleermaker om te kijken of het matras klaar is. Maya gaat mee als tolk. Susan wilde eerst niet gaan maar ze moet een beetje oefenen met de Quad. Het rijden op de Quad blijft genieten en Susan begint ook de smaak te pakken te krijgen.

Als Susan terugkomt gaan we het logeerbed testen. Het topmatras is perfect op maat gemaakt en Susan moest voor het vermaken 2 euro betalen. We laten de tafel zakken en monteren het verlengstuk, dit om de tafel op lengte te krijgen. Als het bed is opgemaakt blijkt het net zo comfortabel als ons grote bed en we besluiten om vannacht hier maar te blijven slapen. We hebben om 19:00 uur met Ton en Anneke afgesproken en rijden met de Quad die kant uit. We zijn te vroeg en hun camper staat er verlaten bij. We rijden maar even naar de Franse bakkerij om pizza en brood te bestellen voor morgenvroeg. Morgen om 12 uur kunnen we het brood en Pizza’s ophalen. Morgen hoeven we dus niet uit te gaan eten en kunnen we lekker goedkoop in ons eigen huisje eten. Het etentje bij Mama Mia is super gezellig. We wisselen verhalen uit over het gevaarlijke verkeer in India en over de rest van onze reizen. Rond half tien nemen we afscheid van de gezellige Nederlanders. Morgen gaan ze weer rijden en verlaten ze Pokhara.


We weten ondertussen goed de weg in Pokhara en nemen een afkorting met de Quad. Binnen 10 minuten zijn we thuis. We kijken in ons nieuwe bedje nog even het journaal en vallen dan in slaap. Ondanks het feit dat dit bed ipv 200x160 maar 195x125 is hebben we plaats genoeg. Het topmatras is lekker zacht en we weten nu dat we gemakkelijk met 4 personen kunnen leven in de truck. Het opmaken van het bed kost wel even een kleine 20 minuten maar we hebben tijdens de reis tijd genoeg.









Copyright © door Een reis rond de wereld Alle Rechten Voorbehouden.

Gepubliceerd op: 2007-11-13 (2941 maal gelezen)

[ Ga terug ]
Content ©
Volg onze reis online, 5 jaar met de DAF de wereld door


PHP-Nuke Copyright © 2005 by Francisco Burzi. This is free software, and you may redistribute it under the GPL. PHP-Nuke comes with absolutely no warranty, for details, see the license.
Pagina Rendering: 0.06 Seconden