Welcome to Een reis rond de wereld

Travel now and work later

Hoofdmenu

Translate to any language, choose your language here above..



Reisverhalen
Wereldreis op datum:
2009

Wereldreis per land:




Favoriete links


Terugblik op.. (pdf)


De camperbouw en de dagelijkse bezigheden


Info & materialen


  
23 t/m 26 september 2007





Zondag 23 september 2007: heet en vochtig en een paar druppels regen in de avond.

GPS waar we vannacht slapen bij een Indian oil tankstation N26 45,039 en E083 10,669

Vannacht weer eens lekker geslapen, geen kloppers of andere irritante wezens, maar een heerlijke rust. Natuurlijk stonden er na het parkeren weer een berg mensen om de truck heen, maar die hebben ons met rust gelaten. We waren vanmorgen al wel vroeg op, om half 7 stonden we langs ons bedje. Als je namelijk langer blijft liggen komen de kloppers en die willen we ontlopen.

Toevallig stond de truck perfect voor de satelliet internet positie. In de deuropening kon ik de unit zetten en dan stond hij perfect gericht. Ook nog even mazzel dat de verbinding erg snel was. Meer dan 1 MB data vloog de deur(opening) uit, dit keer zelfs letterlijk.

Het is zelfs voor 8 uur als we wegrijden. Omdat het zondag is rijden er minder trucks. Niet dat het rustig is, want i.p.v. de trucks zijn er nu de zondagsrijders die de weg onveilig maken. Bergen met fietsen bevolken de wegen nu. De meeste mensen zijn vrij op zondag en dat kun je wel merken.

Even voor de statistieken: Vandaag zagen we 10 heftige ongelukken, en nog wat bebloede fietsers langs de kant van de weg.

Onze wegen gingen weer langs een mooie omgeving, veel rijstvelden en groen langs de kant van de weg. Natuurlijk hebben we weer de nodige opstoppingen gehad, is de rechter spiegel er door een bus bijna afgereden, hij kwam met een smak naar binnen maar bleef heel. Maar dit alles mocht de pret niet drukken. Rond de middag reden we door Lucknow een vrij grote plaats waar we uren hebben doorgebracht. Of zeg maar doorgereden. Vele groene tuktuks blokkeren continu de weg en zelfs zonder fout te rijden heeft dit veel tijd gekost.
 



Na Lucknow reden we door een plaatsje wat een bedevaartsoort is voor de Hindoes.
De mensen wassen zich in het water van de rivier. Echt veel schoner zullen ze er niet door worden want het water is bruin en stinkt behoorlijk, maar het zal wel de spirituele reiniging zijn.
 


Daarna werd het weer file rijden. Overal stonden trucks en waar je ook keek zag je dieren en mensen. Het was de lokale veemarkt die we weer eens passeerden. De koeien schijnen heilig te zijn, maar als er eentje in de weg liep pakte oom agent een flinke stok en sloeg het beest aan de kant.
 



Hierna werd het rustiger en de omgeving mooier. Kleine dorpjes met rieten huisjes waar het vee rustig in de schaduw ligt te slapen. De mensen hebben niks, maar zien er toch gelukkig uit. Kinderen spelen met zelfgemaakt speelgoed of wat oude rommel en maken plezier zonder het dure speelgoed van Bart Smit.
De wc is hier overal. We zagen 5 kinderen in een cirkel zitten, allemaal gehurkt en in hun blote billen, ze zaten gezellig samen de grote boodschap te doen.
De hele kleine kinderen worden gewoon op de arm genomen en ze poepen of plassen dan gewoon in de wilde weg. Papa of mama moet dan wel een beetje mikken anders zitten heel hun kleren vol. Luiers hebben ze hier niet gewoon in je blootje kan er ook niets vuil worden.
 



De weg lijkt goed maar de auto vibreert enorm, als ik 30 rij tril je uit de cabine en bij 40 wordt het draaglijk. Ik stop om even de banden en vering te bekijken, maar kan niets vinden. Het blijkt aan de weg te liggen en dit gerammel gaat zo uren door. Als er dan een stuk zand komt met kuilen en gaten is het rammelen weg, maar helaas ook de snelheid.

We rijden al weer een paar uur in het donker en vinden het genoeg geweest. Nergens is rust te vinden en om 8 uur vinden we een plekje voor een tankstation. Het is niet ideaal maar beter als niets en we moeten stoppen, want we willen graag de truck heel houden.

Rijden in het donker is zelfmoord hier. Bijna iedereen rijdt met grootlicht en weigert dat uit te zetten. Je kunt knipperen met je groot licht, maar ze houden het gewoon aan. Zeker de personen auto’s en de kleine trucks. De grote trucks zijn socialer en zetten het wel uit al is het erg laat en na veel knipperen met mijn licht. Maar zoals altijd is er een oplossing. Ik sein met mijn groot licht, komt er dan geen reactie zet ik de 4 mega lampen aan op het dak en zien ze niets meer en ik ineens alles. Dit werkt perfect. Sommige zijn slim en zetten hun groot licht uit en ik dan dus ook. Anderen zie je bijna tot stilstand komen, omdat ze helemaal niets meer zien, maar dan nog blijft hun groot licht aan.

Susan maakt nog even een Turks soepje voor het slapen gaan. We hebben namelijk nog wat pakjes soep gekocht in een Turkse supermarkt en een daarvan was knoflooksoep. Nou knoflook zit er in, heel de hut stinkt naar de knoflook en als ie net zo heftig smaakt als ruikt komt alles goed.

We zijn nu 2 dagen van de Nepalese grens vandaan en hopen de 25e de grens te passeren. Nu gaan we nog lekker in bed een filmpje kijken en dan slapen, want morgen is het weer vroeg dag.


Maandag 24 september 2007: een redelijke temperatuur alleen wel heel de dag een beetje regen.

GPS: N 26 21,496 en E 084 41,951

Goed geslapen en rond 8 uur het bedje uit. Susan was al een uurtje uit bed om de update te controleren en te e-mailen. We reden gelijk maar even het tankstation binnen om ons tankje vol te gooien. Diesel prijzen zijn echt overal anders en het kan zo maar 20% in prijs schelen. Voor 120 euro is hij bijna helemaal vol. Meer had ik zo snel even niet op zak dus voor 6000 roepie getankt. De weg begon redelijk en we schoten snel op. Nu bleek dat de vibratie niet in de weg, maar in een van de banden zit. Het stuur trilt niet maar de versnellingspook en pendalen wel. Dus ik vermoed dat het van achter komt. Ik heb de banden even nagekeken, maar kan niets vinden. Alles ziet er gewoon goed uit. De vibraties beginnen bij 30km per uur en stoppen boven de 40. Net of er een onbalans in de wielen zit. Maar ik vind dat wel vreemd bij zo een lage snelheid. Misschien weet een van de lezers of dit kan door de grote banden???

Het zou een lange weg moeten zijn zonder afslagen, maar helaas moesten we van oom agent een afslag nemen en toen waren we van slag. We reden over een smalle enkel-baans weg, maar het was de moeite waard. Mooi tussen de velden en kleine dorpjes heen De mensen waren hier ook een stuk vriendelijker. Hier bestaat geen rijk of arm alleen arm en is er maar een klasse. Alle boeren zijn gelijk. Langs de kant zagen we de kinderen plezier maken op een brug en alhoewel het regende maakte dat geen verschil. Ze springen van de brug af het water in of zaten op de rand te vissen met een zelf gemaakt hengeltje. Een ding was zeker ze hadden plezier.
Het was al rond 1 uur en ineens zag het zwart van de kinderen. De scholen waren uit of hadden pauze en honderden kinderen liepen of fietsten aan de kant van de weg. Allen in een mooi uniform en de oudere kinderen hielden de jonkies in de gaten.

Op een brug werd ik nog even ingehaald terwijl er geen plaats was met als resultaat dat een eikel tegen mijn spiegel aan reed. Hij schrok er zelf van en maakte met zijn jeepje dat hij weg kwam. Ik had geen schade dus geen probleem. Maar balen is het wel dat die klungels gewoon doorrijden. De jeeps worden als taxi gebruikt en zitten vol met mensen. Die er natuurlijk ook ergens uit moeten. In de verte zag ik hem staan om mensen uit te laten stappen. Hij wilde voor mij weer de weg op schieten en dat lukte dit keer niet. Toen ik hem passeerde en hij precies met zijn oor bij de 170db toeter zat drukte ik op de knop. Hij verschoot zich kapot en de auto vloog van links naar rechts over de weg. Zo nu is het 1-1. Na die tijd durfde hij me niet meer in te halen en volgens mij had hij nu begrepen wat het probleem was.

India is een land om agressief van te worden als je hier mede weggebruiker bent. Dit is niet te beschrijven en alleen te voelen als je het meemaakt.
 



Ineens stonden we achter in een file van honderden trucks. Geen geintje, echt zo ver je kon kijken en dan nog verder stonden ze. Mannen langs de kant van de weg hadden ook tegen ons gebaard dat de rij meer dan een km lang was. We dachten weer eens aan een ongeluk of een ingestorte brug. Niemand sprak een woord Engels en we wisten dus niet wat er gaande was.


In de regen stonden er meteen een man of 50 om de auto heen. Ja, wat moet je als gestrande chauffeur anders doen. Eerst was het kijken en toen hoorde we het klikken van de deurknop. Maar goed dat de deur op slot zat anders hadden ze binnen gezeten. Ik draaide mijn raampje open maar dit was een gebed zonder einde. Een hoop Indiaas gebrabbel, maar onverstaanbaar. Ik draaide mijn raampje maar weer dicht, want dit heeft geen zin. Na een kwartiertje begon er eentje op de deur te bonzen en dat was de druppel. Ik draaide mijn raampje weer open en schoot uit mijn slof. Ik maakte hem duidelijk met gebaren dat kijken mocht, maar dat kloppen te ver ging. Hij verschoot zo van mijn blik dat hij met zijn hele berg maatjes, maar het hazenpad koos en 30 meter verder aan de overkant van de weg ging staan.

De kloppers maken je gek. Als ze nu Engels konden spreken was het geen probleem, maar je komt nergens als ik gewoon Nederlands en hij Indiaas spreekt.

Soms reed er een truck gewoon langs de file en die kwam niet meer terug. Ik de stoute schoenen aangetrokken en dat ook maar gedaan. Wat bleek nu dit was de provincie grens en al die trucks wachten op een vergunning. Wij reden langs en eigenlijk meer tussen de geparkeerde trucks en konden doorrijden. Ruim een km lang passeerden we de vrachtauto’s, die ook nog eens 4 rijen dik geparkeerd stonden, want zo doen ze dat hier, en natuurlijk het check-point. Een nieuwe provincie, nieuwe wegen. Dit was de grootste bagger die we ooit gezien hadden. Het is met geen pen te beschrijven. Asfalt met om de 5 meter over de complete breedte van de weg gaten die niet te omzeilen zijn. Een snelheid van 5km per uur was eigenlijk al te hoog. Maar het zal wel beter worden……. Niet dus, heel de middag en een deel van de avond reden we stapvoets over de gaten en kuilen. We weten het nu zeker. India is een 3e wereldland. Bijna heel India is een grote armoede, en de provincies die het beter doen lijken alleen aan zich zelf te denken. En wat wij ook zeker weten is dat we na Nepal meteen naar de haven rijden van Chiennai om ons Dafje naar Maleisië te laten verschepen.
India is niet ons land. Op elk zandpad wat je hier ziet lopen elke 5 meter een groep mensen. India is veel te druk en dat weten de Indiërs ook. Maar ja, geen geld voor de pil of een condoom dus elke pleziertje eindigt vaak in een baby en overal waar je kijkt zie je kinderen lopen. De babyboom maakt India kapot en ik denk dat ze over enkele jaren geen economische explosie meemaken maar vallen in een diepe afgrond. Meer dan 1 miljard zijn er nu al en dat worden er explosief meer, elke jaar weer. Een jaar van heftige regenval en de meesten hebben geen eten meer. En dat het klimaat veranderd is wel duidelijk. Zelfs hier. De regentijd duurt elke keer langer. En de temperatuur blijft stijgen.

We rijden weer in het donker, omdat dat de enige manier is om rust te krijgen. Je parkeert in de nacht en zorgt dat je vroeg weer weg bent en zo kun je de kloppers ontlopen. We zijn maar gestopt op een stuk weg wat ze aan het aanleggen zijn. Langs de gatenkaas is een stuk wat op het asfalt na klaar is en daar zijn we in het pikkedonker maar gaan staan. Tot nu toe is het rustig, maar als de eerste haan gaat kraaien zal het wel weer druk zijn. Alles wat hier in en om de bosjes leeft zal wel weer komen kijken. Kijken mag maar kloppen GRRRRRRRRR. Susan kookt Hollandse pot. Artisjokken met gebakken aardappeltjes en een cordon bleutje.


Dinsdag 25 september 2007: regen en koel.

GPS: N 26 52,886 en E 084 48,704

Heel de nacht heeft het geregend en behoorlijk gewaaid. We waren met de wind niet zo blij, omdat de ruit niet veel sterkte meer heeft en we hem koesteren. Gelukkig heeft de regen ook voordelen. Geen kloppers of andere irritante wezens die ons uit onze slaap houden.

Om 7 uur waren we beiden uit ons bedje en al snel waren we weer op pad. Nou ja snel, 15 per uur, meer zat er in deze weg niet in. Volgens de navigatie moesten we terug om op de doorgaande weg te komen en dat hebben we maar gedaan. De Russische navigatiekaarten zijn exact wat betreft de wegen die erop staan. Je kunt precies zien waar je af moet slaan. Na 20 km terug te hebben gereden moesten we rechts af om via een omweg weer op de juiste weg te komen. Volgens de normale wegenkaarten zou ergens een weg moeten lopen die niet op de navigatie stond en die we ook niet gevonden hadden gisteren. Het weggetje waar we in moesten was smal, maar wel goed geasfalteerd. Zou er nu en tegenligger komen werd het terugrijden want links en rechts van de weg was een rijstveld dat 1 meter lager lag. Ook de bomen stonden veel te dicht langs de kant en ons takkenscherm heeft vandaag overuren gedraaid. We hadden al 75% (10km) afgelegd van de weg om weer op de juiste weg uit te komen toen er een boom over de weg hing. Dit was een onneembaar opstakel. We hebben nog even overlegt wat we zouden doen, omhakken of de natuur de natuur laten. We kozen voor het laatste. Er was namelijk nog een weg die op het zelfde punt samen zou komen dus nieuwe ronde, nieuwe kansen. Voor deze 2e weg moesten we wel 30 km omrijden en dat is veel, heel veel met deze wegen.
 



De weg was net zo smal, alleen stonden de bomen verder van de weg. We reden door een klein dorpje en aan het einde van dit dorp was een bruggetje. Hier zou volgens de navigatie een spoorlijn liggen waar we overheen moesten. Toen we op de brug stonden zagen we geen spoorlijn en ook geen weg rechtdoor die er wel zou moeten liggen. Het was een dijk die links en rechts af ging maar zo smal en nat was dat die nooit de truck zou houden. Dan maar in zijn achteruit en heel voorzichtig achteruit door het dorpje heen. De mensen waren vriendelijk en nieuwsgierig.
 



Heel het dorp stond rond de truck en probeer dan maar eens niemand te raken. Een van de oudere mannen gebaarde ons dat we in een zijstraatje konden keren. Dat hebben we maar gedaan en zijn we het dorp weer uitgereden. Hoe komen we nu weer in Nepal??? We besloten dan maar weer naar het punt te rijden waar we 2,5 uur geleden vertrokken waren en gewoon die weg te volgen. Hij ging de verkeerde kant uit, maar wie weet draait hij nog. De kaarten en de navigatie zaten er dit keer 40 km langs en we zaten dus wel goed. Door dit avontuur hebben we wel mooie dingen gezien. Het echte plattelandsleven van heel dichtbij. En zo zie je maar dat elk probleem ook zijn goede kanten heeft.

Harder als 20 konden we op deze slechte wegen toch niet rijden dus de problemen met de truck was hier geen probleem. Wel regende het binnen, uit de airco liep water en dit moest ik oplossen. We stopten en Susan maakte gebakken appels met kaneel. Ik schroefde de hemel van de airco los en draaide de draadeinden aan waarmee de airco op het dak zit. Ik zag dat hij verschoven was en niet meer recht op het dak stond. Daar kwam het lekken dus vandaan. Gewoon de schroeven aandraaien en klaar….Niet dus een draadeind was afgebroken en die was nu te kort om vast te zetten. Ik ben minstens 1,5 uur bezig geweest om een oplossing te bedenken en de airco weer goed vast te zetten. De wegen in India slopen echt alles. Ik wil niet in herhaling vallen, maar het is onbeschrijfelijk. Ik denk dat ze hier asfaltmollen hebben, beestjes die asfalt eten. Soms een 100 meter perfecte weg en dan weer 100meter gaten en kuilen.

Toen werd de weg super, maar de truck wilde niet, boven de 20 begon hij wild te trillen en dit stopte niet als ik harder ging rijden. Dit hadden we al een paar dagen en ondanks het feit dat ik alles had gecheckt en niets kon vinden werd het al maar erger. Ineens een knal en weg aandrijving. Ik kon nog net een vlak stuk gras vinden langs de weg en daar stopte hij. Natuurlijk regende het pijpenstelen en dan is sleutelen niet echt mijn hobby. Maar ja, je wilt toch verder. Ik had alle aandrijfassen gecontroleerd maar de hoofdas zit verstopt en is alleen te zien als je onder de truck kruipt. Alle bouten waren verdwenen en de as hing er zielig bij. Shit wat nu. We stonden gelukkig tussen 2 dorpjes in en we hadden dus niet al te veel kijkers. Ik kon 3 bouten vinden, maar er moeten er 8 in. Wat nu. Eerst de 3, die ik had liggen, er maar in geschroefd en toen had ik er nog 3, maar die waren veel te lang. Dus mijn mini bankschroefje op de bumper gemonteerd en deze 3 schroeven op maat gezaagd. Na een uurtje zaten er weer 6 van de 8 schroeven in en konden we verder. Wat een genot geen getril meer, maar een rustig lopende truck. Meteen dacht ik er aan dat ik deze aandrijfas ook nog nooit had gesmeerd. Dat moet ik dus ook zo snel mogelijk doen. Eerst dachten we aan een onbalans in de banden, toen de schokbrekers en nu dus de oplossing.

Een km of tien verder zagen we een garage en Susan heeft 20 bouten gehaald. Voor Indiase begrippen waren ze erg duur, 16 euro voor een klein zakje bouten en moeren. Maar ja als we voor 16 euro weer kunnen rijden is dit geen probleem..

Helaas was de pret van korte duur en werd de weg weer een gatenkaas. We reden door een middelgroot dorp en daar hadden ze een beetje wateroverlast door de onophoudelijke regen. Heel het dorp stond blank. Ik denk dat het water wel 60 cm hoog stond en gelukkig weet de truck daar goed mee om te gaan. Ik schakelde de 4-wielaandrijving in en zonder problemen baande hij zich een weg door de blubber. Het werd steeds dieper en glibberiger en ik stopte, trok de handrem aan en schakelde over op lage gearing. Ik wilde wegrijden en niets geen aandrijving. Wat nu weer. Ik zette hem in zijn 1 en ging even onder de truck kijken. De aandrijfas naar de tussenbak draaide dus moest het in de tussenbak liggen. Daar sta je dan midden in een dorp waar honderden mensen kijken en in de weg lopen. Ik trok mijn overal aan en liet Susan een keer schakelen tussen hoog en lage gearing. De lucht klep voor de lage gearing schakelde perfect. Maar boven op de bak zit nog een luchtklep voor 4 of 2 wiel aandrijving en die deed niets. Ik heb de stang van deze klep losgemaakt en de hevel met de hand in 2 wiel drive gezet en toen konden we weg rijden. Morgen repareer ik die klep wel. Vermoedelijk is door het gerammel de klep geblokkeerd en is dit een kwestie van uit elkaar halen een weer monteren.

Ja, het leven van een wereldreiziger gaat niet over rozen!!. Maar dit hoort bij het avontuur zullen we maar zeggen. Daarna ging de reis voorspoedig, alleen wilde de weg niet meewerken. 5 km per uur gemiddeld tot 9 uur in de avond. We wilden de grens halen maar door de wegen moeten we morgen nog een km of 30 rijden. We staan nu bij een tankstation waar we morgen de tank nog even volgooien en ik even ga kijken of ik de klep kan maken.
 





Woensdag 26 September 2007: Heet en vochtig.

GPS: N 27 33,642 en E 084 44,288

Als ik wakker wordt, ga ik eerst eens even kijken waarom de tussenbak in neutraal bleef staan en ik hem via een omweg weer aan de praat kreeg. Ik demonteerde de 3 weg luchtklep en toen ik de schroeven losdraaide hoorde ik klik en sprong hij spontaan weer in de goede stand. Toen ik verder keer zag ik dat de aandrijfas die los was geschoten een klap had gegeven tegen de dikke stalen bevestigingsbeugel waar de klep op gemonteerd zat. Omdat de klep nu een mm of 5 te ver naar rechts zat liep de stang tegen het stalen frame aan. Al ik nu een kleine potkrik had gehad, zou ik daarmee de beugel weer naar zijn originele stand hebben kunnen drukken. Jammer genoeg is de krik van de truck veel te groot en dat zou niet gaan lukken. Met een breekijzer nog even geprobeerd om de beugel te verbuigen maar helaas. Ik heb toen maar een lapmiddeltje toegepast. Gewoon alle 3 de bevestigingsgaten een stukje naar links geboord en alles weer vastgezet. Dat werkte perfect. Meteen de lengte van de as aangepast zodat de bak goed schakelt. Ook maar even de hoofdaandrijfas gesmeerd en na een kleine 2 uurtjes was alles weer klaar. Susan achter de knoppen en ik onder de truck even kijken en ja hoor alles werkte weer. Meteen de 2 laatste ontbrekende bouten gemonteerd en we waren weer klaar voor vertrek.

Ik draaide het tankstation in om de truck even helemaal vol te gooien met diesel en water om vol Nepal in te rijden. We kregen thee aangeboden en besluiten maar meteen in het restaurantje te eten. We zaten binnen in een hok met open ramen en we werden gek van de vliegen. Niet een of twee maar honderden die je geen moment alleen lieten. We bestelden maar vlug 2 extra thee en iets te eten en toen er na 15 minuten nog geen eten was vertelden we dat we graag in de truck wilden eten. Geen probleem volgens de eigenaar. We zaten al 45 minuten te wachten, heerlijk vliegvrij in ons truckje, en nog niets te eten?? Susan ging even vragen en toen bleek dat ze ons niet begrepen hadden (gelukkig) vlug de thee afgerekend en om 12 uur reden we richting de grens.
 



Rond half een kwamen we daar aan en alles ging vlotjes. De carnetten werden in India ingevuld en we konden vertrekken richting Nepal. Daar aangekomen kregen we te horen dat we eerst een uitreis stempel moesten hebben vanuit India. Ja natuurlijk, dat waren we vergeten. Dus maar even te voet naar India gelopen. In een heel klein muf en achteraf geplaatst hokje moesten we zijn voor de stempel.

In Amritsar krijg je, als je vanuit Pakistan binnen komt, geen formuliertje, dat je bij het vertrekken uit het land weer in moet leveren. Maar volgens de bureaucraat moesten we dat wel hebben anders geen stempel. Ik werd me toch een partij link toen hij wel een uitzondering kon maken als we maar betaalden. Hij begreep dat het beter was om het maar zo te regelen. We betalen een berg geld voor een visum en dan wil zo’n kerel ons ook nog het vel over onze oren trekken. Ineens was hij extreem vriendelijk en stonden we buiten met de stempel in onze pas.

We liepen terug over de brug die India en Nepal van elkaar scheidt en de visa man van Nepal stond ons al op te wachten.
 



Hier ging alles snel. 2x 30 dollar betalen en een formuliertje invullen, pasfoto inleveren en klaar. Daarna 300m verder nog de carnetten laten afstempelen en ook dit ging zonder problemen. Zonder noemenswaardige controle reden we Nepal in. We reden een uur door een stad met net zo veel mensen als in India. Alleen werd er minder getoeterd en was de weg beter.
 



Buiten de stad veranderde het uiterlijk van de mensen, lachende gezichten met een meer Chinees/Thais uiterlijk. Het werd rustiger en we genoten nu al van de rust in Nepal.

De weg slingerde door de bergen en het uitzicht was echt spectaculair. Tussen de dorpjes in zag je heel sporadisch een mens lopen, maar het was vooral de rust die overheerste. We keken elkaar aan en zeiden alle 2 tegelijk. Hier gaan we genieten!!

Het verkeer is anders, men houdt rekening met elkaar en je hoort niet elke seconde wel ergens een toeter. En de weg was echt top. Ik heb 60 gereden zonder problemen en dat is uniek. We staan nu in een dorpje waar we dachten lekker te gaan eten in een restaurantje. Helaas wonen de mensen hier buiten en koken ze daar ook. “Het restaurantje” was een woonkamer annex keuken. Maar we mochten wel blijven slapen in onze camper. Dit kun je in India wel vergeten. Binnen 5 minuten zijn er de kloppers en staat het vol met mensen. Hier hebben we rust. De kinderen spelen wel rond de auto maar niet vervelend, zoals we in India hebben ervaren. Ik maak het verslag en een email voor Hugo van Expeditievoertuigen, omdat we nu weten waar het nieuwe lexaan raam heen moet. Kathmandu heeft namelijk een DHL kantoor en daar kunnen we het ophalen als het binnen is. We hopen wel dat dat snel gaat, want elke dag brokkelt er weer een stukje van de ruit af en het zal niet lang meer duren of de ruit begeeft het helemaal. Hij is nu nog steeds waterdicht, omdat de folie in de ruit nog heel is. Susan kookt ondertussen, wortelstamp met als dessert gebakken appeltjes met kaneel.









Copyright © door Een reis rond de wereld Alle Rechten Voorbehouden.

Gepubliceerd op: 2007-09-27 (2680 maal gelezen)

[ Ga terug ]
Content ©
Volg onze reis online, 5 jaar met de DAF de wereld door


PHP-Nuke Copyright © 2005 by Francisco Burzi. This is free software, and you may redistribute it under the GPL. PHP-Nuke comes with absolutely no warranty, for details, see the license.
Pagina Rendering: 0.06 Seconden