Welcome to Een reis rond de wereld

Travel now and work later

Hoofdmenu

Translate to any language, choose your language here above..



Reisverhalen
Wereldreis op datum:
2009

Wereldreis per land:




Favoriete links


Terugblik op.. (pdf)


De camperbouw en de dagelijkse bezigheden


Info & materialen


  
18 t/m 22 september 2007





Dinsdag 18 september 2007: het begon koel maar op 924m weer vochtig en heet. 29 graden om 19:00 uur.

GPS coördinaten: N 31.29,331 en E 076.52,030, hoogte = 924 m

De weg was perfect vandaag als we de eerste 3 uur even vergeten. Dit is genieten, een mooie weg waar 2 trucks elkaar zonder al te veel moeite kunnen passeren en een weg die door een sprookjes landschap heen gaat. We reden het laatste stukje Rotangh pas en daarna door de bergen naar Mandi en Chandigarh. De laatste uren lijkt wel apenland, overal in de bergen zie je langs de weg kleine aapjes die midden op de weg hun verworven eten nuttigen.

We komen langs een paar mooie heiligdommen van de Hindi die soms hoog in de bergen liggen, en waar je behoorlijk voor moet klimmen om ze te bereiken. De ingangen liggen in dorpjes langs de weg en zijn mooi aangekleed met kleurige beelden en mozaïeken. Bij de ingang wassen de mensen zich en lopen dan via een trap of pad de bergen in naar de tempel. Helaas hadden we tegenlicht en zijn de foto’s mislukt, zodat jullie het alleen met de beschrijving moeten doen.
 



Op een gegeven moment kwamen we nog een processie tegen, we pakten het fototoestel en toen een van de mannen dit zag pakte hij zijn mega grote koperen hoorn van zijn schouder en begon een serenade te geven.
 



Soms zie je mensen lopen die op hun hoofd een enorme last dragen. Vaak zijn dat de vrouwen, maar nu zagen we een verkoper die zijn hele hebben en houden op zijn hoofd meedroeg.

 



In een klein dorpje nog hoog in de bergen zagen we nog een stel dames die de was deden. Niet met een moderne wasmachine maar gewoon met de was hard op een steen slaan en zo de vuiligheid kwijt proberen te raken. Ik geloof nooit dat de kleding een lang leven beschoren is en dat zie je vaak ook aan de shirts waar aan alle kanten gaten in zitten.
 



Als we verder rijden zien we ook nog even een hooiwagen die het hooi voor de winter vervoerde. Ja, een minibusje kun je overal voor gebruiken.
 



Dan is het tijd voor iets te eten, we stoppen bij een mooi restaurantje en ik bestelde als voorgerecht een hot en sour kippen soepje. Nou, hot was ie en deze keer zat hij voor de verandering ook nog vol met kip. We hadden ook nog friet besteld en omdat ze geen mayonaise hadden, hebben we die maar even uit de truck gehaald. Bij friet hoort toch een beetje extra vettigheid. Een echte Nederlander eet echt geen friet zonder mayo!!!
 



Het uitzicht in het restaurant was adembenemend, de mooie bergtoppen van de Himalaya in de verte maakte het etentje compleet. De weg ging door de bergen over een goede weg omlaag en delen gingen zelfs door de bossen. De bomen beginnen hun bladeren te verliezen en langs de weg ligt het vol met bruine blaadjes. Het begint winter te worden, al zou je dat aan de temperaturen niet zeggen.
 



We rijden door een behoorlijk stadje tussen Manali en Mandi, al het verkeer incl. de trucks en bussen moeten hier dwars door het centrum heen. Op de heenweg hadden we dit stadje ook al doorkruist en in dat stadje is het zo smal dat 2 politieagenten met portofoon het verkeer regelen. Aan de ene kant van het stadje worden de auto’s tegengehouden, zodat de andere kant door kan rijden en omgekeerd. Nu staan er mooie stoplichten die dus al weken kapot zijn.
Kosten politieagenten niets? Of is er geen monteur te vinden om de stoplichten te repareren?

Als laatste optie zou het kunnen zijn dat niemand zich iets aantrekt van de stoplichten en dat dit ontaard in een Indiase verkeerschaos? Ik vermoed dat het laatste klopt, nergens zie je stoplichten, vermoedelijk gewoon om dat een gemiddelde Indiër zich daar niets van aantrekt.

Als er ook maar een auto door zou rijden staat het verkeer uren vast. Ook verbaas ik me dat er bijna nergens wegbewijzeringborden staan. Ineens heb je een keuze rechtdoor, rechts of linksaf. Dan moet je echt de weg vragen, want hoewel de doorgaande weg op het oog rechtdoor is, moet je vaak afslaan.

We reden op een goede weg en hadden ineens de keuze tussen een smalle weg die rechtdoor ging en een mooie weg over het water via een moderne 2 baans brug. Het leek zo eenvoudig, gewoon de brug over, want dan zou de weg enigszins gelijk blijven. De smalle weg was behoorlijk slecht en leek in de verste verte niet op de weg waar we vandaan kwamen. De brug leek ook de doorgaande weg te zijn. Onze intuïtie zij dat we fout zaten en dus vroegen we de weg. Ja hoor, we zaten fout, de slechte weg was dus toch de doorgaande weg. Dit soort dingen maak je hier elke dag mee, gelukkig weten de buschauffeurs ons altijd wel de goede kant op te krijgen. De buschauffeurs zijn ook de mensen die altijd netjes stoppen om ons door te laten als we bergop gaan en zwaaien uitbundig naar ons. Het zelfde geld voor de mensen in de bus. Ze hangen half uit de raam om te zwaaien of om hun duim op te steken.

Het begint te schemeren en het wordt tijd om te stoppen, India heeft zoveel inwoners dat je zelden een stuk ziet waar geen mensen wonen. Het ene dorpje of stad gaat over in het volgende dorpje of stadje en nergens vind je een plekje waar geen mensen zijn.

Daarom stoppen we bij een truck restaurantje waar parkeerplaats is en hoewel we geen honger hebben gaan we toch maar even eten, uit fatsoen. Alleen parkeren is niet netjes, zeker as het restaurant helemaal leeg is en de eigenaar vriendelijk naar ons zwaait. Ach, voor 2 euro 50 hebben we twee borden rijst met een prutje en 2 thee en waarom zou je daar moeilijk over doen.

Binnen 5 minuten hebben de muggen me al weer te pakken. 3 enorme bulten heb ik gratis gekregen en na het eten maak ik me uit de voeten naar de truck. Een plaats waar geen muggen zitten (hopen we). In de bergen waren geen muggen en nu we gezakt zijn moeten we weer even wennen aan het fenomeen…. DE MUG….
De temperatuur is gestegen tot 28 graden in de truck en de airco zal vannacht wel weer aan moeten.

Is er trouwens iemand die de verkeersregels kent in een land waar men links rijdt?? We weten namelijk niet wie voorrang heeft hier. Rechts of links komend verkeer. Het lijkt wel of hier niemand of iedereen voorrang heeft, maar als iemand het weet zou hij dit in ons gastenboek willen zetten!!! We krijgen namelijk nog meer landen waar we links moeten rijden en dan is het leuk om te weten wie voorrang heeft, zeker in de landen waar de mensen zich wel aan de regels houden.

Ik vraag me ook af of je in India een rijbewijs moet halen of dat je dit krijgt. Als je de mensen hier af en toe ziet rijden vraag je je echt af hoe je hier aan een rijbewijs komt. Nergens zie je namelijk leswagens rijden. Ook vraag ik me af of er een soort van APK-keuring is. Als die er al is, wordt vermoedelijk alleen de toeter gecontroleerd. Is de toeter goed, is meteen de complete auto door de APK heen.

Je ziet hier ook veel auto’s rijden zonder nummerbord en toevallig zag ik vandaag ook een groot bord waar op stond: “This is a message from the Mandi police: Please mount a good licenseplate”. Dit was bij een politiepost, dus is er waarschijnlijk toch een plicht om een nummerbord te hebben, maar ja, zoals aan alle andere verkeersregels wordt er ook hier weer geen acht op genomen.


Woensdag 19 september 2007: heet en vochtig gedurende de dag en een graad of 20 ’s nachts.

GPS 22 km van Shimla perfecte overnachtingplaats N 30 59,655 en E 077 05,657, hoogte = 1660m.

Vannacht hebben we de airco alleen op ventileren gezet en het windje was genoeg om koel te slapen. Als we wakker worden rond 9 uur zetten we vlug de compressor en de motor verwarmer aan en maken ons klaar om te vertrekken. We willen naar Shimla rijden dat hoog in de bergen ligt. Hoog is 2200 meter en eigenlijk is dit helemaal niet hoog als je het vergelijkt met de hoogtes die we gehad hebben (5400m) Het is vandaag genieten, de weg is super en het kan dus wel in India. Mooi strak asfalt en lekker breed zodat je een andere truck kunt passeren zonder af te hoeven remmen. De omgeving is super groen en vele bloemen staan in bloei. We passeren vele kleine dorpjes en ontwijken vele koeien en apen die we onderweg tegenkomen. Als we Shimla binnenrijden blijkt het een ramp. Nergens kun je parkeren en het is extreem druk op de weg. Overal parkeert men hun auto’s en het hele verkeer loopt vast. Als we weer eens vastlopen door een eikel die gewoon stopt om dat zijn vrouw iets moet kopen en hij gewoon in zijn auto blijft zitten en raar op kijkt als er niemand meer doorheen kan, is de maat vol. Als we eindelijk met veel pijn en moeite door de blokkade zijn kan ik het niet laten om de man die uit zijn raampje hangt zijn Indiase huid vol te schelden. Susan moest het sussen, want ik had hem bijna uit zijn auto getrokken. Wat een lullo’s hier als daarna ook nog een klein vrachtwagentje in wil halen en eigenlijk het vermogen niet heeft om dat te doen. Flip ik bijna. Hij toetert al een kwartier en heeft kansen genoeg, maar elke keer lukt het net niet om voorbij te komen. Als hij dan eindelijk in kan halen gaat hij na 200 meter naar de kant, omdat hij zijn bestemming heeft bereikt.

Een paar keer was zijn inhaalactie bijna fataal en hij werd gered doordat de tegenligger vol in zijn ankers ging. Inhalen doe je hier gewoon net voor een onoverzichtelijke bocht. Als er een tegenligger aankomt gaat die wel vol in zijn ankers en de auto die je inhaalt ook. Zodoende gaat het bijna altijd goed. Niet altijd zoals we vandaag weer eens konden zien. In een bocht stonden 2 auto’s helemaal aan barrels, de chauffeurs waren nog een beetje aan het bijkomen.
Ook zagen we een trekker en oplegger met wegbouw materiaal die in een haarspeldbocht was gekanteld. Ik wil zo snel mogelijk de bergen uit hier, want dit is niet goed voor de agressie in me. Ik ben eigenlijk helemaal niet agressief maar dit verkeer GRRRRR.

Maar de omgeving maakt weer veel goed en als we besluiten door te rijden en Shimla achter ons te laten is alles weer snel gezakt. De mooie kleine dorpjes in de verte zijn mooi om te zien en relaxen enorm. Ik moet ook binnenkort de auto weer eens doorsmeren. Als ik door de haarspeldbochten stuur knokt er soms iets en dat is niet zo best. Een beetje vet op de juiste plaatsen en de problemen zijn weer over.

We stoppen bij een hotel annex restaurant en vragen of we mogen overnachten op de grote parkeerplaats. Dit is geen probleem en gaan daarom als dank even hier eten. Heerlijk smikkelen, ik had een soort kipburger met friet en een pizzaatje en Susan groenten met een jasje. Super zelfs de prijs was oké nog geen 5 euro incl. 4 drankjes!!

We staan nog even na te praten met de bedrijfsleider en die zegt dat de truck hier morgen veilig kan blijven staan als we Shimla willen gaan bekijken. Dat is misschien zo een slecht idee niet, even de Quad uitladen en dan een km of 100 rijden. Shimla is maar 22 km maar we willen alles zien.

Nu nog even een filmpje kijken en dan slapen. Vandaag was een reisdag en helaas hingen de bergtoppen en het dal ook in de mist, dus niet veel mooie foto’s.
 




Donderdag 20 september 2007: vochtig en warm en helaas in de nacht nog 29 graden.

GPS 80km voor Delhi N29 09,315 en E077 02,446, hoogte = 300m

Vanmorgen was de auto weer eens toe aan een smeerbeurtje. Tijdens de haarspeldbochten hoorde je soms iets knakken en dan weet je genoeg. Het was pas 2 weken geleden maar door de lage luchtdruk wordt het vet sneller door de dichtingen geperst. Ook de enorm slechte wegen en het vele zand hebben het vet niet goed gedaan.
 



Ik kantelde de cabine en natuurlijk stond het binnen 5 minuten weer vol met kijkers. Ik pakte de luchtslang en sloot die op de luchtketels aan en toen ik de vetspuit in werking zette met een hoop gesis werd het al maar drukker. Gelukkig is het maar een klein karweitje en na 45 minuten was alles weer klaar. Toen mezelf maar even netjes gewassen, want niet alleen de auto zat onder het vet maar ik zelf ook. Ik liep heerlijk soepel met al dat vet op mijn lijf, maar toch beter om het er even af te wassen, omdat alles wat ik aanpakte meteen klef was.

Na de wasbeurt was het ontbijten aan de beurt. Heerlijk gebakken eitje en een gekookt eitje normale toast en een glaasje thee maakte de maaltijd compleet. Om half 11 reden we weg van Hotel-restaurant Apple Card Inn. Dit is weer een aanrader, de mensen zijn echt super gastvrij en je eet er super lekker voor bijna niets. Natuurlijk werden we door het personeel uitgezwaaid waarna we de bergpas afreden. De weg is super en op een paar kleine stukken na was het heerlijk zonder al te veel hobbelen genieten van de omgeving. Het was jammer dat er in de bergen een soort mist hing. Foto’s maken wilde alweer niet echt lukken. En dat terwijl er zoveel moois te zien was in de verte. Gisteren was het ook al zo mistig, maar nu nog erger. We reden constant omlaag en ons Dafje verbruikte bijna niets en dat is ook af en toe wel lekker. Ineens zag Susan een Mac Donald!!! Midden in een klein ski oord vlak langs de ski lift. We dachten in eerste instantie dat ze het logo hadden gejat en dat het een nepper zou zijn. Ik vol in de remmen en een plaats gezocht om te parkeren. Ik stond nog geen minuut stil toen er een heleboel mensen om de auto stonden. Ze zagen er Europees uit en toen we uit stapten bleek dat te kloppen. Er werd ineens Nederlands tegen ons gesproken. Dat was even gezellig. Susan ging de Mac bekijken en ik stond gezellig met de mensen te praten. Het was een zeer grote groep motorrijders die hier een motor hadden gehuurd met monteurs en gids om in twee weken naar Leh te rijden. De Indiase Enfield motoren staan niet echt bekent om hun power en betrouwbaarheid maar ze brengen de meeste mensen toch over de hoogste bergpassen.
 



Na een kwartiertje werd er door de reisleider geroepen dat de mensen weer op moesten stappen voor de volgende …. km’s. We namen afscheid en toen kwam de verrassing. Susan kwam binnen met …….. Mac Donalds. Helaas geen bief, want de koe is heilig hier, maar wel heerlijke visburgers en een kip burger met een Indiase slag. Voor 2 euro heb je een visburger menu wat het zelfde smaakt als thuis, de kipburger zag er uit als een big Mac maar dan met een klef bijsmaakje. Zelfs Mayonaise kregen we bij de friet en die smaakte ook al zoals thuis, je zou bijna heimwee krijgen…….

We reden weer verder en de weg werd zelfs 4 baans. Helaas wordt de buitenste rijstrook gebruikt door tractoren, fietsers, handkarren, koeien, apen, voetgangers en riksja’s dus als je daar gaat rijden moet je elke 100m vol in je ankers, maar de weg is echt top. We reden vandaag zelfs 65, de maximum snelheid die hier door een truck gereden mag worden en we schoten behoorlijk op. Vlak voor je een stad inrijdt wordt de weg dan 2 baans en krijg je weer tegenliggers. Natuurlijk kunnen de Indiërs het werkwoord ritsen niet en loopt alles weer vast vlak voor elke stad. Ik blijf lekker koel en rustig als iedereen probeert om alles wat rijdt links en rechts in te halen, maar Susan vreet zich op door de rijstijl van de mensen hier. Ik denk maar zo, we hebben de tijd en of er nu iemand voor schiet of niet, we komen er wel.

Ze zijn in elke stad behoorlijk aan de weg aan het timmeren. Er wordt een fly-over gemaakt, zodat de steden ontlast worden. Waarneer die klaar is ???? Bij ons maken weinig mensen veel meters, maar hier maken veel Indiërs geen meter. Nu is dat ook niet verwonderlijk met dit weer. Je zweet al als je je sleutels uit je zak haalt, dus laat staan als je hard werkt.

We dachten gisteren dat je je rijbewijs hier krijgt. Maar vandaag zagen we een rijschool, jawel!! Dus moet je hier toch leren rijden. Ik dacht echt dat als je kan toeteren dat je dan je rijbewijs krijgt, maar dat schijnt toch niet zo te zijn.

Natuurlijk hebben we vandaag weer een paar leuk geparkeerde auto’s op de foto gezet en hieronder is het resultaat.
 



Hoe de auto op de lantaarnpaal is gekomen is me een raadsel, maar we denken dat de truck de auto frontaal heeft geraakt en de auto achter uit is gedrukt tegen de lantaarnpaal.
 



Hierboven zie je nog wat foto’s van grof transport, soms zie je enorme karren rond rijden en trucks die 5 meter hoog zijn en meer dan 20 meter lang.

Rond 19:00 uur vinden we het genoeg geweest voor vandaag, we stoppen bij een chauffeurscafé en eten een soepje. Daarna ga ik de airco’s even openmaken om de elektronica om te wisselen. De airco in de slaapkamer heeft problemen en werkt alleen op handbediening. Hij stelt dan zelf een temperatuur in die veel te laag is en daardoor vreet de airco stroom. Normaal stel je de temperatuur in op 28 graden en is hij extreem zuinig. Daardoor kan hij dan heel de nacht op de opgeslagen zonne-energie werken. Op handbediening moet om 5 uur de generator al aan en dat is @#$%. De Airco in de leefhoek en werkt alleen als de generator loopt en dan is handbediening geen probleem.

Na een uurtje werken ze alle twee weer perfect en kunnen we weer lekker koel slapen. Om 22:00 uur wordt er weer eens op de deur geklopt en een chauffeur komt een praatje maken. Helaas spreekt hij geen Engels en wordt het een gesprek met handen en voeten. Maar we begrijpen elkaar en hij snapt dat we willen slapen.
Dat doen we dan ook rond half 11.


Vrijdag 21 september 2007: 35 graden en vochtig, dus echt zweetweer.

GPS: N 28 01.215 en E 077 58.895.

De plaats waar we geslapen hebben was niet echt een goede keuze, het stond vol met trucks en de chauffeurs hebben een enge ziekte. Het heet de klop ziekte. Het begint meestal zo rond een uur of tien als je net in je bed ligt. Ze gaan dan kloppen op de truck om een praatje te kunnen maken. Nu stonden we ook nog langs een grote weg en heel de nacht heb je een hoop geklop en getoeter aan je kop. Elke truck die weg rijdt, wil je nog even groeten met zijn claxon en dus hebben we slecht geslapen. Gelukkig werkte de airco weer perfect en hadden we in ieder geval een beetje koelte in de nacht. Rond half 6 uur was Susan wakker en kon niet meer in slaap komen door al die mensen die op de truck klommen en het gebonk. Om 06.30u is ze uiteindelijk maar opgestaan, zodat ze de eerst volgende een draai om z’n oren kon geven. Ik bleef nog even liggen.

Natuurlijk moesten we wakker worden van een van de chauffeurs, dus begon het klopconcert om 9 uur weer. Susan was al aangekleed en vloog de truck uit, want nu was de maat vol. Het manneke schrok zich rot en snapte niet waarom Susan zo kwaad was. Ja, en Susan die slecht heeft geslapen moet je niet dwars gaan zitten.

We besloten maar om te gaan, want we werden er alle twee opgefokt van. India is een mooi land alleen de Indiërs maken je, weliswaar onbedoeld, knettergek.
We reden de 6-baans snelweg weer op en na 5km zagen we alweer het eerste ongeluk. Vandaag wordt een brokkendag, want we hebben op de 150km minstens 20 wrakken gezien. Vaak zijn het de trucks en bussen die rijden als gekken en daardoor zichzelf aan stukken rijden. Het leuke is dat de wrakken soms gewoon midden op de weg staan of liggen en een gevaarlijk opstakel vormen voor het verkeer. Misschien doen ze dit wel om de mensen er op attent te maken dat ze anders moeten gaan rijden, we hebben geen idee. Wel dat we een paar keer goed weg zijn gekomen door de een of andere gek, die inhaalt terwijl het niet kan en als een spookrijder op je afkomt. We hebben gelukkig nog elke keer kunnen stoppen of uit kunnen wijken, maar een goed gevoel geeft het niet.

En dan de politie, ineens moesten we stoppen van oom agent, omdat we op een 8 baans snelweg een truck die 20 reed hadden ingehaald??? We kregen een waarschuwing dat we op deze snelweg geen trucks of andere voertuigen met 4 of meer wielen in mogen halen. Helaas rijden er op de meest linker baan voertuigen, koeien en handkarren die soms 10 km per uur rijden, die mogen we dus niet inhalen…… Hoe zouden de files ontstaan hier??????

De volgende 50 km wilden de agenten ons wel 10 keer laten stoppen, ze zwaaien dan een beetje dom en ik zwaai dan gewoon terug. Ik speel even de domme toerist. Op een gegeven moment reed er een truck voor ons, met in de laadbak een stuk of 6 jonge mannen. Ik zwaaide en er kwam geen reactie. Toen een agent naar me zwaaide om me te laten stoppen en ik uitbundig naar de agent begon te zwaaien en doorreed, barsten ze in lachen uit. Zij begrepen dus wel dat oom agent me aan wilde houden.

Daarna moest ik nog een keer stoppen bij een weg blokkade en een man wilde road tax. Hij sprak geen woord Engels en ik begreep er niets van, want er was helemaal geen tol poort te bekennen. Ik stond zo lekker geparkeerd dat er niemand meer door kon en een agent bemoeide zich ermee en wuifde dat ik door moest rijden. Dat deed ik en na de weg blokkade kwam het manneke weer aangerend en wilde me weer laten stoppen. Ja daag, gewoon negeren en doorrijden. In de verte zag ik hem een beetje dom staan kijken en uithijgen.

We hebben al vele tolpoorten gezien en soms moeten we betalen, maar vaak mogen we ook gewoon doorrijden. Maar iedereen kan wel zeggen dat we tol moeten betalen.

Vlak voor Delhi werd het drukker en drukker. Ineens zag ik een Hindoe Tempel langs de weg en die was gemakkelijk te bereiken via een zandpad. We draaiden het zandpad in en stopten bij de ingang. We werden door een Hindoe monnik aangesproken en er werd uitgelegd hoe alles werkt. Eerst de schoenen en sokken uit en daarna de voetjes wassen. Hierna mochten we alles gaan bekijken en kregen we van een andere monnik uitleg welk beeld wie was. Achter de tempel was een groot stuk landbouwgrond, waar de monniken zelf hun eten verbouwen. Ze verbouwen rijst, groenten enz. om in hun eigen levensonderhoud te voorzien.
 



Na een rondleiding hebben we even de offerbox gespekt, moesten we heilig water drinken, kregen we een oranje pukkel op ons voorhoofd en een soort pepermunt. Na dit ritueel stapten we weer in de truck en reden weg.

Het zandpad inrijden vanaf de grote weg was gemakkelijk, maar door de drukte was het wegrijden een groter probleem. Het was steil en scheef en het koste ons tien minuten voor we weer op de snelweg stonden.

30 km voor Delhi werd het druk op de weg. Borden staan er nergens en eigenlijk wilden we naar Agra rijden, maar vindt de weg maar eens. Volgens de computer zaten we ineens op een weg die richting het oosten ging, ofwel de kant uit van Nepal. Omdat we al uren file aan het rijden waren vonden we dat goed en besloten we Agra maar op de weg terug van Nepal aan te doen.
 



We zullen jullie de foto’s sparen van het grote aantal ongelukken. Omdat we jullie een actueel verslag willen geven van het vakantie plezier en soms vakantie ellende, schrijven wij alles op wat we meemaken. Omdat we enorm klagen over de Indiërs en het verkeer wil dit niet zeggen dat we ons niet vermaken.

Integendeel zelfs. Maar als we alleen de leuke dingen op schrijven is dat een verkeerd beeld en dat willen we niet. Dus zie de verslagen over de verkeerschaos niet als geklaag, maar meer als de realiteit over India. Natuurlijk zorgt dit voor een hoop stress, maar vaak maakt de omgeving en de natuur veel goed.

50km rond Delhi is het een grote drukte. Delhi is zo uitgedijt dat je nergens een vierkante meter onbebouwd ziet of 1 meter waar je geen mensen ziet lopen. Overal is drukte en bedrijvigheid. Hierdoor heb je dus ook 50km rond Delhi al stapvoets rijdend verkeer. Het kost uren om weer wat rust op de weg te vinden, als je in India al van rust op de weg kunt spreken. 200.000 verkeersdoden per jaar is belachelijk veel, maar als je het verkeer meemaakt zou je zeggen dat het er minstens 10x zo veel zouden moeten zijn.

We zoeken een restaurantje omdat we enorme honger hebben, helaas stinkt het buiten zo naar een open riool dat we even geen honger meer hebben. Susan gaat even wat bananen kopen en hoeft slechts 4 eurocent per banaan te betalen. Daarbij smaken ze nog tien keer lekkerder dan in Nederland en we besluiten de bananen maar als voorlopige maaltijd te gebruiken.

2 uur later zien we een groot bord A1 Plaza, met daarop dat je er kunt douchen, eten, parkeren en tanken. Na 1 km komen we op de parkeerplaats van het grote benzinestation met restaurant er achter. We parkeren de truck en voordat we uit de truck zijn, staan er al weer 50 man om de truck heen. Ach, je went eraan, zullen we maar zeggen.

Binnen worden we meegenomen naar een speciaal vip hok, waar we alleen en in de airco kunnen eten. Er hangt een bordje dat alles in dit hok 10% duurder is, maar dat hebben we er graag voor over. Ik heb een heerlijke pizza en Susan een halve tafel vol met Indiaas eten. Het afrekenen was even schrikken. 2 euro 40 en dat nog wel inclusief de 10% extra. We aten uit mooie borden en hadden zelfs een privé ober. Het eten hier is net zo goedkoop als de diesel in Iran.
Na het eten kopen we voor het zelfde bedrag snoep, chips en frisdrank en gaan om 17:30 in de camper zitten. We blijven hier slapen en gaan straks nog even een toetje halen. De airco draait weer op volle kracht en binnen is het nu heerlijk koel.

Soms kijken we elkaar aan en staan we versteld van de luxe. Het is net of we thuis zijn als we ’s avonds in ons campertje zitten. En eigenlijk is dat ook zo. We hebben ook alleen dit nog en we voelen ons er enorm in thuis. Als we geen kloppers hebben ’s avonds en ’s nachts zijn we erg gelukkig in ons hotel op wielen.


Zaterdag 22 september 2007: Gelukkig hebben we airco, want het is om af te pikken, tegen de 40 graden en erg vochtig, meer dan 85%.

GPS: N 26 36,142 en E 080 12,736

Gisteravond heeft de generator een uur of 4 gelopen om de airco te kunnen gebruiken. We hebben een DVD-tje gekeken, die schaars beginnen te worden. We hadden er 90 bij ons en de meesten hebben we al gezien. De eerste film was echt een Z film. A is goed B iets slechter enz. enz. daarna hadden we een super film Het laatste stuk hebben we in bed verder gekeken, omdat de speler het na 2 films te warm kreeg. Ik moet nog steeds een ventilatie gat maken achter in het kastje, maar vind de tijd niet. Raar eigenlijk, hè!!! Altijd vakantie en dan geen tijd hebben. Rond half 11 gaan we slapen.
 



We worden in een heerlijk koel bedje wakker en willen eigenlijk niet ons bed uitkomen. Het is al bijna 9 uur en we moeten nog ontbijten. De plaats waar we sliepen bij het tankstation en restaurant was heerlijk rustig. Ik ga er vandaag als eerste uit en tap een fles of 5 water vol uit onze filter installatie zodat we vandaag weer genoeg te drinken hebben. Daarna ga ik me wassen en loop even door de koelkast heen. Even kijken wat er weg kan. Omdat we eigenlijk elke dag uit eten kan al de groenten weg gegooid worden. Ik zou ook de deur open kunnen zetten, want dan lopen sommige groenten, die er nu een beetje slap en waterig uitzien, vanzelf de vuilnisbak in.

Als ik een groente bak openmaak zie ik dat er een saus fles door de druk in de bergen is gaan lekken. Ba, ba, wat een zooitje. Ik haal de fles eruit en zie ineens in een hoekje 1 zielig dropje liggen. MMMM daar heb ik zin in. Maar ja drop met saus is niet echt een goede combinatie.

Het maakt me niet uit, deze dropverslaafde houdt het dropje even onder de kraan en geniet met volle teugen van het enige en laatste dropje. Dat smaakte echt heerlijk. Genieten met een grote “G”. Het leek wel de reclame van een meisje in een wasserette die in een broekzak een dropje vindt.

Eerst even lekker ontbijten en dan water bijvullen, zodat we weer een weekje vooruit kunnen. Vanavond kunnen we dan lekker douchen en dan heerlijk koel het bedje in.

De route vandaag gaat door het platteland, kleine dorpjes waar de koeien en ossen lekker in de schaduw van de bomen liggen en waar nog veel wordt gedaan met handkracht. Ook komen we nog regelmatig apen tegen, die op de weg alles nuttigen wat ze gekregen of gestolen hebben. De mensen zijn vriendelijk en lachen en zwaaien naar ons.

Het vervoermiddel voor de gewone man is een trekker met aanhangwagen die volgepropt wordt met mensen of als je iets meer uitgeeft de Tuktuk motor taxi. Wij hebben er al eens met 6 personen ingezeten en dat was redelijk krap. Wat we hier gezien hebben zijn minstens 30 personen in een Tuktuk. Een stuk of vijftien zitten aan de binnenkant en de andere 15 hangen er aan de zijkanten en achterkant aan.
 



De autootjes blazen dan wel enorm zwarte rook uit en ik had even medelijden met 2 fietsertjes die er al een tijde vlak achter reden. De Tuktuk is met al die mensen erop en -in namelijk net zo snel als een fiets!!!

Laat in de middag willen alle mensen naar huis en proberen op allerlei manieren een lift te krijgen. Ze houden de trucks aan en proberen op het dak of achter op de lading mee te liften.

Regelmatig stopt er een truck om wat mensen mee te nemen. Eerst wordt de cabine vol gepropt en vaak zie je minstens 10 mensen op een kluitje voor in de cabine zitten. Daarna klimt de rest op de truck en gaat op of tussen de lading zitten.

We worden nog een keer aangehouden door een domme agent die vraagt (in het Hindi) naar onze permit??? Elke truck heeft een vergunning nodig om goederen te vervoeren. Na een zwaar gesprek, waar de agent en ik geen bal van begrepen, omdat hij in het Hindi en ik na het met Engels te hebben geprobeerd, maar in het Nederlands verder ben gegaan. Zag hij ineens het licht….. het zijn toeristen!!!! En toen mochten we doorrijden.

Een keer wilde een politieagent zelfs een lift en door ons gewoon dom te houden en ikke nie verstaan hield hij het na een minuut of 5 voor gezien. Hij snapte wel dat dit een gebed zonder einde zou gaan worden.

Overal zie je de mooie groene rijstveldjes, de kleuren zijn zo fel groen dat ze geschilderd lijken te zijn. Wat ons ook opvalt, is dat de mensen hier erg mager zijn. De bevolking hier is voor een groot deel boer en het lijkt wel of ze geen geld hebben om eten te kopen. In de steden zijn de vrouwen vaak mollig en in de dorpen zo mager dat het net Biafraantjes lijken. Ingevallen gezichten en armen waar je de botten ziet zitten. We hadden in de krant gelezen dat mensen die meer dan 40 euro per maand aan eten uit kunnen geven slecht 1% van de bevolking uitmaken. En dat een groot deel het met 20 euro moet doen. Let wel uitgeven aan eten, dus niet wat ze verdienen.

Langs de weg liep ineens wel erg veel vee. Overal zag je ossen, schapen, koeien enz. lopen echt kilometers achter elkaar. Na dat we voor in de file uitkwamen begrepen we waarom, dit was de lokale veemarkt en het vee wat we zagen lopen was daar gekocht. De nieuwe eigenaren liepen trots met hun nieuwe aanwinst en hielden daarmee alleen het verkeer een beetje op.

De weg was vandaag voor 75% perfect en de 25% die over bleven was echt dieptriest. Meerdere keren zijn we uit onze stoel gerammeld maar we hebben vandaag wel een Indiaas record gebroken. Dat wil zeggen van ons zelf dan. 274 km hebben we afgelegd en dat is top.

We waren vandaag al 2 A1 plaza tankstations en restaurants tegen gekomen, alleen was het toen nog te vroeg om te stoppen. Toen we er een nodig hadden vonden we er natuurlijk geen een en we hebben weer eens 2 uur in het donker moeten rijden. Dat is echt een ramp hier. Iedereen heeft geen licht, gekleurde knipperlampjes in zijn koplampen of een lamp die natuurlijk alleen op groot licht kan, doordat hij verkeerd om in de reflector zit. En als ze licht hebben laten ze dat ook zien. Grootlicht is heerlijk en dat je er de andere weggebruikers mee verblind maakt niet uit, want je ziet zelf toch alles. Deze laatste weggebruikers hebben vanavond een slechte dag gehad. Ik knipper een keer met mijn groot licht en als ze hun groot licht niet uitzetten krijgen ze te maken met de 4 verstralers op ons dak in combinatie met ons groot licht. Die maken van de nacht een dag en zelfs als ik die aanzet en ze zeker weten helemaal niets meer zien, zijn er nog altijd die hun groot licht gewoon aan laten staan. Maar 90% zet wel meteen hun groot licht uit. Ik ben er niet trots op dat ik dit doe, maar je ziet de fietsers, ossenkarren en voetgangers niet lopen als de tegenligger zijn groot licht aanzet. En we willen geen ongelukken veroorzaken.

Voor de statistieken: vandaag 8 ongelukken gezien waarvan er een paar 100% zeker fataal waren. We zagen een bus die helemaal opengereten was tot aan het gangpad en dat van voor tot achter. Wie daar ingezeten heeft zal het niet navertellen.

We staan nu bij een benzinestation en gaan vandaag vroeg slapen, we willen namelijk om 6 uur weer uit de veren om voor dat de kloppers voor de deur staan weg te zijn. Rust vind je in India niet, de mensen zijn vriendelijk, maar erg nieuwsgierig en zeker niet verlegen. Je kunt een afgelegen plekje opzoeken en denken dat je dan rust hebt, maar op elke plekje in India zul je deze rust niet vinden. Binnen een paar minuten en in het beste geval binnen een half uur staan er altijd een stuk of wat mensen om de truck. En met een stuk of wat bedoel ik niet 2 mensen maar eerder 20. Eigenlijk is dat ook niet zo gek met meer dan 1 miljard Indiërs. Elke vierkante meter is bewoond en ik geloof dat wij daar nooit aan zullen wennen. We wilden zo snel mogelijk India verlaten om de rust van Nepal op te zoeken, hierna zijn we dan wel weer toe aan de drukte van India, maar over de 1500km naar de grens zullen we vermoedelijk nog wel een weekje doen, dus snel zullen we geen rust vinden. Ik denk ook dat je India beter met de rugzak of georganiseerde reis kunt bezoeken. Want niet wij zijn een trekpleister, maar eerder onze truck. Maar zoals een kennis ooit over India zei. Als er op een plein in Eindhoven ineens 50 kamelen zouden staan kwam ook elke Eindhovenaar kijken. En dat klopt, alleen zouden die niet aan elke knopje, klepje enz. zitten met hun vingers, maar alleen met de ogen kijken.

We hadden een van de bagagebakken niet goed op slotgedaan. Wel afgesloten maar niet goed in het slot gedrukt. ’s Morgens stond de bak dus open en was er alles uit geweest. Maar alles was ook weer teruggestopt in de bak. Het ging om de oprijdblokken om de auto waterpas te zetten. Vermoedelijk hebben ze hier niets aan gehad en het was wel netjes dat ze de blokken, wel eens waar op zijn kop, weer terug hadden gestopt.









Copyright © door Een reis rond de wereld Alle Rechten Voorbehouden.

Gepubliceerd op: 2007-09-23 (4716 maal gelezen)

[ Ga terug ]
Content ©
Volg onze reis online, 5 jaar met de DAF de wereld door


PHP-Nuke Copyright © 2005 by Francisco Burzi. This is free software, and you may redistribute it under the GPL. PHP-Nuke comes with absolutely no warranty, for details, see the license.
Pagina Rendering: 0.06 Seconden