Welcome to Een reis rond de wereld

Travel now and work later

Hoofdmenu

Translate to any language, choose your language here above..



Reisverhalen
Wereldreis op datum:
2009

Wereldreis per land:




Favoriete links


Terugblik op.. (pdf)


De camperbouw en de dagelijkse bezigheden


Info & materialen


  
7 t/m 12 september 2007





Vrijdag 7 september 2007: heerlijk koel in de bergen op 4300 meter.

GPS van de nederzetting waar we overnacht en gegeten hebben N32.40,109 E077.12,278

Vannacht hebben we slecht geslapen, door de hoogte hadden we alle 2 hoofdpijn en Susan was zelfs misselijk. Nee, ze is niet in verwachting!! Hoogtes boven de 2500 meter kunnen problemen geven. Bijna iedereen krijgt hoofdpijn door het lagere zuurstof gehalte in de lucht. Elke 1000m dat je stijgt gaat de zuurstofdruk met 10% omlaag. Na een paar dagen ben je aangepast aan het lagere zuurstof niveau, maar voor ons is dit de eerste overnachting op grote hoogte. De Daf deed het boven verwachting, gelukkig maar want er komen nog een paar passen aan die ons naar 5600m brengen. De turbo heeft grote voordelen op deze hoogte en ondanks zijn 150 pk gaat alles goed.



Als we wakker worden is het al half 9 en voor we klaar zijn zelfs al half 10. We horen buiten een diesel starten en als ik ga kijken blijkt het onze buurman te zijn. We maken even kennis en het blijkt een Fransman te zijn die helemaal alleen door de wereld reist. Hij had zelfs Kees en Els (trottermoggy) ontmoet en hij is al 18 maanden onderweg.

We krijgen de GPS coördinaten van zijn overnachtingplekjes. Ook het adres en GPS van de firma in India waar we de truck kunnen laten verschepen heeft hij.
Na een half uurtje nemen we afscheid. Hij gaat de kant op waar wij vandaan kwamen en wij naar de plaats waar hij vandaan kwam. We starten de truck die door de standkachel al op temperatuur is gekomen en ons zoemertje van de luchtdruk piept er lustig op los. De motor loopt en door de ijle lucht duurt het een eeuwigheid voor de truck op druk komt. Ik besluit de elektrische compressor maar even te starten en zelfs deze doet er lang over om de truck op druk te krijgen. Wat 4300 meter hoogte allemaal kan doen!!. Als de truck klaar is voor vertrek rijden we de pas weer op. Na 5 minuten zien we reeds het bordje dat we op het topje van de pas zijn. Nu gaat het naar beneden en de weg is super. Helaas veranderd de goede weg na 5 km in een nachtmerrie en gaat de weg 1km omlaag en dan weer omhoog. 



De omgeving is onbeschrijfbaar mooi, en maakt het gehobbel en gerammel meer dan goed. We rijden door een soort vallei met diep onder ons een snel stromende rivier die ons helemaal naar Leh zal brengen. Onder in de vallei zijn we even gestopt bij een kleine nederzetting waar tientallen kleine hutjes staan wat eigenlijk allemaal restaurantjes zijn. We stoppen er bij eentje die ruimte heeft voor onze truck en bestellen wat te eten. We hebben slechts een beperkte keuze, maar we laten ons verrassen, zoals we hier in India steeds doen en het eten smaakt goed. Voor 4 euro krijgen we 2 grote borden met warm eten, 4 thee, als toetje een appel en een berg snoepgoed voor onderweg.



Het uitzicht op de enorme bergen is fantastisch, we kijken echt onze ogen uit. Omdat er niet te veel mensen nar de truck komen gluren pakken we even de satelliet unit om te internetten en versturen weer eens onze updates en halen even de mails op. Na en uurtje rijden we weer verder. De weg gaat door de nederzetting heen en we moeten stapvoets rijden om niet gelanceerd te worden. We doorwaden de ene na de andere rivier of eigenlijk meer beekje en als we een bocht om komen zien we 3 buitenlandse auto’s aan de kant van de weg staan, we stoppen en het blijken een Steyr truck uit Oostenrijk, een landrover uit Nederland en een 4x4 busje uit Zwitserland te zijn. We staan een tijdje te praten en het blijkt dat het meisje uit Zwitserland ziek is. Ik bied aan om even te kijken en neem de temperatuur op. 42 graden!! Ze heeft alle symptomen van een griepje maar zij komen uit een malaria gebied. De incubatietijd van Malaria is tussen de 5 en 42 dagen en dat was precies de tijd dat zij door het gevaarlijkste gebied reden en ook nog eens precies in de Moesson tijd. Waar we nu zijn is geen dokter en het duurt dagen voor je weer in de bewoonde wereld bent. Terug rijden zou een optie zijn maar dan moet je wel over de hoge pas heen en in deze toestand heeft het hart het al erg zwaar. Ik adviseer om Makaron te nemen als noodmedicatie maar dat doen ze liever niet. Ja, het is hun eigen keuze. Malaria kan dodelijk zijn en 42 graden koorts is enorm hoog. Een noodmedicatie kan geen kwaad en baat het niet, dan schaadt het niet. Helaas kan het ook vogelgriep of knokkelkoorts zijn maar alleen een test kan dat duidelijk maken, en die hebben we hier niet. Wij blijven nog even staan bij de andere wereldreizigers en de Zwitsers rijden verder.

We hopen maar dat alles goed komt. Ook wij rijden na een kwartiertje weer verder over de hobbelweg richting Leh. Bij het laatste dorpje ( met tien huizen), voordat we het verlaten land ingaan richting Leh, zien we de Zwitser lopen met een man uit India en we hopen maar dat ze een dokter vinden.


Hier een voorbeeldje van de wegen, de slechtste hebben we niet op de foto want Susan heeft dan haar handen vol aan het geven van niet gevraagde instructies, en heeft dan geen tijd voor foto’s. Ik snap de instructies wel want het ravijn is vaak aan haar kant. Als je weet dat de wielen soms maar 5 cm van de afgrond afzitten snap je haar instructies wel. NAAR LINKS NAAR LINKS……Maar ik wil haar, en natuurlijk mijzelf en de truck, heel houden en rij zo veilig als ik kan. Ineens sluiten we weer achter aan in een file van trucks. Er blijkt een stuk berg naar beneden gekomen te zijn ( 20 meter lang en 5 meter hoog) en een bulldozer is het puin aan het ruimen. Gelukkig reed er niemand toen de berg even vergat berg te zijn en naar beneden donderde. De bulldozer maakt 2,5 meter van de weg weer berijdbaar en stapvoets rijden we weer verder.

Na uren rijden over de mooiste bergpassen, met het slechtste wegdek rijden we langs een checkpoint en moeten we onze gegevens opgeven. We hebben vandaag een gemiddelde van 13km per uur gehaald en we zijn kapot, en daarbij komt nog dat het inmiddels al 18.30u is. Daarom vragen we of we mogen blijven staan en dat is geen probleem. We rijden de truck via een klein zandpaadje naar een redelijk vlak stuk en gaan dan boven iets eten in een van de hutjes. Er is redelijk wat keuze. Ik krijg een tomatensoep en Susan een Nudelsoepje. Daarnaast bestellen we een bord met gebakken en heerlijk gekruide aardappelen en een bord gebakken rijst met ei. De soep is heerlijk, maar veel te veel. Van een kom kan je met een heel gezin eten. Als dan de rijst komt is het al donker en op gevoel eet ik een paar happen. Wat ik eet weet ik niet, want het is pik donker geworden. De vrouw komt een kaarsje brengen en we hebben dus Diner by candlelight.

Deze maaltijd incl. thee kost nog geen 3 euro en de helft hebben we moeten laten staan, omdat het te veel was. We gaan naar de truck en kijken nog even een filmpje van Theo Maasen waarna we gaan slapen.


Zaterdag 8 september 2007: 5 graden als we wakker worden, we genieten van de koelte.

GPS van vannacht: 4500m hoogte Pang (tentenkamp) N33.07,305 E077.46,925

We worden om half 8 wakker en zetten nog even Theo Maasen aan. Om Half negen staan we buiten de camper en ik gooi even de wc cassette leeg. Ik moet 50 meter lopen en de weg gaat een beetje omhoog. Door de ijle lucht hijg ik als een oud paard, als ik terug bij de camper ben.

Over een paar dagen ben je daar aan gewend zeggen ze….we zijn benieuwd. Vandaag gaan we naar 5600 meter en dan wordt het echt tricky.. gaan we het halen??? We eten een ontbijtje met een omlet en brood in het restaurant waar we gisteren hebben gegeten. Enkele mensen liggen te slapen, omdat hier ook de chauffeurs van de trucks slapen. Midden in het restaurant (tent) staan een stuk of 6 bedden. Dus bed and breakfast….voor een prikkie. Als we ontbijten ligt er nog een chauffeur te slapen, hij trekt het dekbed over zijn hoofd en slaapt rustig verder.
 



De weg kwaliteit verandert enorm, soms een heerlijke geasfalteerde weg die na een paar km weer verandert in een zand en gravelbaan. We haalden een gemiddelde van 17 km per uur en hebben grote stukken 40 kunnen rijden. Dus kun je nagaan hoe de rest van de wegen er uit zag.

De top van de eerste pas brengt ons naar 4920 meter en na een kleine daling gaan we weer omhoog tot 4975 meter. Wel een record maar nog geen 5000 meter. De weg werd heel even perfect en na een kleine daling bleef de weg klimmen tot 5045 meter.



De Daf doet het perfect. Bij lage toerentallen merk je dat hij iets onregelmatiger loopt maar zodra de turbo inkomt gaat hij als een speer omhoog. De Daf wil soms harder omhoog dan de weg kwaliteit toelaat en we staan er echt van te kijken. Er komt nog een hogere pas en ik twijfel geen moment of we het gaan halen. We moeten nog 80km rijden naar de volgende nederzetting waar we kunnen overnachten en we hebben nog 3 uur tot het donker wordt. Dat moet wel lukken denken we!!

Na de hoogste piek gaan we even eten in een heel leuk restaurantje wederom gevestigd in een tent. We drinken thee en eten Thali met rijst. We krijgen een enorm bord met rijst en diverse groenten. Ook ligt er nog een paar platte broden op het bordje en het is weer veel te veel.
P.p. betalen we 1,5 euro voor al dat lekkers. Als we wegrijden merken we dat de luchtdruk te laag is. Ik start de elektronische compressor en het duurt enorm lang voor hij op druk is. Zou dit door de geringe luchtdruk komen op deze hoogte??

We rijden weg en na een paar keer remmen is de druk veel te laag, de compressor die op de motor zit krijgt de ketels niet vol. Ik stop en merk dat het afblaas ventiel van de natte ketel lucht lekt. Even de gereedschapskist tevoorschijn gehaald en het afblaasventiel verwijderd. Na een schoonmaak beurtje alles weer gemonteerd en daar gaan we weer. Heel even zakt de druk nog en ineens werkt alles weer perfect. Het sneeuwde een beetje en ik dacht ineens….shit de remmen moeten op de winterstand worden gezet. Snel nog even gestopt en ja hoor na het omzetten van het antivries tankje werkte alles perfect. Het is buiten een graad of 5 en met de wind voelt het erg koud aan, als dan ook nog de lucht ontsnapt heb je al snel ijs in de ventielen.

We rijden verder met een goed gevoel en de weg veranderd weer eens in een gatenkaas. We halen toch nog een redelijke snelheid maar ineens staan we stil voor een brug die ze aan het repareren zijn. Er wordt gelast en gesleuteld en als we kijken hoe veel mensen er bij staan te kijken, en hoeveel er werken kan dit nog wel even duren. Na een uur staan we nog steeds stil. We waren de enige maar nu staan er toch al een auto of 10 te wachten, zelfs een bus met toeristen heeft pech.

Na anderhalf uur mogen we eindelijk verder en we weten nu dat we niet voor het donker de passen over zijn. Vol goede moed rijden we verder. We zien nog een truck in het ravijn liggen die vermoedelijk in slaap is gevallen, want op dit punt was de weg van zand, maar wel breed.

We komen regelmatig wrakken tegen die het ravijn in gegleden zijn. De meeste liggen er al een tijdje, want die dingen bergen kost te veel energie. Ineens een knal in de cabine. Wat nu weer!!. Door de lage druk knalt een chipszak uit elkaar, gelukkig hebben we geen schade. Alleen heeft Susan bijna een hartinfarct gehad door de explosie. Even later knalt de dop van een bus Pringles af en verder blijft het stil.

Tijdens het rijden horen we al dagen soms een gerammel wat van de linker kant van de auto lijkt te komen. Elke keer als ik stop kan ik niets vinden tot ik eens op het dak ga kijken. De 27mc antenne rammelt tegen het luchtfilter en gelukkig is dat zo opgelost. Soms lijken dingen erg, maar los je ze in no time op.
We hebben trouwens vandaag wel vijftien keer moeten stoppen voor een plas pauze. Je snapt er niets van elk half uur moet je hoognodig. Ik ga even achter de truck staan en Susan heeft een betere oplossing. Ze opent de deur van de cabine en gaat even uit de deur hangen met haar achterwerk en binnen 1 minuut is het geregeld. Verkeer zie je al km’s voor ze je bereiken aankomen dus Susan zit wel veilig. Hoog en droog wilde ik zeggen maar droog gaat niet echt op.

Het wordt donker en de 4 grote verstralers gaan weer aan. We moeten nog maar 15 km en daar doen we meer dan 2 uur over. De eerste echte sneeuw begint te vallen en dat maakt de rit nog vermoeiender.

De weg is ook erg smal en gedeeltelijk weggespoeld waardoor we niet sneller kunnen. Ook moeten we een paar riviertjes doorwaden en soms weet je niet eens meer waar je heen moet in het donker. Je rijd door een grote zandbak en je moet heel goed kijken waar de weg heengaat.

Om 20:00uur komen we aan in Pang. Het is een nederzetting met een stuk of tien tenten en een check point waar we morgen even langs moeten voor ons in te schrijven. Susan maakt nog wat te eten. En ik zet de kachel aan, de Webasto 5000 diesel kachel werkt perfect op bijna 5000 meter hoogte. Eigenlijk werkt alles op de wc perfect op deze hoogte. De wc is gemakkelijk aan te passen door een schakelaar tussen de motor te zetten zodat je hem met de hand in en uit kunt schakelen. Hij werkt perfect maar de pomp blijft lopen omdat deze niet aan voldoende vacuüm komt. Maar als de pomp 1 minuut heeft gelopen kun je de wc goed doortrekken en daarna zetten wij hem af door de cassette er een stukje uit te trekken. Bij 3000 meter werkte hij nog wel goed.

Nu nog even douchen en daarna gaan we slapen. Onze zonneboiler werkt ook weer perfect, buiten is het koud en het water is toch bijna 50 graden geworden vandaag. Nu hebben we geen warmwater nodig gehad, omdat een koude douche bij 40 graden buitentemperatuur wel lekker is, maar hier in de vries kou heb je toch graag warm water. Rond 2 uur worden we alle twee wakker van de kou. Het wordt tijd voor ons dekbedje. Buiten is het 3 graden en het zal vannacht nog wel kouder worden.


Zondag 9 september 2007: vannacht rond het vriespunt en vanmiddag rond de 30 graden.

GPS Buddha Garden Guesthouse 10km voor Leh N34.05,619 en E077.36,447

Vanmorgen even een snel ontbijtje in een van de tenten hier in het tentenkamp. Overal staan trucks die hier iets eten of hier de nacht hebben doorgebracht in een van de tenten. Een van de trucks probeert te starten en het kost een kwartier voor hij hem al pruttelend aan de praat heeft. De kou en de hoogte komen de start eigenschappen van een truck niet ten goede.

Ik had een half uur geleden de motor verwarmer al aangezet en de truck start meteen zonder zelfs voor te gloeien, en loopt meteen als een zonnetje. De motor verwarmer brengt de motortemperatuur omhoog tot 60 graden en dat is genoeg om hem snel te laten starten.

Om 9 uur zijn we klaar en rijden we richting Leh.
 



Het is 196 km en dat is normaal hier niet te halen in een dag. Het eerste stuk weg was extreem slecht en we haalden een gemiddelde van 13 km per uur. Na een uurtje of wat kwam de hoogste pas van ons avontuur in zicht. De weg was ineens super goed voor Indiase begrippen. Denk dan niet meteen aan de A2 of een andere weg in Nederland maar hij was geasfalteerd en we haalden op sommige stukken 45km per uur en dat is extreem snel hier in Noord India. Onderweg zien we nog een kudde yaks staan, dit zijn de koeien die leven op grote hoogten. En die net als berggeiten op de steile weiden grazen.

Ook zien we vele toeristen die op de fiets deze enorm hoge pas bedwingen, de hoogte en de steile wegen moeten toch zijn tol eisen!! Niemand stapt af en iedereen die wij zien fietst echt naar de top.

Onze mond valt echt open als ons Dafje alle trucks voorbij gaat op de steile hellingen.

Wij stijgen dus hebben wij voorrang, bijna alle trucks en bussen stoppen netjes op een iets breder stuk en laten ons voorbij gaan. Soms knijp je wel even je billen bij elkaar als ik de truck toch stil moet zetten, omdat de weg te smal is en de wielen 5 cm van de afgrond staan. Tussen onze truck en de bus of truck die we moeten passeren zit dan soms nog geen 5 cm. De pas is de enige verbinding met de dorpen achter de meer dan 5km hoge pas, dus kom je elke paar minuten wel een tegenligger tegen. Het is wel een kwestie van wennen, want na een paar dagen op deze passen gereden te hebben gaat het passeren steeds gemakkelijker en zonder stress.

Ik was een beetje angstig om de 5400 meter hoge pas op te rijden, er is daar nog maar de helft van de zuurstof als op zeeniveau. Maar als we hoger en hoger komen en de hoogte meter de 5000 meter weer voorbij gaat, merk ik niets aan power verlies van de truck. We rijden in zijn 3e versnelling omhoog met bijna 40km per uur. Dit houdt hij vol tot we op de top staan.

Ik ben trots op de truck dat hij dankzij de turbo geen problemen heeft met de ijle lucht op deze hoogte. Leon en Claire met hun landrover zijn zo goed als even snel in de bergen en ik ben benieuwd hoe een auto zonder turbo omgaat met 5400 meter hoogte. Zij gaan namelijk ook deze kant uit.
 



We maken even een foto bij een bord waar de hoogte op staat 5342meter ofwel de op een na hoogste pas ter wereld, de hoogste ligt achter Leh en die is geloof ik nog een honderd meter hoger. Dat geloven we wel, we zijn tevreden met deze. Ons Dafje heeft de uitdaging mooi doorstaan en tot nu toe heeft hij ons overal gebracht waar een normale camper uit elkaar zou vallen.

Boven op de pas is het vries koud, een ijskoude wind blaast je zowat uit je schoenen. Er staat een Stupa met vele gekleurde vlaggetjes die vrolijk wapperen in de harde wind. We maken snel wat foto’s en stappen dan weer in de heerlijk warme cabine.

Dan beginnen we aan de afdaling, de weg is nog steeds redelijk tot goed en wat we niet begrijpen is dat er bv 1 km mooi glad asfalt ligt en dan weer 1km zand enz enz. Wat daar de reden van is?? De omgeving veranderd van een woestijn in een soort oase. We rijden uren langs een snelstromend riviertje en alles is groen. Ook de mensen veranderen. Je ziet minder donkere Indiërs, maar steeds vaker lijken de mensen op Tibetanen. Ook de bouwstijl van de huizen is anders, Het lijkt of we in Tibet zijn. Dit klopt ook wel, want vele Tibetanen zijn gevlucht uit China en hier neergestreken. Zelfs de Tibetaanse regering in ballingschap en de Dalai Lama zijn hier gaan wonen.

We stoppen even aan de rand van de snelstromende rivier en zuigen even een liter of 100 water op, dit om de tank weer helemaal vol te krijgen.
 



We schieten goed op en we gaan vandaag Leh halen. De weg is nog steeds super en gaat door een militair complex. Zeker 20 km rijden we langs militaire gebouwen. Alle militairen zwaaien en steken hun duim omhoog als we langskomen.

De plaatsjes die we voor Leh nog tegenkomen zijn helemaal boedistisch, vele stupas met mooie gekleurde vlaggetjes zien we evenals de grote gebedsmolens.

 



Als we Leh binnenrijden merken we dat parkeren hier geen optie is. De straten zijn smal en druk. We gaan het toch proberen en rijden door het centrum van Leh. De wegen gaan behoorlijk steil omhoog en midden in het centrum moet ik de truck keren omdat de straten te smal worden. Omdat het 2 weken feest is hier is het ook enorm druk en dar wordt je met zo een grote truck niet vrolijk van. Nu ben ik ondertussen wel het een en ander gewent en maak ik me niet zo snel meer druk over een beetje drukte of smalle straten. Leuk is toch anders.

Na een half uurtje geven we het op, we moeten een hotel zien te vinden buiten de stad en dan morgen met de Quad of taxi de boel maar eens gaan verkennen. We vragen nog even aan een politieagent of hij een hotel weet, maar hier is nergens een hotel te vinden met parking.

We rijden dus 10 km terug en komen uit bij het Budha Garden Guesthouse. De poort is smal maar ik krijg de truck er net binnen en we parkeren op het terrein. Alleen de kinderen van de eigenaar zijn aanwezig en de vrouw des huizes komt om 9 uur thuis. We staan perfect maar weten niet wat we moeten gaan betalen. Dat zien we straks wel.

Samen koken we een lekker Thais soepje ( Tom Ka Kai) en bakken we frietjes met een hamburger. De hamburger is homemade en heerlijk gekruid. Wel een vreemde combinatie maar lekker was het wel. We zetten nog een leuk filmpje aan en wachten tot de bazin thuis komt.

Als er om half tien nog niemand is geweest lopen we even naar het woonhuis. De man en vrouw komen direct naar buiten en we raken in gesprek. Wat een scheetjes, deze mensen zijn echt mega vriendelijk. Dolma heet de vrouw en Karma heet de man. Als we vragen wat het kost zegt ze: "Geef maar wat je wilt want het is alleen maar een parkeerplaats en dat kost ons geen moeite."De man heeft een klein winkeltje in Leh en brengt ons morgen naar het centrum.

Ook de vergunningen om over een paar dagen naar een groot meer te rijden gaat hij regelen voor ons. De vrouw staat dinsdagavond weer lekkers te verkopen op het poloveld waar 15 dagen lang een feest is. We gaan haar helpen om zo in contact te komen met de lokale bevolking en natuurlijk de vele toeristen die hier zijn. Vanuit Leh zijn er vele trektochten mogelijk en is er veel mooi te zien in de omgeving. De mensen kwamen uit Tibet (China) en zijn 45 jaar gelede gevlucht met hun ouders. De chinezen hebben Tibet ingenomen en willen de cultuur en gewoonten uitbannen van de Tibetanen. Ze proberen de identiteit van de Tibetanen te veranderen in gewoon Chinees. Onlangs is er een spoorlijn aangelegd naar Tibet om zo veel mogelijk Chinezen naar Tibet te laten verhuizen en het zo Chinees te maken. Het is tegenwoordig ook erg moeilijk om met een truck Tibet en China in te rijden. Ze maken het zo moeilijk dat de meeste afhaken. Waarom??? Iedereen is toch trots op zijn land en willen graag dat anderen het moois kunnen bekijken.. China dus niet!!!


Maandag 10 september 2007: Heerlijk koel op 3500 meter hoogte.

Vannacht hebben we weer eens perfect geslapen, de camper staat recht en dat scheelt enorm.

Om half tien rijden we met Khama, de eigenaar van het guesthouse mee naar Leh. Hij heeft daar een klein winkeltje met spullen die door Tibetaanse vluchtelingen zijn gemaakt.
 



Het is even wennen als je aan de linkerkant in een auto zit er voor je zit geen stuur!!

Als we in Leh aankomen gaan we even mee de winkel in. We kopen een mooie jas voor 8 euro die helemaal van wol is gemaakt en een beetje op een vest lijkt, Susan koopt een omslag doek en daarnaast kopen we nog wat klein spul.
 



Daarna gaan we naar de buren waar een boekhandel zit. De boekenwinkel heet de BOOK WORM, We gaan er heen voor een goede kaart van Ladakh maar als we naar buiten gaan hebben we ook nog twee Engelse boeken over het boedisme gekocht. De ene met een soort kalender er in waar elke dag een wijze spreuk op staat. Khama brengt ons daarna naar het toeristen bureau, waar we een programma krijgen van de festiviteiten. Dholma de vrouw van Khama had ons geadviseerd om vandaag naar het Thiksay klooster te gaan waar de monniken een lama dans opvoeren. Khama regelde voor ons een taxi busje en zorgde ook nog voor een flinke korting. De prijzen staan hier in een boekje en zijn gelijk voor alle taxi’s. Het klooster ligt maar 20 km van Leh af en we zijn er binnen een half uurtje. Het staat vol met taxi’s, Leh is echt een toeristische trekpleister. De meeste mensen komen per vliegtuig of reizen met rugzak. Na de 15e zal het uitsterven omdat de passen dicht gaan. De enige manier om hier dan nog te komen is met het vliegtuig. De temperaturen zullen snel zakken naar -35 graden en heel Leh zal worden geïsoleerd va de buitenwereld. De meeste Boedisten eten geen vlees hier, maar in de winter eten ze vlees omdat groenten onbetaalbaar worden.


Als we door het klooster lopen zien we de ruimten waar de monniken leven. Alles netjes maar eenvoudig en voorzien van mooie hout graveringen en muurschilderingen.

Soms zie je een bordje “verboden voor vrouwen” maar over het algemeen zijn ze bijna overal welkom. Ook de monniken zijn erg vriendelijk en poseren graag even voor een foto. Als we op het dak staan zien we in de verte een moderne monnik die zijn gsm gebruikt, de techniek heeft hier ook zijn intrede gedaan.
 



De show begint met getrommel en met hoorn geschal. De lama’s zijn elke keer anders gekleed en beelden al dansend iets uit.

Om 13:00 uur is het afgelopen en wij zijn tien minuten eerder al gegaan om niet in de drukte te eindigen. Onze taxi staat zo vast als een huis door de andere auto’s en geduldig wachten we af tot we weg kunnen rijden.

Na 40 minuten zijn we weer terug in Leh en gaan we op zoek naar een Japans restaurant wat hier moet zitten. Helaas kunnen we die niet vinden en we gaan dan maar eten in een restaurant wat volgens een bord Indiaas, Chinees, Tibetaans en Japans heeft. Van het Japanse kunnen we niet veel vinden op de kaart maar het eten smaakt perfect. Helaas vinden de vliegen dat ook en die krengen irriteren enorm. Volgens de Boedisten hebben alle dieren een ziel en worden ze niet gedood, tenzij het is voor te eten. Vliegen worden dus niet plat geslagen maar gewoon met rust gelaten. Na het eten gaan we Leh verkennen. Mijn jas is al een tijdje kapot en moet worden hersteld, we vinden een kleermaker in een piepklein winkeltje en die naait met een handnaaimachine de voering van mijn jas. De zakken zijn kapot en de voering van de mouw is los. Eigenlijk heel de voering is los gekomen. Hij werkt een half uurtje aan de jas en vraagt dan 1 euro!! We hebben hem een flinke fooi gegeven en ook al weten we dat dat niet slim is ivm met de prijs die de volgende toeristen gaan betalen, vonden wij dat hij het had verdiend.
 



We lopen naar het poloveld en mogen op de vip tribune gaan zitten. We zien een polo wedstrijd van een uur en weten eigenlijk niet wie we moeten supporteren. 2 teams van ieder 6 rijders te paard slaan met een stuk een bal over het veld. Voor ons zit een belangrijk persoon, wie het is weten we niet maar wordt uitgebreid opgenomen door een tv ploeg. Hij gooit ook de bal het veld in en daarna start de wedstrijd.
 



Na de wedstrijd lopen we door Leh, We zien vele groenten verkopers gewoon op de stoep zitten om hun waren te verkopen. Een loslopende koe vindt een gratis maaltijd wel lekker maar de verkoopster denkt daar heel anders over, met een stok jaagt ze hem weg, maar erg onder de indruk is de koe niet, heel langzaam en dom kijkend gaat hij naar de volgende verkoper toe.
 



(Webmaster: Hey Ad, zelfportret?????)

We lopen terug naar de winkel van Kharma en drinken daar thee. Hij haalt zelfs 3 Engelse kranten voor ons en hij vraagt of we even op zijn winkel willen passen, dan kan hij een boodschap doen.

Als we lekker de krant zitten te lezen valt ineens de stroom uit en zitten we in het donker. Gelukkig is het bijna 7 uur en als Kharma terugkomt sluit hij zijn winkel en rijden we met hem terug naar het Bhudda Garden Guesthouse.


Dinsdag 11 september 2007: 24 graden op 3500 meter.

Gps, nog steeds de zelfde plek als de laatste 2 dagen Bhudda Garden Guesthouse.

Ik had gisteren avond de laptop aanlaten staan om de film van Iran te renderen. Het was namelijk al half 1 en hij was nog steeds bezig. Toen ik om 5 uur even uit bed ging om er een nieuwe dvd in te stoppen stond er op het scherm een foutmelding. Branden mislukt stond er. Dus weer aangezet en rond 7 uur weer de zelfde melding. Er was te weinig schijfruimte, dus het een en ander er af gegooid en weer aangezet. Nu ging het wel goed. De film van Iran en Pakistan is klaar. Het resultaat van deze ellende is dat ik moe ben en dat terwijl we vandaag totaal 5 uur moeten rijden om een klooster te gaan bekijken. De taxi komt ons om 9 uur ophalen want een taxi rit is goedkoper dan de diesel die ik verstook op dit stukje.

Het grootste deel van de weg is perfect en af en toe vliegen we uit de stoelen als we weer eens een onverhard stuk tegenkomen. Om half 12 zijn we al in het Alchi klooster. We mogen geen foto’s of video maken binnen in het klooster maar we konden wel foto’s kopen en dat hebben we dan maar gedaan om toch iets op de site te kunnen zetten.

Het klooster is van het begin 12e eeuw en de buitenkant is niet echt spectaculair, maar de binnenkant is super. We gaan eerst in de bibliotheek kijken en zien daar vele originelen boedistische boeken netjes ingepakt en in houten kastjes opgeborgen. Natuurlijk ontbreekt het wakende oog van boeda hier niet.
 



De eerste tempelruimte betreed je door een super lage deur en daar staan 3 grote beelden van een meter of 6 hoog. De beelden zijn nog mooi gekleurd en nog in goede staat.

In de tweede ruimte zijn mooie muurschilderingen te zien die op sommige plaatsen hersteld zijn maar het grootste deel is nog eeuwen oud. Achter glas staan een paar grote boedabeelden en binnen hangt een oosterse sfeer door de lucht van wierrook. Als we weer buitenstaan en om een hoekje lopen zien we een stuk of tien vrouwen noten kraken voor de monniken. Overal liggen schillen van de noten, een foto maken mag maar dan wel even betalen!!

De laatste 2 ruimten staan weer vol met boedabeelden en vallen in het niet tegenover de eerste twee ruimtes.

We rijden weer terug rond half 1 en de taxi rijd naar een tweede tempel. Op het dak van de tempel staat een gouden boeda van 15 meter hoog. Het is lunchtijd en de tempel is eigenlijk gesloten maar de buitenkant is echt super mooi, veel mooier dan de eerste tempel.



Susan moet even naar de wc en er staat een hokje met de tekst toilet. Daar moet ze dus zijn. Voor haar liep een andere vrouw de wc in en kwam na 5 seconden al weer naar buiten. De stank was ondraaglijk. Susan was ruiger en bleef 2 minuten binnen!!. IF YOU HAVE TO GO YOU HAVE TO GO!! Wat hebben mannen het dan gemakkelijk. In het hok was alleen een gat waar je boven moest gaan hangen. Gewoon een gat in het zand en dat was de wc.

De hoge bergen op de achtergrond van de tempel lijken minder hoog doordat we nu al op bijna 4000 meter zitten. Maar dit maakt het uitzicht niet minder spectaculair. De grote toppen met de eeuwige sneeuw zijn echt top.

Na dit avontuur reden we terug om halfweg bij een restaurant wat te gaan eten. We kregen 4 soep, een bord vol heerlijke bami en een bord vol met wonton ( deeg met groente vulling ). Dit alles voor de prijs van 1,5 euro. Na een uurtje rijden waren we weer terug bij de truck en gaan we ons klaar maken voor de dansshow op het poloterrein in Leh vanavond.

Om 17:00 uur wordt er op de deur geklopt, er staat een busje voor de deur die ons naar Leh brengt samen met Dolma, De vrouw van Karma. We zijn veel te vroeg op het festival en gaan nog even Leh bekijken. Karma is aan het werk in zijn winkeltje en we gaan even op bezoek.

Als we binnen komen drukt hij ons de permits in onze handen die we aangevraagd hadden om naar enkel bergmeren te gaan kijken. Grote delen van Ladakh zijn verboden gebied maar met de juiste vergunningen zijn ze bereikbaar. We betalen een 5 euro voor de vergunningen en zijn blij dat we ze zo gemakkelijk konden krijgen. Op de vergunning staan buiten onze namen nog 2 namen van onbekenden. Als we navragen hoe dat komt blijkt dat de vergunningen alleen voor 4 personen worden uitgegeven. Dus is er een beetje gerommeld.

We hebben honger en gaan even naar de chinees. Hij is duur maar het eten smaakt perfect.

Na het diner zijn we kapot en hebben geen zin meer om nog naar het festival te gaan. We lopen naar de winkel van Karma en zijn net op tijd, hij gaat sluiten en dan terug naar het Guesthouse. We kunnen meerijden en zijn rond half 8 thuis. Snel de kachel aan want buiten is het 12 graden en vannacht zal het wel een graadje of 4 worden. Elke nacht wordt het een graadje kouder tot de vorst straks intreed. Karma had ons gisteren avond wel gezegd dat hij voor ons zou koken maar dat hebben al vele mensen gezegd en niemand heeft het waargemaakt. Vandaar dat we maar iets zijn gaan eten en dat was dom. We kwamen er niet onder uit, alle smoesjes hebben we gebruikt maar we moesten mee eten. Helaas moesten we eerst wachten tot zijn vrouw van het festival terug was en dus werd het tien uur voor we konden eten.

Nu blijkt achteraf dat de kok en dolma hadden gekookt en dat Karma alleen opdracht had gegeven maar toch kwam het uit een goed hart. Ze hadden heerlijk gekookt en we hebben gegeten maar we zaten alle twee nog vol van de chinees. Ze bleven maar opscheppen en ik klapte zowat. Gezellig hebben we nog een uurtje zitten praten en toen zijn we gaan slapen. Wat zijn het toch twee scheetjes, de mensen zijn oprecht vriendelijk en vriendschap is belangrijker voor ze dan geld. Het wordt moeilijk om afscheid te nemen want overmorgen moeten we op weg omdat anders de passen afgesloten worden. 15 september moeten we over de passen zijn anders staan we de winter vast in Leh. De weg wordt na 15 september niet meer onderhouden en landslides zijn er hier elke dag wel een paar. Als er weer eens een stuk berg omlaag komt en de weg blokkeert wordt het na de 15e niet meer hersteld en ben je bedankt. De winter duurt hier tot mei en zolang zijn we niet van plan te blijven.
 

Woensdag 12 september 2007: heerlijk koel in de nacht en lekker warm overdag.

Na het uitslapen tot 10 uur hebben we de quad uitgeladen. Gelukkig staan we beschut maar toch hadden we genoeg bekijks. De quad startte meteen en dat ondanks het gebrek aan zuurstof. Rond 11 uur reden we naar Leh om in het Grand Willow hotel Stuart te gaan bezoeken. Stuart hadden we ontmoet in Amaritsar.

Nu weet ik wat de landrover moet hebben gevoeld op deze hoogte. De quad liep perfect maar ging niet harder dan 40 ipv de80 die hij normaal rijd. Ik kan de carburateur uit elkaar halen en de naald een tandje lager zetten maar we besluiten om hem maar zo te laten. Morgen rijden we toch weer naar lagere grond en dan moet ik hem weer aanpassen. Als we bij het Hotel zijn blijkt Stuart reeds gevlogen, ze zijn het stadje aan het bekijken en we laten een bericht achter dat we rond 7 uur terug komen. We parkeren de quad bij het hotel en doen de regenhoes er over heen. De hoes wordt regelmatig door Indiase handjes verwijderd om er onder te kijken.

We drinken namelijk nog even een theetje op het terras van het hotel en het is ongelofelijk dat de Indiërs nergens af kunnen blijven. Zonder hoes wordt er aan alle knopjes en handvatjes gezeten dus helpt de hoes een beetje. We lopen door het stadje en komen langs een kapper. Ik ben eigenlijk wel weer aan een knip beurtje toe en ik ga naar binnen. Toevallig zit er nog een Nederlander die net een 20000 km beurt krijgt. Compleet met massage en zelfs een scheerbeurt betaalt hij 2 euro.
 



Ik ben allang tevreden maar de kapper blijft maar door knippen. Na een half uurtje ben ik klaar. We lopen nog even snel terug naar het hotel maar Stuart is nog steeds niet aanwezig.

Als we besluiten om naar het festival te gaan lopen we hem buiten net tegen het lijf. We spreken af rond half 8 in het hotel zodat zij nog even kunnen douchen.

Het festival is druk en de muziek ontzettend vervormt. De geluidsinstallatie valt soms uit en dan klinkt de muziek perfect. Helaas wordt hij weer aangezet en piepen en knarsen je oren van je hoofd.
 



We kijken naar twee dansen en besluiten dan om maar terug te lopen omdat het donker begint te worden. In het restaurant van het hotel drinken we nog een kopje thee en dan Komt Stuart een praatje maken. Hij wilde douchen maar er was geen warm water. Als hij te horen krijgt dat er nu wel warm water is gaat hij snel douchen en daarna gaan we een restaurantje opzoeken. Het eten is perfect, Susan heeft vis en ik garnalen mmmmmm.

Het was wel het duurste eten van heel India maar zeker de moeite waard. Rond tien uur lopen we terug naar het hotel en nemen we afscheid. De quad start meteen en de weg gaat bergaf dus loopt de quad perfect. We rijden in het donker nog even verkeerd, omdat er nergens straatlantaarns zijn maar gelukkig komen we daar snel achter en draaien we op tijd om.

Het is koud buiten en gelukkig is het maar 7 km rijden. Onder weg worden we ingehaald door wat jongens op scooters. Ze roepen heel hard “Beautifull” en zwaaien met de duim omhoog naar ons. We rijden 50 ( bergaf) en ze moesten eens weten dat we niet eens harder kunnen op deze hoogte. Als we bij de truck aankomen komt Karma nog even naar de quad kijken. Hij vindt het prachtig zo een kleine auto. Morgen moeten we helaas afscheid nemen van Karma en Dolma, op de passen is veel sneeuw gevallen de laatste dagen en we hopen maar dat dit geen problemen gaat geven. We gaan voor een deel een andere weg terug, een weg die ons langs een paar mooie meren voert. We ontwijken de hoogste pas maar deze weg gaat ook over 5000 meter heen dus of het zin heeft??? Wel schijnt de weg beter te zijn dus we hopen maar op het beste.

Ik heb niets meer vernomen van Leon en Claire en ik vermoet dat ze om zijn gedraaid of niet eens hebben geprobeerd om over deze mega hoge passen te rijden. Wel jammer voor Claire want de polowedstrijden waren echt super gaaf om te zien. Vandaag vroeg Stuart wat we het mooiste vonden tot nu toe en ik moet zeggen dat we Ladakh echt enorm mooi vinden. De bergpassen, de uitzichten, de mensen, de kloosters ofwel alles hier is fantastisch. De weg hierheen en zeker de weg terug is zwaar maar zeker de moeite waard.









Copyright © door Een reis rond de wereld Alle Rechten Voorbehouden.

Gepubliceerd op: 2007-09-12 (2894 maal gelezen)

[ Ga terug ]
Content ©
Volg onze reis online, 5 jaar met de DAF de wereld door


PHP-Nuke Copyright © 2005 by Francisco Burzi. This is free software, and you may redistribute it under the GPL. PHP-Nuke comes with absolutely no warranty, for details, see the license.
Pagina Rendering: 0.06 Seconden