Welcome to Een reis rond de wereld

Travel now and work later

Hoofdmenu

Translate to any language, choose your language here above..



Reisverhalen
Wereldreis op datum:
2009

Wereldreis per land:




Favoriete links


Terugblik op.. (pdf)


De camperbouw en de dagelijkse bezigheden


Info & materialen


  
7 t/m 15 oktober 2007 Bergtrip





DAG 1, Zondag 7 oktober 2007

Overnachting in Pothana, hoogte = 1981m
GPS: N 28,18,32,0 en E 083,50,10,4

Om 09.30u stond onze taxi voor de deur om ons naar Phedi te brengen. Op een hoogte van 1130m starten we daar onze trekking.



Kami had ons verteld dat de eerste dag gemakkelijk zou zijn, maar de eerste twee en half uur ging het steil de lucht in en dat viel ons ontzettend zwaar met onze zware rugzakken. We hebben geen van beiden enige conditie over en we gingen enorm traag de berg op. Na een uur kwamen we bij het eerste restaurant aan en het eerste wat Ad riep was: PAUZE!!!! En ik was het stellig met hem eens.
In Dhampus (GPS: N 28,17,46,9 en E 083,51,52,6) op 1690m arriveerden we om 12.30u en konden we mooi onze lunch nuttigen. Ad had een champignonsoep, uit een zakje van Knor, en noodles met kaas en ik had een ei en aardappel curry met rijst. Ondertussen genoten we van het uitzicht.
 



Er kwamen nogal wat sjouwers voorbij en een van hen droeg een grote rieten mand gevuld met een enorme gasfles, 2 gietijzeren branders en nog wat potten en pannen. Hij moet minstens 40kg gedragen hebben en dan klagen wij met onze rugzakken van om en nabij 15kg.

De omgeving is prachtig. We lopen een stuk door rijstvelden en dan weer door bossen, kleine dorpjes met een paar huisjes, grote moestuinen, meerdere watervallen etc. En ook het uitzicht over het omliggende dal en bergen is sprookjesachtig. Alles is ook mooi donkergroen door de overvloedige regenval van de moesson. Door al het moois genieten we met volle teugen en zijn we de zware klim reeds weer vergeten. Na de lunch ging het stuk gemakkelijker, omdat we toen ook af en toe een vlak stuk hadden.
Op een gegeven moment kwamen we langs een sportveld met een heleboel schoolkinderen in uniform. Allen wachtten op de prijsuitreiking van een sportwedstrijd.
Eindelijk, totaal uitgeput, kwamen we om 16.00u aan in guesthouse Annapurna in Pothana.
 



We hebben een mooie kamer met alleen maar 2 hele smalle bedden en een klein tafeltje er tussenin, maar dit is voldoende, we hoeven er toch alleen maar te slapen. Het enige nadeel is dat de matrassen nogal dun zijn. Ach ja, we zijn behoorlijk moe, dus misschien vallen we toch wel snel in slaap, ondanks de harde bedden. Het eerste wat we gaan doen is douchen, want we zijn enorm bezweet, wat we er graag af willen wassen en daarna lekker schone en droge kleren aan. De natte kleren hangen we meteen te drogen in de hoop dat we ze morgen droog weer aan kunnen trekken.

Als we ’s avonds eten bestellen maken we meteen van de gelegenheid gebruik om extra matrassen te vragen. Aangezien het hotel, op ons na, leeg is, mogen we van Lhakpa’s kamer 2 extra matrassen weghalen. Dat zal in elk geval een heel stukje comfortabeler liggen dan slechts 1 dun matrasje (ofwel schuimrubber van 4 cm dik) op een houten plank.

Om 18.30u hebben we ons diner, wat ons zeer goed smaakte. Ad had een verse tomatensoep en frietjes en ik gebakken aardappelen met uitjes en een heerlijke koolsalade met tomaten en rode ui. Als toetje hadden we appelgebak en gebakken banaan met een deeglaagje. Navenant dat ze hier zo afgelegen wonen, hebben ze toch een zeer uitgebreide menu kaart en het smaakt nog lekker ook.

We aten boven in het hostel in een kleine eetruimte. Toen het nog licht was hadden we er een prachtig uitzicht over het meer van Pokhara en de besneeuwde bergtoppen in de verte. Maar het zicht kon ook ineens weg zijn door de mist, binnen 5 minuten tijd zag je ineens niets meer en een kwartier later kon het ook weer ineens helder zijn. Om 19.30u lagen we al in ons bedje, zo uitgeput waren we.

De kamer is erg primitief en je kan zo bij de buurman zijn kamer naar binnen kijken, maar we hebben een bed en een dak boven ons hoofd, dus we klagen niet, het is gewoon geweldig hier. Voor Ad was het bed trouwens ook nog te kort, moet je nagaan, zo lang is hij niet eens.

De prijzen van het eten worden elke keer als we hoger in de bergen komen ook hoger, omdat alles met de hand naar boven wordt gedragen. Een flesje cola van 250 ml kost bijvoorbeeld in Pokhara rond de 35 eurocent en op het hoogste punt ongeveer 1 euro. Dat geldt ook voor een mars of snickers. Die kosten beneden ongeveer 35 eurcocent en boven ook weer ruim een euro. En als jullie Ad een beetje kennen, dan begrijpen jullie dus wel dat we een kapitaal aan snoep uitgegeven hebben in de bergen. Maar ach, dan zijn die mensen, en met name Ad, ook weer gelukkig. De kamers kosten ongeveer 1euro50 voor 2 personen en als je een eigen wc en douche wilt ongeveer 3 euro per nacht en dat is zeker niet duur. Deze prijzen zijn op elke hoogte ongeveer gelijk.


DAG 2, maandag 8 oktober 2007

Overnachting in Landruk in hostel Hungry Eye, hoogte = 1662m
GPS: N 28,22,00,6 en E 083,49,54,7

Om 07.45u sta ik op. We hebben allebei niet zo goed geslapen vannacht, maar zijn wel goed uitgerust, dus we kunnen er weer een dag tegenaan. Na het ontbijten moeten we natuurlijk nog even naar het toilet, wat hier een avontuur op zich is. Probeer namelijk maar eens een grote boodschap te doen boven een gat in de grond met spierpijn in je benen. Laten we zo zeggen, geen pretje! Om 09.15u vertrokken we weer bepakt en gezakt voor een dagje wandelen in het mooie Himalaya gebergte van Nepal. Onderweg komen we weer veel sjouwers tegen en ook twee houtzagers, die op een ouderwetse manier van een dikke balk planken aan het zagen waren, geheel met de hand dus.
 



Gisteren was het een behoorlijke klim, maar vandaag is het over het algemeen afdalen en dat is enorm zwaar voor mij. Jammer dat we alle energie van gisteren dus verspild hebben, want nu gaan we omlaag om morgen, volgens onze gids, weer een enorm steile klim te maken. En wij vonden die van gisteren al zwaar. Toch hebben we absoluut geen spijt van onze tocht, want het is prachtig, hier tussen de bergen, en een beetje fitness voor ons is zeker niet verkeerd. Mijn benen trillen gigantisch van het afdalen en dan nog die zware rugzak sjouwen, daarvan krijgen de spieren helemaal een opdonder. Onderweg moeten we over een mooie touwbrug heen. En als we eroverheen lopen is het net alsof we ladderzat zijn, zo erg schommelen we op en neer, maar het is wel leuk.

De lunch nuttigen we in Tolka (GPS N 28,20,24,1 en E 083,49,47,3) op een hoogte van 1743m. Ad neemt gebakken noodles met groenten en tonijn en ik neem aardappelpuree.

Op een gegeven moment begint het te regenen en we trekken vlug onze poncho’s aan, echter binnen een kwartier is het al weer droog en zweten we ons kapot onder die poncho’s, dus die trekken we snel weer uit. Zo hebben we vandaag in totaal 3x onze poncho’s uit en aan getrokken, maar het was gelukkig elke keer al snel droog.

Al om 15.00u arriveerden we in Landruk, waar we meteen onze spullen op de kamer neerzetten. We wilden eigenlijk ook gelijk onder de douche springen en alle vuile kleren wassen, maar wat wil het toeval, toen Ad de deur van de kamer openmaakte zat onze buurman op de balustrade. Ook een Nederlander, Sjaak, en we raakten gezellig aan de praat. Zijn vrouw, Hanny, was aan het douchen en hij zat ondertussen lekker van het uitzicht te genieten. Zij zijn voor 15 dagen op hike naar Annapurna Basecamp, dus naar ruim 4300m hoogte toe. Zij hebben echter wel een sjouwer bij voor hun spullen en dat is maar goed ook, want het is nu al zwaar lopen, laat staan op 4300m, dan heb je nog minder zuurstof in de lucht.

Nadat we alle vier om beurten klaar waren met douchen, er was namelijk maar 1 douche voor het gehele hotel met wel 20 kamertjes, heb ik nog even de was gedaan van de laatste 2 dagen. Alles begint namelijk behoorlijk te stinken van al dat zweten. Daarna hebben we gezellig met z’n vieren thee gedronken en avondeten genuttigd. Dit keer had Ad een champignonsoep en een rösti met kaas en ik een normale rösti en een fruitsalade. Jammer genoeg viel de rösti van ons allebei tegen, maar de soep en salade waren heerlijk. Om 20.00u namen we afscheid van elkaar om ons bedje op te zoeken en hopelijk zien we mekaar nog in Pokhara, dan kunnen we ze nog even een heel goed restaurant laten zien. Nog even tanden poetsen en verslag schrijven en dan om 20.45u slapen.


DAG 3, dinsdag 9 oktober 2007

Overnachting in Ghandruk in hostel Breeze, hoogte = 2019m
GPS: N 28,22,21,4 en E 083,48,49,7

Vannacht slecht geslapen, want Ad had enorme hoofdpijn. Hoogstwaarschijnlijk draagt hij de rugzak te veel op zijn schouders, daarvan heeft hij namelijk ook veel last. Om 07.30u staan we op. Ad twijfelt eerst nog of we niet een dag rust in moeten lassen, aangezien het een zware klim gaat worden, maar we besluiten toch maar verder te gaan.

Na een lekker ontbijtje met voor ons allebei een bananenpannenkoek en voor Ad nog 2 gekookte eitjes, kunnen we er weer tegenaan en vertrekken om 09.10u. 3 kwartier gaan we steil naar beneden, dit is een regelrechte aanslag op mijn spieren en krijg mijn benen ook bijna niet meer stil. Op dit moment heb ik eigenlijk al moeite om mijn eigen gewicht overeind te houden en dan komt er nog het extra gewicht van de rugzak erbij. De rugzak is voor mij namelijk meer dan een kwart van mijn eigen gewicht wat ik extra sjouw en als je dan al een half jaar niks meer aan sporten gedaan hebt is het niet zo gemakkelijk.

Vandaag schijnt de zon zeer fel de gehele tijd en Ad ziet meerdere malen niks meer vanwege het zweet in zijn ogen. Gelukkig had ik de handdoek, die ik gisteren uitgewassen had en vanochtend dus nog niet droog was, aan de buitenkant van mijn rugzak hangen, zodat hij regelmatig zijn hoofd af kon drogen. Vanochtend was trouwens helemaal niks, van wat ik gisteren gewassen had, droog. Dus allebei liepen we met een rugzak rond die vol hing met T-shirts, ondergoed, sokken, handdoek en washandje. Het zal voor de mensen die we onderweg tegen kwamen wel een grappig gezicht zijn geweest zijn, maar we kunnen nu eenmaal geen natte spullen in onze tassen stoppen en daarbij zal ’t toch een keer moeten drogen
 



De lunch nuttigen we om 12.00u op een hoogte van 1685m met de GPS coördinaten N 28,21,59,1 en E 083,49,04,6. Ze hebben hier maar een kleine lunchkaart en Lhakpa vindt het veiliger om hier alleen de noodle soep te nemen en als hij dat zegt dan nemen we ook geen risico, dus voor alle 3 een noodle soep. Hij helpt zelf, net als elke keer trouwens, netjes mee in de keuken en de bediening en dan kan hij meestal zelf gratis mee eten.

Voor de gids is dat hier in de bergen eigenlijk zeer gebruikelijk. Hij zorgt namelijk voor betalende gasten en als hij dan verder ook alles voor hun doet, verzorgt en meehelpt in de keuken, krijgt hij normaal gesproken gratis eten en onderdak. Moet hij wel zelf betalen, dan doen wij dat voor hem. Hij goed voor ons, dus wij goed voor hem. Onderweg hebben we nog een kleine waterkracht centrale gezien en ook een kleine watermolen om het graan te malen. Vandaag hebben we vier uur trappen gelopen, alleen niet een gewone trap, maar een trap met soms treden van wel 40 of 50 cm hoogte. Dat betekent dus extra spierpijn, net alsof we die nog niet hadden.

Vandaag was het, op de 3 kwartier steile afdaling na, een hele dag steil omhoog klimmen en op het einde lukte dat haast niet meer vanwege de spierpijn, maar gelukkig arriveerden we om 14.00u al in het hostel van vandaag en hebben we ook nog een kamer met een eigen douche en toilet eraan vast, dat is toch wel heerlijk en ook zeer gemakkelijk, voor als ik weer eens midden in de nacht naar het toilet moet. Het is slechts 1,10 euro duurder, dan een kamer zonder eigen badkamer, dus de keuze is zeer snel gemaakt. Het is prachtig hier en we hebben vanaf de balustrade voor onze kamer wederom een prachtig uitzicht. De klim, waar maar geen einde aan kwam, was dus toch echt de moeite waard geweest.

Na onze tassen in de kamer neergezet te hebben, een grote pot thee besteld om te zorgen dat we al het vandaag verloren vocht weer een beetje aanvullen, daarna een heerlijke douche en lekker een schoon en droog shirt aan. Aangezien we allebei redelijk moe waren gaan we lekker een uurtje ons bed in om een beetje te rusten.

Als diner hebben we tonijnsalade, een tonijn pizza en ei curry en het was weer allemaal heerlijk. In de tussentijd dat ze voor ons het diner klaar aan het maken waren, heb ik nog even als babysit gefungeerd en het menneke kon zijn ogen niet van me af houden, zo verbaasd was hij met een blank gezicht. Hij was echt een scheetje en hij gaf er totaal niks om dat ik een verkeerde huidskleur had, hij lachte namelijk uitbundig naar me. Om 19:30 lagen we al te ronken in ons bedje. Het klimmen was ons niet in de koude kleren gaan zitten.


DAG 4, woensdag 10 oktober 2007

Overnachting in Tadapani, hoogte = 2675m
GPS: N 28,23,31,9 en E083,46,18,0

Vannacht allebei goed geslapen, maar vanmorgen konden we slechts met moeite opstaan vanwege de spierpijn en de stijve spieren. De trap naar de beneden verdieping van het hostel viel ons al zwaar. Vandaag moeten we 600m klimmen, maar gelukkig gaat het niet zo steil de lucht in. Het is voor vandaag redelijk vlak. Nu moeten we alleen een veel grotere afstand afleggen. Lunch is in Bhousi Kharka op 2537m hoogte (GPS: N 28,22,58,8 en E083,47,08,0)

Onze trip vandaag viel tot de lunch enorm tegen. Lhakpa vertelde dat ’t vandaag redelijk vlak zou zijn, maar nee hoor tot aan de lunch ging het weer 2,5 uur steil omhoog. Bij Ad was de spierpijn redelijk weg, maar bij mij niet om te hebben. Daar kwam nog bij dat ik op een gegeven moment helemaal duizelig werd, geen kracht meer had. M.a.w te lage bloedsuikerspiegel. Gelukkig hadden we nog twee zakjes gesuikerde tumtums in de rugzak, dus die kon ik nemen. Jammer genoeg als Ad snoep ziet is hij niet meer te houden en meer dan de helft ging in zijn mondje.

Maar dit keer had ik het echt nodig en van het tweede zakje kreeg ik gelukkig wel het meeste en ging het al weer snel beter. Het was ook niet zo ver meer tot de lunch, waar ik een noodle soep en een halve liter cola naar binnen werkte. Ad heeft het zelfde genomen, zodat we na de lunch er weer tegenaan konden. Na de lunch was het redelijk vlak en onze tocht ging door prachtige wouden heen. Deze bossen zagen eruit als de Droomvlucht van de Efteling, alleen de bloemen en elfjes ontbraken.

Bloemen zie je hier alleen in de lente, in maart. Het was prachtig en we hebben er 1,5 uur lang van genoten. We moeten alleen oppassen voor bloedzuigers waarvan er nog een paar aan het einde van de moesson aanwezig zijn. Voor de lunch hebben we nog een Oostenrijker die in Australië woont, en een Duitser die in Thailand woont ontmoet en zijn we een stukje met hun meegelopen tot de eerste stop. Daar zat toevallig ook een Nederlands stel, Wouter en Sriti, die een half jaar rondtrekken als backpackers. Dus gedurende de stop hebben we gezellig gekletst. Daarna namen we weer afscheid, want we gingen beiden een andere kant uit.
 



Na 3 kwartier kwamen we de Oostenrijker en de Duitser weer tegen en bovenaan hebben we toen samen de lunch genuttigd. Om 14:30 kwamen we in Tadapani bij ons nieuwe gasthuis voor deze nacht. Het was er al druk en bijna alle kamers waren al vol, maar we hebben nog een kamer kunnen krijgen.

Het eten valt voor de eerste keer tijdens de hike enorm tegen. Ik had een vegetarische burger en Ad een tonijnburger en een champignonsoep, als toetje hadden we gebakken banaan met een deeglaagje en dat was het enige wat eigenlijk smaakte, maar daaraan kun je ook weinig fout doen. In de eetzaal stond een enorm tafel waar 30 man gemakkelijk een plaatsje vinden. Rond de tafel zijn tot de vloer dekens vastgemaakt en onder de tafel worden hete stenen gelegd. Dat was wel weer heerlijk. Lekker warme lucht kwam er van onder de tafel.

Van de Nederlanders hadden we gehoord dat het morgen een zware dag zou worden, dus we zijn benieuwd. Hopelijk is dan eindelijk mijn spierpijn een stuk minder. Tot nu toe is dit het slechtste hotel wat we hebben gehad. De toilet zit vol met wormen en er zit een 10cm grote sprinkhaan op de muur, waar ik normaal eigenlijk helemaal geen moeite mee heb. Echter, midden in de nacht schrik ik wakker, omdat de spinkhaan op mijn gezicht land, nadat Ad hem naar de eeuwige jachtvelden heeft geholpen met behulp van de zool van zijn bergschoen, slapen we wel weer rustig verder.


DAG 5, donderdag 11 oktober 2007

Overnachting in Ghorepani hoogte = 2860m Tukche View Guesthouse
GPS: N 28,23,56,8 en E083,42,22,4

We snappen nu waarom kamer nummer 1 en verder op de eerste verdieping liggen en dat die kamer aan de eerste gasten die arriveren gegeven wordt. De hostels zijn namelijk totaal niet geïsoleerd, qua warmte en ook niet qua geluid. Alles is van hout en als je dus beneden slaapt hoor je dus alle herrie van iedereen. Dat betekent dus dat je niet slaapt voordat de laatste in bed ligt en dus ook meteen wakker bent als de eersten opstaan. En wij alle andere maar vloeken dat we telkens de trap op moesten met onze spierpijn, terwijl er beneden ook kamers over waren. Na afgelopen nacht arriveren we toch liever als een van de eerste toeristen in het volgende hostel en kunnen we lekker boven slapen.

Vanmorgen om 6:00 uur al wakker, want de eerste mensen waren zich al weer klaar aan het maken voor vertrek. Wij hebben ons nog lekker een keer omgedraaid, want we ontbijten elke dag pas om 8:00 uur. De meeste hebben een trek van 6 dagen en leggen dan bijna evenveel kilomaters af als ons. Wij doen het rustig aan en lopen ook maar een uurtje of 4 per dag, en dat terwijl de anderen minstens 6 uur lopen!. We hebben geen tijdsdruk en doen alles op ons gemak.

Om 8:45 uur zijn we klaar voor de zwaarste dag van de trek. We dalen eerst af en gaan dan weer 2 uur steil omhoog . Soms is het net trappenlopen maar dan over een trap waar geen einde aan lijkt te komen. Het is echter geweldig mooi en achteraf valt de klim mee. We zien nog een van de mooiste watervallen met overal paarse bloemetjes. Net als gisteren lijken we weer door de Droomvlucht van de Efteling te lopen. Soms spookachtig door een dicht bos en dan weer met de witte bergtoppen op de achtergrond. Alleen zouden we nu wel in een gondeltje willen zitten. Ondanks dat het volgens geleerden geen gemakkelijke tocht is valt het mede door het mooie regenwoud niet al te zwaar. We kijken onze ogen uit en stoppen soms even om te kunnen genieten van het uitzicht.
 



Natuurlijk stoppen we elk uurtje ook voor een drankje om het verloren vocht weer aan te vullen. Lhakpa wil bij een restaurantje stoppen voor de lunch, maar ondanks dat hij ons verteld dat er de eerste 2 uur niets meer is waar we kunnen eten gaan we toch door. We hebben een stuk of 4 marsen bij ons voor de suikers en genoeg water voor een paar uur.

We bereiken Deurali voor de lunch, met als hoogte 3091m. (GPS: N28,23,34,7 en E083,44,05,2). Het was inderdaad 2 uur lopen, maar we beginnen er aan te wennen denk ik, want het was goed te doen. We denken dat we er zijn als we het eerste restaurant bereiken maar de gidsen hebben allemaal hun eigen restaurantjes waar ze heen gaan. Vaak krijgen ze gratis eten en drinken als ze toeristen meenemen. Na een behoorlijke klim van 30 minuten bereiken we boven in het dorpje ons restaurant. Na de lunch hoeven we dan 30 minuten minder ver te klimmen, en dat is dan wel weer super.



Lhakpa had een goede keuze gemaakt het eten was super. De prijzen gaan wel elke keer omhoog, omdat alles met de hand of ezel naar boven moet worden gedragen. Vandaag is een lange dag, we moesten nog 45 minuten bergop, daarna nog een half uur vlak en dan nog een uurtje bergaf. Dit is voor mij een aanslag op mijn knieën en erg zwaar, zeker door de spierpijn. Onderweg hebben we meerdere malen onze poncho’s aan moeten trekken omdat het een begon te regenen. Trek je ze aan dan stopt de regen natuurlijk al weer snel en zo heb je er weer een taak bij. Als je denkt dat de regen na een paar minuten ophoudt en je trekt geen regenkleding aan, komt het met bakken uit de hemel en ben je in 1 minuut doorweekt. Het is net een douche waar je onderstaat.

Om 15:00uur zijn we dan eindelijk in Ghorepani, we hebben een mooie en schone kamer met een uitzicht op de besneeuwde bergtoppen. Ook hebben we voor de 2,30 euro een 2 persoonskamer met eigen (zit)wc en douche. Het is niet het Hilton, maar perfect als je kijkt hoe hoog je hier zit. Het uitzicht wat je hier hebt is fenomenaal. Geen enkel hotel kan hieraan tippen.

Ik heb hier ook meteen weer eens kunnen wassen, omdat we hier 2 dagen blijven is de kans groot dat alles dan ook nog droog is als we weer vertrekken. Ik had in Pokhara een stuk speciale zeep gekocht voor kleren te wassen en ondanks dat de kleren er niet lekker van ruiken, er zit geen parfum in, worden ze wel goed schoon.  Wel hopen we maar dat de zon morgen zal gaan schijnen want vanaf 13:30uur is het alleen maar bewolkt geweest met fikse regenbuien. Om 18:00uur gaan we al naar onze kamer, we luisteren nog even naar wat cabaret op onze mp3 speler en vallen dan in slaap. Morgenvroeg moeten we om 4:30uur opstaan, want we gaan om 5:00uur in het pikdonker 45 minuten klimmen nar het hoogste punt hier in de buurt. Poon Hill heet het en daar gaan we de zon op zien komen, achter de besneeuwde bergtoppen die 8000 meter hoog zijn.


DAG 6, vrijdag 12 oktober 2007

Overnachting in Ghorepani in Tukche View Guesthouse op een hoogte van 2860m
GPS: N 28,23,56,8 en E 083,42,22,4

Vanaf 4:00uur zijn we al wakker omdat de eerste Poon Hill wandelaars zich al aan het klaarmaken zijn. Zelf zijn we om 4:30uur opgestaan en kleden ons snel aan. Lhakpa komt ons nog even thee brengen en om 05.00u vertrekken we. Er gaat slechts 1 pad naar boven en het is gewoon een file van wandelaars. Gelukkig hebben we een hoofdlampje gekocht, zodat we licht hebben en we gewoon onze handen vrij hebben voor onze stokken. Onze rugzakken blijven op de kamer en we hadden verwacht dat we een groot verschil zouden merken. We zijn echter al goed gewend aan de rugzakken en merken eigenlijk niet zo veel verschil. De trip omhoog was avontuurlijk, pikdonker en alleen de kleine lampjes die het pad verlichten. Boven aangekomen hebben we een prachtig uitzicht op de bergen. Het wordt al een beetje licht maar de zon staat nog steeds achter de bergen. Er hangen nog vele wolken die een deel van de bergen in een wolkendeken hullen.
 



Als de zon boven de bergen komt verlicht het een deel van de toppen en dat is een magnifiek gezicht. We staan nu op meer dan 3500 meter en de bergen zijn enorm. Ze zijn tussen de 7 en 8 duizend meter hoog. Ad wilde in eerste instantie niet zo vroeg opstaan, maar toen we boven stonden was het moeite meer dan waard en had hij er geen spijt van. Om 05:50u waren we boven en om 06:15u kwam de zon eindelijk achter de bergen vandaan. Om 08:00 waren we terug en hadden we ons ontbijtje op. We besloten maar om nog even naar bed te gaan.

Na de middag willen we gaan internetten, maar helaas is de lijn dood en lopen we maar even door het dorpje als alternatief. Meer doen dan kletsen kun je hier niet. We treffen een Engels stel waarvan de vrouw ziek is. We geven wat van onze paracetamol om de koorts te verlagen en de dag later gaat het al weer een stuk beter. Daarna spreken we met een Engels meisje dat 2 jaar in Thailand heeft gewerkt op een internationale school. Nu is ze klaar en trekt ze nog 5 maanden door Azië voor ze terugkeert naar Engeland en daar weer aan de slag gaat als lerares. Toen nog even met onze gids Lhakpa gekletst en ’s avonds nog met Duitsers en 2 Nepalese jongens en weer was er een dag voorbij.

Vandaag was het een heel stuk rustiger in het hotel dan gisteren, toen was het tamelijk druk. Onze kok, Amar, kookt hier geweldig, zeker als je in zijn primitieve keuken kijkt. Alles is netjes schoon en hij weet met bijna niks wonderen te verrichten. Er loopt ook nog een meisje rond van een jaar of 12 die hier werkt als poetser. Je voelt je erg schuldig en zou zo’n meisje een betere toekomst willen geven. Omdat ze 12 is gaat dat niet meer. Om te studeren is het te laat en ze zal daarom altijd het zelfde werk blijven doen. Ze werkt haar benen onder haar kont vandaan en in contact komen met de toeristen zal ook niet lukken, omdat ze geen woord Engels spreekt. Haar enige manier om deze sleur te doorbreken is door Engels te leren en later met een buitenlander naar Europa of Amerika te verhuizen. Maar ja dat zal altijd wel een droom voor haar blijven.


DAG 7, zaterdag 13 oktober 2007

Overnachting in Ulleri hoogte = 2030m Mira Guesthouse
GPS: N 28,21,09,1 en E083,44,30,2

Vannacht een paar keer wakker geworden door de gidsen die op stap waren geweest naar een dans feest en die beschonken om 23:30 over de gang rolden. We dachten in eerste instantie dat het al 4 uur was en dat de Poon Hill wandelaars zich al weer aan het klaar maken waren. Gelukkig was dat niet zo en konden we nog een paar uurtjes slapen.

We hadden slaapzakken moeten kopen, want we hebben alleen een fleece lakenzak bij ons. Hier hebben we gelukkig schone dekbedden, maar dat is ook wel anders geweest. We hebben al een paar keer geslapen met onze windstopper aan en zelfs over de lakenzak een jas moeten leggen. Hoe hoger je komt des te kouder het wordt. Natuurlijk werden we weer gewekt om 4:00uur maar wij konden ons nog even lekker omdraaien. Om 7:15uur was het tijd om op te staan en een heerlijk ontbijtje te nemen.

De vrouw van het Engelse koppel troffen we aan het ontbijt en ze was zo ver genezen dat ze de weg naar beneden aandurfde. Als we uit het raam kijken zien we hoe er aan een nieuw hotel wordt gewerkt. Op 1 van de foto’s is te zien hoe de mannen zware stenen doorgeven om ze zonder lift naar boven te krijgen.

Vandaag gaan we alleen maar omlaag en dat zal voor mij een behoorlijke aanslag op mijn spieren zijn. Ik heb daar echt een enorme hekel aan en dat terwijl Ad fluitend de berg afgaat. Maar ja Ad hijgt als een oud molenpaard als we bergop gaan, dus iedereen heeft zo zijn sterke en zwakke kanten.

Mannen hebben sterkere spieren denk ik en Ad gebruikt zijn stokken ook beter. Minstens 30% van de kracht haalt hij via zijn stokken uit zijn rug en armen en dat terwijl ik ze alleen gebruik als steun en evenwicht. Ad heeft tien minuten zonder stokken gelopen en dan voelt hij ook zijn spieren. Daar komt dan ook nog eens bij dat mijn rugzak meer dan een kwart van mijn gewicht weegt en voor Ad zelfs minder dan 1 vijfde deel van zijn eigen gewicht, dus dat maakt het ook al een stuk makkelijker.

Gister, toen we nog even buiten zaten, kwamen er duizenden geiten en schapen voorbij. Ze werden door de smalle straatjes en kleine bergpaden gedreven om naar Pokhara te gaan. Er is een festival aan de gang waar de beestjes aan hun einde komen. Ze worden opgegeten en gelukkig weten ze niet wat hun lot is. Als ik als geit mijn lot had geweten, zou ik stiekem mij zelf verbergen, want zelf naar de slager lopen? Het is een Hindu festival wat 14 dagen duurt. Verser kunnen de mensen het geitenvlees niet eten, ik vraag me alleen af hoeveel overuren de slager moet gaan maken. Zo ver als je kon kijken liepen er geiten en schapen. Ook vandaag weer troffen we er duizenden aan. Over het algemeen zijn ze sneller dan ons, maar als ze door de dorpjes moeten, loopt heel de kudde vast in een geiten file. Er doorheen lopen is bijna onmogelijk en we gaan telkens maar wat drinken als we weer een kudde tegenkomen. Het is leuk om te zien alleen schijten ze heel het pad onder. Je moet dus ook nog de geiten keutels ontwijken als je steil omlaag gaat.

Ook vele pakezels zijn we tegengekomen. Als je kijkt wat voor gewicht die beestjes sjouwen, is dat eigenlijk best zielig. We zagen meerdere ezels met twee 50 kg zware gastanks en vermoeden dat de last even zwaar als het ezeltje was. Als ze je passeren moet je helemaal aan de kant gaan staan, want ze lopen je zo van de weg af. Gelukkig droegen ze allemaal grote bellen zoals de koeien in Oostenrijk, zodat je ze al van verre aan hoort komen. Ad zei op een gegeven moment, loop er maar gewoon langs af. Maar hiervan kwam hij snel terug toen hij bijna gevloerd werd door een enorme gasttank aan de zijkant van de ezel.
 



Om 13:00uur komen we al aan bij ons guesthouse en het was dus een korte klim. Ad voelde zich zo fit als een hoentje en ik was weer eens gebroken door de afdaling. Als we onze lunch krijgen zien we het Engelse koppel langskomen en vragen hoe het gaat. Wonder boven wonder gaat het zo goed dat ze verder lopen om morgen nog maar een klein stukje naar Pokhara te gaan. Ze waren vanmorgen 45 minuten eerder vertrokken dan wij. Dit wil dus zeggen dat we ze ergens in hebben gehaald, zonder dat we dat gezien hebben.

Na de lunch lekker onder de douche gesprongen en wat spelletjes gespeeld op de telefoon. Ook samen lekker zitten kletsen en ons eten voor vanavond besteld. Rond 17:45uur krijgen we onze pizza’s en daarna gaan we lekker in ons bedje liggen, veel meer kun je hier toch niet doen. Volgende keer neem ik een boek en kaarten mee, zodat we ons zelf kunnen vermaken.

Net als we in bed liggen begint het enorm te regenen, we hopen maar dat alles wat nu valt morgen niet meer valt., want de regen maakt de stenen van het pad erg glad, sommige stukken loop je zelfs op zand en modder, en dat is verre van leuk. Gelukkig hebben we onze stokken die het lopen een stuk veilig en eenvoudiger maken. Ik denk dat 60% van de mensen stokken gebruikt in combinatie met goede bergschoenen. Dit zijn dan alleen de toeristen, want de sjouwers lopen vaak gewoon op slippers!

Ik denk ook dat met name de sjouwers, die soms wel 50kg meezeulen niet echt oud worden. Je ziet regelmatig de bloeddoorlopen voeten in hun slippers en zou ze allemaal bergschoenen willen geven. Maar bloed of geen bloed ze gaan door en dat voor een bedrag van 4 to 6 euro per dag. De gidsen hebben het relatief beter, ze verdienen tussen de 6 en 12 euro per dag en hoeven ook geen zware tassen te sjouwen. Voor hier is dat veel geld, maar ze moeten hun salaris voor een heel jaar in 4 tot 5 maanden verdienen.


DAG 8, zondag 14 oktober 2007

Overnachting in Pokhara op de camping in de truck ( zie eerdere verslagen voor de GPS coördinaten)

Vannacht hebben we het heel koud gehad. We waren nog maar op 2060 meter en hadden niet verwacht dat het zo koud zo worden. Als we aan het ontbijt zitten zegt Ad ineens dat hij thuis in de camper wil gaan slapen, maar we hebben eigenlijk nog 2 dagen en dat zijn ook nog eens hele mooie routes, dus dat zou jammer zijn als we die missen. Lhakpa stelde toen voor om vandaag dan langer door te lopen en dan op de verharde weg een taxi naar Pokhara te nemen. Dan kunnen we vanavond mooi in ons eigen bedje slapen en vertrekken morgenvroeg om 07.00u om het allerlaatste stuk van de trip te doen. We hebben dan wel een heel stuk gemist van de complete route en we zijn een dag eerder terug dan gepland, maar we slapen wel lekker in ons eigen bedje. Tevens de gedachte aan het super steakhouse maakt deze beslissing erg gemakkelijk en de kogel was dus snel door de kerk.
 



Om 9:00uur vertrekken we steil bergaf en de omgeving mag er wezen. We lopen door kleine dorpjes midden tussen de groene rijstveldjes die als terrassen op de bergen liggen. Ook zijn er stukken van het pad verdwenen door een landverschuiving, die op de weg naar beneden ook nog 7 huizen heeft meegenomen. Er staan gedenktekens langs de weg om deze doden te herdenken.

Dit is de eerste dag dat we vele toeristen tegenkomen. Het hoogseizoen is nu begonnen en overal zie je de wandelaars de bergen op komen. Wij namen de route andersom en daardoor hadden we eigenlijk de bergen voor ons zelf en kwamen we weinig of geen mensen tegen. Verder werden we een paar keer opgehouden door de kuddes met geiten die zich weer eens vastliepen voor elke brug en elk dorp. In de dorpen stopte de kudde, omdat vaak de lokalen een of meerdere geiten willen kopen. We hebben onderweg veel geiten van eigenaar zien wisselen. Maar ja, onderhandelen kost tijd en dan sta je even een minuut of tien vast achter de kudde. Eindelijk konden we een van de kuddes passeren, omdat er twee bruggen waren. Helaas had het weinig nut, want een paar minuten later zaten we in een restaurantje voor een drankje en haalden ze ons weer in.
 



Na onze pauze duurde het dus ook niet lang meer voor we weer achter de kudde aan liepen. Lhakpa vond het eigenlijk best wel leuk en heeft nog een tijdje als geitenhoeder gespeeld. Hij leek een volleerde geitenhoeder die al roepend en duwend de beestjes de juiste kant uit dirigeerde. Daarna zagen we onze kans schoon en konden we via een muurtje de kudde inhalen. We hebben toen snel een half uurtje doorgelopen en een korte stop gemaakt voor onze lunch. We wilden er zeker van zijn dat de we voor de kudde zouden blijven.

Helaas duurde het na de pauze niet lang of we zaten al weer achter een andere kudde die we gelukkig gemakkelijk konden passeren. We zaten nu in Birethanti, het dorpje waar we normaal zouden overnachten. We liepen naar het check-point om de vergunningen af te laten stempelen en vandaar, via een brug en nog een uurtje lopen, naar de weg waar de taxi’s staan. Het ging steil omhoog en we werden allebei gesloopt door deze laatste steile trap omhoog.

Om 15:15uur zaten we eindelijk in de taxi en waren we op weg naar het steakhouse. Natuurlijk koste het best nog wat overredingskracht om de prijs omlaag te krijgen, maar toen we naar de klaarstaande stadsbus liepen, ging de chauffeur toch overstag. Het was 40 km naar Pokhara, maar dit duurde bijna 2 uur. We reden dwars door de bergen en we besloten de chauffeur maar gewoon zijn gevraagde prijs te betalen, want dit was wel erg ver. Hij vroeg 12 euro en dat hebben we uiteindelijk ook betaald. We aten heerlijk in het steakhouse en zijn daarna met de taxi naar de camping gereden. Mijn benen wilden me niet meer dragen en ik was blij dat we thuis waren.

De 80-jarige moeder van de vrouw van de manager van de camping was ook heel blij dat we weer terug waren. Ze doet niks anders dan de hele dag bidden met haar kralensnoer in de hand en ze vertelt hele verhalen aan mij, waar ik dus geen bal van versta, maar ze is zo’n lief menske. Ze was zelfs zo blij dat ik terug was dat ze me stiekem een appeltje in mijn hand drukte en bij me kwam zitten bij de truck. Lhakpa heb ik toen maar gevraagd om ook even bij ons te komen zitten en even als tolk te fungeren.
 



We douchten snel en zijn in bed een filmpje gaan kijken. Het was druk op de camping, vele camping groepen die met een tentje de bergen in gaan, hebben hier hun bivak opgeslagen en waren tot laat behoorlijk herrie aan het maken. Er stond een grote bus achter de camper en op het dak lagen 2 jongens te slapen. Ze konden zo naar binnen kijken en volgden de film mee met ons.


DAG 9, maandag 15 oktober 2007

Overnachting in Pokhara op de camping in de truck ( zie eerdere verslagen voor de GPS coördinaten)

Door de herrie wat minder geslapen, maar er gaat toch niets boven je eigen bedje. De gidsen, koks en sjouwers waren al weer vroeg wakker en moesten alles inpakken voor de komende toeristen die een camping toer door de bergen maken. Normaal liggen de mensen uit Nepal ook vroeg op bed maar deze nacht ging het tot een uurtje of 12 door. Onze wekker ging om 6:00uur af, maar we waren om 5:00uur al wakker, vanwege de mannen buiten, die dan al opstaan.

We willen vroeg vertrekken omdat de bergen hier ‘s morgens redelijk open zijn en de wolken al vroeg de bergen weer toedekken. We hadden voor 07:00 uur een taxi besteld, maar de lambal had zich verslapen en toen er om 07.00u nog geen taxi was, hebben we maar een andere genomen. Vlakbij is het vliegveld en daar staan altijd wel een paar taxi’s klaar.  Iets later dan gepland gingen we met de taxi op weg naar Sarangkot. De weg erheen was prachtig, we hadden een prachtig uitzicht op de besneeuwde bergtoppen. We stopten voor een foto en meteen trok de lucht dicht. Ad heeft een paar foto’s kunnen maken, maar achteraf bleek het niet echt de moeite. We hebben dit keer de grote Canon D60 camera bij ons en hopen nog mooie foto’s te maken. We moesten voor 30 eurocent pp nog een entree kaartje kopen voor de bergen hier, maar dat is een laag bedrag en dat hebben we het er graag voor over, het wordt namelijk nuttig besteed voor de lokale bevolking en infrastructuur in Sarangkot.
 



Aan het einde van de weg stopt de taxi en moeten we nog een uurtje lopen. Ad snapt er niets van, elke stap kost hem veel moeite. Hij was daarom ook blij, toen we bij een restaurant stopten voor een ontbijt. Na het ontbijt moeten we nog een half uurtje klimmen en dat sloopt hem totaal. 2 dagen later begrijpen we waarom, hij had een griepje onder de leden. Het was ook al zo vreemd, de eerste dagen waren veel heftiger en voelden veel gemakkelijker aan.

Boven is een uitkijktoren en de bergen waren super. Soms zaten ze achter een wolkendek, en soms was alles redelijk helder. We zijn een uurtje boven gebleven en zijn toen dwars door de mooie natuur naar beneden gelopen. Onderweg zagen we nog een paar geitjes die eigenwijs uit hun ogen keken, wat een grappige koppies. Op de achtergrond zagen we vele parapenters die samen met een instructeur voor 130 euro een tandemvlucht aan het maken waren. Voor dit bedrag blijf je dan 1 tot 2 uur in de lucht. Beneden kregen we nog een paar druppels regen op ons dak, maar dit zorgde voor een welkome afkoeling. We waren redelijk vroeg in het steakhouse, maar dit mocht de pret niet drukken. Een heerlijk steak voor de gids en voor ons dit keer Thai. Even nog onze mail lezen in het internet café en we lopen terug naar de camping. Tot 19.00u hebben we buiten in het donker alle foto’s nog op de computer gezet en geselecteerd welke we op het internet gaan zetten, wat overigens niet zo’n eenvoudige klus was, aangezien we meer dan 300 foto’s hadden.
 



Daarna lekker in bed weer een filmpje kijken, echter klaar om ons bed in te stappen, werd er op de deur geklopt. Lhakpa, hij was net terug van het kopen van zijn busticket en dat heeft hem blijkbaar ook nog veel moeite gekost, want hij is zeker 2 uur weggebleven. Hij had ons verteld dat morgen om 10.00u de bus zou vertrekken, maar nu klopte hij dus op de deur om te vertellen dat hij om 06.00u al weg ging. Ja, dat is voor ons te vroeg om dan afscheid van hem te nemen, dus wij weer onze kleren aan en nog gezellig met hem binnen in de kantine van de camping wat gaan drinken en kletsen.

Om 21.00u namen we uiteindelijk afscheid en hoogstwaarschijnlijk zien we hem tegen het einde van de maand terug, want dan moet hij voor 2 Duitsers gidsen, die een hike van 14 dagen gaan maken, en dan komt hij een dag eerder naar onze camping toe om hier te overnachten.

LHAKPA, THANK YOU VERY MUCH FOR THE NICE HIKE!!!!









Copyright © door Een reis rond de wereld Alle Rechten Voorbehouden.

Gepubliceerd op: 2007-10-19 (2850 maal gelezen)

[ Ga terug ]
Content ©
Volg onze reis online, 5 jaar met de DAF de wereld door


PHP-Nuke Copyright © 2005 by Francisco Burzi. This is free software, and you may redistribute it under the GPL. PHP-Nuke comes with absolutely no warranty, for details, see the license.
Pagina Rendering: 0.06 Seconden