Welcome to Een reis rond de wereld

Travel now and work later

Hoofdmenu

Translate to any language, choose your language here above..



Reisverhalen
Wereldreis op datum:
2009

Wereldreis per land:




Favoriete links


Terugblik op.. (pdf)


De camperbouw en de dagelijkse bezigheden


Info & materialen


  
1 t/m 6 november 2007





Donderdag 1 November 2007: lekker warm en zonnig .

Om half 5 wordt Susan wakker en moet zich haasten. Eigenlijk zou de bus pas om 5:30u komen maar hij stond net voor 5 uur al te toeteren. Ze hadden afgesproken dat ze om 5 uur thee zouden drinken, maar dat ging dus even niet door. Het was een kleine minibus wat er bijna 7 uur overdoet om de 175km af te leggen. Ja, de wegen, en met name het verkeer, zijn hier niet zoals bij ons.

Ik ruim de camper op en reorganiseer alle kastjes. Ook de afwas en het poetsen is nu mijn beurt. Als ik rond 13:00 uur klaar ben, lunch ik maar met een zak popcorn. Alleen eten is niet echt gezellig en de popcorn steelt de honger wel een paar uurtjes. Ik ga even met de Quad naar de overlander camping en nu ik alleen op de Quad zit, valt me op hoe hij heel gemakkelijk te manoeuvreren is.

Een hele groep meiden staat zich in de buurt van de camping te wassen in de rivier. Als ik de rivier doorwaad met de Quad staan ze allemaal te zwaaien en te roepen. Het doorwaden is een must, want de weg is door een landverschuiving verdwenen. De Nederlanders zijn er dit keer wel, Debbie en Bennie kennen we van hun website. Een paar jaar geleden las ik een verhaal van een Nederlands stel wat de 2e dag van hun wereldreis problemen kreeg doordat hun wiel compleet met remtrommel en al van de wagen afliep. De wagen kantelde en dat was een slecht begin van de reis. Zij zijn al jaren onderweg en komen eigenlijk niet verder als Nepal en India. Tussen deze twee landen pendelen ze, al een paar jaartjes, op en neer. Elke jaar gaan ze met Kerst ook naar Goa, in India, maar dit jaar blijven ze tot maart hier. Ze willen de wagen een beurtje geven. Schilderen, lassen enz enz en zelfs een voortent willen ze maken. Rond 16:00u rijd ik terug richting Lakeside. Ik ga bij Mama Mia lekker Italiaans eten. Alleen is wel een stuk minder leuk dan samen, maar de honger wint het van de gezelligheid.

Thuis loop ik alle dvd’s een keer door om te kijken of er nog films tussen zitten die we nog niet gezien hebben. De tijd vliegt en voor ik het weet is het al half 12. Susan is er nog steeds niet en ik denk dat ze blijft overnachten. Rond 1 uur hoor ik een busje aankomen en zie ik Susan, Kame en Maya uitstappen. Als ze uitgestapt zijn rijdt het busje weer verder en ze hebben dus geen ruit bij zich. Dit is al de tweede keer dat we naar de luchthaven gaan en al weer zonder resultaat. Morgen gaat Kame weer terug, want we moesten het originele carnet hebben. Susan zal jullie nu vertellen hoe dit alles tot stand kwam.

Susan:
Dat ik vanmorgen al vroeg in het busje zat had Ad al geschreven, slapen was niet mogelijk voor mij. De Nepali hebben daar echter geen moeite mee en lagen heerlijk te ronken. Regelmatig houdt je je hart vast, maar gelukkig en uiteindelijk kwamen we om 11.30u in de hoofdstad aan. Ik was compleet gaar van de rit, maar nu ging het pas beginnen. We namen de taxi naar het vliegveld en Kame ging daar het formulier halen, zodat we in een heel ander gebouw, een aantal km’s verder, binnen mochten om onze ruit op te pikken.

Al voordat we überhaupt op het terrein waren begon ik al helemaal kriegelig te worden van de smerige mannetjes die je meteen je papieren uit de hand rukken en alles wel even voor je zullen regelen. Eentje liep zelfs al helemaal mee tot in het kantoortje van een of andere beambte waar we dan moesten zijn, maar toen heb ik toch wel even heel vriendelijk, uhum, gevraagd of hij op wilde rotten, tenslotte waren het mijn papieren en niet de zijne. Een van de klerkjes nam mijn papieren in ontvangst en vulde netjes een formulier in. Tenminste totdat hij de totale prijs invulde en over import belasting begon.

Ik legde het verhaal uit dat in Nepal onze ruit ingegooid was, dat het in India gebeurd was, hoeven hun voor het gemak even niet te weten, en dat er in heel Nepal nergens zo’n ruit te krijgen valt en dat we hem daarom dus helemaal vanuit Nederland hebben moeten laten komen. Dat ik dus in Nederland ook al belasting over die ruit heb betaald en dat ik dus geen zin heb om dat nu nog een keer te gaan doen. Die ruit heeft al genoeg gekost.

Ondertussen kwam er een of andere hoger in rang geplaatste beambte binnen en het was gewoon zielig hoe al die klerkjes die man begroeten. Ze kusten nog net zijn voeten niet, maar dan had je het wel ongeveer gehad. Afgrijselijk gewoon.

De klerk die met mijn papieren bezig was en waar ik al een kwartier mee in discussie was, legde het probleem na nog een paar minuten debatteren, maar aan de hogere in rang voor. Al heel snel was ik met hem uitgepraat, want hij verwees me maar meteen door naar een hoger geplaatste.

Mijn klerkje sprokkelde weer alles bij elkaar en we gingen op zoek naar een hogere persoon. Het eerste kantoor was leeg, in het volgende kantoor wilde er weer iemand niks mee te maken hebben. Toen gingen we naar de volgende verdieping. Ik dacht bij mezelf nog, ha nu komt het, want alle hoogste personen zitten ook altijd op de hoogste verdieping.

We kwamen dus inderdaad bij een nog hoger in rang geplaatst persoon, maar ook hij wilde er niks mee te maken hebben. We moesten wachten op de allerhoogste en die zou zo komen. Ja, we hebben dus ruim een uur gewacht, maar niks hoor. Hier is dat maar heel normaal. Ze zeggen ’s morgens hallo en dan kunnen ze lekker de gehele dag doen waar ze zelf zin in hebben en wat maakt het hun nou uit. Ze hebben mannetjes zat onder zich die het werk toch voor hun kunnen doen, maar ja die zijn weliswaar aanwezig, maar voeren ook geen flikker uit.

Mijn klerkje kwam ons uiteindelijk maar weer ophalen en vertelde dat de hoogste dus waarschijnlijk vandaag niet meer aanwezig zou zijn. We gingen weer naar beneden en het rondje begon weer van voren af aan. Het eerste hokje was weer leeg, het tweede wilde er niks mee te maken hebben etc etc. Uiteindelijk kwam er iemand naar ons toe en vertelde dat we niet hier moesten zijn, maar ergens anders in Kathmandu, bij een soort van ministerie, maar niet heus. Als ik daar een ondertekende brief zou krijgen, dan kreeg ik de ruit gratis mee.

Wij in een taxi erheen en hebben we natuurlijk weer zo’n incompetente taxi chauffeur die de weg niet weet. Je kent dat wel, voordat je instapt zeg je tegen de gozer waar je heen wilt en dan is het jaja, maar als we dan tien minuten aan het rijden zijn, vraagt ie waar ie ook alweer heen moet. Met andere woorden, hij had totaal geen benul van waar we heen moesten. Maya is meerdere malen uitgestapt om het te gaan vragen. Gelukkig hebben we het uiteindelijk gevonden. Kame wilde hem vervolgens ook nog eens de volle mep van wat de taxi meter aangaf betalen, maar toen flipte ik eventjes en heb eventjes heel netjes de taxi chauffeur zijn huid vol gescholden. Hij was zo onder de indruk dat hij het gehele bedrag nog netjes teruggaf ook. Nee, dat was nu ook weer niet de bedoeling, dus ik heb hem gewoon netjes betaald voor zijn werk, alleen niet de volle mep.

Binnen in het gebouw ging het alweer precies eender als in de luchthaven. We werden van het kastje naar de muur gestuurd en je zult het niet geloven, maar uiteindelijk ben je erachter wie je dan echt moet hebben en is die vogel dus ook gevlogen. Het zal toch niet waar zijn hè. We hebben nog een paar andere heren geprobeerd om ze een brief te laten schrijven, maar nee, dat deden ze toch echt niet. En ik viel steil achterover toen ze zelfs omkoop geld niet aan wilde nemen. De ambtenaartjes zijn hier allemaal zo corrupt als wat, maar mij lukte het toch niet.

We kwamen erachter de die pief in een of andere vergadering zat met allemaal andere mannen in apenpakken en dat het toch niet zo heel lang meer zou duren of hij zou daar uitkomen. Wij namen netjes plaats op een bank en het duurde maar en het duurde maar, maar niks. Uiteindelijk vertelde een van die gastjes dat we in het andere gebouw moesten zijn op de bovenste verdieping, daar werd de vergadering gehouden en als het goed was was die nu afgelopen.

Wij naar het andere gebouw en kregen een naam van een bepaald persoon waar we dan naar moesten vragen. Hij ging voor ons naar binnen in de vergader zaal en vroeg of we de bewuste ambtenaar konden spreken. Ja, was geen probleem, maar toen we binnen kwamen en al die zeker twintig mannen zagen mij, moesten we ineens weer zorgen dat we de zaal uit waren. Buiten was Kame toch ook even boos, eerst mochten we binnen en dan worden we weer naar buiten gestuurd en moeten we netjes wachten totdat de vergadering uit is. Het enige wat al die dikbuiken deden was gezellig kletsen, eten en drinken. Doe dat dan na werktijd en niet in mijn kostbare tijd! Om 15.00u zou namelijk de laatste bus naar Pokhara vertrekken en anders moeten we met de nachtbus.

Eindelijk na nog eens een half uur wachten krijgen we de man te spreken en binnen een kwartier stonden we al weer buiten…zonder brief natuurlijk. Het is nu eenmaal de regel dat over alles wat in Nepal binnenkomt 100% import belasting moet worden betaald en daar kan niet onderuit gekomen worden. Ik schoot weer even uit mijn slof en vertelde hem hoe hij het zou vinden als er ’s nachts een steen door de ruit van zijn auto werd gegooid en hij dus ook een nieuwe ruit moest kopen. Maar dat is dan nog niet het enige, dan komt er ook nog eens 100% import belasting bovenop. Dus wordt je gewoon dubbel genaaid!!!
Die sukkels begrijpen het allemaal wel en vinden het ook niet eerlijk, maar ze weigeren gewoon om te helpen.

Op de bovenste verdieping in het vliegveld zag ik nog een mooi sheetje hangen op het prikbord, wat 2 waardes liet zien, 1 was de target wat ze binnen wilden halen aan belasting en de andere was het daadwerkelijk binnengehaalde geld. Tja, zo snap ik wel dat ze niet erg behulpzaam zijn bij het kwijtschelden van de belasting.

Weer terug naar het vliegveld en daar begon het allemaal weer van voor af aan. Weer een aantal hokjes en beambten gehad, maar niks. Ok, dan gaan we ons klerkje van vanmorgen, maar proberen om te kopen en kijken of hij niet iets kan regelen. Maar nee, dat lukte niet, hij was een te laag geplaatst persoontje en kreeg dat dus niet voor mekaar. Hij wilde voor mij wel regelen dat de belasting prijs omlaag gedrukt werd, door een veel lagere prijs voor de ruit te rekenen en ook voor het vervoer naar hier toe. Ja, jullie lezen het goed, zelfs de kosten van het vervoer met vliegtuig naar hier wordt meegerekend in het bepalen van de hoogte van de import belasting. Sterker nog, zelfs de belasting die we er dus in Nederland al over betaald hebben, dat wil zeggen over de ruit en dus ook over de vliegreis, wordt bij het berekenen dus ook meegenomen. Dit betekend dus dat je dubbel belasting mag betalen. Mijn god, wat een domme Nepalezen, zo kan ik ook wel extreem hoge belastingen heffen!!!! De prijs van het vervoer hierheen was zelfs nog ruim duurder dan de ruit en hebben we dus al dubbel en dik voor betaald en dan rekenen ze dat ook nog mee.

Ik had het niet meer en ik vloog toen helemaal uit mijn vel. Zelfs Maya, die heel de dag zeer rustig gebleven was spatte ook bijna uit elkaar. Toen pakte mijn klerkje alle papieren nogmaals bij elkaar en ging nog een keer een rondje maken langs de hogere beambten voor mij en uiteindelijk kwam er vanuit de middle of nowhere een man naar ons toe, die vertelde dat we, als we het originele carnet konden overleggen, we de ruit gratis en voor niks mee konden nemen. Mijn god, had die man vanmorgen niet meteen even naar ons toe kunnen stappen en dat vertellen, dan hadden we nog een goedkope bus terug kunnen nemen, in plaats van nu een dure en dan hadden we het carnet opgehaald en morgen kunnen overhandigen. Nee, die lul laat ons al de hele dag van hot naar her lopen en rijden en komt dan om 16.30u vertellen dat we dus helemaal niks hoeven te betalen. Dat is dus precies wat ik de gehele dag al aan het verkondigen was aan die domme mannetjes, die zijn eigen heel wat voelen. Wij importeren helemaal niks, we rijden namelijk de volgende maand met ruit en al weer Nepal uit. De ruit is helemaal niet bedoeld voor Nepal, hij is voor onze truck, dus die gehele import belasting is totale onzin. Maar, ik was allang blij, dat eindelijk iemand verstandig was en inderdaad begreep dat we niet hoefden te betalen.

Gelukkig, eindelijk konden we nu iets gaan eten en drinken. We hadden dus al de hele dag helemaal niks gehad en dan te bedenken dat we nog extreem vroeg op waren ook. Ik was in elk geval nog zo slim geweest om vanochtend nog snel even een pak koeken in mijn tas te gooien en een fles water, wat we dus allemaal met zijn drietjes gedeeld hebben, maar ik had nu toch echt wel gruwelijke honger.

Buiten het vliegveld, aan de overkant van de straat maar snel gaan eten. Inmiddels was het dus al vijf uur geweest en natuurlijk hebben ze in het restaurant alleen maar Nepali, maar ja op dit moment interesseert het me niet meer, als ik maar wat te eten en drinken heb. Het was niet echt het kostje wat ik normaal gesproken zou eten, maar het vulde toch goed.

Ondertussen had Kame een taxi bus kunnen regelen die ons naar Pokhara wilde brengen. We moesten dan wel het dubbele betalen van wat we met de bus van 15.00u hadden moeten doen en als we een beetje pech hadden en hij kon onderweg niet meer passagiers oppikken dan moesten we zelfs het zesdubbele betalen, maar we nemen het risico.

De taxi bus stond netjes voor het restaurant te wachten en het duurde twee en half uur voordat we überhaupt Kathmandu uit waren, maar gelukkig hadden we wel een bus vol met medepassagiers. Het was eigenlijk nog gezellig ook in het busje. De chauffeur had goede muziek opgezet en bijna alle Nepali waren luidkeels mee aan het zingen. Maar ja, de reis duurt zeven en een half uur lang en zeker de helft van de tijd lagen de Nepali te slapen. Dat was minder leuk, want ik wilde graag wakker blijven aangezien ik het hier in Nepal niet echt veilig rijden vind ’s nachts en als dan iedereen om je heen slaapt kost dat toch wel veel moeite.

Na een paar tussenstops kwamen we eindelijk om 01.00u ’s nachts heelhuids bij de camping aan. Ad was gelukkig nog wakker dus dat vond ik wel fijn, kon ik nog even mijn verhaal kwijt. Ik gaf Kame nog even snel het originele carnet en ook maar meteen voor alle zekerheid een van onze paspoorten en dan snel mijn bed in. Ik was compleet gebroken en dan te bedenken dat Kame over 4 uur alweer in de bus naar Kathmandu zit. Maar hij vindt het niet zo’n probleem, hij slaapt toch in de bus en hij verdient nog lekker geld ook.


Vrijdag 2 November 2007: een heerlijk weertje.

Vanmorgen stond ik pas om 09.30u op en ik was nog steeds vermoeid na gisteren, maar als ik nog langer blijf liggen krijg ik alleen maar meer hoofdpijn en slaap ik vannacht weer niet. Vanavond ga ik nog wel een keertje vroeg naar bed en dan ben ik morgen wel weer de oude. Na het ontbijt krijgt Maya weer een medical les en rond een uur of 1 fietsen we lekker op ons gemak naar het poskantoor. Bij het postkantoor aangekomen blijkt het gesloten te zijn, verdorie hebben we helemaal voor niks dat hele eind hierheen gefietst. Maar we zijn nu wel dicht bij de bazaar en Ad wil een keer iets anders op zijn boterhammen ’s morgens, dus kunnen we hier meteen wel boodschappen doen.

Dan fietsen we naar Lakesite en gaan lekker een biefstukje eten. Als je hier een biefstuk bestelt, krijg je meteen 500 gram en dat eten wij niet op, nog niet eens als we er met zijn tweetjes van eten. Dus dit keer vragen we of we niet een half portie kunnen krijgen. Ze kijken me echt aan alsof we gek zijn. Dus ik leg uit dat wij het zonde vinden om de helft te laten liggen en dat we dus liever een half portie hebben, waar we dus echt van genieten, dan een hele portie en uiteindelijk tegen heug en meug proberen om het op te eten.

We komen er wel vaker en ze kennen ons inmiddels wel en het was dus geen probleem. We hebben dus heerlijk gegeten. Ad had een heerlijke 250 grams malse biefstuk en ik had een Thais rode curry met cocos gerecht. Samen hadden we ook nog lekker een Thais Tom Ka soepje, want die krijg je in je eentje ook al niet op, of je moet erna niks meer eten, en met een volle buik fietsen we lekker op ons gemakje terug naar de camping.

Het is nog vroeg en we willen een filmpje gaan kijken. We vragen Maya of ze ook zin heeft om mee te kijken en ze kiest een horror film uit. Nou mij niet gezien, dus ik typ dan ondertussen het verslag wel en laat hun maar lekker samen de film kijken. Om 20.30u is de film al afgelopen en dan zetten we nog een filmpje aan en dit keer is het een gewone normale film, dus kan ik ook meekijken.


Zaterdag 3 November 2007: lekker temperatuurtje, maar het duurt lang voordat de zon doorkomt.

Vanmorgen was ik alweer de oude en stond ik lekker weer om 07.30u op. Ad blijft altijd langer in bed liggen, maar dat vind ik totaal geen probleem, dan heb ik lekker het rijk even voor mijzelf alleen.

Gisteren heb ik het verslag niet helemaal afgekregen, dus dat kan ik dan mooi op mijn gemak verder schrijven.
Ik wilde vanmorgen de was gaan doen, maar aangezien het zo enorm bewolkt is, stel ik dat maar even uit tot morgen, hopelijk schijnt dan ’s morgens wel meteen de zon.

Als we onze camper uitstappen zijn we zeer benieuwd naar Kame, hoe het hem vergaan is gisteren en of onze ruit heel is aangekomen. Kame heeft gisteren gigantische pech gehad. Er was gisterenmorgen een ongeluk gebeurd vlak voor Kathmandu en er stond dus een gigantische file waar hij in zat. Hij is toen maar uit de bus gestapt en is te voet de file voorbij gelopen. Hij heeft twee en half uur gelopen en heeft toen een taxi genomen naar het vliegveld, waar hij dus uiteindelijk pas om 14.30u arriveerde. Hij was dus eigenlijk te laat. Gelukkig heeft hij nog iemand om kunnen kopen aldaar en is het dus uiteindelijk wel gelukt ons pakje los te krijgen. Gisteravond was het verkeer al net zo erg en hij arriveerde dus vannacht pas om 03.00u bij de camping.

Wij maken ons pakket open en wat denken jullie. Alsof de duivel ermee speelt, de ruit was gebroken. Wat ben ik blij dat we dus geen import belasting betaald hebben, niet dat het niet genoeg geld heeft gekost om Kame 3x op en neer te sturen en om de ruit veilig hierheen te krijgen, hebben we een hele taxi bus afgehuurd en dat kostte ook nog eens 70 euro, wat dus achteraf ook alweer weggegooid geld was, want als Kame daar meteen gecontroleerd had of de ruit nog heel was, dan hadden we het pakket gewoon boven op een bus mee kunnen nemen, hij was tenslotte toch al gebroken en dan had het slecht 4 euro gekost. Maar ja, daar kan Kame ook niks aan doen en dan hadden we gewoon zelf mee moeten gaan.

Beiden zijn we er behoorlijk ziek van, maar ja, we kunnen er ons eigen kwaad over maken, maar dat heeft in dit geval weinig zin. We nuttigen ons ontbijtje maar en Ad geniet van zijn pindakaas, die hij gisteren gekocht heeft, op brood. Dit geintje heeft ons dus in totaal 1300 euro gekost en uiteindelijk hebben we nog geen ruit!

De ruit had heel netjes heel hier kunnen komen als diegene die hem ingepakt had niet aan de binnenkant van de kist een ontzettend dikke lat had geschroefd om de boel bijeen te houden. De ruit is namelijk precies op het einde van dat latje totaal door midden gebroken en ook zat 1 van de schroeven er niet ver genoeg in geschroefd, waardoor de ruit op dat schroefje ook al beschadigd is. Waarom kan zo’n persoon niet aan de buitenkant netjes een latje ertegenaan schroeven, dan was er totaal niks fout gegaan en had de ruit hoogstwaarschijnlijk nog wel heel geweest, maar we maken er nog werk van, want het heeft in totaal wel heel veel geld gekost en we zijn dus uiteindelijk geen stap verder.
 



Kame heeft wel duizend keer zijn excuses aangeboden, maar het is totaal zijn schuld niet, het is echt de persoon die de ruit op deze manier in heeft gepakt die de totale schuld heeft. Jullie kunnen aan de foto’s zien wat ik bedoel met de manier van inpakken. Na het ontbijt gaan we maar lekker een eindje fietsen om het te vergeten en we wilden voor oma een radiootje kopen, want ze is vaak alleen met name buiten het hoogseizoen. De kinderen zijn dan naar school, de eigenaar en zijn vrouw moeten werken en er zijn ook geen gasten, want die komen alleen maar tijdens het hoogseizoen. Oma houdt van drukte en gezelligheid en ook van muziek en als ze dan naar de radio kan luisteren heeft ze toch in elk geval stemmen om zich heen. Voor nog geen tientje hebben we een mooi radiootje gevonden met cassette recorder en een paar cassettes met muziek voor haar.

We fietsen ook nog eventjes langs het postkantoor, maar dat is alweer gesloten, dus fietsen we terug naar de camping en gaan oma verblijden met het radiootje. Als we terug komen op de camping staan de Fransen, Richard en Mariethe, die we een paar dagen geleden op de andere camping hebben ontmoet er ook. Dus we kletsen gezellig.

Oma is compleet verbaasd als we haar het radiootje geven en we stoppen het meteen in het stopcontact en we luisteren naar de muziek. Ze vindt het geweldig en begint ook spontaan te dansen. Op de foto’s staat ze te dansen en geniet met volle teugen.
 



De hele namiddag en avond staat dan verder de radio aan en zij staat er langs. Ze wijkt geen meter van de radio meer, totdat ze naar bed gaat. Via Maya zeggen we ook dat het haar eigen radio is en dat niemand eraan mag komen alleen zij, want anders is de radio straks kapot en heeft ze nog niks. Ze verteld Maya dat ze inderdaad niemand eraan laat komen, want deze radio is helemaal alleen van haar en ze is er ontzettend trots op.

Vandaag heb ik geen zin meer om naar Lakesite te gaan voor het eten en we bestellen eten op de camping. Ik bestel gebakken aardappelen met groente en Ad besteld roergebakken mie met kip en groenten (ofwel hier chowmien). Verder had Ad gisteren nog een paar pakjes champignonsoep gekocht en die geven we ook een af en vragen of ze die ook voor ons klaar kan maken. Het is allemaal geen probleem en 3 kwartier later zitten we lekker te eten.

Ik heb gebakken spinazie bij de aardappelen gekregen en het smaakt totaal anders als bij ons, maar wel lekker. De soep heeft een beetje een apart smaakje, dus die valt een beetje tegen, maar ja, je kunt ook niet anders verwachten. Hier in Nepal hebben ze nu eenmaal een andere smaak als bij ons. Ad zijn chowmien was overheerlijk en als toetje kregen we appel. We kletsten nog even met de groep gidsen en sjouwers die vannacht hier overnachten en morgen de bergen in trekken en gaan dan lekker een filmpje kijken en slapen.


Zondag 4 November 2007: Het weer is, zoals laat in de lente in Nederland. 23 graden.

Na het ontbijtje wil Susan gaan wassen. Dit keer niet met de wasmachine, maar met de hand. De was is niet zo extreem vuil, dus kan ze die net zo goed met de hand doen, dat kost minder water dan met de wasmachine. Helaas is er geen water, er zijn een paar grote groepen aangekomen die in no time al de waterreserves op gemaakt hebben. In de truck hebben we ook niet zoveel water meer en dat bewaren we voor het douchen.

We hebben geïnformeerd wat er mogelijk is in verband met de ruit. Ze kunnen wel gelaagd glas leveren, zelfs in de juiste dikte, maar niet de grote lengte die we nodig hebben. We kunnen een extra raamspijl laten maken in het midden van de ruit en 2 kleinere ruiten laten monteren. Dit is in wezen geen probleem en we kunnen dan overal in de wereld een ruit regelen. Bijna elke truck hier heeft een gedeelde voorruit. De monteur komt even kijken en totaal met arbeidsloon en de ruiten moeten we ongeveer 130 euro betalen. We vertellen hem dat we er nog even over na willen denken, omdat we eerst de reactie op de e-mail naar de leverancier van de ruit in Nederland af willen wachten. Tenslotte hebben ze het erg dom ingepakt en zou de ruit nog heel zijn als ze dit goed hadden gedaan. De ruit had gewoonweg geen schijn van kans met die manier van inpakken. Tja, zo kan ik ook zeggen dat ik geen garantie geef op de ruit als deze nog vervoerd moet worden. Maya rijdt achter op de Quad even mee naar het centrum om een nieuwe slang te kopen voor het spuitje van de wc. We kunnen niet voor jaren toiletpapier meenemen en gebruiken daarom een waterspuitje.
 



Dit is veel hygiënischer en het spaart een hoop wc papier. Dat ding kwam als een van de weinige dingen van de campingshop en gaf de geest al heel snel. Het werkte nog wel, maar lekte als een zeef. De slang hadden we al snel gevonden alleen was de aansluiting aan de kraankant veel dikker. Nergens konden we een goede slang vinden. Ik besloot voor 1,80 euro maar een nieuwe slang te kopen en te kijken of ik ergens een adapter kon krijgen. In de volgende winkel hadden ze ook slangen en die waren meer flexibel, zodat ik er nog maar een kocht. Voor de prijs hoef je het hier niet te laten. Toen ons rot gezocht naar een adapter maar helaas. Wel vonden we een kleine garage met een draaibank en we vroegen of zij er eentje konden maken. Natuurlijk kon dat. Wat ze hier niet hebben wordt gewoon gemaakt.

Een jong manneke van een jaar of 16 nam een stuk staal en begon dat af te draaien. Een opleiding had hij nooit gehad, lezen en schrijven kon hij niet, maar van zijn vader had hem het vak geleerd. Hij maakte een adapter die bij thuiskomst exact op maat was en zijn werk perfect doet. Hij is 1,5 uur bezig geweest en ik mocht 3,50 euro afrekenen. Dat is nog eens service. Ik gaf hem 1 euro fooi en zo was iedereen blij. Thuis aangekomen bleek ook de draad van ons spuitje te lekken en ik dus alleen nog even teruggereden. Voor 5 euro kocht ik een degelijk spuitje compleet met slang en ophangbeugel. Bij ons betaalde ik voor dat camping ding al meer dan 30 euro.

Susan is ondertussen heel de tijd bezig geweest met de website updates en met het beantwoorden van de mails, want dat hadden we de laatste dagen niet meer gedaan. We zagen dat er in de 2000 liter buffer tank, die hier op de camping staat, nog wel water aanwezig was en hebben meteen onze eigen watertank weer gevuld. Nu kunnen we weer een weekje of wat vooruit. Er komen hier in het hoogseizoen zo ontzettend veel Nepaleze hikers langs, die zo onzuinig omgaan met het water dat wij maar niet riskeren dat wij zonder komen zitten.

Ik had tussen onze gereedschappen nog een soort telescoop gevonden, dit is net als een verrekijker maar dan voor een oog. Dat ding gebruiken we niet meer en ik zag het zoontje van 11 voor zijn kamer zitten. Ik gaf hem de verre kijker en hij heeft er heel de middag mee gespeeld. Nu is het vervelend dat we voor het zusje niets hebben, want die vist elke keer achter het net. Nu hebben we nog 2 verrekijkers, een grote en een kleine, en de kleine wordt niet gebruikt. Deze hebben we toen maar aan haar gegeven. Dit was spektakel voor ze, heel de dag liepen ze met het speelgoed rond en speurden de bergen af.
 



Oma zat ondertussen bij susan aan tafel en luisterde naar haar nieuwe radio. Ze zat echt te genieten en dat geeft ons een goed gevoel. Dat je een mens met een 9 euro zo blij kunt maken. Ze kan nog steeds niet geloven dat ze hem mag houden, want vanmorgen had ze hem teruggegeven aan Susan, omdat ze dacht dat ze hem alleen maar mocht lenen. Maya moest er aan te pas komen om haar duidelijk te maken dat het een cadeau was.

De stroom was uitgevallen en omdat wij in de truck altijd stroom hebben had susan hem aangesloten op de verlengkabel waar zij haar laptop in had zitten. Elke keer als ik aan kom lopen wil ze opstaan en mij de stoel teruggeven, maar ik heb nog jonge benen en zie haar liever op onze stoel dan op de harde grond zitten. Susan en Oma hebben de grootste lol, ze verstaan elkaar nog steeds voor geen meter, maar begrijpen elkaar door de handen en voeten taal.

Het Franse stel wat hier gisteren is gearriveerd op de camping hebben gas nodig om te koken, maar helaas is er een tekort aan gas en moeten ze een paar dagen wachten. Ze hebben toen maar ergens een brander gekocht die ze ook op benzine kunnen gebruiken, dan kunnen ze voorlopig in elk geval nog wel vooruit.

Ik maak een kopie van de twee cd’s, waarmee je 17 talen kan leren, het werkt met plaatjes en het leren gaat spelenderwijs. Iedereen die de cd’s ziet wil graag een kopie hebben. Ze hebben zelf lege cd’s bij en in een minuutje of tien is het karwei geklaard. Samen gaan we daarna eten, gewoon op de camping. We kregen een champignonsoepje, chowmien, een grote bak met zelfgemaakte popcorn en een banaantje als toetje. We zaten alle vier weer helemaal vol en hebben nog gezellig wat gekletst. Om 21:00 uur in bed nog een dvdtje gekeken en om half 11 vielen de ogen dicht.


Maandag 5 November 2007: ’s Morgens zon en vanaf een uurtje of 4 regen, voor het eerst sinds lange tijd.

Vanaf half 6 was het weer een drukke bedoening op de camping, de sjouwers waren weer bezig met het opbouwen van een berg tenten voor de komende toeristen. Slapen kun je dan vergeten, omdat ons slaapkamerraam net aan de kant van de poort zit. Aangezien ze alle spullen uit een enorme stadsbus halen en die via de poort het terrein op brengen.

Vanmorgen is Susan aan het werk gegaan om de klerenkast uit te ruimen en te kijken wat we niet gebruiken. We hebben veel te veel kleren bij ons en ik denk dat 50% weg kan. De goede spullen geven we de ouders van Susan mee en met de rest maken we wel wat mensen hier gelukkig.

Ik ben vanmorgen naar het internetcafé gegaan en heb alle gegevens opgezocht van de satellieten die hier te ontvangen moeten zijn. Ik vond genoeg informatie en na een uurtje rommelen aan de instellingen van de satelliet positioner en de ontvanger hadden we weer 75 zenders. Helaas zijn er maar 2 Engelstalige bij, maar we hebben weer Engels gesproken wereld nieuws. De rest zijn Indiase programma’s en die zijn door ons niet te volgen. BVN ofwel het beste van Vlaanderen en Nederland is alleen via de Thaisat 5 satelliet te ontvangen en deze ligt net buiten het bereik. Straks in Thailand hebben we dus weer Nederlandse tv.

Laat in de middag komt er weer een groep trekkers aan. Het zijn Nederlanders en het is weer leuk om met landgenoten te praten. Overmorgen gaan ze 15 dagen door de bergen trekken en zal het wel weer rustig zijn op de camping. Ze hebben ieder een eigen tent, of per twee, en er zijn nog twee grote tenten opgezet om samen te eten en thee te drinken en de andere voor de sjouwers. We rijden met de Quad naar Lakeside en gaan bij Mama Mia weer eens lekker eten.

Ik denk dat tot 20 November de verslagen niet spectaculair zullen zijn, daarna komen de ouders van Susan en gaan we weer leuke dingen doen. Nu doen we dezelfde dingen als dat we thuis zouden doen en is er voor de lezers niet zoveel te zien.

We zagen trouwens in het gastenboek een paar hartverwarmende stukjes. De ene van Gerard en de andere van Bianca, marcel en de kids. Gerard had aangeboden om de reis voor te schieten, en daarvoor onze dank. Helaas is Christa nooit in staat om het geld terug te betalen. In Nederland hebben veel te veel mensen misbruik gemaakt van de AOW en daarom moeten de echte mindervalide personen nu bloeden. Het bedrag om Christa, mee te laten reizen stijgt langzaam en daar willen we iedereen voor bedanken.

We proberen haar in eind Januari naar Goa (India) te krijgen en nemen haar dan mee door Maleisie, Thailand enz . We gaan zorgen voor een echte onvergetelijke vakantie. Ook al gaat het ons nu ook even niet voor de wind, oa door de kapotte ruit, we hebben nu veel meer uitgaven dan we hadden verwacht, maar we komen zeker niet terug op onze belofte om al het geld wat we te kort komen uit eigen zak te betalen.

Elke keer als we problemen hebben leren we meer en meer van een bepaald land. Er zijn mogelijkheden om hier de grote voorruit te vervangen door twee kleinere. We krijgen dan in het midden van de voorruit een spijl. Maar we hebben toch besloten om nogmaals een ruit op te laten sturen. Voor de eerste ruit, rubber en 2 oliekeringen waren we 750 euro kwijt, toen kwam er nog de kosten om het naar Pokhara te krijgen bij en deze waren ook niet mis (200 euro) . De ruit kwam kapot aan en nu zal het bedrag lager worden, omdat we alleen de ruit hoeven over te laten komen. Maar 700 euro zijn we al weer snel kwijt voor dat de ruit hier is. Ja je kunt er om janken maar dat lost ook niets op. Ons budget komt wel onder druk te staan, maar zolang de lusten groter zijn dan de lasten, en dat zijn ze, genieten we nog steeds van de reis. De Daf maakt een grove fout door de ruit fout te verpakken, maar trekt zich daar niets van aan. Jullie pech krijg je dan te horen. Op zo een manier kan ik ook mijn omzet verhogen, Zoals de ruit was verpakt was het onmogelijk dat de ruit heel aan zou komen.

Reizen is avontuur met hele mooie dingen en natuurlijk ook ellende en vervelende dingen.
Dit heet avontuur en hoort bij de reis. Ik denk wel dat als ik de gast had betrapt die de steen door de ruit gooide ik hem een beetje had verbouwd en dat hij op zoek moest naar rietjes om door te eten. Nog steeds word ik woest als ik daaraan terugdenk. Waarom doe je dit mensen aan die je niet eens kent, of waar je niet eens een woord mee gesproken hebt. Onze lieve heer heeft vreemde kostgangers zullen we maar zeggen.

Na het eten heb ik het nieuws bekeken en gezien dat het in Pakistan rommelt. Gelukkig zijn we daar door heen gekomen zonder kleerscheuren en is de rust wedergekeerd in ons campertje. We kijken nog een leuke Nederlandse film op dvd en gaan dan lekker slapen.
Op het dak van de camper hoor je de regen vallen en dat is een leuk geluidje.


Dinsdag 6 November 2007: weer heerlijk zonnig en droog.

Vanmorgen was het om 5:30uur weer een hoop herrie van potten, pannen en tenten die in een soort rieten manden werden gegooid. De manden hangen met een soort hoofdband op de hoofden en tegen de ruggen van de sjouwers, die er mee de bergen in trekken.
Het zijn vroege vogels. Ongeveer 3 sjouwers zijn er nodig om 1 campingtoerist de berg op te helpen. En dan nog sjouwen ze zich een breuk, dat is echt ontzettend zielig om te zien, zeker als bedenkt wat voor hongerloontje de reisorganisaties aan ze betalen. Alles moet met de hand naar boven worden gesleept. Het kookgerei, gastank, de tenten, slaapzakken (die verre van lichtgewicht zijn, zoals je ze in Nederland kunt kopen ), stoelen, tafels, eten, drinken en zelfs de rugzakken van de toeristen. Ook is er dan nog een gids bij die Engels spreekt en die de juiste route bepaald.
 



Na het ontbijt help ik de Fransen even met het installeren van wat software en op hun verzoek haal ik de oude versie van Norton antivirus eraf. Je moet daarvoor elk jaar betalen anders werkt hij niet meer, en aangezien ze dat niet doen werken ze al een jaar zonder virus scanner.
Ik installeer de gratis versie van AVG en iedereen is weer blij. Hun harddisk zit voor 99% vol en de computer is zo traag als de pest geworden.

Als ze bij hun in de camper de computer gaan opschonen gaat er van alles mis en komen ze weer terug bij mij. Ik probeer de computer weer opgestart te krijgen en gelukkig gaat dat nog en ik vertel hen dat ze alle belangrijke data moeten opslaan, want ik vertrouw de harddisk in hun laptop niet meer. Ze hebben een externe harde schijf bij zich en samen met Mariethe probeer ik de data veilig te stellen, maar zonder resultaat. De harde schijf is echt rot. De hele dag ben ik dan verder tussendoor voor ze bezig om een image te maken, zodat we de computer compleet opnieuw kunnen installeren in de hoop dat het dan voorlopig wel nog zal werken. We weten nu meteen waarom de laptopzo mega traag was. Ik maak met true image eerst een backup van de schijf en dat duurt meer dan 5 uur omdat de harddisk echt rot is. Ik krijg hierna de pc nog opgestart en kan de foto’s, waarvan ze geen backup hebben bekijken. Morgen vroeg haal ik de foto’s er wel af en maak zo een extra backup. Dan moeten we kijken of ik de harddisk kan defragmenteren zodat de slechte stukken niet meer gebruikt worden.
Maar dit is werk voor morgen.

Susan is de gehele dag bezig om alle kleren met de hand te wassen. Toen ze gisteren aan het reorganiseren was in de klerenkast, kwamen de helft van de kleren er met vuile zwarte vlekken uit. Ondanks dat ze de kast goed uit gedaan had voor ons vertrek, zijn ze toch ergens smerig door geworden. Gisteren had ze dus maar weer de kast goed uitgepoetst en nu maar hopen dat de kleren straks wel schoon zullen blijven.

Ik maak de terugblik op Iran en de updates voor de laatste dagen en zo zijn we weer onder de pannen. We vervelen ons geen moment en doen dingen die we thuis normaal ook zouden doen. Het is trouwens gewoon ons huis, alleen hebben we normaal elke dag een andere tuin en een ander uitzicht. Nu even een paar maanden op dezelfde plek, maar dat zal wel weer veranderen na 20 December.

Omaatje zit een beetje te dutten op de drempel tegen de deurstijl van haar kamer. Susan vindt het zo sneu en aangezien ik toch binnen in de camper met de computer bezig ben, zorgt Susan ervoor dat ze op onze stoelen komt zitten. Susan zet nog lekker de leuning een stukje achterover voor haar en legt haar beentjes op een ander stoeltje en oma kan lekker verder dutten en dan is ze er toch bij.
 



Ze geniet van al die aandacht en ik denk dat ze zal balen als wij vertrekken. De moeder van Susan stuurde vandaag nog een mailtje waarin ze schreef dat ze omaatje graag wil ontmoeten, want niet alleen wij kijken uit naar de komst van mijn schoonouders maar ook oma kan niet wachten. Het is echt een scheetje en wij vinden het leuk om haar een beetje bezig te houden en ze in de watten te leggen. Tijdens de winterdagen is ze heel de dag alleen. Er komen geen toeristen. De campingeigenaar zit dan in Oostenrijk, om daar wat geld bij te verdienen. De kinderen zijn naar school. Haar dochter is ook veel de hort op en oma is dan helemaal alleen op de camping, dus dat is extreem saai voor haar.

Als Maya terug is verteld ze Maya dat ze lekker de hele dag op de stoel heeft gezeten. Wat overdreven is, want het is een beetje een wiebelkont en moet alles in de gaten houden, maar ze heeft wel een lange tijd in de stoel gezeten en kletst gezellig met mij (Susan).

Vanmiddag hebben ze oma’s kast (soort van dressoir) weggehaald, waarop haar radio stond. Er zit een heel kort stekkersnoer aan de radio en het enige stopcontact wat oma in haar kamer heeft, zit tamelijk hoog. Dus toen we de radio weer hoorden keken we om en zagen och arme oma bij het stopcontact staan met de radio in haar armen. Dat is ook geen manier om naar muziek te luisteren en Ad heeft dus snel onze verlengsnoer gepakt en via dat de radio aangesloten.

Maya was ondertussen met mij aan het kaarten en vertelde dat ze dus nu begreep wat oma bedoelde. Oma had haar dus al verteld dat ze haar kast weggehaald hadden, maar Maya had begrepen de verpakking van de radio. Ze zal morgen op zoek gaan naar iets waar de radio op kan staan, of wij moeten even zorgen dat we een verlengsnoertje regelen voor haar, want ons verlengsnoer wat we nu snel even hebben gebruikt hebben we zelf nodig.
Om 19.00u gaan we lekker eten in de kantine van de camping en de Fransen eten ook mee. We krijgen als voorgerecht een grote schaal vers gebakken kroepoek en een heerlijk tomatensoepje. Dan heeft Ad rijst met een curry met groenten en vlees en ik heb lekker gebakken aardappelen en een heerlijke salade. Als toetje hebben we vandaag appel. Het smaakte weer voortreffelijk.

We kletsten nog lekker even na en dan kijkt Ad nog even naar hun laptop hoe het daarmee staat en gaan we lekker ons bed in en een DVD-tje kijken.









Copyright © door Een reis rond de wereld Alle Rechten Voorbehouden.

Gepubliceerd op: 2007-11-05 (2637 maal gelezen)

[ Ga terug ]
Content ©
Volg onze reis online, 5 jaar met de DAF de wereld door


PHP-Nuke Copyright © 2005 by Francisco Burzi. This is free software, and you may redistribute it under the GPL. PHP-Nuke comes with absolutely no warranty, for details, see the license.
Pagina Rendering: 0.05 Seconden