Welcome to Een reis rond de wereld

Travel now and work later

Hoofdmenu

Translate to any language, choose your language here above..



Reisverhalen
Wereldreis op datum:
2009

Wereldreis per land:




Favoriete links


Terugblik op.. (pdf)


De camperbouw en de dagelijkse bezigheden


Info & materialen


  
16 t/m 22 oktober 2007





Dinsdag 16 Oktober 2007: Heel de dag heeft het gegoten tot ’s middags 16.00u, toen kwam de zon weer tevoorschijn.

GPS van de mini camping, zie begin oktober.

Vannacht heeft het de gehele nacht gegoten en als wij rond 07.30u op willen staan giet het nog steeds. Dat is iets minder leuk, aangezien ik een enorme berg was klaar heb liggen. Ach ja, dan hopen we maar dat het morgen droog en zonnig is.

Aangezien het toch pijpenstelen regent, kunnen we net zo goed nog maar even in bed blijven liggen en een filmpje kijken, voorlopig is het toch niet droog en wat kunnen we anders doen. Binnen in de camper is het enorme puinhoop en de enige plaats waar we op dit moment ruimte hebben is in ons bed. Echter na de film zijn we toch maar gauw aan de slag gegaan om al onze rugzakken en inhoud zoveel mogelijk op te ruimen, zodat we in onze ‘woonkamer’ ook weer kunnen zitten.

Toen was het tijd voor een ontbijtje en dat smaakte me heerlijk, ik had namelijk weer een lekkere pannenkoek met jam. Ad had echter 2 gekookte eieren besteld en toen ze de eieren kwamen brengen bleken ze ze gepocheerd te hebben, dus zonder schaal in kokend water gegooid. Ik moest ontzettend lachen, dat krijg je als ze hier maar 10 woorden engels spreken en onze gids vanmorgen om 06.00u alweer vertrokken is naar Kathmandu. Dit is nu al de tweede keer dat ze het niet helemaal begrepen, want voordat we op hike vertrokken, vroeg Ad ook al om gekookte eieren en toen kreeg hij juist 2 gebakken eieren. Zodoende gebaarde hij dit keer netjes dat het water gekookt moest worden en dan de eieren erin, alleen hier deden ze dat dan zonder de schaal.

We zijn daarna weer verder gegaan met de foto’s en het verslag. En daarna een filmpje gekeken totdat het gelukkig droog werd buiten en het zonnetje zelfs doorkwam.
De ideale tijd om lekker te voet naar Lake Side te lopen en te gaan eten. Voor de verandering een keer een andere route geprobeerd, maar dat was niet zo’n succes en we kwamen uiteindelijk al snel op de originele route en waren er dus niks mee opgeschoten.

Het was ons nog nooit opgevallen, maar we kwamen langs een Japans restaurant, alhoewel je kon het restaurant vanaf de straat niet zien liggen, alleen het reclame bord, en sushi gaat er bij ons eigenlijk altijd wel in. Buiten moesten we onze schoenen uittrekken en er stonden 2 paar mooie slofjes voor ons klaar. Het zag er zeer netjes en verzorgd uit, maar toen we de menukaart kregen konden we geen sushi vinden. We hebben nog nooit een Japans restaurant gehad, dat geen sushi verkocht. Dus hebben we maar een gewoon menu genomen. We kregen ontzettend veel kleine gerechtjes, waarbij het meeste van Tofu gemaakt was, dus ik vond dat wel lekker, maar Ad deelde niet echt mijn mening. Volgens mij hebben we in totaal wel 15 verschillende kleine ‘gerechtjes’ gehad (waaronder ook rijstwijn, thee, gestoomde rijst, op verschillende manieren gebakken groenten, meerdere tofu gerechtjes), waarvan 1 het hoofdgerecht was en dat was bij Ad grote garnalen en bij mij gebakken makreel. Dat was voor allebei heel erg lekker. Echter aan het einde van het menu vonden we allebei dat het geld wat het gekost had het niet waard was geweest, maar we hebben een keer een ander restaurant geprobeerd. Tijdens het eten viel zoals bijna elke avond hier de stroom uit en hadden we een diner at candle light. Nu liggen we wel te zeuren over de prijs maar dat komt omdat we al een tijdje in Nepal leven en we hier voor bijna niets goed kunnen eten. De Japanner koste ongeveer 14 euro voor 2 personen en dat is voor hier duur, zeker als we het vergelijken met de sappige 500 grams biefstukken die je voor minder kunt eten. Het enige probleem van het eten bij kaarslicht is dat we nu de muggen niet aan zien komen. Ze besluipen ons en steken met name Susan lek. Gelukkig ziet de ober het gevecht en steekt hij een wierrook brander aan die de muggen verjaagt.

In het donker liepen we terug naar de camping en we waren weer blij met ons led lampje wat we gekocht hadden. Ik (Ad) had een hete kop en mijn benen hadden moeite om de weg terug af te leggen. Eenmaal terug bij de camper bleek ik koorts te hebben en mijn benen leken wel 100kg zwaar.

 
Woensdag 17 Oktober 2007: Een heerlijk warm zonnetje.

We staan nog steeds op de camping en zullen hier nog wel een paar weken blijven. Susan heeft haar vader gebeld om ze uit te nodigen voor een mooie trektocht hier door de bergen. Als ze de uitnodiging aannemen zullen we hier zelfs nog wel een week of 6 staan. We hebben alles wat ons hartje begeerd en vermaken ons prima.

Susan heeft 2 wasmachines gedraaid en ik een beetje suf zitten genieten van de zon. De temperatuur was 38,6 graden en nog niet hoog genoeg om me echt zorgen te maken.
Samen hebben we alle vuilwatertanks leeggemaakt en hebben we samen met Maya, de dochter van de camping eigenaar, onze films van Duitsland, Oostenrijk, Italie en Griekenland gekeken. Ze vond het geweldig. Wij genoten ook weer met volle teugen, en staan er elke keer weer van te kijken wat we allemaal gezien en meegemaakt hebben. Het is echt schitterend om de films van een paar maanden geleden opnieuw te bekijken.

Tijdens de films heb ik het verslag van de hike weer verder in de computer getypt. Wat een vreselijk werk! Normaal is het een dag, maar nu is het bijna 2 weken tekst en dat is echt een berg. Susan heeft tijdens de trek alles opgeschreven in een schrift en ik heb het over getypt en aangevuld. Na het kijken van de films is Susan samen met Maya naar de supermarkt gegaan. Ze kwam na anderhalf uur terug met 3 tassen vol met snoep en lekkers. Eten doen we hier in de restaurants maar snoepen gewoon lekker in de camper. Ze had chips, witte chocolade, koekjes en snoepjes bij zich. Helaas hadden ze geen drop, en daar zou ik nu net een moord voor doen.

Ik heb ondertussen in bed een paar landen DVD’s gekeken van Thailand en Vietnam. We hadden die lang geleden voor een prikkie gekocht bij de macro. Het is leuk te zien wat we straks allemaal in het echt te zien krijgen. Thailand kunnen we na 7 keer wel dromen, maar dit keer gaan we off road en ook de plaatsen bekijken waar je normaal als toerist niet komt.

Tot nu toe had ik alleen maar koorts en een zwaar gevoel in mijn benen en kop. Helaas veranderde dat in de nacht en kwam er ineens diaree bij. Tijdens mijn slaap werd ik overvallen door de race en ik haalde de toilet NET niet. Na terugkomst in bed heel zachtjes geroepen “Susan er zijn problemen!!!” gelukkig viel de schade mee en bleef het bij een vlekje in het laken. Shit die hadden we vandaag pas gewassen. Ik ben maar in de logeerkamer gaan liggen……. Onze zithoek is om te toveren tot een ruim tweepersoons bed en van daaruit is de wc gemakkelijker en sneller te bereiken. Van 24:00 tot diep in de nacht heb ik met korte tussenposes de wc bezocht en ineens was de diaree weg en was alles weer normaal. Dat wil zeggen de stoelgang. Verder heel de nacht heerlijk geslapen.


Donderdag 18 Oktober 2007: Een heerlijk warm zonnetje en een perfect temperatuur in de nacht.

Na het wakker worden was de koorts een heel eind gezakt en was het zware gevoel in mijn hoofd en benen zo goed als verdwenen. De diaree is wel weer terug maar ik voel me weer redelijk goed. Susan gaat ontbijten en ik blijf nog even liggen. Heerlijk word ik weer in slaap gewiegd door de wasmachine, die tijdens het centrifugeren de truck een beetje laat deinen. Ik sta op en ga me wassen en scheren. Ik voel me goed en na dat ik een berg droge meelkoekjes, die Susan had klaargezet, heb opgegeten, ga ik maar eens even kijken wat Susan aan het eten is. Gisteren had ze een soort ei-curry en dat lijkt me nu ook wel wat.
 



Op nuchtere maag eet ik, tegen mijn principes in, rijst en pittige eieren. Nu maar hopen dat het binnen blijft. De vrouw des huizes staat in de keuken en de stinkende geur van de kerosinebrander vult de ruimte. Gelukkig veranderd de geur als de brander goed op temperatuur komt en ruik je alleen nog maar het heerlijke aroma van de kruiden.
Susan vond het gisterenavond heerlijk, nu maar afwachten of ik dit oordeel met haar deel.

Als het eten komt ben ik benieuwd. Het eten is echt heerlijk. Bij de rijst zitten 2 gekookte en daarna gebakken eieren in een rode licht pikante saus. Daarnaast krijg ik een klein bakje met curry. Curry is niet een rood of groen papje met daarin vlees of groenten, maar een naam van een gerecht wat overal anders is. Wij dachten dat curry de saus was maar het is meer een mengelmoes van groenten, kruiden en soms vlees. Soms zelfs zonder saus!

We proberen alles op te eten omdat dat wel zo netjes is, maar dat is bijna onmogelijk. Elke keer als ik blij ben dat ik de laatste hap naar binnen heb gewerkt komt de vrouw van de eigenaar ons weer meer brengen. Dit is hier normaal. Als je een maaltijd besteld in de kleine restaurantjes wordt het, zonder meerprijs, steeds aangevuld tot je helemaal vol zit.

Gelukkig is Maya, de dochter, in de buurt om alles te vertalen. Zodat we als we vol zitten dit ook aan kunnen geven. We vragen ook even om de rekening voor deze eerste 2 weken, zodat we straks geen enorm bedrag hoeven te betalen. Eigenlijk doen we het ook voor hun, want kapitaal krachtig zijn ze niet en ze moeten ook hun inkopen doen. Als we 6 weken of langer blijven zal het bedrag wat ze nodig hebben om de drank ( frisdrank ) en eten in te kopen ook behoorlijk oplopen. Ook weten we dan wat een ontbijtje en de drankjes kosten. Een menukaart hebben ze niet, dus je weet nooit want alles kost. Ik heb een printer bij me dus misschien kan ik een mooie menukaart voor ze maken. Tijd hebben we genoeg, want we moeten sowieso wachten op de ruit die uit Nederland komt. We hebben gisteren afgesproken dat we samen met Maya de komende weken het een en ander gaan bekijken. Er is hier veel moois te zien en de omgeving verkennen kun je beter met iemand van de lokale bevolking doen.
 



Na het eten gaat Susan met de hand een paar dingen wassen, niet alles want morgen gaat de wasmachine weer aan. Maya helpt haar mee, omdat ze vind dat Susan veel te langzaam werkt. Er wordt een wasbak gevuld met een liter of tien water en daarin wordt een item wat gewassen moet worden gelegd. Nu wordt met een stuk speciale handzeep alles wat vies is grondig gereinigd. Als alles zo gewassen is word er nieuw water in de wasbak gedaan en met grof geweld de zeep uit de was gespoeld. Eigenlijk lijkt het meer op deeg kneden, want de was wordt behoorlijk mishandeld. Hierna gaat er nieuw water in de bak en wordt het spoelen nogmaals herhaald. Wat een zwaar werk voor een klein wasje. Gelukkig waren dit maar een stuk of 4 dingen, stel je voor dat je al de was zo moet doen.

We hangen samen de was op en ik vul nog even de watertank. Door al dat gewas van de afgelopen dagen gaat er 180 liter bij. In eerste instantie kreeg ik de waterpomp niet aan het draaien. Ik snapte er niets van want die had altijd goed dienst gedaan. Zonder pomp zou het vullen uren gaan duren en dus moest ik hem aan de praat krijgen. We vulden zonder pomp met ongeveer 1 liter per minuut!!!. De mensen hebben een waterleiding maar eentje waar af en toe een beetje water uitkomt. Iedereen heeft een grote buffertank op zijn dak staan die constant wordt bijgevuld. Zodoende beschikken ze over voldoende water. Ik vulde nu dus recht uit deze waterleiding en daarom ging het zo langzaam. Ik mocht blij zijn dat er nu water uitkwam, want vaak komt er overdag helemaal niets uit. Hup de meter uit de kast en kijken waar het probleem zit.

Na het uitladen van heel de kast, waar de stoelen, hakbijl, schep en tafel inzit, viel het kwartje…. Ik had een week of wat geleden de motoraccu hoofdschakelaar uitgezet om het eventuele dieven niet te gemakkelijk te maken. De pomp draait dus op de motoraccu’s en zal dan dus niet werken. Na het omzetten van de schakelaar startte de pomp wel en ging het vullen als een speer. Met een liter of 15 per minuut kon ik toen de tank vullen en het avontuur was daardoor in een kwartiertje geklaard. De pomp zuigt met een enorme kracht het water uit de leiding. Dit is een trucje wat de camping eigenaar ook uithaalt om zijn 2000 liter groot buffervat te vullen.
 



Ik zag al de hele dag het kleine zoontje van de camping eigenaar rondlopen met een doos van een spelcomputer onder zijn arm. Toen ik vroeg aan Maya wat er aan de hand was, vertelde ze dat hij al de zoveelste had gesloopt en deze dus weer kapot was. Elke keer had papa een nieuwe gekocht en nu vond papa het genoeg. Maya was de tolk en via haar vroeg ik wat het probleem was. Hij sloot de computer aan en die deed inderdaad niets. Ik een schroevendraaier en meter uit de camper gehaald en aan de slag gegaan. In de adapter was een draad gebroken en nadat ik die had vast gesoldeerd kwam er langzaam leven in het ding. De jongen had ook de spelcassette uit elkaar gehaald en ik was bang dat hij die fout om in de computer had gestoken. Het power lampje gaf wel licht en dat was alles. Na het uit elkaar halen van de computer zelf was het euvel zo geklaard. Er zaten honderden spelen op maar ik denk dat geen een kind in Europa daar warm voor zou worden. De geluidjes klonken zoals bij ons 20 jaar geleden. Hij speelde een race spelletje en de auto’s waren net iets meer als een vierkant blokje. Hij vond het geweldig en dat was belangrijk. Als deze jongen een xbox of playstation zou zien, zou hij steil achterover vallen. Heel de middag speelde hij en natuurlijk viel tijdens deze middag een paar keer de stroom uit. Hij wachtte netjes en geduldig tot de stroom weer terugkwam. Rond een uurtje of 3 zijn we samen met Maya, in een taxi, naar de bazaar geweest. Ik wilde verse ingrediënten om een Thais Tom Kha Kai soepje te maken kopen.
 



Ik vond bijna alles. Diepvries kipfilet, kokosmelk, koriander, gember, champignons enz enz. De verse koriander kostte 5 cent en daarvoor kregen we een behoorlijke bos, en de gember was helemaal een lachertje, we betaalden 10 cent voor een volle zak (500 gram).  Ik heb nog 2 zakjes kruiden melange voor deze soep dus wordt het morgen smullen. Ik maak de soep voor heel de familie, omdat Maya deze in het restaurant samen met ons al eens had geproefd en deze heerlijk vond. Ook zijn we een grote dvd winkel ingelopen en hebben daar 53 nieuwe speelfims gekocht voor totaal 15 euro!! Voor 30 cent per stuk koop je hier een nieuwe speelfim op dvd. Dat wil zeggen dat we de laatste keer dus veel te veel hebben betaald. Toen betaalden we dus 5 maal zo veel, en dat vonden we al goedkoop. De kwaliteit is goed en alle films zijn Engels gesproken en vaal ook Engels ondertiteld. Wel zie je af en toe een toeschouwer op staan in de filmzaal, waar de film met een camera illegaal is opgenomen, maar dat mag de pret niet drukken. 90% van de films zijn regelrechte kopieën van een originele dvd en die zijn perfect. Kopen hier is dus zelfs vele malen goedkoper dan huren in Nederland. Hierna pakken we een taxi om lekker te gaan eten bij Mama Mia, een Italiaans restaurant.

Als voorgerecht hadden we knoflook brood en Maya had dit nog nooit gegeten. Toen de broodjes kwamen zaten we alle 3 te genieten. Dit was heerlijk. Als hoofdgerecht bestelde Maya een pizza, de helft is gevuld met champignon en de andere helft met ananas. Susan heeft een tagliatelle schotel met pesto en ik een lasagne. Aan het geluid te horen dat Maya maakte smaakte het perfect. Ik voel we weer redelijk goed, maar had nog niet de volle eetlust en kreeg dus mijn lasagne maar half op. Maya proefde een hapje en heeft toen ook nog de helft van de lasagne opgegeten. Elke Nepalees heeft een eetlust die onvergelijkbaar is met ons. Susan bestelde nog een tiramisu en we proefden allemaal een hapje. Meteen heb ik er nog een bijbesteld, want die was heerlijk. Maya was na het hapje ook verkocht en samen hebben we genoten van het dessert. Na dit heerlijke diner wat totaal nog geen tientje koste zijn we met de taxi voor 50 eurocent naar huis gebracht en gaan we een mooi filmpje kijken in ons heerlijke bedje.


Vrijdag 19 Oktober: onbewolkt, heet overdag en heerlijk koel ‘s avonds.

Na het opstaan, in de kantine van de camping een lekker warm ontbijtje gegeten en daarna naar het visum bureau gelopen. De ouders van Susan konden een vlucht krijgen via www.fox.nl, maar helaas kon dat pas 29 november. Wij moeten dan alweer Nepal verlaten, omdat het visum van ons dan verlopen is. Volgens iedereen die we spreken is het verlengen van een visum hier totaal geen probleem en vandaar dat we dat nu even uit gaan zoeken. Als we aankomen bij het visum kantoor is het gesloten. Door het festival wat 2 weken duurt zijn de meeste winkels, en dus ook het visum bureau, een paar dagen gesloten.  We bellen in het internet café de ouders van Susan en krijgen te horen dat ze er wel oren naar hebben om hier een paar weken te verblijven. Alda, de moeder van Susan, moet alleen vrij proberen te krijgen, maar dat zal volgens haar wel lukken. Ze kunnen via Fox ook pas eind december terug naar Nederland, zodat ze hier dan bijna 4 weken zullen zijn. We zijn zelf ook even op zoek geweest naar een goedkope vlucht, maar door het mega trage internet duurde het openen van elke pagina minstens 5 minuten zodat we maar gestopt zijn. We spraken af dat we in de middag terug zouden bellen.

We liepen terug naar de camping om de was, die klaar zou moeten zijn, op te hangen. Er zijn al 5 wasmachines gedraaid en na overmorgen is het wassen klaar. We hebben al een tijdje niet kunnen wassen en de garderobe wordt elke dag kleiner en de waszak puilt al behoorlijk uit. Eigenlijk is 50% van de vloer van de camper nu was. De wasmachine kan maar 3,5 kg was herbergen en die zit dus elke keer snel vol. Alleen het complete beddengoed vult al 3 wasmachines. Ik draai daarna de luifel uit en ga mijn filmpje van India en Nepal lekker in de schaduw monteren. Een gids, die net terug is van een trek, komt even een praatje maken en kijkt vol bewondering naar de film van India. Hij spreekt netjes Engels en we kunnen een goed gesprek voeren. Bij sommige Nepali, lijkt het Engels heel wat, maar stopt het gesprek al snel, omdat de mensen alleen de basis kennen zoals hello, what is your name, where are you from enz enz. maar dit keer was het stukken meer. Ik ben daarna de camper ingegaan en heb een Thais soepje gemaakt. Het smaakte redelijk, maar lang niet zo lekker als thuis, omdat we maar 70% van de ingrediënten hebben kunnen krijgen, en ook de kokosmelk stukken dunner en smaaklozer is dan bij ons. We hebben om 19:00 uur de pan in de kantine gezet en samen met het gezin van de eigenaar alles opgegeten. Ze vonden het lekker en de pan was zo leeg.

De kleine dochter van 9 jaar spreekt ook een beetje Engels en leert het haar moeder. Ik haalde de laptop erbij en stopte er een cd in om Engels te leren. Eigenlijk kun je er 17 talen mee leren en het werkt met plaatjes van bv eten, letters, dieren, hotel dingen enz enz. Susan was met haar aan het oefenen en we stonden er versteld van wat die kleine al kon. Ze had duidelijk talent. De cd werkt op het principe dat je eerst plaatjes in beeld krijgt waar je op kunt klikken met de muis. De laptop spreekt dan het woord uit in de taal die je gekozen hebt. Als je alle plaatjes van een categorie hebt doorlopen krijg je een test en de kleine had op een na, alles goed.

Daarna hebben we tot laat gezellig zitten kletsen en kwam Maya, de dochter thuis. Ze rook naar drank, omdat ze feest was wezen vieren op het festival. Ze vertelde heel zachtjes dat ze weer gevallen was met haar scooter. Ja drank en rijden gaat niet samen. Ze heeft nog geen rijbewijs en rijdt door de kleinste straatjes om geen politie tegen te komen en ja daar zitten behoorlijke kuilen in de weg. Als je dan ook nog 2 mede passagiers hebt die je naar huis moet brengen kan het wel eens fout gaan. Haar spiegel is afgebroken en ik zal morgen wel eens kijken of ik er nog iets van kan maken. We gaan hierna lekker naar ons bedje en kijken nog een stukje van een dvd. Na een kwartiertje vallen onze ogen dicht en vallen we in slaap.


Zaterdag 20 Oktober 2007: onbewolkt en een lekker temperatuurtje.

In bed kijken we eerst ons filmpje af waar we gisteren een stukje van hebben gezien. Hierdoor komen we pas laat buiten. Buiten de camper was het druk. Er waren toeristen net teruggekomen van hun trektocht van 14 dagen en de sjouwers waren alle tenten op aan het bouwen. De mensen blijven hier een nacht en gaan dan terug naar Kathmandu waar ze nog 2 nachten zullen blijven in een mooi luxe hotel. Het was een komen en gaan van de sjouwers en gidsen in de kantine, waar we net ons ontbijtje hadden besteld. Een van de gidsen vertelde ons dat de groep uit Nederland komt. We zijn naar buiten gelopen om even een praatje te maken. Nederlandse toeristen kom je niet overal tegen en het was weer eens leuk om tegen anderen Nederlands te praten.

Ze moesten nog wat zakelijke dingen regelen, onder andere de fooi voor de sjouwers, gidsen en kok. En daarna kwamen ze bij ons zitten om nog even gezellig bij te praten. Veel van de sjouwers (porters) zijn erg arm en hebben zelfs geen fatsoenlijke schoenen voor zo’n trip. Een van de dames van de groep had nieuwe bergschoenen gekocht en had de oude meegenomen als reserve, dit als de nieuwe tegen zouden vallen. Tijdens de trip werd het weer echt slecht en hadden ze zelfs sneeuw. 1 van de gidsen liep op blote voeten, en de meeste anderen op slippers. De vrouw had haar oude schoenen aan een van de jongens op slippers gegeven en die kwam hij nu, na de trek, terugbrengen. De hele groep had trouwens schoenen verzameld voor de mannen, zodat ze niet met koude voeten in de sneeuw hoefden te lopen. Dit was een emotioneel ogenblik, zelfs voor ons. Hij mocht de schoenen houden, maar begreep dit niet en verlegen gaf hij ze terug en er moest een tolk aan te pas komen om hem duidelijk te maken dat hij de schoenen mocht houden. Hij had de tranen in zijn ogen staan en ik had het er ook moeilijk mee. Hij vertelde dat hij voortaan bij elke trek de schoenen aan zou trekken en aan haar zodoende dus niet zou vergeten. Hij had een gezin van 6 kinderen en was erg arm.

Een van de sjouwers was een traditioneel manneke, echt een scheetje om te zien. Deze man werd door de groep ‘nature man’ genoemd, en als je hem ziet, begrijp je meteen wat ze bedoelen. Hij liep heel de tocht op blote voeten met de behoorlijke last op zijn rug en snuffelde ook in elk struikje, hij kende elke plantensoort. Hier zat hij in een hoekje aan een glas sterke drank, en toen hij er nog een wilde hebben kreeg hij van zijn baas te horen dat we overdag niet drinken. Natuurlijk werd er nog een ingeschonken als afscheidsborrel en werd er van 3 sjouwers afscheid genomen. De meeste wonen namelijk ver weg in de bergen en wilden naar hun familie terug.

De jongen met de schoenen had ons zo ontroerd dat we besloten om hem in te huren voor de trektocht met de ouders van Susan. Hij woont ver weg, maar nam de uitnodiging graag aan. Engels spreekt hij voor geen meter, maar de gids kan als tolk dienen. We hebben 2 sjouwers nodig en een gids voor straks en aangezien we niet weten wanneer en of we nog een trektocht gaan maken, hebben we gevraagd of hij ons wil bellen op 2 december.
 



Als laatste neemt de ‘nature man’ afscheid. Hij danst voor iedereen en misschien had hij hier de drank wel voor nodig. Het is een grappig manneke om te zien en volgens mij al op behoorlijk hoge leeftijd. Als je de foto’s ziet is het soms net de reus met de kleine dwergjes. Een van de Nederlanders is 2 meter lang en oma komt nog even binnen en lacht zich een breuk bij het zien van deze grote kerel. Zij is erg klein en ze kijkt recht in zijn navel.

We blijven nog even napraten met de Nederlanders en gaan dan de was ophangen terwijl de Nederlanders het stadje onveilig gaan maken. Een van de mannen van de groep is jarig en viert hier vanavond zijn 59e verjaardag en omdat we dit verslag nu willen versturen zullen we hier morgen over berichten.

We nodigen Maya nog een keer uit om mee te gaan eten. Dit kun je hier gemakkelijk doen met de lage prijzen, en het geeft voldoening om haar te zien genieten van het lekkere eten. Onderweg naar Lake side zagen we nog een typische festival schommel, van bamboo en touw in elkaar gepionierd. Tijdens de 14 dagen dat het festival duurt moet iedereen tenminste 1x geschommeld hebben op zo’n schommel, en ook negen dagen op een rij ’s morgens naar de tempel geweest zijn en dan komt je wens uit.

We vragen aan Maya wat hier een nieuwe fiets ongeveer kost en krijgen te horen dat je hier al vanaf 35 euro een goede fiets hebt. Hier hebben we wel oren naar. We blijven hier nog een paar maanden en als we 2 fietsen hebben kunnen we daarmee de omgeving gaan verkennen. Een luxe moutainbike kost ongeveer 60 euro en dan heb je zelfs 21 versnellingen. Als we vertrekken is dit een mooi cadeau voor de familie. Huren kan ook, maar dan ben je na 2 weken al meer geld kwijt.

In het restaurant, waar we eigenlijk altijd eten, bestellen we een Thais gerecht waar normaal bief in zit. Hier heb je in elk gerecht de keuze uit bief, varken, kip of garnaal, maar in dit gerecht staat op de menu kaart geen bief bij. De vorige keer was het mogelijk om hetzelfde gerecht te krijgen met bief, maar de nieuwe ober bleef volhouden dat dit niet kon. Ik vroeg om de manager, maar eerst kwam er nog een ober er zich mee bemoeien, en ook die vertelde dat bief niet mogelijk was. Eindelijk na nog 2 keer vragen kwam de hoofdober en die vertelde dat het natuurlijk geen probleem was om er bief in te stoppen. He he, alles kan, maar kost wel veel moeite.

De nieuwe ober kwam onze drank brengen en het blijkt dat je flesjes recht neer moet zetten anders vallen ze om. Hij zetten het flesje schuin op tafel en binnen een paar seconden lag alles over het tafelkleedje. Koffie, sprite en de grote fles water. Het was een grote blubber zooi. We kregen een ander tafeltje en eind goed al goed. Het eten was heerlijk en goedkoop en we werden vanaf dat moment ook weer door de ouwe vertrouwde ober geholpen. Hij is ook de enige die goed Engels spreekt en dat is ook wel gemakkelijk. Na het eten kopen we nog 2 sporthanddoeken. Deze handdoeken zijn erg licht, kun je nat terug in de opbergkoker steken en gaan dan niet muf stinken. Ideaal dus voor in de rugzak. Ook hebben we rondgekeken voor goede stokken voor de schoonouders, als die komen. Die dingen kosten hier maar 4 euro per stuk en dat is heel goedkoop. Je hebt dan stokken met inschakelbare vering die de schokken opvangen als je bergaf gaat.

Als we terugkomen op de camping zit de kantine nokkie vol. Ruud, een van de Nederlanders uit de groep, was jarig. Hun kok had een enorme taart gebakken die er leuk versierd uitzag. Zonder oven en gewoon in een pan maakte hij een taart die heerlijk smaakte. Hoe krijgen ze het voor elkaar. De bodem smaakte zoals een goede cake en bovenop zat een crèmelaag met de tekst “Happy birthday to Ruud”. De drank vloeide behoorlijk, en na het nuttigen van de taart werd er nog een feestje gebouwd. Een van de sjouwers had een trommeltje en begon daar lustig op los te rammelen. Heel de Nepalese groep begon te zingen en te dansen. Om beurten werd er een Nederlands lied ten gehore gebracht en dan weer een Nepalees liedje. De groep heeft nu 15 dagen met elkaar op getrokken en moeten morgen afscheid nemen van elkaar.

Wij zijn terug naar de camper gelopen en na het kijken van een filmpje in slaap gevallen.
Het feest is nog tot een uurtje of 12 door gegaan en toen we rond die tijd uit het raam keken zagen we zelfs het oude 80 jarige omaatje nog rondlopen. Morgen om 5 uur zijn ze weer op en begint er weer een nieuwe dag voor ze.


Zondag 21 oktober 2007: zonnig.

Vanmorgen staan we mooi op tijd op, voor ons dan, 07.30u, want vandaag vertrekt de Nederlandse groep terug naar Kathmandu om 10.00u, althans dat hadden ze ons gisteren verteld. Wij wilden nog afscheid van ze nemen en uitzwaaien. Echter, ondanks dat we mooi op tijd op waren, waren we te laat buiten, want ze reden om 08.30u al weg. Jammer genoeg waren wij een installatie CD kwijt voor op de PC en wij dachten dat we nog voldoende tijd hadden, dus wij de halve camper overhoop gehaald ervoor en opeens hoorden we een bus vertrekken. Verdorie ze vertrokken dus al veel eerder.

NU JONGENS BIJ DEZE: Sorry dat we geen afscheid hebben kunnen nemen. We hopen in elk geval dat jullie een mooie vakantie hebben gehad en dat jullie de foto’s op de site van jullie groep en van het afscheidsfeest leuk vinden. Heel veel groetjes en wij vonden het gezellig om weer even met Nederlanders te kletsen. Goede reis naar huis dinsdag!

Na een lekker ontbijtje hebben we de Quad uit de camper gehaald, ondertussen stonden het zoontje van de camping manager en zijn kameraadjes hun ogen uit te kijken en nadat de Quad buiten stond heeft Ad ze maar allemaal, om de beurt, meegenomen voor een rondje over het veld hier. Ze vonden het geweldig. Zeker omdat het veld hier vol zit met kleine verhogingen van een meter. Als Ad daar dan met volle snelheid overheen raast vliegen ze allemaal met hun kontjes van de zitting af. De Quad vliegt door de lucht en komt met 4 wielen los van de grond. De kinderen genieten met volle teugen van de korte vlucht. Dit is nieuw voor ze, want een Quad heeft nog nooit iemand hier gezien. Aan het einde maken we nog een foto en printen die even uit zodat de kinderen het thuis kunnen laten zien.
 



De Nederlanders hadden gisteren op camping Chowk, het enorme sportveld waar wij de eerste nacht hebben gestaan, twee campers zien staan en we gaan ze zo meteen even bezoeken en vertellen dat ze hier op de mini camping kunnen staan, voor slechts 100 Rupees per nacht en dan staan ze ook heerlijk relaxed en veilig zonder dat alle mensen je hier lastig vallen. Als ze dat doen verdient ons gastgezin meteen ook wat extra geld, wat ze altijd goed kunnen gebruiken, aangezien ze in 5 maanden het geld moeten verdienen voor een heel jaar.

Als we aankomen op de ex camping zien we inderdaad 2 campers staan. We stoppen bij de eerste, een blauwe Mercedes bus uit 1972, we zien een jaren 70 hippie staan en raken in gesprek. De man is al vanaf 1996 onderweg door Azië en komt oorspronkelijk uit Zweden. Een uur hebben we gezellig staan te buurten met hem en zijn daarna doorgereden naar de camper van de Zwitsers. Geby en Marion lagen lekker te genieten onder hun zonnescherm.

Het is een gezellig stel waarmee we uren hebben zitten praten. Ze hebben hier een super mooi uitzicht, maar worden alleen gek van de nieuwsgierige mensen die hun geen rust geven. Ze horen dat wij rustig staan op onze camping en willen daar wel een kijkje nemen. Als we naar de camping willen rijden komt er nog een motor aangereden. Het is Illias uit Griekenland. Ook hij wil wel een kijkje nemen op onze camping. Wij rijden voorop met de Quad en de rest rijdt met 2 motoren achter ons aan. Als we aankomen op de camping is het druk. Morgen komt er een groep met Amerikanen en de sjouwers en gidsen zijn de tenten op aan het bouwen, dus van rust is hier vandaag ook geen sprake. Ze besluiten dus toch maar lekker aan het meer te blijven staan, want ze hebben daar een prachtig uitzicht en hier op de camping is het op het moment naar hun mening ook veel te druk. Als ze een aantal dagen rond gaan trekken met de motor, dan zullen ze wel de auto hier parkeren, maar voor nu vinden ze het meer geweldig en het is ook nog eens midden in het centrum. We zitten nog een tijdje te buurten en rijden dan weer voorop terug naar het meer. We parkeren de Quad bij de Zwitsers en lopen naar het centrum om te gaan eten.
 



De Quad staat daar veilig en met een gerust hart kunnen we hem achterlaten. Ons favoriete restaurant is helaas gesloten en als we verder lopen blijken bijna alle restaurants en vele winkels dicht te zijn. We vinden een chinees die open is en besluiten daar maar te gaan eten. Het eten is op zijn minst gezegd slecht, het vlees is net kauwgum en na een uur kauwen zit het nog in je mond. Na deze belabberde maaltijd lopen we terug naar de Quad en gaan nog even bij de Zwitsers zitten. Tot laat in de avond zitten we samen gezellig te praten.

Op een houtvuurtje, tussen een paar stenen, is Marion aan het koken. Ze zijn alle 2 vegetariër en het groenten stoofpotje ziet er goed uit. Diverse groenten met kruiden en kokos worden in een stenen pannetje gebakken. Tijdens het koken lopen de koeien rustig tussen de motoren en campers te grazen en ze lijken te weten dat er in de pan geen koeienvlees zit. Een klein kalfje heeft zelfs erg veel lef en komt zelfs een kijkje nemen onder de luifel en snuffelt een keer aan het eten.

Na het eten maakt ze Indiase thee, met kaneel en melk, en dat smaakt heerlijk. Na een uurtje komt ook Illias, de Griek, onder de luifel zitten en maken we samen een heel gezellige avond. We horen van Illias dat we nog net al het moois van Griekenland hebben gezien en dat nu 50% van al dat moois in vlammen is opgegaan. We balen als een stekker als hij verteld dat de helft van het land door vandalen is aangestoken. Van alles waar we van genoten hebben is weinig meer over en dat is echt zonde.

Tijdens onze gezellige avond komen er verschillende regenbuien voorbij en het is maar goed dat we onder de luifel zitten. Rond 21:15 rijden we terug naar de camping en we balen dat we geen warme jas of vest hebben meegenomen, maar ja we hadden ook verwacht dat we mooi op tijd terug zouden zijn in ons huisje, echter het was veel te gezellig.


Maandag 22 Oktober 2007: droog en zonnig.

GPS nog steeds zoals de laatste weken ( mini-camping Pokhara )

Ons dagje was weer eens goed gevuld.


Voor het ontbijt was Maya al druk bezig met de was en dat was een behoorlijk karwei, alle beddengoed van hun gasten moest worden gewassen. In een aluminium bak werd de witte was met de voeten plat gewalst en daarna nog verder mishandeld. Maar toen de was aan de waslijn hing was het resultaat de moeite waard.

Susan zat ondertussen te kletsen met oma en de twee hadden de grootste lol. Niet dat ze elkaar kunnen verstaan maar ze begrijpen elkaar toch op de een of andere manier. Susan is haar favoriet en elke dag wil ze Susan iets lekkers geven. Het is echt een scheetje, en ze spreekt het liefst Sherpa, een taal die zelfs de meeste gidsen en sjouwers hier niet machtig zijn.
 



Daarna zijn we samen met Maya naar een fietsenzaak gereden en hebben daar 2 nieuwe fietsen gekocht.
 



De fiets waar ik nu op rijd is een dames fiets met 21 versnellingen en Susan rijdt op een kleine herenfiets met 18 versnellingen. Nu hoor ik jullie denken, hadden ze hun fietsen niet naar huis gestuurd vanuit Turkije… Ja dat klopt, maar omdat we hier nog 2 maanden zijn en de twee fietsen hier samen slechts 115 euro kosten, vonden we het toch de moeite waard. De fietsen laten we hier straks achter, zodat de dochter en de moeder dan ook een fiets hebben.

Als we elke dag met de taxi naar de stad zouden gaan betalen we in 2 maanden zelfs meer en als we de Quad elke dag gebruiken zou dat nog veel duurder zijn aan benzine. De benzine is hier trouwens gerantsoeneerd en is moeilijk te krijgen, diesel is er genoeg dus daar hoeven we ons niet druk over te maken. En het belangrijkste is dat wij nu ook weer wat beweging krijgen. De kleinste fiets wordt straks voor Maya en we hebben haar dan ook de kleur uit laten zoeken. Maya is erg klein, zelfs nog een kop kleiner dan ons kleine Susanneke, dus moest het een klein frame worden waarvan het zadel ver omlaag kan.

Voor de moeder hebben we een grote dames fiets gekocht, en heb ik zelf maar een mooi kleurtje uitgezocht. Moeder is behoorlijk groot en dat moet passen. Moeder heeft alleen nog nooit op een fiets gezeten en dat kan nog wat worden. De fietsen rijden goed, zeker voor het geld. Mijn dames fiets rijdt op dit moment zelfs niet veel slechter als de dure expeditie fietsen die we teruggestuurd hebben. Na het bezoek aan de fietsen handel zijn we met de fietsen naar het immigratie bureau gereden om na te vragen of we de visa konden verlengen en dat was geen probleem. Hierna rijden we door naar Geby en Marion op de camping bij het meer en spreken af om vanavond uit eten te gaan. Daarna gaan we een kijkje nemen bij een Overlander camping 6 km verderop. De weg is de eerste 3 km goed en mooi geasfalteerd, helaas verandert hij in een zand en keien weg en wordt het echt een avontuur.



De natuur is prachtig. De weg slingert tussen de heuvels en rijstveldjes door en overal zien we kinderen spelen met zelf gemaakt speelgoed. Ook komen we langs een veldje waar de parapenters na hun vlucht landen. Op de kop van het meer zien we ook nog de lokale vissers die met hun netten hun vers gevangen vis ophalen. Een stuk verder zien we ook nog een garnalen of vis kwekerij, die mooi tussen het riet en bergen verscholen is.

Na een uurtje komen we, met pijn in ons achterwerk aan bij de camping, wat niet meer blijkt te zijn dan een veldje met een klein restaurantje. Het laatste stuk van de weg is super smal en de brug over een riviertje is deels weggevaagd zodat het zo goed als onmogelijk is om daar te komen. We draaien maar snel om, want dit is helemaal niets. Niet dat we onze camping willen verlaten maar het was meer uit nieuwsgierigheid.

Er is een klein dorpje vlak bij de Overlander camping en als we daar een glaasje drinken nuttigen zien we een gezin van 5 personen bij een motor staan, we vragen ons af of die allemaal op die ene motor zullen stappen. Ja hoor, met 5 man sterk rijden ze weg richting de slechte weg. We hebben medelijden met de 2 die voor op de tank zitten. Het waren kleine jongetjes en hun balletjes zullen wel bont en blauw zijn als ze straks thuis komen. De weg is echt hopeloos, en een tank zal wel weinig comfort bieden.
 



Op de weg terug passeren we het internet cafe waar we redelijk goedkoop kunnen bellen. Susan belt naar huis en krijgt te horen dat de ouders definitief komen. Het wordt nog wel een 5 weken wachten, maar dat hebben we er graag voor over. Terug op de camping drinken we nog een sprite en krijgen we van de eigenaresse nog 2 heerlijke appels.

Nu is het tijd voor een heerlijk warme douche en als je elke keer ziet wat voor bruin water er van je lijf afkomt is het hoog nodig. Het is heerlijk om je elke keer weer lekker te kunnen douchen in je eigen schone badkamertje. Dat is een luxe die veel Overlanders niet hebben. Ik had een paar dagen geleden een email gekregen met een noodkreet dat de software op het IDD hoofdkantoor ( onze duikorganisatie ) niet meer werkt en omdat ik de software heb geschreven ben ik nagenoeg de enige die het op kan lossen. Ik kan morgen in een internet cafe mijn laptop aansluiten en via een speciaal programma de pc op afstand overnemen. Het lijkt dan alsof ik gewoon achter de pc en server in Amsterdam zit. In een email heb ik gevraagd naar bepaalde gegevens om in te kunnen loggen en die zouden vanavond hier moeten arriveren. Morgen wordt het dan een lange dag achter de computer hier in Nepal. Vermoedelijk is de server vol of is de database beschadigd, dit is vanuit Nepal wel op te lossen. Zo blijf ik ook nog een beetje up to date en komt er weer eens een beetje geld in het laatje. Na het via de satelliet ophalen van de belangrijke e-mails gaan we met de Quad naar Lake site, waar we lekker uit gaan eten met Geby en Marion uit Zwitserland. Het eten is heerlijk en betaalbaar zoals altijd in het Pokhara steak house.

Na het eten zitten we nog uren gezellig na te praten en daarna is het weer tijd om naar huis te gaan voor een goede nachtrust. Geby en Marion hebben vannacht heel slecht geslapen, omdat ze midden in het centrum staan en alhoewel het vroeger ooit een camping is geweest, is het nu meer een komen en gaan van feestgangers die behoorlijk beschonken ’s nachts over het grote veld lopen. Gelukkig hebben wij hier geen last van, onze camping is top en heerlijk rustig.









Copyright © door Een reis rond de wereld Alle Rechten Voorbehouden.

Gepubliceerd op: 2007-10-22 (2761 maal gelezen)

[ Ga terug ]
Content ©
Volg onze reis online, 5 jaar met de DAF de wereld door


PHP-Nuke Copyright © 2005 by Francisco Burzi. This is free software, and you may redistribute it under the GPL. PHP-Nuke comes with absolutely no warranty, for details, see the license.
Pagina Rendering: 0.06 Seconden