Welcome to Een reis rond de wereld

Travel now and work later

Hoofdmenu

Translate to any language, choose your language here above..



Reisverhalen
Wereldreis op datum:
2009

Wereldreis per land:




Favoriete links


Terugblik op.. (pdf)


De camperbouw en de dagelijkse bezigheden


Info & materialen


  
1 t/m 6 oktober 2007





Maandag 1 Oktober 2007: de 7e maand, de tijd vliegt voorbij. Heerlijk zonnig vandaag.

GPS: nog steeds gelijk aan gisteren en eergisteren.

We worden om half 8 wakker en moeten ons haasten, want om half 9 staat de taxi voor de deur. Het ontbijt slaan we over, want dat kunnen we straks ook nuttigen.

We rijden een klein uurtje ofwel 15km naar Bhaktapur, het is druk vanmorgen, want we zitten midden in de spits. We vragen of de taxichauffeur zin heeft om mee te lopen en daar heeft hij wel zin in. Hij is super sympathiek en we hebben hem er graag bij. Helaas is zijn Engels erg matig maar we zijn duikers en die praten wel met gebaren. Alles wat we aan elkaar willen vragen of tegen elkaar willen zeggen wordt door ons allen begrepen en daar draait het toch om. Dat het soms tot lachwekkende taferelen lijdt maakt niets uit, en is soms wel leuk.

We balen wel als een stekker als we 20 euro moeten betalen om de stad in te mogen. Ja we zijn toeristen (cq blanken) en die moet je natuurlijk aan alle kanten uitmelken. Al de Aziatische toeristen mogen gewoon gratis naar binnen. Eerst willen we eigenlijk omdraaien, maar dat zou zonde zijn. We besluiten toch maar te betalen en lopen daarna het plein op. Alles is netjes schoon en doordat er geen gemotoriseerd verkeer mag rijden in 75% van de stad is het wel rustgevend. Na 5 minuten zijn we al weer vergeten dat we de 20 euro hebben moeten betalen en genieten we van al het moois wat we hier zien. Natuurlijk worden we weer aangevallen door de kinderen, die dit keer niet schooien maar Engels willen oefenen. De kinderen vertellen ons dat er morgen een festival is waar veel bloed gaat vloeien.

FESTIVAL, BLOED??? We snappen het even niet. Een man, die een winkeltje heeft, hoort het gesprek en hij legt het even uit. De man is 30 jaar lang gids geweest en spreekt vloeiend Engels. Hij is echt super sympathiek en verteld hoe het zit. Met morgen bedoelde het jongetje nieuwjaar. Dit is hier in April. Eerst wordt er touwgetrokken en dan worden de verliezers met stenen bekogeld. De stenen worden uit de tempel muren en wegen gebroken en de Hindoes gooien naar alles wat beweegt. Alle winkels worden een paar dagen van te voren door de eigenaars leeggehaald en gebarricadeerd. En zelf verlaten ze de stad.

Leuk feestje vieren de Hindoes. Nu begrijpen we tenminste wel waarom de toeristen zo ontzettend veel entree geld moeten betalen, die bekostigen elk jaar de complete wederopbouw van de stad. De winkeliers balen als een stekker maar deze traditie wordt al eeuwen gevolgd. We nemen netjes afscheid van de man en lopen door de smalle straatjes verder. Alle gebouwen hebben hier historische waarde.
 



Bijna elk huis en winkel is voorzien van het mooiste houtsnijwerk en zijn in perfecte staat. We komen voorbij honderden tempels en vinden het dan tijd voor een hapje en drankje.

We vragen of onze chauffeur ook iets lust en gaan op het dak van een guesthouse een ontbijtje eten. We vragen de chauffeur wat hij wil en zeggen hem dat hij kan bestellen wat hij wil. Hij is erg bescheiden en zegt dat alles goed is en ik bestel 3 ontbijtjes met alles er op en eraan. We krijgen een eitje, toast, heerlijke jam, een bord fruit, jus d’orange, thee en een behoorlijk bord met gebakken aardappelen, tomaat en uien. Ik wist niet dat de aardappelen bij het ontbijt zaten, want zo een zwaar ontbijt hoeft voor mij eigenlijk niet. Het was genieten om de chauffeur te zien eten. Alles tot de laatste kruimel at hij op. Hij was duidelijk niet gewend met mes en vork te eten, want hij was me een partij aan het stuntelen. Hij keek hoe ik het deed en leerde snel. Ik vertelde hem dat wij er geen problemen mee hadden als hij gewoon met zijn handen zou eten. Hierna ging het eten een stuk efficiënter. De meeste mensen hier eten gewoon met hun rechter hand en gooien het voedsel letterlijk naar binnen. Hun hand raakt de lippen niet aan en toch valt er weinig langs. In totaal betaalden we nog geen 5 euro voor dit alles en dat is weer super goedkoop, niet voor een normaal ontbijt, maar zo uitgebreid wel.
 



Vanavond gaan we weer naar de Thai en elke keer blijft er behoorlijk wat over. Vandaar dat ik vraag of hij wel eens Thai had gehad en of hij mee wilde gaan vanavond. Dat wilde hij natuurlijk wel. Onze Boedhistische chauffeur is een super lieve man en we willen hem ook een keer verwennen met een goede maaltijd. Hij is eerlijk en behulpzaam en het kost ons waarschijnlijk niet eens meer geld, want we krijgen het toch nooit op. We lopen een behoorlijk eind en komen net buiten het centrum een optocht tegen. Uit een school komen honderden kinderen die ter ere van Shiva (een god uit het Hindoeisme) een tocht maken.
 



Allemaal met een vaasje met inhoud bij zich wat ze gaan offeren aan haar. We praten met enkele kinderen en staan versteld hoe goed ze Engels spreken. Na de optocht lopen we weer richting het centrum en gaan een tweede plein bekijken. Er zijn een paar museums en die gaan we bezichtigen. Het ene is een koper en brons museum wat vol staat met allerlei gebruiksvoorwerpen die van brons en koper zijn gemaakt. Aan de overkant is een houtsnijwerk museum wat we met hetzelfde kaartje kunnen bekijken. De entree hier is goedkoop, voor 70 eurocent kunnen we met 3 personen 3 musea bekijken (ook nog een kunst museum, maar daar hebben we geen behoefte aan).

Het houtsnijwerk is mooi, maar het mooiste is wel het gebouw waar het museum in zit. Heel het gebouw is versierd met houtsnijwerk en is een lust voor het oog. De details zijn zo fijn dat we met open mond staan te kijken.

Hierna lopen we door de smalle straatjes terug naar de taxi en komen daardoor op plaatsen waar toeristen zeldzaam zijn. Hier lopen we door het dagelijkse leven van de Nepalezen. Vrouwen die voor hun huisjes de was doen, eten klaarmaken of gewoon zitten te praten. We zien nog wat kinderen die met een emmer, water uit een put halen. Ik sta er versteld van hoe diep dat water moet komen. Ze zijn 5 minuten bezig om het touw binnen te halen, dus de put moet misschien wel 50 meter diep zijn.
 



We lopen ook nog even over het pottenplein. Hier liggen duizenden potten, beeldjes, kandelaars of wel alles wat van klei gemaakt kan worden. De potten worden begraven onder een laag stro en dat gaat dan de brand in. Na 4 dagen bakken is het dan klaar. Voor een paar dubbeltjes koop je hier de mooiste souvenirs. Helaas hebben we geen plaats om al dat moois mee te nemen.
Dan zien we of eigenlijk horen we een baby, die op straat in een badje wordt gewassen. Hij krijst heel de straat bij elkaar. Met grote krokodillen tranen zat hij niet blij te wezen in het badje.
 



Van hieruit rijden we naar Pashupanipath, dit is Nepalees meest heilige Hindoe tempel. We lopen een rondje en zien overal borden dat alleen Hindoes toegang hebben. We vragen onze chauffeur of hij wel naar binnen mag, hij is namelijk een Boeddhist en hij kan zo naar binnen. Alweer is het dus een kwestie van huidskleur en niet van religie. Voor de rest is er weinig te zien en natuurlijk moet je voor deze rest ook nog eens 5 euro entree betalen. Hier hebben we geen zin in en bij de ingang staan ze erg vreemd te kijken als we omdraaien, omdat we niet weer entree willen betalen. We lopen om de tempels heen en gaan via een trap naar boven waar we een paar foto’s maken. We zijn blij dat we niet betaald hebben want er was van boven meer te zien dan beneden na het betalen van de entree.
 



We stappen weer in de taxi en rijden naar de grootste stupa van Nepal. Hier bestalen we een normaal bedrag van 1,2 euro pp en dat is het geld meer dan waard. Rond de enorme stupa zijn honderden winkeltjes en een groot aantal Boeddistische tempels. De eerste tempel was vol pracht en praal en overal zaten biddende mensen. Van deze Boedisten waren er vele van Europese afkomst. Vele blanken zaten te mediteren in de met wierook gevulde ruimte. En dat onder het toeziend oog van een acht meter hoog boedabeeld. We hebben daarna de enorme stupa beklommen en zijn weer terug naar de taxi gelopen.
 



Hij dropte ons bij het Thaise restaurant en ging zelf eerst de auto parkeren. We hadden hem al verteld dat we best wel een eindje wilden lopen maar hij stond er op dat wij vast naar binnen gingen. Hij keek zijn ogen uit. Het restaurant is ook wel erg luxe vergeleken met de rest.  Als eerste kregen we gefrituurde gamba’s en viskoekjes. Volgens mij had hij nog nooit gamba’s gehad want hij zat te genieten. Het gaf ons een goed gevoel om hem zo te zien glunderen. Hij vond het heerlijk.

Hierna kregen we bief in rode curry , varkensvlees met knoflook en peper, witte rijst en zoet zure groenten. Ik heb nog nooit iemand zo veel zien eten. Wel netjes wachten tot wij opgeschept hadden en toen we hem vertelde dat wij al zo goed als vol zaten at hij echt alles op. Het is een klein mannetje maar hij at voor een hele familie. We hebben zo afgerekend dat hij niet wist wat het gekost heeft want dat zou onbeschoft zijn. We hebben namelijk meer gegeten dat hij op een dag vraagt om ons overal naar toe te brengen. We hadden trouwens wel een beetje afgedingt voor de 2 dagen taxi, maar hebben aan het einde hem gewoon betaald wat hij in eerste instantie vroeg. We hebben nog even boodschappen gedaan en weer wat dvd’s gekocht en toen heeft hij ons midden in de spits naar de camper gebracht. We gaan ons nog even douchen en dan lekker in bed een filmpje kijken.

We hebben weer energie genoeg, de zon heeft het grootste deel van de dag geschenen en ondanks dat de airco heel de nacht heeft gedraaid waren de accu’s weer helemaal vol, en zijn we weer klaar voor de nacht.


Dinsdag 2 oktober 2007: heerlijk zonnig en een milde temperatuur.

We moeten er vroeg uit want om 9 uur staat de poetsploeg voor de deur. Een paar jongens vroegen of ze de camper konden wassen en daar was hij wel aan toe. Met 3 man sterk begonnen ze aan het karwei. Ik heb zelf meegeholpen omdat heel de auto vol zit met asfaltdruppels en strepen die we in Turkije hebben gekregen door op een nieuwe en half afgemaakte weg te rijden. Deze zooi krijg je er alleen maar af met diesel en dan nog moet je behoorlijk poetsen. 3 uur zijn we bezig geweest om alles er af te krijgen en daarna moest er nog met wassen worden begonnen. De auto is weer als nieuw en we hadden 300 roepie ( 3,5 euro ) afgesproken maar ik vond een goede tip wel op zijn plaats. Ze kregen 500 en hebben dat ook verdient. Geen half werk maar netjes alles schoon gemaakt. Ze gebruiken een paar emmers waar mee middels een halve fles water uit halen en dat tegen de truck gooien om hem nat te maken. Daarna wordt het met zeep gewassen. Dat wil zeggen als wij zelf zeep in de emmer doen. En daarna weer nat gegooid. Het resultaat was toch redelijk ondanks de primitieve manier van wassen. Ik had een betere oplossing. Ik sloot de pomp aan en hing die in de emmer. Nu konden ze de auto afspuiten met een beetje druk. Ze vonden het prachtig.

Ik heb ook een hogedrukreiniger bij me maar die heb ik maar in de bagagebak gelaten. Ik moet die eerst nog even herstellen want die heeft zand gehapt op de camping in Capadosie. (Turkije) De drukschakelaar blijft hangen zodat hij niet aan gaat. Soms help een flinke klap maar vaak moet ik hem open schroeven. Het was een erg goedkoop ding en dat merk je nu wel weer. Goedkoop is vaak duurkoop!. Ik kan de drukschakelaar gewoon doorverbinden, ik moet dan wel de stekker er uit trekken als ik de knop van de spuitlans loslaat maar daar is overheen te komen. Susan heeft de binnenkant van de camper een poetsbeurt gegeven en na de middag zijn we weer klaar om naar het centrum te lopen. Het is een uurtje lopen maar we hebben alle tijd. Even naar het internetcafé voor het versturen van de update en daarna voor de laatste keer naar de Thai. Morgen rijden we naar Pokhara een kleine 200km verderop. Pokhara ligt aan een meer en helemaal verscholen tussen de hoge bergen. We proberen daar een mooi plaatsje te vinden en blijven daar dan een weekje of wat. Zodra de ruit binnen is in Kathmandu rijden we daar weer heen om deze te laten monteren.

We hadden gisteren nog 6 dvd’s gekocht met de nieuwste films zodat we weer vroeg ons bedje in kunnen en daar een filmpje kunnen kijken. Gisteren hebben we er al weer 2 gekeken. Ocean’s 13 en de nieuwste Pirates of the Carribean. Die laatste hebben we maar voor een kwart gekeken omdat onze luiken dicht vielen.

Vandaag hebben we voor de verandering een keer geen foto’s, omdat we er gisteren 20 te veel hebben geplaatst. We hadden gisteren meer dan 200 foto’s gemaakt en het was moeilijk om er 20 uit te vissen voor op de website. Vandaar dat we er gisteren 37 hebben geplaatst. Gisteren hebben we de grote Canon D60 spiegelreflex camera gebruikt en heb ik weer eens foto’s gemaakt. De kleine camera maakt mooie foto’s maar deze zijn niet te vergelijken met de grote canon. Ook heb je wat meer speelruimte om te spelen met scherptediepte en kun je met de juiste lens veel verder inzoomen. Je kunt foto’s van mensen maken op honderd meter afstand, zodat deze niet in de gaten hebben dat ze gefotografeerd worden. We nemen eigenlijk de grote camera alleen mee als we niet te ver hoeven te lopen en het droog is en blijft.

Soms zou je liever een ander perspectief of uitsnede maken maar vaak ben je plaatsgebonden en kun je bv niet verder naar achter of naar links of rechts. Ik baal er ook van dat we vaak de lens moeten wisselen, we hebben een 17 tot 35 en een 28 tot 200mm. Omdat we een digitale camera hebben worden moeten we deze brandpuntafstanden maal 1,6 doen zodat we normaler wijze de perfecte combinatie hebben. Ik zag een meisje met een 18 tot 200 mm lens en dat is top. Een extreem grote hoek op 18mm en een behoorlijke zoom op 200. Nu is er een probleem en dat is de gevoeligheid van e lens. De 17 tot 35mm is een F2,8 lens en daarmee kun je met slecht licht toch nog redelijke foto’s maken. De sluitertijd blijft dan nog enigszins redelijk. De 18 to 200mm is een F3,5 lens die dus een 2 maal zo lange sluitertijd nodig heeft. En dat is bij slecht licht het verschil tussen een scherpe of bewogen foto.

Alles heeft zo zijn voor en nadelen. Ik ga straks in Thailand wel eens shoppen voor een nieuwe lens en misschien zelfs een nieuwe modernere body. De camera’s zijn daar namelijk veel goedkoper dan bij ons en aangezien ik graag foto’s maak is dit een goede investering.


De Canon D60 is een professionele camera die super mooie foto’s maakt alleen doordat hij al een jaartje of wat oud is zijn de 6,3 megapixels een beetje achterhaald. Ook zitten een paar functies die je veel gebruikt, bv omschakelen van de gevoeligheid, in het menu en zijn niet met een knop direct op te roepen zoals bij de nieuwe generatie Canons. Voorlopig zijn we tevreden.


Woensdag 3 oktober 2007: warm en vochtig.

GPS van de verlaten camping N28 12.38,1 en E 083 57.46,3

Na het wakker worden even snel de parkeerplaats betaald en dan op weg naar Pokhara. Op de parkeerplaats zagen we trouwens vanmorgen dat er motorrijlessen worden gegeven. Sommige mensen proberen dus toch voorbereid de weg op te gaan. We hoorden dat je een rijbewijs gewoon kunt kopen, zelfs zonder lessen te nemen. Vele mensen toeteren er maar op los omdat ze totaal geen idee hebben wat de regels zijn. Toeteren betekent zo veel als ga aan de kant, want hier kom ik. Vandaar dat iedereen er maar op los toetert. Rijden leer je dus tijdens het oefenen en sommigen hebben 30 jaar ervaring en anderen rijden zich te pletter na een hele korte tijd en missen dus de ervaring.
 



Het zou alleen de rondweg volgen zijn tot we bij de weg komen die ons naar Pokhara brengt. Helaas gaat het altijd anders zeker als je in deze chaos rijdt. Susan is de navigator en dat gaat normaal eigenlijk altijd goed. Nu nemen we een verkeerde afslag en komen midden in de kleine straatjes van Kathmandu terecht. Een paar keer moeten we achteruit terugrijden omdat de straten te smal worden. En als we dan een andere route nemen komen we bij een brug die veel te laag is om onderdoor te rijden. Het duurt uren voor we eindelijk op de juiste weg zitten. De doorgaande weg naar Pokhara hebben we al voor de helft gereden, toen we uit India kwamen en alhoewel het uitzicht mooi is, is het niet super spectaculair. De weg is goed en als we zo doorrijden zijn we ondanks de lange tijd dat we in Kathmandu hebben rondgereden toch nog voor het donker in Pokhara. Het is maar een kleine 200 km en dat moet te doen zijn.

Als we op het deel van de weg rijden waar we nog niet waren geweest wordt de omgeving sprookjesachtig. Mooie groene rijstvelden die allemaal half overlappend op de berghellingen liggen. Op de achtergrond beginnen de bergen op te rijzen en de wit besneeuwde pieken komen in zicht.
 



Langs de weg staan palmen en bananenbomen en de kleine dorpjes zien er echt uit zoals in mijn dromen. We stoppen bij een bron om water bij te vullen. Water is steeds moeilijker te krijgen maar in de bergen stroomt het gratis naar beneden. De bron is eigenlijk meer een beekje wat van de berg afstroomt. Ze hebben tussen een paar stenen een plankje geduwd en daarover stroomt het water, net of het uit een slang loopt. Of het water drinkbaar is weten we niet, maar het is helder en de filter installatie maakt het wel schoon zodat we het kunnen drinken.

We genieten van de omgeving en van de rust. Dit is heel anders dan in Kathmandu. Als we rond 17:00 uur aankomen in Pokhara zoeken we de camping op die op de kaart staat. Het is langs het meer en als we aankomen blijkt het een mooi groen grasveld te zijn dat vroeger eens een camping was. We besluiten toch een nachtje te blijven en morgen weer verder te kijken. Als ik uitstap staan er twee mensen naar de stickers op de truck te kijken. Ze spreken ons aan in het Engels en al snel gaan we over op het Duits. Kevin komt uit Duitsland en is net terug van een 6 daagse trek hier in de bergen, de andere is zijn Duits en Engels sprekende Gids Kami. Tijdens het gesprek vragen we of Kami een andere plaats weet waar we de truck veilig kunnen stallen. Hij gaat meteen bellen maar kan zo snel geen plaats vinden. We vragen of hij ons een weekje door de bergen wil begeleiden, maar alleen als we de truck ergens veilig neer kunnen zetten. Hij zegt dat ze onderweg zijn om iets te gaan eten en vraagt of we mee willen gaan. Het is een goede keuze want het restaurant is super.

Na het eten spreken we af dat de gids morgen om 11 uur naar ons komt samen met Kevin en dan gaan we met zijn vieren naar het museum. We lopen terug naar de truck en na het kijken van een filmpje vallen we in slaap.
 



( uitzicht vanaf de camping)


Donderdag 4 oktober 2007: De hitte begint ook hier op te komen. 35 graden en zweet weer.

GPS van de mini camping: N 28 11,532 en E 083 59,050

Om half 7 staan de eerste kloppers weer op de truck te bonken. Ik besluit ze te negeren en slaap gewoon verder. Maar om 9 uur is het weer raak en ik schiet uit mijn slof. Ik open het raam van de douche en wil net een partij beginnen te schreeuwen als ik zie dat het de gids is.

Ik kleed me vlug aan en loop naar hem toe. Het eerste wat ik zie is het spectaculaire uitzicht wat we hier hebben. De camping ligt aan het meer waar de kleine bootjes net uitvaren. Op de achtergrond de hoge ruwe met sneeuw bedekte bergen die het uitzicht net een sprookje maken.

Kami heeft goed en slecht nieuws. Het goede nieuws is dat hij een camping gevonden heeft waar we de auto neer kunnen zetten voor 1,2 euro per nacht. En het slechte nieuws is dat hij geen vrij krijgt van zijn baas om ons door de bergen te leiden. Hij zou namelijk 10 dagen vrij zijn, maar er zijn nieuwe toeristen gekomen en hij moet naar Kathmandu terug. Hij heeft wel een andere gids geregeld die voor 10 euro per dag ons gaat begeleiden.

We rijden meteen naar de camping en we zijn de enige gast. Het kost even moeite om onder de lage kabels door te komen, maar we staan echt super mooi. De eigenaar is een boeddhist en spreekt een beetje Engels. Na een uurtje stopt er een bus en staat ineens alles vol met tenten. Dit zijn toeristen uit India die hier een trek komen maken. Ze slapen in tenten en reizen morgen weer verder. Natuurlijk hebben ze veel interesse voor de truck, maar ze zijn niet vervelend of opdringerig. Wij drinken wat in het kleine restaurantje en nemen dan een taxi naar het hotel van Kevin en Kami om Kevin op te halen en dan naar het International mountain museum. Het museum is prachtig. Alles over berg beklimmen en expedities is er te vinden. We lopen er 2 uur rond en kijken onze ogen uit. Wat we mooi vonden waren de foto’s van bv de bergvolkeren en hun gewoontes 50 jaar geleden in de Alpen en nu in Nepal. De bezigheden en gereedschappen zijn exact hetzelfde. Alleen loopt Nepal 50 jaar achter op bv Oostenrijk. Honderden foto die elke keer uit 2 stuks aan elkaar waren geplakt. De linkerkant de foto’s van 50 jaar geleden in Oostenrijk en daarnaast hing dan een foto met de zelfde inhoud, maar dan van Nepal en gemaakt in 2006. Verder is er heel veel te vinden over de flora, fauna en geologie in Nepal, met andere woorden voor iedereen wat wils.

Na het museum zijn we naar een Nepalees restaurant gegaan waar we goed en goedkoop hebben gegeten en vandaar uit zijn we terug naar de truck gegaan en hebben we uren zitten praten. We spreken af om kwart voor 7 bij het hotel van de Duitse jongen, Kevin, en de Nepalese gids, Kami.

Eerst nog snel even douchen en dan lopend naar het hotel. Natuurlijk is het al donker en is het vinden van de weg is een ramp. We lopen helemaal verkeerd en komen veel te laat bij hun hotel aan. Samen lopen we naar het restaurant waar we gisteren gegeten hebben. Voor 3 euro krijgen we een sappige steak van zeker 500 gram. Mals, geen vet, alleen veel te veel. De prijzen zijn echt laag hier en het eten supergoed. Gisteren had ik een cordon bleu met alles er op en eraan voor het zelfde bedrag.

Na gegeten te hebben doen we daarna nog wat inkopen. Ik koop een lampje met LED’s. Niet dat we die niet hebben, maar we moeten straks nog terug en het is echt aarde donker. Ook kopen we nog een kaart met de tracks erop die we gaan lopen.

Hier koop je voor 10 euro de mooiste merk jassen. Alles is namaak. Mijn jas heeft bijna 400 euro gekost en dezelfde jas kost hier 11 euro. Ik zie en voel geen verschil. Zelfs de labels zijn perfect nagemaakt. Of het daadwerkelijk gore-tex is (ademende stof) geloof ik niet, maar de labels van gore-tex zijn niet van echt te onderscheiden.

Ook bergschoenen zien er perfect en zeer degelijk uit. Het enige waar je aan kan zien dat het nep is, is de prijs, verder is alles tot in detail nagemaakt. Ik ben toe aan een nieuwe winterjas, mijn jas heeft namelijk een kapotte rits en het is zeer verleidelijk om hier voor een prikkie een nieuwe te kopen.
 



Kami heeft het bureau opgebeld in Kathmandu en er is nu een gids onderweg die een licentie heeft. De gids die hij hier had gevonden had die niet en dat kan problemen geven als we een controle krijgen. De gids moet heel de nacht in de bus zitten en komt morgenvroeg om 5 uur aan. Kami en de gids komen morgen om 10 uur naar de camping om alles uit te leggen. Wat we gaan doen, hoe lang, wat mee te brengen enz enz.

We moeten 11 euro per dag betalen voor de gids en we hebben besloten om tussen de 10 en vijftien dagen door de bergen te gaan trekken. Helaas is er in de bergen geen internet en zullen jullie VERMOEDELIJK 15 DAGEN GEEN UPDATE krijgen. Maar daarna wordt het genieten van al de mooie foto’s die we tijdens de trek gaan maken. Het zal zwaar worden, omdat we met een grote rugzak op onze rug hoog de bergen in gaan, maar het uitzicht zal alles goed maken. We gaan ook een hele mooie zonsopgang zien, tenminste als er een heldere lucht is. Dus we duimen maar dat we die morgen, van de zonsopgang, een hele mooie heldere hemel hebben.


Vrijdag 5 Oktober 2007: 30 graden, maar wel zweet weer.

GPS van de mini camping: N 28 11,532 en E 083 59,050

Om half 9 staan we op, want om 09.00u hebben we ontbijt geregeld. Onze nieuwe gids, Lakpa Sherpa, staat samen met zijn neef Kami al te wachten op ons buiten de truck.

De manager van de camping heeft al mooi een tafeltje en stoelen buiten gezet voor ons om aan te ontbijten, maar het is ons te heet in de zon en gaan toch maar lekker binnen zitten.

Na een lekker ontbijtje met een omelet voor Ad en voor mij pannenkoeken, geeft Kami ons de route door die we gaan trekken. Hij heeft voor ons een mooie route uitgestippeld en we zullen ruim 10 dagen onderweg zijn.

Hierna gaan we snel de vergunningen regelen, om de bergen in te mogen. Terug op de camping eten Kami en Lakpa een lunch en ondertussen zet ik een wasmachine was aan en laden wij daarna de Quad uit. Natuurlijk hebben we meteen weer veel bekijks, ondanks dat we hier achter een flinke omheining staan, maar ja dat zijn we inmiddels wel gewend.

Kami wil wel een rondje over het veld maken en dat is geen probleem. We drinken en kletsen nog even gezellig wat, en dan is het tijd om afscheid te nemen van Kami, zijn vliegtuig vertrekt om 13.00u. Ik bied hem aan om hem weg te brengen met de Quad en dat vindt hij wel gaaf. Het vliegveld is slechts 7 minuten rijden vanaf de camping en hij vindt het geweldig. Bij het vliegveld kom je normaal niet verder dan het hek er buiten. Je moet dan eerst je vliegticket laten zien en als dat goed is dan kan je naar binnen. Het grappige was dat Kami zijn ticket wel liet zien, maar de bewaker, en tevens zijn mede bewakers, hadden alleen maar oog voor de Quad. Na een paar minuten mochten we doorrijden, zonder dat zijn ticket echt gecontroleerd was.

KAMI, THANK YOU FOR YOUR HELP HERE AND WE HOPE TO MEET YOU SOON!

Terug op de camping, de was opgehangen en heeft Ad de airconditioning van de cabine proberen te repareren. Toen we van Kathmandu naar hier reden deed onze airco in de cabine het ineens niet meer en dan is het toch echt te heet, dus die willen we zo snel als mogelijk gerepareerd hebben. Kami, de manager van hier, dus ook een Kami, kent wel een monteur, dus die wordt even gehaald en het blijkt dat hij van niets weet. Maar hij kent wel iemand die de airco wel kan herstellen. Ad rijdt met de Quad met achterop Kami naar de monteur en die hebben er wel kaas van gegeten. Een monteur komt kijken en Ad heeft al geconstateerd dat er ergens een lek moet zitten, want hij ruikt koelolie wat normaal in de compressor zit. Samen vinden ze het lek maar het is een slechte soldeer verbinding van koper op staal en dat moet met een vlam ( en zuurstof) worden gesoldeerd. Zij hebben niet de middelen maar kennen wel weer iemand dit dit kan maken. Morgen vroeg komen ze met zwaar geschut deze kant uit en wordt het lek gedicht en daarna alles weer met het juiste koelmiddel gevuld. Gelukkig heeft Ad er redelijk verstand van, omdat hij vroeger zijn eigen airco’s altijd heeft gevuld en hersteld. Thuis had hij en tankje Freon en de juiste meters, maar Freon is de laatste jaren bijna niet meer te krijgen en duurder als goud. Dit ivm de milieu regels. Dus tankje leeg en pech. Daarna komt een dochter en vriendin, Maya and Sujana alle twee 19 jaar oud, een praatje maken.
 



Ze spreken perfect Engels en uren zitten we gezellig te praten. We besluiten de twee morgen middag uit te nodigen om iets lekkers te gaan eten. Ze vinden het geweldig dat we ze uitnodigen en normaal hadden we ze vanavond uitgenodigd, maar dat wordt te laat en ook al zouden we de taxi betalen om ze thuis af te zetten krijgen ze daar problemen mee. Meisjes alleen hebben hier niets te zoeken op straat als het donker is. Dat is schandalig en ze worden dan met een scheef oog aangekeken en dan starten de roddels. Dat willen we niet hebben en het moet ook niet zo zijn dat ze straks elke toerist blindelings vertrouwen en met iedereen meegaan. 99% van de toeristen (zeker de stelletjes) zijn betrouwbaar, maar er lopen altijd mensen rond die misbruik maken van zo’n situatie. De meisjes vertellen dat de school op schoolreisje gaat naar Goa in India. De school heeft dit georganiseerd voor de eindejaar studenten, wat de meiden nu zijn. Dit is een paradijs aan de zee. Maar jammer genoeg kunnen ze de reis niet betalen, dus gaan ze niet mee. Sujana, de vriendin, woont alleen met haar moeder en die hebben voor zo’n reisje al helemaal geen geld, ook al kost het maar weinig. We gaan eens praten met de vader en kijken of wij iets kunnen regelen. Het kost ongeveer 50 euro pp en als Kami en de Sujana haar moeder het goedvindt gaan wij dat betalen.

Hoe dat af gaat lopen weten we niet maar ze zijn eerlijk en super sympathiek en als wij een paar dagen wat minder geld uitgeven hebben we de 100 euro zo bij elkaar.
Als wij ze kunnen laten genieten, genieten we zelf ook en de boedhisten zeggen: wat je geeft aan een ander, komt ooit in je leven een keer terug. En dit geldt voor positieve, zowel als voor negatieve dingen. Dit is niet de opzet, maar wij denken dat er wel een kern van waarheid inzit. 
 

Zaterdag 6 Oktober 2007: Vanmorgen bewolkt, maar ’s middags zon, heet en vochtig.

GPS van de mini camping, hetzelfde als gisteren: N 28 11,532 en E 083 59,050

Vanmorgen om half 8 opgestaan, want deze morgen komen ze de airco repareren. We hebben weer een lekker ontbijtje gehad. Voor mij weer een pannenkoek en voor Ad een omelet.
Lakpa stond al op ons te wachten buiten. Hij is al om 06.00u opgestaan, zoals elke dag. Hij vraagt ons of alles naar wens is en het is perfect hier.

Vandaag heb ik nog 3 wasmachines was voordat we morgen vroeg vertrekken voor de hike. Hopelijk droogt het nog wel, want het begint bewolkt, maar vanaf 12.00u begint gelukkig de zon te schijnen, zodat we de generator weer uit kunnen zetten, dan hebben ze hier geen last meer van de herrie. Nu staan we namelijk wel erg dicht tegen het woonhuis aan met de ventilatoren precies aan hun kant.

Om 10.30u komen de mannen van de airco hier met 2 auto´s. Een van de auto´s was een 1958 Ambassador en daar lagen de 2 grote gasflessen in om de lek dicht te lassen. In Nederland zouden de eigenaren van zo´n old timer dat nooit gedaan hebben, maar hier is een auto een gebruiksvoorwerp en wordt dus gewoon voor allerlei karweitjes gebruikt. Gelukkig hebben ze het lek kunnen dichten en weer nieuwe Freon gevuld, dus na een half uurtje werkte onze airco weer.
 



We leren het nichtje kennen van Maya, Maya Lama, 20 jaar oud en zij leert voor verpleegster. Ze spreekt perfect engels en we kletsen de hele middag gezellig. Samen met Maya Lama, Maya en Sujana gaan we uit eten en inkopen doen. We besluiten ze alle drie maar mee uit eten te nemen en deze uitnodiging nemen ze natuurlijk graag aan. We nemen een taxi naar het restaurant waar we al een paar keer zijn geweest en laten de dames kiezen wat ze willen. We moeten ze een beetje sturen, want ze willen beginnen met ijs!!!!. Nee, eerst eten en dan het toetje. We adviseren ze om alle 3 wat anders te bestellen zodat ze een paar dingen kunnen proberen. Het wordt friet, een thaise gerecht met kip in groene curry en een pizza. Ik bestel een vegetarische burger en Ad een biefstuk. Ook bestelt Ad nog een Tom Kha Kai, de befaamde thaise kippensoep in kokosmelk. Het is veel te veel en ik laat ze alle 3 proeven. Maya vindt de soep heerlijk en aangezien het veel te veel is voor 1 persoon eet zij de helft op. Aan het einde komt het ijs en voldaan lopen we het restaurant uit. Sujana en Maya Lama moeten met de bus naar huis en toevallig stopt hun bus 5 meter naast het restaurant. We nemen afscheid en Maya, de dochter van de camping eigenaar, loopt met ons mee verder om wat te winkelen. Susan ziet een super mooie jas en ik zie aan haar gezicht dat ze die graag wil hebben. We gaan even onderhandelen en moeten in eerste instantie 5000 roepie betalen. 55 euro vinden we te veel, omdat het een nagemaakte merkjas is. Mijn jas is ook niet meer waterdicht en dat terwijl we daarvoor 400 euro in Nederland hebben betaald. Dus ik koop dezelfde jas en zelfs dezelfde kleur. We kopen 2 jassen voor ongeveer 40 euro per stuk. We hebben vele jassen in onze handen gehad en deze waren echt de meest degelijke die we gevonden hebben. Er hangt een gore-tex label aan, maar of dit echt een ademende jas is ???????

Ach, voor deze prijs mag het nep zijn en alle naden zijn aan de binnenkant netjes getapet, dus moet de jas in elk geval op de naden waterdicht zijn. Er zit zelfs een uitritsbaar fleece vest in voor dat geld. We nemen de jas mee op de 12 daagse trekking hier in de bergen en zien wel of we droog blijven, we hebben ook nog onze poncho’s dus geen probleem.

Morgen worden we om tien uur opgehaald met de taxi en rijden we naar het startpunt van de trekking. Vandaar uit gaan we 15 dagen ( maximaal ) door de bergen wandelen en klimmen en slapen we in de hutjes. Eigenlijk zijn het meer kleine restaurantjes die vaak in tenten zitten. In het restaurant staan dan een paar bedden en voor 1 of 2 euro per nacht kun je daar slapen.

We hebben vanavond onze rugzakken gevuld en het zal hard werken worden de komende dagen, want de rugzakken wegen behoorlijk. Tel daar bij op dat we al maanden niets meer doen dan zitten en rijden, zal het zwaar worden, maar half weg de week zullen we wel gewend zijn aan het gewicht op onze rug en komt alles goed…

Hierbij nemen we afscheid van jullie, onze trouwe lezers, en zal er pas weer over 2 weken een update verschijnen. In de bergen leven we tussen de nomaden en is de kans nul dat we een internet cafe zullen vinden. En daarbij komt dat we geen laptop mee gaan sjouwen. heoretisch zouden we met onze laptop en de satelliet internet unit in kontact kunnen blijven, maar na een paar dagen zouden de accu’s leeg zijn en die kunnen we nergens opladen. Daar komt bij dat we dan 5 kg extra mee moeten slepen en dat lijkt ons geen goed plan.

Maar we zullen over een week of 2 weer veel te vertellen hebben en ook een berg foto’s op de site zetten om alles goed te maken. Heel veel groetjes van ons beiden en tot over 2 weken.

Denkt u ook nog even aan de onvergetelijke vakantie de wij voor iemand willen verwezenlijken.... Klik hier voor de bijzonderheden.









Copyright © door Een reis rond de wereld Alle Rechten Voorbehouden.

Gepubliceerd op: 2007-10-04 (2727 maal gelezen)

[ Ga terug ]
Content ©
Volg onze reis online, 5 jaar met de DAF de wereld door


PHP-Nuke Copyright © 2005 by Francisco Burzi. This is free software, and you may redistribute it under the GPL. PHP-Nuke comes with absolutely no warranty, for details, see the license.
Pagina Rendering: 0.06 Seconden