Welcome to Een reis rond de wereld

Travel now and work later

Hoofdmenu

Translate to any language, choose your language here above..



Reisverhalen
Wereldreis op datum:
2009

Wereldreis per land:




Favoriete links


Terugblik op.. (pdf)


De camperbouw en de dagelijkse bezigheden


Info & materialen


  
23 t/m 31 oktober 2007





Dinsdag 23 Oktober 2007: De ideale temperatuur en droog, ’s Nachts heerlijk koel

Als ik wakker wordt staat de wasmachine reeds lekker te ronken, Susan heeft hem al weer gevuld met vuile was. We wassen ons snel en gaan dan naar de kantine. Aan het ontbijt vraagt Susan of Maya geen instantie weet waar we vrijwilligerswerk kunnen doen. Maya kent het S.O.S kinderdorp waar we een dezer dagen eens een kijkje gaan nemen.

Eerste willen we op de fiets, samen met Maya, de omgeving gaan verkennen. Helaas staat de fiets van haar vader op slot en kan ze nergens de sleutel vinden. Dat is minder want de vader is 3 dagen weg. Ze probeert nog bij een van haar vriendinnen een fiets te lenen, maar niemand is thuis. Dan gaan we maar met de Quad en zij met haar scooter. We kunnen de beweging eigenlijk wel gebruiken maar onze achterkantjes doen nog steeds pijn van gisteren. De zadels zijn hard en onze kontjes niets meer gewend. We rijden eerst naar de dam en we parkeren de Quad en scooter bij een hangbrug. Meteen staan er weer een grote groep kinderen bij de Quad en ik besluit maar om bij de Quad te blijven, zodat Susan met Maya de dam van dichtbij kan bekijken. De kinderen kijken, zelfs na een paar fikse waarschuwingen met hun handen en dit stopt pas als ik er eentje een flinke tik op zijn vingers geeft. Deze druipt af en de rest kijkt nu ineens van een meter afstand. Gek wordt je van dit soort praktijken. Kijken is geen probleem en zelf er op gaan zitten vind ik prima, maar aan de spiegels rukken en aan elk knopje zitten vind ik niet nodig. Susan heeft haar helm nog op en de draadloze intercom in de helm werkt perfect. Ik zie ze ver weg lopen maar we kunnen nog steeds met elkaar praten. De kinderen zullen wel denken, wat een maf, zit hij in zichzelf te praten. Beneden bij de dam staan tientallen mensen hun kleren, tenten en zich zelf te wassen. Ik zou over de brug kunnen rijden, want ik heb 2 cm aan elke kant van de Quad, maar Susan en Maya zij alweer op de terugweg.
 






Van hieruit rijden we naar Devis falls. Een grote waterval die diep in de rotsen eindigt. Hier is een vrouw, Mrs Devis, meegevoerd door het water en verdronken, vandaar de naam. In de tuin is een grote joden ster verwerkt en we denken dat de vrouw joods geweest is.
 







In de tuin is nog een Wensbron voor de Hindoes en een Boeddha tempeltje. In de bron gooien de Hindoes een muntje wat ze kopen aan de kassa en doen dan een wens. Wel slim van de eigenaar. Het geld van de muntjes hoeft hij nu zelfs niet eens uit de put te vissen. De muntjes die je koopt zijn van verkoperd staal en zijn er dus met een magneet gemakkelijk uit te krijgen.

We hadden tegen een jongen, de parkeerwachter, gezegd dat hij een flinke tip zou krijgen als er niemand aan de Quad zou zitten. Toen we buiten kwamen zaten er 3 personen op de Quad, moeder en twee kinderen zaten te poseren en papa maakte een foto. Hier hebben we geen problemen mee. Zolang er niets gesloopt wordt is alles best. Maar pech voor de jongen, want geen tip dus. We laten de Quad staan en lopen naar de overkant hier zijn grotten waar de waterval ondergronds doorheen loopt. Als we kaartjes willen kopen, blijkt dat de grot gesloten is. Door de moesson (regentijd) is het water zo hoog komen te staan dat het niet veilig is. Volgende keer beter zullen we dan maar zeggen, als de ouders van Susan hier zijn, kunnen we het nog een keer proberen. Maya laat haar scooter hier geparkeerd staan en wij rijden met zijn 3en op de Quad hoog de bergen in. Er is een Stoepa, die boven op een berg ligt, en deze willen we gaan bekijken. De weg is steil en vol rotsen en keien en de scooter zou nooit boven komen. De Quad is hiervoor het ideale vervoersmiddel. Het is krap met zijn 3en op dat ding, maar het gaat en het is maar een half uurtje rijden. Het eerste stuk gaat over een geasfalteerde weg en daarna rijden we rechts een zandpad in wat behoorlijk steil omhoog gaat. Het verandert al snel in een rotspad waar soms wel 20cm hoogteverschillen in zitten. De Quad gaat zonder te protesteren rustig de berg omhoog. De scherpe bochten omkomen kost nog het meeste moeite. Normaal verplaats je je gewicht om het sturen eenvoudiger te maken maar met 2 personen achterop die eigenlijk dood gewicht zijn is dat niet mogelijk. Boven is een klein veldje en van hieruit moeten we nog een 20 minuten klimmen. Susan blijft bij de Quad omdat hier teveel kleine kindervingertje rondlopen. Ik loop met Maya omhoog en na 5 minuten hijg ik weer als een ouwe kerel. Gelukkig maakt Maya dezelfde geluiden en voel ik me ineens stukken beter. De stoepa is prachtig maar is helaas niet van binnen te bekijken.
 







De reling van de stoepa was een paar maanden geleden afgebroken en er zijn toen 3 lokale mensen naar beneden gevallen. Alle 3 zijn ze gestorven. De constructeur zit vast, omdat hij slecht materiaal had gebruikt en het zo gespaarde geld in zijn zak had gestoken. Nu wordt alles weer hersteld met degelijk materiaal.

Als we weer bij Susan komen is het druk. Er staan een stuk of 6 jongens van een jaar of 20 rond haar en als ze ons aan zien komen nemen ze snel afscheid. Waarom ze ineens verdwijnen weet niemand, maar we moeten toch vertrekken. Susan verteld dat ze een kind een knal heeft gegeven, een ruig manneke wilde aan zijn vriendjes laten zien dat hij wel aan de spiegels durfde te rukken. Na tien keer duidelijk gemaakt te hebben dat hij op moest houden vond Susan het genoeg. Hij vloog na de klap achter een boom en stond voor schut bij zijn vriendjes. De rest vond het wel grappig en vanaf dat moment bleef iedereen netjes een meter van de Quad verwijderd. Eigenlijk is het van de zotte dat, terwijl ze het donders goed begrijpen, je ze eerst een pak slaag moet geven, voor ze luisteren. Het mooie is dat Susan daarna met hun gezellig, in het engels, heeft gekletst, dus het kan dus wel anders.

De weg naar beneden was iets moeilijker, omdat nu het gewicht van de dames tegen mij aandrukte. Ik moest hard werken met mijn armen om alles tegen te houden. Eenmaal beneden bij de scooter wilden we wat gaan eten, Maya wist een erg goed en heel goedkoop lokaal restaurant en daar zijn we heengereden. Het restaurant lag op een heuvel en vanuit je stoel keek je over het meer. Het eten was heerlijk en voor nog geen 5 euro hebben we gegeten en gedronken met zijn 3en. De weg erheen probeerden ze ons nog tol te laten betalen voor een weg, die je in Nederland niet eens een weg zou noemen, zo slecht als ie was. Echter motoren mogen gratis doorrijden en het duurde even voordat we de gastjes aan hun verstand konden brengen dat wij toch echt op een motor zaten. Heb je namelijk ooit iemand gezien in een auto, behalve dan een rally wagen, die een helm draagt???????!!!!!!!




Het was tijd om de tank van de Quad vol te gooien met benzine, die hier helaas schaars is. Maya weet via haar kontakten altijd wel ergens benzine te krijgen en zo ook vandaag. De Griekse jongen, die we ontmoet hebben, is al dagen aan het zoeken naar benzine en voor hem is dit een groot probleem. Hij is hier met de motor en zonder benzine is hij uitgereden. Wij en de Zwitsers hebben onze motor en Quad als extra vervoersmiddel en wij kunnen hem terug in de truck en zij in de aanhanger zetten.

We rijden eerst even naar de Overlander camping, maar helaas is Illias de Griek niet thuis. Ik was vandaag al 2 keer hierheen gereden om hem te vertellen dat we om 17:00 uur benzine gingen halen maar nu heeft hij pech.

Maya maakt kennis met Geby en Marion en Susan blijft bij Marion terwijl ik en Geby samen met Maya benzine gaan proberen te krijgen. Maya mag kiezen of ze meerijdt op de Quad of achter op de 1200 cc sterke BMW motor. Ik vertel haar dat ze beter op de motor mee kan rijden, omdat ze al een paar keer op de Quad heeft gezeten. Glunderend stapt ze op en weg zijn we.

Half weg komen we toevallig Illias tegen, die ons tegemoet komt. Die kan blij zijn, want zonder Maya had hij het tanken kunnen vergeten. Vandaag is hij weer op benzine zoektocht geweest maar zonder resultaat. Bij de eerst pomp is er geen benzine en krijgt Maya te horen dat die straks misschien komt. Maar ze krijgt wel het adres van een andere pomp die nu benzine heeft. We rijden een kwartiertje en zien ineens honderden brommers, scooters en motoren staan. Hier is dus benzine alleen kan het een uurtje of wat duren voor we aan de beurt zijn. Maya stapt af en komt na 5 minuten terug. We mogen voor aan sluiten en krijgen zelfs meer dan de 4 liter, die hier de lokalen krijgen. Mijn Quad zit weer helemaal vol en de motoren krijgen 10 liter elk. Ze zijn niet vol maar ze zijn tevreden, ze kunnen nu weer een behoorlijk eind rijden en wie weet komen ze nog ergens een tankstation tegen die benzine heeft.

De Griek is in ieder geval weer blij en zijn zorgen zijn de eerste weken weer over. In principe zou hij Kathmandu en zelfs de grens moeten kunnen halen. Ik weet hoe het voelde. Toen we in Iran waren hadden wij het diesel probleem en heb ik me behoorlijk zorgen gemaakt. Nu hebben we ervaring op dat gebied en zou ik me niet druk maken. We weten dat je met geld alles kunt regelen. Zelfs al zou de brandstof uit India moeten komen is het nog te regelen. Het zou dan wel een 50 euro extra kosten, maar ik weet zeker dat we brandstof zouden vinden. Geld opent deuren, die voor de lokale gesloten blijven, en hoewel dit niet netjes is moet je soms wel een beetje schuiven.

Na het tanken rijden we terug naar de camping waar de Zwitser en Griek staan en nemen we afscheid. Ik moet namelijk enorm naar de wc en heb geen zin om midden op het veld te gaan zitten zoals de anderen doen. Het is nog licht en ik zit liever op mijn eigen wc. We rijden terug en ik haal de wc maar net. Niet dat ik aan de race ben, maar na een dagje knijpen wil je toch echt wel snel worden. In Nederland is er altijd wel een wc in de buurt, hier ook wel maar vaak smerig en niet meer dan een gat in de grond. In de bergen hadden de kamers vaak een eigen zit wc of was er een schone wc dicht bij. We gaan nog even bij de eigenaar en zijn vrouw, Maya en een gids, in de kantine zitten en zetten op de laptop de film van Turkije aan. Wat ze allemaal opvalt is hoe schoon alles is. Nergens ligt vuil en overal zijn vuilnisbakken, die hier ontbreken, op straat. Iedereen zit aandachtig te kijken en baalt als tijdens de film van Iran ineens de batterij leeg is. Morgen kijken we de film wel verder en nu gaan we slapen.


Woensdag 24 Oktober 2007: Lekkere temperatuur overdag, alleen nu ’s nachts niet zo koel.

Vanmorgen vroeg alweer een wasmachine aangezet. Ik ben ontzettend blij dat ik een wasmachine heb, zeker als ik zie hoeveel werk Maya elke keer weer heeft met de was. Nu moet ik wel zeggen dat zij er tamelijk behendig en snel in is. Echter met de machine kan je ondertussen nog allerlei andere dingen doen. Het enige werk wat wij extra moeten doen is de vuilwatertank met de hand leeggooien en dat is telkens een honderd meter sjouwen, echter wat lichaamsbeweging op zijn tijd is zeker niet verkeerd.

Na het ontbijt is de wasmachine klaar. We gooien meteen de wc-cassette leeg, de gewone vuilwatertank en de wasmachine tank. Tevens moet onze schoon watertank weer volgegooid worden en dan kunnen we weer even vooruit.

Samen met Maya gaan we met de fiets richting de Bazaar, die ligt een 10km verderop, om boodschappen te doen. Het gaat compleet bergop, niet zo steil, maar we moesten redelijk trappen om vooruit te komen. Daarbij kwam ook nog dat we de binnendoor route hadden genomen en dat was weer, net als gisteren, een keien weg. Na een derde van de afstand gefietst te hebben, stapt Maya van haar fiets en zegt dat ze verder wel loopt, het was voor haar te zwaar op haar vaders fiets. Ad heeft toen voor haar een andere versnelling ingesteld, wat in eerste instantie helemaal niet werkte, maar uiteindelijk toch lukte en we fietsten weer verder. Ruim halfweg vonden we een winkel voor olie en keken of ze misschien ook olie voor de Quad hadden (0W50), want voor de Quad moeten we olie verversen, dat moet eigenlijk al gebeuren bij 1000km, maar we kunnen nergens de juiste olie vinden. Dit keer dus ook weer niet. Ze hebben hier alleen maar minerale oliën en geen synthetische, dat kennen ze niet.

Toen we weer op de fietsen wilden stappen, zei Maya dat ze de rest wel zou lopen. Ad heeft toen zijn fiets gewisseld met haar vaders fiets, zijn fiets rijdt namelijk het soepelste van de 2 nieuwe fietsen en vanaf dat moment fietste ze met een noodgang. Nu was het Ad die met moeite haar bij kon houden. Wat een @#%!-fiets! Het ergste van alles was dat de remmen niet eens werkten. Nu we bergop rijden is dat geen probleem, maar we moeten ook nog terug bergafwaarts.

Eindelijk na een goede drie kwartier fietsen waren we bij de boekhandels, hier hebben ze een hele wijk met dezelfde winkels, dom maar voor ons zeer handig. We wilden graag een boek hebben om een beetje Nepalees te leren, aangezien we hier nog wel even zijn. Echter in geen van de boekhandels hadden ze een boek voor ons. In 1 winkel hadden ze wel een boek, maar dat was meteen een heel moeilijk boek, terwijl wij slechts vakantie Nepalees op het oog hadden. Nou ja, dan maar niks, Maya wil ons wel leren.

Op de terugweg kochten we nog wat groenten, want we willen onze diepvries leeg hebben, zodat deze ontdooid kan worden en een keer schoongemaakt. We hebben er nog rundergehakt, grote garnalen en varkensfilet in liggen en we willen dan voor de familie vanavond koken naar Thais recept, kunnen ze dat ook een keer proeven. Ik wilde de groenten betalen en ik gaf een briefje van 50 rupees, echter de verkoper wilde het niet aannemen, want het was te erg versleten. Het was dat Ad en Maya erbij waren anders had ik de groenten in zijn gezicht gesmeten en naar een volgende groenteboer gelopen. Wil je verkopen of niet, en hij was zeer dom, aangezien zijn buurman exact hetzelfde verkocht en aan de overkant van de straat ook nog een. Geld is namelijk geld en al is het wat meer versleten, wat maakt het uit. Het briefje was namelijk gewoon heel, niks mis mee en daarbij ik heb het toch ergens als wisselgeld teruggekregen. Nou ja, na een beetje vloeken tegen de verkoper, toch maar een ander briefje genomen en daarmee betaald. Ad over de rooie natuurlijk, want volgens hem moet je altijd vriendelijk blijven tegen de mensen, wat ik normaal ook echt wel doe, maar dit was zo’n onzin dat ik even mijn vriendelijkheid vergat. En wat was er nu gebeurd als dit het enige briefje geld, wat ik op zak, had was geweest??????

Inmiddels hadden we redelijk dorst en zijn we ergens wat gaan drinken. Het is hier compleet buiten het gebied waar normaal de toeristen komen en toen ik af moest rekenen stond ik dan ook versteld van de prijs. Nog nergens hebben we zo goedkoop gedronken en deze man vroeg dus echt de eerlijke prijs, of misschien omdat Maya erbij was, dat kan ook nog.

Dit keer gingen we bergaf en voor Ad was dat nu even opletten geblazen, aangezien de remmen van zijn fiets dus niet werkten, maar we hebben het er heelhuids vanaf gebracht. Onderweg nog een paar keer naar olie gevraagd, maar hier in Nepal kunnen we dat dus vergeten. Hoogstwaarschijnlijk zullen we moeten wachten met olie verversen tot Thailand, daar zullen ze het waarschijnlijk wel hebben. Ach en na Nepal zal Thailand ook wel het eerste land zijn waar we de Quad weer gaan gebruiken, dus die maximaal 150km extra, die kan er dan ook nog wel bij.

We moeten nog even gaan pinnen en we willen ook even op bezoek gaan bij de Zwitsers en hun nieuwe buren. Dus we nemen de Quad en rijden naar Lake Side. Bij de camper van de Zwitsers aangekomen is er niemand aanwezig, maar ze hebben nog wel gewoon hun stoel buiten staan en de mat om op te zitten, dus wij verwachten niet dat ze ver weg zijn. Na 5 minuten wachten komt Geby terug met de motor en hij roept wat een timing. Hij was dus blijkbaar veel langer weggebleven dan wij gedacht hadden. Wat een lef hebben ze om alles dan gewoon buiten te laten staan. 15 minuten later komt ook Marion aangewandeld, zij wilde wat lichaamsbeweging hebben en is te voet terug gekomen.

We blijven lekker even bij ze kletsen en na anderhalf uur nemen we afscheid en gaan vlug pinnen en naar huis, want we hebben beloofd dat we om 18.00u het eten klaar zouden hebben voor de familie en ik moet ook nog de was afhalen. Als hier namelijk de schemering in valt wordt echt meteen de was weer vochtig en zo vochtig dat je de was de volgende dag weer opnieuw in de zon moet ophangen. Gelukkig waren we dus net op tijd terug en viel het mee met de vocht in de was.

Met z’n tweetjes hebben we het eten klaar gemaakt. Ik heb alle groenten gesneden en Ad alles gebakken. De vrouw des huizes had rijst klaargemaakt, momo (dat is een soort Chinese wonton, dus deeg met vulling en dan gestoomd) en nog een groenten gerecht. Wij en Maya hebben heerlijk gesmuld, maar de camping manager en zijn vrouw vonden het niet zo lekker. Ze hebben wel alles geprobeerd en uit beleefdheid opgegeten, maar het kon ze niet echt bekoren. Gek, want het was dit keer extreem goed gelukt, veel beter dan de kokos soep. Zo heeft toch iedereen zijn/haar eigen smaak. Dat geldt hetzelfde voor de snoep hier. Van Maya kregen we een snoepje wat zij extreem lekker vindt en wij hebben het echt meteen uitgetuft. We zijn zeer benieuwd wat zij van de drop gaat vinden, als ons pap en ons mam hier zijn en een paar kilo mee hebben genomen vanuit Nederland.

Na het eten hebben we even afgewassen en hebben we Maya en haar jongere halfbroertje en halfzusje uitgenodigd om bij ons in de camper Finding Nemo te komen kijken. Maya vond de film geweldig, maar haar broertje en zusje verstaan nog niet zo goed engels, dus voor hen was de film minder leuk. Jammer, want het is werkelijk waar een prachtige animatie film. Na de film zijn we nog even wat gaan drinken in de kantine van de camping en daarna nog een DVD-tje kijken in bed en slapen.



Donderdag 25 Oktober 2007: warm en zonnig maar koel in de nacht.

Na het ontbijt ga ik een schakelaar monteren tussen de wc pomp. De wc werkt op vacuüm en ergens lekt hij een heel klein beetje lucht. Op zich geen probleem, alleen gaat de pomp elke 20 minuten even aan om het vacuüm weer op te bouwen. Overdag is dit geen probleem maar ’s nachts wordt je wakker van de pomp.

Ik heb nog een hele mooie schakelaar met opbouw kastje liggen in een van de kasten en deze schroef ik tegen de wand van de wc. Het karwei zelf is binnen 10 minuten geklaard, het zoeken naar al de benodigde gereedschappen en de schakelaar was veel meer werk, en alles werkt weer perfect.
 





We schrijven het verslag van gisteren en boeken alle kosten van India en Nepal in de computer. We zijn tot nu toe al 15,500 euro kwijt aan de uitgaven tijdens de reis en we moeten een beetje soberder gaan leven. De eerste maand in Nepal heeft tot nu toe al 1500 euro gekost en deze hoge kosten komen voornamelijk door de aankopen, we hebben fietsen, jassen en slaapzakken gekocht en natuurlijk de trektocht door de Himalaya, die ook niet goedkoop was. Ook elke dag eten bij het Thaise restaurant Yin Yang in Kathmandu was niet erg goedkoop. Vanaf nu blijven de kosten binnen het budget, alleen hebben we nog een paar dure dagen in het Chiton National Park te gaan en ook de voorruit moet nog opgehaald worden en de invoerrechten erover betaald. Daarna gaan we het een beetje rustiger aan doen. Met 750 euro per maand is het hier meer dan goed leven, als je tenminste niet elke dag dure restaurants uitzoekt.

Na het doen van onze boekhouding, wat een enorme klus was, aangezien we vanaf Turkije niets meer ingeboekt hadden, rijden we met de Quad richting Gebi en Marion die een km of 6 verderop staan. Als we aankomen vragen ze of we mee willen gaan eten en omdat het al 16:45 is lijkt ons dit een goed plan. We gaan weer naar het steakhouse en als we af willen rekenen wil Gebi daar niets van weten. Hij staat er op om te betalen.
 





Hij zegt tegen ons dat zij over 5 maanden weer thuis zijn en wij het een stukje langer vol moeten proberen te houden. We bedanken hem en gaan dan nog even op een terras van een motorclub café zitten. Er is levende muziek en de band speelt een goed stukje muziek. De tekst klopt niet altijd, maar het is een genot om naar te luisteren. Hierna lopen we terug naar hun camper en nemen we afscheid. Morgen gaan zij naar Kathmandu en zijn we weer alleen in Pokhara. We zullen ze missen. Het is altijd super gezellig als we samen zijn. We praten over alles en nog wat en hebben veel gemeen met hen.

De trip terug naar de camping duurt via een onverhard sluipweggetje maar 10 minuten en gelukkig hebben we een Quad die niet vies is van gaten en kuilen.

Het is tijd om te gaan slapen en in bed kijken we nog een filmpje. Het blijkt een documentaire te zijn van Al Gore, de man die een aantal jaar geleden een gooi naar het presidentschap heeft gedaan en het net niet heeft gehaald. Hij zet zich in voor het milieu en de film ging over global warming.
De documentaire gaat over de huidige politici die al het bewijs van de stijgende temperaturen en het steeds extremere weer onder stoelen en banken schuiven om maar niet de economie aan te tasten. En dat terwijl het averechts werkt. De film is echt een aanrader en te huur in elke videotheek in Nederland hij heet “an inconvenient truth’ . Zeker nu we op wereldreis zijn krijgen we te maken met de effecten van de opwarming van de aarde. Het regenseizoen is heftiger en duurt langer. Overstromingen in Banladesh en India worden elk jaar erger. Steeds hogere temperaturen. In India dit jaar meer dan 50 graden, en dat is voor hier zelfs extreem. Tropische stormen die we hadden in Pakistan. Tot 10 jaar geleden is alles redelijk stabiel en in tien jaar tijd is alles extreem veranderd. Geen of bijna geen sneeuw meer in Nederland, Duitsland en Luxemburg. Heftige regen en veel hogere zomer temperaturen. Ook de stormen zijn enorm toegenomen de laatste tijd. Als je de film ziet weet je waarom dit alles komt. En waarom we er iets aan moeten doen. Doen we niets dan zal over een jaar of 25, 60% van Nederland verdwenen zijn omdat de zeespiegel zeker 6,5 meter kan stijgen. Hapert, waar wij wonen of liever gezegd gaan wonen ligt buiten de gevaren zone. En als je wil weten of je gevaar loopt moet je de film bekijken, hierin zie je de kaart van Nederland en wat er na de stijging nog van over is. Het is geen fiction maar pure realiteit.

Nu moet je niet denken dat we ineens geiten wollen sokken liefhebbers zijn geworden, maar we zijn wel iets anders gaan leven. De truck is zo groen als we hem konden maken. Dit wil zeggen het leefgedeelte. Water filtering zonder chemicaliën, wc zonder chemicaliën, zonneboiler voor warm water en zonnecollectoren voor de stroom. Zolang we niet rijden is de truck super groen!.

Omdat we geen flessen water kopen en het zelf filteren zijn we hier zeker milieu bewust.
Alhoewel het kopen van flessen water goed is voor de Nepalese economie is het extreem slecht voor het milieu. Alles wordt hier ’s avonds verbrand en de plastic flessen stinken dan enorm, ze sturen vele schadelijke gassen de lucht in, maar de mensen hier hebben geen keuze.
Toen we de camper trouwens gebouwd hebben waren al deze groene dingen er alleen omdat we compleet self supporting wilden zijn. Maar nu we al bijna 8 maanden rondrijden beginnen we meer en meer aan het milieu te denken. De arme landen worden bedolven onder een dikke laag shit, overal is het een rommeltje. Schoon en afval water vermengen zich tijden hun weg naar de gebruikers en vergiftigen beetje bij beetje de lokale bevolking. De mensen weten hier niet beter en hebben totaal geen idee hoe de wereld aan het veranderen is, dit mede door hun eigen schuld. Wel merken ze dat het weer extremer wordt, maar denken dat het vanzelf wel weer goed komt, en het van tijdelijke aard is.

In de bergen zie je in de hostels wel overal zonneboilers en dat is al een goed begin. Vroeger stookte ze de boilers op met hout en dat geeft veel CO2 uitstoot, maar ook werd het bos steeds kleiner.

Als wij naar de tv kijken horen we, zeker in Amerika de politici zeggen dat het allemaal wel mee valt. We worden gehersenspoeld tot het echt te laat is. In Nederland hadden we het te druk met werken en hebben we nooit stilgestaan bij de langzame veranderingen van het weer.
Nu tijdens de reis wordt je op de feiten gedrukt en kun je er niet omheen.

Ook de stijging van de wereldbevolking is een probleem. Eeuwen leefden er 2 biljoen mensen op aarden en dit aantal was nagenoeg stabiel. De laatste 50 jaar is het gestegen tot 7 Biljoen en over 20 jaar zal het 9 biljoen zijn. Deze mensen moeten eten en wordt er dus overal bos gekapt om landbouw grond te verkrijgen. We hebben tijden de reis gezien dat illegaal stukken bos werden aangestoken om de bomen plat te branden. Na de brandt was er dan weer gratis landbouwgrond voor een lokale boer. Helaas hebben we ook zuurstof nodig en moet de co2 worden verwijderd. Normaal doen de bomen dat. Ze maken zuurstof door het omzetten van onze uitlaatgassen (CO2) tot de benodigde zuurstof die van levensbelang is. Kap je de bossen zal het CO2 niveau stijgen en een scherm om de aarde leggen die de warmte vasthoudt en zodoende zal de temperatuur verder stijgen. 5 graden stijging is voor ons koude kikker landje wel lekker, maar hierdoor zal de zee sneller verdampen en voor meer wolken en dus ook voor meer regen zorgen. Palmbomen in Nederland kan voor sommigen een droom zijn, maar de tropische stormen en maanden regen per jaar is toch echt wat minder. Wij hebben buien meegemaakt die hier alles onder water zetten, maar zou zo een bui bij ons dagen achter elkaar op de aarde neerdalen is de ramp niet te overzien. Rivieren die overstromen, dijken die doorbreken en huizen en woonwijken die helemaal onder water lopen. En als je dan net weer alles droog hebt kunnen maken en de verzekering misschien de schade heeft vergoed, begint alles weer van voor af aan. We hebben al een paar voorproefjes gehad de laatste jaren en ik kan je garanderen dat dit maar een heel klein beetje water was wat naar beneden kwam, als we de regenbuien vergelijken met wat hier naar beneden komt is het in de verste verte niet te vergelijken met wat we in Nederland hebben meegemaakt.

Een klein en goed begin zou een zonneboiler zijn. Voor rond de 2000 euro heb je 80% van het jaar warm water, zelfs als het buiten vriest en het zonnetje schijnt, en dat zo goed als gratis. Aton levert complete systemen en het adres vind je in onze technische verhalen hier op de site. Susan heeft een oom die al tientallen jaren een zonneboiler heeft en dat heeft hem veel, heel veel geld gespaard. Zeker als je ziet dat elk jaar de energie prijzen stijgen heb je, in minder dan een paar jaar zo een complete set terugverdiend. Onze boiler levert 100% van ons warme water, zelfs de wasmachine word gevuld via een thermostaatkraan en krijgt 40 graden water toegevoegd. Het energieverbruik van de wasmachine is nu met 75% teruggelopen. En dat is ook voor Nederland gaaf. De vaatwasser en de wasmachine zijn de twee grootste verbruikers en worden ineens kleine verbruikers door een zonneboiler. Met het gespaarde geld kun je dan weer lekker op vakantie naar bv Nepal en zo help je indirect ook hier de bevolking weer.

Zonne-energie is erg duur en het duurt dan ook 20 jaar om je investering terug te verdienen.
Maar af en toe geeft de regering een behoorlijke subsidie zodat je de set die 25 jaar goed werkt, al na een jaar of tien hebt terug verdiend. Je koppelt de unit aan het bestaande lichtnet en als je minder energie gebruikt dan je opwekt gaat gewoon de meter achteruit draaien. Je hebt dus geen accu’s nodig om de energie op te slaan. Blader maar eens op het internet en je vindt alles op dit gebied.

We hebben nog een paar leuke spreuken gevonden uit de leer van Budha.

Life is short, so follow some rules:
Forgive quickly, believe slowly, love truly, laugh loudly and never avoid anything that makes a smile.
Het leven is kort, dus volg een paar regels:
Vergeef snel, geloof langzaam, heb intens lief, lach hard en ontwijk nooit iets dat een lach kan opwekken.

Freedom is the right to tell people what they do not want to hear.
Vrijheid is het recht om mensen dingen te vertellen die ze niet willen horen.


It’s good to have money and the things that money can buy. But it is also good to check up, ones in a while, and make sure that you have not lost things that money can not buy.
Het is goed om geld te hebben en dingen die je met geld kan kopen. Maar het is ook goed om af en toe eens te controleren om zeker te weten dat je geen dingen hebt verloren die je niet met geld kunt kopen.

Whenever you share the goodness in your heart, you always end up winning, because life is an echo: It gives back what you have given.
Als je de goedheid in je hart deelt, zul je altijd winnen, want het leven is als een echo: het geeft je terug wat je hebt gegeven.

Maya heeft een schrift volgeschreven en vertaald in het Engels. Dit is slechts een fractie van al deze spreuken. Als we er meer moeten plaatsen kun je een verzoek doen in het gastenboek dan weten wij dat jullie het leuk vinden. Denk bij deze spreuken maar eens aan Christa, je weet wel het meisje in het verhaal op onze hoofdpagina van deze site.


Vrijdag 26 Oktober 2007: zonnig en een perfecte temperatuur.

Vandaag was het een beetje een lui dagje. Na het late ontbijt zijn we buiten gaan zitten. Eerst de luifel uitgedraaid en dan lekker in de schaduw Thai leren. Na 5 minuten staan er al weer twee kinderen bij ons en kijken hun ogen uit, Susan is een verslag aan het typen en een laptop is toch wel heel speciaal voor ze. Thai leren is nu even niet mogelijk want de kinderen willen graag Engels oefenen. We wijzen naar de grote wereldkaart op de zijkant van de truck en vragen of ze weten waar Nepal ligt. Ze wisten het en zelfs vele landen noemden ze correct bij naam. Na een half uurtje ben ik maar in de camper gaan zitten om daar verder te leren. Ik moet echt tijd vrij gaan maken voor de Thaise les want over een paar maanden zijn we reeds in het land van de eeuwige glimlach.

Na de middag fietsen we even naar het internet café om de gegevens op te zoeken van de Thaise tv satellieten. Ook gaan we even de website van een paar andere wereldreizigers bekijken om op de hoogte te blijven van hun reis door Thailand en Laos. Alle gegevens vind ik al snel, maar of we de satelliet kunnen vinden is nog de vraag. We weten waar hij zou moeten staan maar dat zijn de coördinaten vanuit Thailand en wordt het dus een beetje puzzelen. Als we de emails ophalen is er een email bij van de transporteur van onze nieuwe ruit. Morgen komt de ruit aan in Kathmandu en nu maar afwachten of we via de telefoon kunnen regelen dat hij hier afgeleverd word. Anders moet ik of Susan naar Kathmandu om het te regelen. Vermoedelijk zal Susan dan gaan, omdat de dochter van de camping eigenaar mee gaat als tolk, ze zullen een nacht in Kathmandu moeten overnachten en dan is het beter dat Susan gaat in plaats van ik.

Susan maakt lekker knoflookbrood en Maya, Lhakpa, onze gids die even op bezoek kwam, en ik kijken samen een DVDtje in de truck. Dezelfde die we gisteravond gezien hebben over de Global warming, aangezien dat ook zeer interessant is voor Maya.

Daarna spelen we gezellig buiten een aantal spellen. Ondertussen belt Kami, de gids die ons naar deze camping had verwezen, en hij vroeg ons hoe onze trektocht was geweest door de himalaya. Wij vertelden hem dat het ons ontzettend goed bevallen was en dat Susans ouders deze kant in komen in het einde van november en dat we samen met hen ook een tocht gaan maken door de bergen. Hij vond het jammer dat hij er de laatste keer niet bij kon zijn, maar in december was het voor hem geen probleem, dus hij wil ons dan heel graag begeleiden. Dat komt super goed uit, want Kami spreekt perfect Duits en daarin zijn Susans ouders beter dan in Engels. Tot een uur of negen spelen we gezellig kaartspellen en daarna is het al weer tijd om te gaan slapen.

Ik heb een geheugen als een zeef en wilde mijn oude laptop cadeau doen aan het SOS kinderdorp of aan Maya die daar na schooltijd, elke dag de kinderen van het SOS kinderdorp helpt met Engels. Maar nu blijkt dat ik die al weggegeven had vlak voor we vertrokken. Als er toevallig iemand is die nog een oude laptop heeft staan waar een dvd in afgedraaid kan worden en die niet meer wordt gebruikt hebben wij er wel een goed doel voor. Oude gewone computers zijn heel gemakkelijk te krijgen in Nederland, maar helaas zijn die niet in te voeren. Een laptop kan een toerist als handbagage meenemen, maar een grote pc valt een beetje erg op.

Als er geen dvd in afgedraaid kan worden, maar er wel een cd speler in zit kan ik misschien een nieuwe dvd speler laten monteren. Mensen die willen reageren kunnen dat via het gastenboek doen.

We hadden trouwens Maya de film over de temperatuur veranderingen, de Global warming, laten zien en ze was behoorlijk onder de indruk. Normaal wassen ze hier en gooien het vieze zeepwater gewoon over het grasveldje of nog erger over hun groenten veldje. Vanmorgen vielen mij ogen bijna uit mijn hoofd toen ik zag dat ze netjes al het vuile water opvangt en het in de wc gooit. De wc is aangesloten op het riool en draagt ze nu een beetje bij aan het schoonhouden van hun drinkwater. Ze vertelde ons dat ze hier nooit bij stilgestaan had, omdat iedereen hier op dezelfde wijze wast. Toen ik vertelde dat het grootste probleem hier het mixen van schoon en afval water is, en dat bv in Oostenrijk je water uit de bergen gewoon kunt drinken, en dat het hier vol zit met bacteriën en het water zo slecht is dat zelfs de lokale bevolking het niet kan drinken, schrok ze enorm. In de bergen laten ze hun afval water gewoon in de beekjes lopen en daardoor hebben alleen de dorpjes die helemaal bovenaan staan schoon drinkwater. Het vuile water komt nu in ieder geval niet meer in hun moestuintje en zullen de groenten die ze eten in ieder geval een beetje gezonder zijn. Bij ons wordt er nu behoorlijk aan het milieu gewerkt. Met name ik heb nooit zo veel om het milieu gegeven. Alles in het huis moest elektrisch zijn, want dat was toch handig. In de keuken stond het ook vol met mixers, snij apparaten, omdat het zo gemakkelijk was. Eigenlijk was het een ramp, want het schoonmaken duurde vaak vele malen langer dan het snijden of mixen met de hand.
In Eindhoven hadden we ook, maar een vuilnisbak en alles werd bij elkaar in deze ene bak gegooid. Van scheiden had ik nog nooit gehoord. Het enige scheiden wat ik kon was na 23 jaar in mijn eerste relatie. En in mijn haar had ik vroeger een scheiding. Toen we verhuisden naar Hapert, een klein dorpje 20 km van Eindhoven, wist ik ook niet wat er gebeurde. Alles moest gescheiden worden, papier, blik etenswaren, plastic enz enz. Wat een onzin dacht ik toen. Vaak hadden we woorden, omdat ik iets in het verkeerde bakje had gegooid…… maar achteraf begrijp ik de noodzaak. Hier hebben ze geen vuilnisbakken en gooien ze alles langs de kant van de weg. Af en toe wordt het op een hoop gegooid en opgestookt. Er hangt dan een lucht van verbrandt plastic en rubber, die heel de avond blijft hangen. Maar goed dit was het laatste stukje over dit onderwerp, want anders wordt het saai. Alhoewel we tijdens de wereldreis natuurlijk leuke en minder leuke dingen meemaken en die allemaal op de website willen zetten.

Voor ons is het een dagboek, waar we later een boek van laten maken, om in de toekomst nog eens terug te kunnen kijken op de mooie reis. Niet een commercieel boek bestemt voor de verkoop, maar gewoon een persoonlijk dagboek. We hebben ook gedacht om de video dvd’s van de landen te verkopen, maar vermoedelijk is hier toch geen animo voor en het kost veel energie om ze op de juiste plaats te krijgen. We kijken ze af en toe zelf en genieten dan van al het moois wat we al gezien hebben.


Zaterdag 27 Oktober 2007: net als elke dag tot 5 uur zon en daarna bewolkt maar droog.

Na onze ochtend maaltijd gaan we alle papieren in orde maken voor het ophalen van de ruit in Kathmandu. Nu komt het goed uit dat we een scanner en printer bij ons hebben, want we moeten een machtiging maken voor de Kame, de camping manager, omdat hij de ruit op wil gaan halen voor ons. We maken kopieën van alle papieren zoals het carnet, paspoort, en de papieren waar de vluchtnummers enz op staan van de ruit.

Ik voel me een beetje schuldig omdat Kame totaal 12 uur in de bus moet zitten om heen en terug naar Kathmandu te gaan. Hij wil namelijk graag iets bijverdienen en ik vind het een ramp om zo lang in een bus te zitten. Je zit namelijk 12 uur met kromme tenen in dat ding doordat ze hier rijden als gekken.
 





We zitten buiten met onze computer handel en we zien een man het terrein opkomen met een houten kistje vol gereedschap. Het is de schoenmaker die hier nog van deur naar deur gaat om de oude schoenen te repareren. Maya heeft 5 paar slippers waar iets mee mis is en de man kan weer wat verdienen. Wij hadden die slippers allang weggegooid, wat kosten ze tenslotte, maar hier worden ze net zolang gerepareerd tot ze echt op zijn en je dwars door de zool kunt kijken.
 





We tekenen de machtiging die we gemaakt hebben en geven de stapel papieren aan Kame. Ook geef ik hem een grote spanband mee zodat hij ons pakketje stevig op het dak van de bus vast kan zetten. Nu maar hopen dat de ruit heel hier aankomt want het koste ons 1000 euro incl het transport. Susan schrijft ondertussen wat kaarten en komt er eentje te kort. Nu moeten we toch richting het centrum, en daar zijn winkeltjes genoeg die handgemaakte kaarten verkopen. We rijden met de Quad naar de centrum en kopen daar wat kaarten. Natuurlijk proberen ze ons te tillen en vraagt de verkoopster 50 roepie per kaart als Susan zegt dat ze normaal maar 30 roepie betaalt, schrikt de dame en zegt ze meteen, 30 roepie is OK.



Proberen doen ze het elke keer weer en een normale toerist weet niets van prijzen en vergelijkt het met Nederland. Wij kennen ondertussen de prijzen een beetje en weten wanneer we getild worden. Na het kopen van kaarten rijden we naar de Overlander camping 8 km verderop. De weg is echt ellendig en we staan er versteld van dat we deze afstand en deze weg de vorige keer hebben afgelegd met de fiets. Er komt geen einde aan. Het laatste stuk van de weg is compleet weggespoeld en waar ooit een brug was naar de camping ligt nu alleen nog een hoopje beton. We moeten dan ook een rivier doorwaden met de Quad waarbij het water tot aan de assen komt. Op de camping zien we 3 buitenlandse auto’s staan. 2 Unimogs, waarvan er eentje nog een oud blauw Nederlands kenteken heeft. De andere 2 auto’s hebben een Duits kenteken en bij de Duitse Unimog zitten 2 mannen te praten. We lopen naar de mannen toe en uren zitten we gezellig te buurten. De vrouw van de Duitse man is met de Nederlandse vrouw boodschappen doen in het centrum 8 km verderop en de Nederlandse man is met de eigenaars van een Duitse landrover een trek maken van 2 dagen. Na een uurtje komen de dames terug en meteen worden er weer massa’s gegevens en verhalen uitgewisseld.



Eerst wilden we 21 december, als de ouders van Susan terug naar Nederland gaan, zo snel mogelijk naar Chiennai in India om de truck te verschepen naar Maleisië. We hadden dan nog geen 4 weken voordat ons India visum af zou lopen en het zou haasten worden. Nu vertelde Debbie ( de Nederlandse vrouw ) ons in plat brabants, dat we in Kathmandu heel gemakkelijk een nieuw visum konden krijgen voor 6 maanden India. Zodoende kunnen we dan toch met nieuwjaar in Goa zijn en hebben we ook alle tijd om de verscheping te regelen. Debbie komt uit Geldrop en dat is maar een km of 10 van Eindhoven. Het was weer eens leuk om ons eigen Brabantse accentje te horen zo ver van huis.

We moeten eind van deze maand toch naar Kathmandu om de ouders op te halen van het vliegveld in Kathmandu. Dan gaan we gewoon een dagje eerder en vragen dan het visum aan, Als we dan de laatste dag van ons bezoekje aan Kathmandu het visum weer op gaan halen kost het verder geen tijd. We blijven ongeveer 3 dagen in Kathmandu, omdat we ook Bhaktapur willen laten zien aan Alda en Jan en ook moeten ze uitrusten van de reis hierheen, want ze zijn dan nogal wat uurtjes onderweg geweest.

Het is allang donker als we honger krijgen en we terug rijden naar de Lakesite. In het donker is het helemaal ellendig rijden op een keien, kuilen en bulten weg. Gelukkig heeft de Quad super vering en merken we van de stenen en kuilen niet zo heel veel. Ook is de verlichting perfect en geven de koplampen zelfs meer licht als de lampen van een normale auto. De snelheid is het eerste stuk maar 20 km per uur maar we hebben de tijd. In de koplampen zie je de honderden insecten die zich te pletter vliegen tegen de Quad. Soms voel je zelfs een insect als die als een bom inslaan op onze blote handen. We gaan naar Mama mia, Italiaans eten vandaag met de lekkere milkshakes en de heerlijke Tiramisu.


Zondag 28 Oktober 2007: overdag weer prachtig weer en ’s avonds een graad of 20

Kame is vanochtend om 05.00u al vertrokken naar Kathmandu. Wij hebben hem wel gehoord, maar zijn weer verder geslapen.

Als we op ons gemakje na het ontbijt in het zonnetje zitten en het verslag afmaken van gisteren, komt Maya vertellen dat haar vader net gebeld heeft en dat onze ruit nog niet is gearriveerd. Wat moet hij nu doen? We vragen haar wanneer de ruit dan zal arriveren, maar daar kon Kame geen antwoord op geven. We vertellen haar dat we snel even naar het internet café gaan en ons tracking nummer in zullen geven en kijken waar het op dit moment is. Kame belt echter al terug voordat we weg zijn en verteld ook nog eens dat, voordat we de ruit van het vliegveld mee mogen nemen, we ook nog eens eerst 175 euro mogen schuiven anders krijgen we de ruit niet mee. Zijn die mensen hier achterlijk of wat? Dat is verdorie nog meer dan de ruit gekost heeft!!!! Nu zitten er nog wel een paar dingen meer in het pakketje als de ruit en heeft Hugo voor ons gelukkig een veel lager bedrag op de bon gezet, maar het ging in feite om de ruit. Ze eisen hier dus 100% tax over de ingevoerde dingen. Niet dat we dat niet wisten, maar het is niet helemaal eerlijk aangezien de ruit niet hier voor Nepal is, maar voor in onze truck en die gaat over 2 maanden alweer het land uit! Dus hoezo invoerrechten betalen? We hebben er al dik belasting over betaald in Nederland en dan hier ook nog eens.

Ze zijn hier werkelijk waar zo dom. Gisteren op de camping hebben we met een Duitser gepraat die hier al 2 jaar woont en met een Nepalese vrouw is getrouwd. Hij zegt ook dat de toerist aan alle kanten uitgemolken wordt en dat de Nepali nog geen dubbeltje belasting hoeven te betalen. Tja, dan begrijp ik wel dat dit land alleen maar overleefd met geld van buitenaf, dat betekent dus met name de toeristen, maar hier wordt door Europese landen ook heel veel geïnvesteerd in scholen, opvanghuizen, straatkinderprojecten etc.

Uiteindelijk kreeg Ad daar een engels sprekende beambte aan de telefoon en die vertelde dat we ipv de 170 euro ook 370 euro mochten betalen. Dat zou dan een soort van borg zijn, en als we dan de grens overgaan kregen we daarvan 320 euro terug, dan hoefden we dus uiteindelijk alleen maar 50 euro te betalen. Tja dat werkt natuurlijk als je via het vliegveld in Kathmandu Nepal weer gaat verlaten, maar wij doen dat via zo’n grenspostje in zo’n klein houten hokje, die hebben dat geld echt niet liggen, laat staan dat ze ook maar een dubbeltje aan ons zouden betalen, want bewijs maar eens dat je dat geld terug moet krijgen. In dit geval zouden we dan dus 370 euro kwijt zijn en dat terwijl het dus in principe alleen 50 euro zou mogen kosten en geen dubbeltje meer, want dat geeft die beambte dus zelf toe.

In het pakket zit voor 750 euro goederen, we hebben namelijk ook nog 2 olie keringen, die een beetje lekken en een nieuwe raamrubber op laten sturen en eigenlijk hebben we dan met 170 euro tax niet te klagen maar het is het principe. Morgen ga ik met Maya en Kame naar Kathmandu om te proberen onder de tax uit te komen. Ik ben benieuwd of het gaat lukken. Om dan meteen weer terug de bus in te stappen en weer terug naar Pokhara te gaan, heb ik waarschijnlijk niet zo’n zin in, dus ik denk dat we dan een nachtje daar blijven, maar dat zullen we wel zien. Ad baalt wel een beetje dat hij niet mee kan, hij is namelijk bang dat hij ziek zal worden in de bus die alle kanten in schommelt over de slechte wegen hier, hij is namelijk diplomatiek een heel stukje beter dan ik ben in het onderhandelen. Ik kan nog al eens over de rooie gaan als ik iets niet eerlijk vind. Vliegen naar Kathmandu was eventueel ook een optie geweest, maar dat was toch wel redelijk prijzig en zonde van de centen, want dat hele ruitgebeuren heeft al zoveel geld gekost.

Tegen 13.00u fietsen we lekker op ons gemak naar het postkantoor, wat ongeveer 8km heuvel op verder ligt. Maya had ons netjes uitgelegd hoe te fietsen en verteld waar we dan het postkantoor konden vinden, maar we hebben het toch nog zeker 5 keer moeten vragen, terwijl we er vlak bij waren. De laatste keer vroegen we het aan politieagenten die langs het postkantoor stonden en die vertelden ons dat we de bocht om moesten en wij maar vragen hoe ver het dan nog was. Die politiemannen bleven maar zeggen de bocht om en wij maar weer op de fiets gestapt en verder gegaan, tot we ontdekten dat we er dus gewoon waren, we hoefden inderdaad alleen maar de bocht om en daar was de poort waarachter het postkantoor achter de schutting van de weg af lag, waarvoor Maya ook gewaarschuwd had. Hehe gelukkig gevonden. Wat zullen die politiemannen wel niet gedacht hebben, maar als ze dan even het gebouw aangewezen hadden, dan hadden we het geweten dat het de bocht om was, maar zo snugger zijn ze hier dan ook weer niet.

Zo was het trouwens elke keer dat we naar het postkantoor vroegen. Er wordt alleen maar gewezen, welke kant we op moeten. Bij de eerste moesten we verder rijden en op het laatst werden we terug gestuurd. We waren er dus al voorbij gekomen. Gelukkig hebben we het dus gevonden en konden we mooi onze kaarten posten.

Nu vragen jullie je waarschijnlijk af waarom we helemaal naar dit verre postkantoor gefietst zijn, terwijl we in Lakeside overal de kaarten kunnen posten in de brievenbussen, maar wij waren gewaarschuwd dat we daar onze kaarten beter niet in konden doen, want dan duurde het tot sint jutemus eer de kaarten arriveren op de plaats van bestemming. En zo hebben we weer een lekker fietstochtje gemaakt. Alhoewel lekker? Regelmatig wordt je van de weg af getoeterd door die malloten hier, die niet kunnen rijden en alleen maar toeteren en daarmee dan duidelijk maken dat je moet zorgen dat je aan de kant bent, want hun komen eraan. Tevens voor de Nepali is een mensenleven niks waard, dus kunnen ze ook maniakken rondrijden.

Op de weg terug zijn we bij het internet cafe gestopt en hebben ons pakketje proberen te traceren wat dus niet lukte in eerste instantie, maar na 3 kwartier zoeken, tevens is het internet enorm traag, dus duurde het extra lang, hebben we dan toch kunnen ontdekken dat het de 29e zou moeten landen in Kathmandu airport, dus 2 dagen later dan wij hadden gedacht. Meteen hebben we onze vriend Wim de webmaster van onze site in Nederland weer eens gebeld. Het was weer eens leuk om met hem te spreken. Kontact hebben we bijna elke dag via de emails met de updates die we hem sturen maar dit was toch even anders. Na een half uurtje hebben we maar een einde gemaakt aan het gesprek, want de kosten bleven oplopen. Bellen via het internetcafé kost 45 eurocent per minuut en dat is nog altijd stukken goedkoper dan de meer dan 5 euro met ons mobieltje.

We hadden van Debbie, de Nederlandse op de andere camping, het advies gekregen om eens een keertje de Franse bakker in Lakesite te bezoeken, hij heeft hele goede baguettes en croissants, dus daar zijn we meteen ook maar even langs gefietst voor stokbroodjes.
Op de weg terug nog even langs de groenteboer voor tomaten, bananen en een paar flessen sprite en dan op naar huis en lekkere knoflook broodjes maken, maar dit keer dan met tomaten extra erop.

Als we de camping oprijden is het druk, er is weer een trekkinggroep aangekomen die hier hun bivak hebben opgeslagen. Iedereen groet ons vriendelijk en sommigen lopen achter ons aan naar de deur van de truck. Nieuwsgierig zijn ze natuurlijk allemaal en ze hopen een blik van het interieur op te kunnen vangen als wij via het trapje de truck in klimmen.

Een paar dagen geleden had ik op het internet gezocht naar de positie van de ThaiSatelliet om de schotel goed in te kunnen stellen en weer een beetje tv te kunnen kijken en zo dus meteen ook wat nieuws mee te kunnen pikken.

Echter de automatische schotel doet niet wat ie hoort te doen, hij loopt elke keer op hetzelfde punt vast en Ad moet het dak weer eens op om het probleem te verhelpen. Ad kruipt op het dak van de truck en haalt heel de motorunit van de schotel uit elkaar. Elke keer loopt hij vast op het zelfde punt en na het losdraaien van 2 schroeven is er geen probleem meer. Helaas kan ik de juiste instellingen niet vinden en hebben we nog geen tv, dus we zullen na het eten wel weer even naar het internet café gaan om opnieuw de juiste graden van de satelliet uit te zoeken.

Ondertussen dat Ad zich bezig hield met de schotel heb ik gezorgd voor het eten. Het brood was veel lekkerder als de afbak stokbroodjes van gisteren en voor de 35 eurocent dat zo een klein stokbroodje kost is het nog goedkoper ook.

En nadat we onze broodjes achter onze kiezen hadden, wilden we naar het internet café wandelen. Echter toen we buiten waren zat Maya samen met oma buiten op het stoepje vlak voor onze camper en vertelde dat de stroom weer eens uitgevallen was en er dus geen internet was.

Dan wachten we wel tot de stroom weer terug is en ondertussen gezellig met oma en Maya gekletst. We vertelden oma dat mijn ouders over 3 weken komen en oma vond het geweldig, ze is ontzettend nieuwsgierig en wil mijn ouders graag ontmoeten.

Een goed uur later ging de stroom weer aan en liepen we samen met Maya naar het internet café. Oma vraagt nog heel leuk aan mij: waar gaan jullie nu weer heen? Tja in haar ogen zijn we geen stilzitters. Ik leg haar uit dat we naar het internet cafe gaan, maar ze weet totaal niet wat dat is. Dus ik neem haar voor de gein mee aan de hand en loop richting de poort, maar dat vindt ze toch niet nodig en trekt snel haar hand terug.

Het internet café was gesloten. Dus Maya stelde voor een eindje verder te lopen en daar proberen of we konden internetten. En ja hoor, die was gelukkig wel open. Alle 3 lekker een uurtje geinternet en toen weer terug naar huis gewandeld. Samen met Maya kijken we nog een filmpje in de truck en gaan we daarna slapen.




Maandag 29 oktober 2007: Lekker zonnig en om 17.30u donker.

Gisteravond hebben we Kame, de campingmanager, niet meer gezien, maar vanochtend kwam hij meteen naar ons toe om zijn verontschuldigingen aan te bieden. Echter hij kan er ook niets aan doen dat de ruit nog steeds niet is gearriveerd, dus waarom zijn verontschuldigen aanbieden. Blijkbaar vond hij het ook niet netjes dat ze zoveel geld vragen voor het vrijgeven van de ruit bij de douane, maar ja dat is ook al niet zijn schuld.

Tijdens het ontbijt stond de wasmachine alweer te draaien en was mooi klaar na het ontbijt om lekker in het zonnetje opgehangen te worden. Daarna hebben we het verslag en e-mails geschreven en natuurlijk ook weer even geïnformeerd bij het vliegveld via de telefoon, maar de ruit was nog steeds niet geland.

In het internet dan maar via het tracking nummer de ruit opgespoord. Tot onze spijt lezen we dat hij dus inderdaad nog steeds niet in Kathmandu is. Elke keer als we via ons tracking nummer van Gulf Air checken of de ruit al is gearriveerd, staat er een andere datum. De ruit zou nu in Bahrein moeten zijn en onder weg naar Kathmandu. Ach we hebben de tijd, tot 21 december staan we zo wie zo nog hier.

’s Middags leert Ad Thai en ik kletst gezellig met Oma, die mij, moedwillig, Sherpa leert, waar ik dus geen donder aan heb, aangezien Sherpa een dialect is, zoals het Fries, en de Sherpa provincie ligt hier zeer ver vandaan, dus verstaat hier niemand mij. We hebben oma een boek gegeven over India en ze zat er al de hele dag in te kijken. Het is een Nederlands boek, maar er staan ontzettend veel mooie foto’s in en ze vindt het prachtig. Ze wijst dan in het boek dingen aan en zegt dan in het Sherpa of Nepalees, want ik weet het verschil niet, wat het is. Finchi, het jongere broertje van Maya, hoort dat en zegt tegen oma dat ze mij Nepalees moet leren en geen Sherpa, maar dan lacht ze. Finchi komt dan maar bij ons zitten en probeert mij netjes Nepalees te leren. Even later komt ook zijn vriendje, die een paar klassen hoger in de school zit en dan schiet het goed op met woordjes leren.

Rond 17:00 uur stappen we op de Quad. Maya nemen we vandaag weer mee uit eten en met zijn 3en is het erg krap op de Quad. We eten weer bij Mama Mia, de Italiaan, het eten was weer perfect alleen het toetje, waar Susan speciaal voor kwam, viel een beetje tegen. De tiramisu was anders dan normaal en kwam dit keer uit de vriezer.

Terug op de camping nodigen we Maya en haar jongere broertje en zusje uit om een filmpje te kijken. Het wordt Ice age en de kinderen vinden het geweldig. Elke keer weer zie je ze achterom kijken als via de achterspeakers weer eens een geluidje komt. Daarna gaan wij lekker slapen.

De volgende morgen horen van Maya dat Omo, Maya’s zusje, nog honger had, maar dat in de keuken alles al op slot was. Wij hadden verwacht dat ze allang gegeten hadden, aangezien wij om 20.30u pas terug op de camping kwamen, anders hadden we hun het filmpje wel een dag later laten zien. We hadden ze echter ook bananen aangeboden, maar ze waren waarschijnlijk te verlegen om ze aan te nemen.
 




Dinsdag 30 oktober 2007: De dagen worden al korter, maar de zon schijnt nog volop.

Na het ontbijtje buiten in het zonnetje, heb ik een begin gemaakt met het geven van een Medical opleiding aan Maya. Ik wil proberen hem in het Engels te geven en daarom leek het een goed idee om Maya als proefkonijntje te gebruiken. Ze wilde heel graag EHBO leren en dat kwam dus goed uit. Samen zaten we in de camper en op de laptop stond de presentatie die ik ooit heb gemaakt. Het gaat wonder boven wonder gemakkelijker als ik had gedacht. Soms is er een term, die ik niet kan vertalen, maar door de uitleg die ik geef begrijpt ze alles.

Aandachtig luistert ze en stelt zelfs af en toe vragen. Na 2 uur vind ik het genoeg. En besluiten we morgen weer verder te gaan. Als ik haar vraag of ze het leuk vindt en of ze de rest van de cursus ook wil volgen, geeft ze een bevestigend antwoord. De presentatie is vol met foto’s en filmpjes en als extra ondersteuning heb ik nog een medische cd die boordevol foto’s en animaties staat.
br>
We parkeerden de Quad op de binnenplaats van het restaurant, en dit keer bleef iedereen netjes van hem af. Wel stonden er vele mensen te kijken, maar nu van een afstandje. Dit is echt nieuw. Als we de Quad op slot zetten, lachen ze ons uit, het is ook wel een erg dikke ketting waarmee we hem aan een paal binden. Maar ze vinden het uiteindelijk toch slim van ons. Op de eerste verdieping staan de obers al te kijken. We lopen de trap op en de ze kijken een beetje sip als we nog een verdieping hoger gaan eten. Daar zit de Koreaan en daar hebben we onze zinnen op gezet. Het is een gezellig restaurantje en we zitten buiten op het terras en kijken over het meer.

We bestellen eten en er komt een berg op tafel. Eerst wordt er een grote gastank lang de tafel gezet en dan een kooktoestel midden op de tafel geplant. Wat is dit nu?? We krijgen vele kleine schoteltjes met diverse gemarineerde groenten. Ook wordt er een bord met rauwe bacon op tafel gezet en dit moeten we zelf bakken.

 



(Susan maakt natuurlijk altijd een foto als je je ogen dicht hebt of je mond vol hebt, of zou ik gewoon elke keer een rare bek trekken?)

Dan neem je een lap sla, propt die vol met het krokant gebakken vlees en de diverse groenten, maak het af met een pittige pasta en prop het met je handen, een andere mogelijkheid is er niet, in je mond. Het smaakte echt super. Buiten dit hadden we heerlijke Sushi, weliswaar vegetarisch, maar toch super lekker, een soort pannenkoekjes met vulling en als laatste nog een soort Sushi van ei. Samen met de drank moesten we 7 euro afrekenen en dat was incl. de fooi. Dit geld was super goedkoop voor hetgeen we kregen. Morgen gaan we vermoedelijk weer terug, want ze hebben vele lekkere gerechten die we ook willen proberen. We rijden terug en het is ondertussen al weer donker geworden. Lakesite is druk en overal zie je toeristen. We gaan nog even bij het meer kijken of er misschien nog andere Overlanders gekomen zijn, maar er stonden geen nieuwe auto’s.

Terug op de camping gaan we nog even gezellig in de kantine zitten en drinken een koel drankje terwijl we ons verslag typen van de laatste 2 dagen. Tegelijkertijd zitten er ook 3 gidsen in de kantine die net hun eten krijgen. Nou als er iets smerig is, is het wel buckwheat. Een dikke klodder deeg nemen ze in de mond en soppen het in een soort soep met groenten en vlees. In principe gebruiken ze het deeg dan als een lepel. Ik heb het een week geleden geprobeerd, toen Kame, het aan het eten was en er is echt niks lekkers aan. Zij vinden het wel lekker en vertellen dat het ontzettend voedzaam is. Ja, dat kan wel zijn, maar er zijn ook genoeg lekkere dingen die ook voedzaam zijn en die eten we dan liever. Na hun eten hebben we nog gezellig even met ze gekletst en gaan dan lekker ons bedje in en een filmpje kijken.


Woensdag 31 oktober 2007: Het is overdag nog steeds mooi weer, met een heerlijk temperatuurtje.

Na een lekker ontbijtje weer twee en half uur medical les gegeven aan Maya. Ze is nog steeds erg leergierig en dat stimuleert enorm. Het gaat niet slecht, 99% van de termen kan ik haar ook vertellen in het Engels. De 1% die overblijven is geen probleem. Het gaat om de hulp die ze kan bieden bij een ongeval, en of ze nu heel af en toe het juiste woord niet weet zal worst wezen.

We gaan dit keer vroeg naar bed en kijken weer een leuk filmpje. Morgen moet Susan er om half vijf uit omdat ze naar Kathmandu gaat samen met Kame en Maya. Ze gaan met de bus en aangezien ik al ziek wordt bij het woord bus blijf ik thuis. Morgen is de grote dag en Susan is vastbesloten om de ruit zonder belasting te betalen mee krijgt. Ik ben benieuwd.









Copyright © door Een reis rond de wereld Alle Rechten Voorbehouden.

Gepubliceerd op: 2007-10-27 (2941 maal gelezen)

[ Ga terug ]
Content ©
Volg onze reis online, 5 jaar met de DAF de wereld door


PHP-Nuke Copyright © 2005 by Francisco Burzi. This is free software, and you may redistribute it under the GPL. PHP-Nuke comes with absolutely no warranty, for details, see the license.
Pagina Rendering: 0.06 Seconden