Welcome to Een reis rond de wereld

Travel now and work later

Hoofdmenu

Translate to any language, choose your language here above..



Reisverhalen
Wereldreis op datum:
2009

Wereldreis per land:




Favoriete links


Terugblik op.. (pdf)


De camperbouw en de dagelijkse bezigheden


Info & materialen


  
2 t/m 6 september 2007





Zondag 2 september 2007: we laten liter per dag aan water lopen (zweten), het is dus heet.

Vandaag geen uitgebreide update met foto’s, we hebben 2 dagen aan de auto gewerkt om hem klaar te maken voor de hoogste pas die we gaan besteigen. 5400 meter hoog is voor de Daf en voor ons enorm hoog.

Eerst heb ik de accu’s nagekeken en daarvoor moet heel de vloer open. Er moest vloeistof bij en dat is een dag werk geworden.

De meeste vulopeningen zijn gemakkelijk te openen en te vullen, maar helaas zijn er 8 dopjes waar je niet bij kunt komen zonder de accu’s te verplaatsen. De stroom van de guesthouse was 145 volt en daar kom je niet ver mee. De airco deed het daar dus niet op en ik heb liter water verloren. De accu’s wegen 75 kg per stuk en zijn een stukje in de schuimisolatie gezakt zodat verschuiven bijna niet te doen is. Met mij laatste kracht lukte het me uiteindelijk om alles voor elkaar te krijgen.

Hierna ben ik met mijn vetspuit onder de auto gekropen en heb ik alles weer netjes in het vet gezet. Alles leek er nog goed uit te zien maar ik was bang dat het woestijnzand het vet had weggeblazen. Achteraf bleek dit niet het geval te zijn. Maar vertrouwen is goed en controle is altijd beter.

Daarna waren de kasten aan de beurt. We hebben alles gereorganiseerd en een hoop spullen die we nooit gebruikte verhuist naar de ruimte onder de vloer. We hebben nu zelfs een kast waar al de computer, foto en film spullen liggen. Eerst lagen die namelijk gewoon op de bank. ’s Avonds hebben we in de guesthouse gegeten en hebben we Susanne uit Duitsland ontmoet. De jonge lerares heeft een jaar sabatical en reist alleen door India, Nepal en Hong Kong. Gezellig hebben we zitten praten en meteen ons Duits weer een beetje opgehaald. Rond 12 uur zijn we gaan slapen, of eigenlijk meer naar bed gegaan want we hebben nog een leuk filmpje gekeken in ons mandje.


Maandag 3 september 2007: Het blijft asociaal heet:

We staan nog steeds in de guesthouse van Mrs Bhandarie en morgen gaan we weer rijden. Na het ontwaken ben ik weer met het onderhoud aan de truck verder gegaan. Het luchtfilter vervangen en dat was echt wel nodig. Schoonspuiten met lucht had wel effect maar de kleur van het filter was veranderd. De binnenkant was nog wel geelbruin, maar de buitenkant was cement grijs geworden. In de bergen hebben we morgen veel lucht nodig en vandaar dat ik het filter heb vervangen.

Ook heb ik de reserve waterpomp een klusje gegeven. Ik heb hem ingebouwd zodat e water op kunnen zuigen uit een beekje of emmer. Ook helpt hij mee als we niet voldoende waterdruk hebben om via een kraan water in de tank te krijgen. Als laatste heb ik nog een relais vervangen van de verstralers en de garage een beetje opgeruimd.

Susan heeft de was gedaan en we hopen maar dat het droogt, de hoge luchtvochtigheid geeft alles een klam gevoel. Veel van onze was hebben we laten doen, een broek kost bv 35 eurocent en daar kun je zelf niet voor gaan staan te wassen. Het kleine grut hebben we zelf gewassen en alles is weer schoon. De zonneboiler werkt ook weer perfect, dus we hebben weer gratis warm water. De wasmachine gebruikt dit warme water zodat hij met minder energie kan werken en dat is wel lekker. We douchen even snel en om half 5 staat de taxi klaar om ons naar de grens te brengen. We gaan met de Duitse Susanne naar de vlaggenceremonie kijken. Ik had het nog niet gezien en vind het wel gerelaxt zonder auto.

We komen aan en het mannetje van het restaurant herkent ons direct. Hij is blij dat we weer komen eten in zijn open air restaurantje. Susan bestelt Samosa en ik een burger. De burger smaakt heerlijk en bevat totaal geen vlees. Rauwkost, kaas en een soort aardappelkoek zitten tussen een broodje en ik mis het vlees totaal niet. De saus maakt veel goed, hij is pittig en zoet, ofwel heerlijk. We betalen voor dit alles incl. 2 halve liters Sprite 2 euro!! Dat zijn tenminste normale prijzen.

Aan de Indiase kant zitten de tribunes weer helemaal vol en in Pakistan zijn ze maar voor 20% gevuld. Maar het publiek maakt even veel herrie.
Als we naar de vip tribune lopen staan er overal militaire wachters die uitgezocht worden op hun lengte. Ze zij minstens 195 cm lang en Susan lijkt een lilliputter als ze met een van de mannen op de foto gaat.
 



We zitten al een uurtje te wachten als om half 7 eindelijk te show begint. Het wordt te donker om foto’s te maken maar we proberen toch nog wat foto’s te knippen. In het begin zijn ze nog redelijk maar het maken van een scherpe foto met weinig licht is op een gegeven moment niet meer mogelijk. Zelfs met de camera op de hoogste gevoeligheid mislukken ze bijna allemaal. De sluitertijd wordt te lang en de mannen bewegen behoorlijk, dus jammer.
 



In het donker rijden we terug en de taxi rijd op 5 cm na een bakfiets van de weg. Een oude man steekt ineens over en ondanks dat onze chauffeur uitwijkt en vol moet remmen gaat het maar net goed. We hielden even ons hart vast en zagen de man al liggen, badend in het bloed. Maar gelukkig, eind goed al goed.

We zitten nog even na te praten met Susanne uit Duitsland en Leon en Claire en we horen dat de velgen van hun auto gesloopt zijn. Ze wilden 2 nieuwe banden, omdat ze de laatste dagen 3 lekken banden hebben gehad in 1 dag en hebben de velgen even uit handen gegeven. Ze hebben hier andere binnenbanden, dat wil zeggen met een haaks ventiel en ze hadden een recht ventiel. Het gat voor het ventiel zat op een iets andere plaats en dus boren ze maar een extra gat in de velg. Dit ging fout en een velg was dus rijp voor de sloop. Ze waren zo slim om eerst in alle twee de velgen een gat te boren en daarna te testen of het zou werken.

Niet dus alle twee de velgen zijn onbruikbaar geworden. We zijn benieuwd hoe dit af gaat lopen. Ze gaan nu op zoek naar 2 nieuwe velgen en we hopen maar dat alles goed komt.

Een goede tip, geef niets uit handen en blijf er altijd bij, zorg dat je alles in de gaten houd en stuur ze de goede richting in. Maar ja goede tips komen altijd te laat.

Susanne verteld nog even dat ze pas om 4 uur de kamer mag verlaten ipv 12 uur omdat haar trein pas om 5 uur vertrekt. Maar of ze daar voor wel even 10 euro extra wil betalen!!!

We worden helemaal ziek van dit soort dingen. De guesthouse is zo goed als leeg en toch vragen ze overal extra geld voor. DE prijzen zijn veel te hoog. Het eten is goed maar veel te duur. Susanne heeft voor het zelfde geld in het duurste hotel van India gegeten, ze werd door tien ober bediend en het eten was zelfs nog tien keer beter. De familie van de overleden Mrs Bhandari runt nu het guesthouse. Het zullen wel de erfgenamen zijn die bijna allemaal in het buitenland wonen. De guesthouse prijst zich zelf uit de markt en binnen enkele jaren zal het zich zelf te gronde richten. Er hangt zelfs een briefje dat de prijzen volgend jaar weer zullen stijgen. Nu hebben ze misschien extra inkomsten maar die zullen straks wel wegvallen omdat de overlanders een ander stekje zullen vinden.

We eten nog even een goed iets in het restaurant en gaan dan slapen.


Dinsdag 4 september 2007: 40+ graden en 60% vochtigheid. Dus zweten.

GPS N 32.12,971 en E 075.33,086.  We staan op een mini camping als enige gast.

We worden wakker om half 10 na een goede nacht. We nemen een ontbijtje in het veel te dure Guesthouse en maken de auto klaar voor de start. Ik maak nog snel even alle vuilwatertanks en de wc cassettes leeg en om 12:00 uur nemen we afscheid van Leon, Claire en Susanne.

Als we de auto starten komt er een hoop rook uit de lier controlbox??? Wat nu weer. Er is water ingelopen en dat heeft is in combinatie met alle rommel die erin gekomen is een koolspoor getrokken tussen de + en – en dat staat nu te roken. Ik koppel de lier af en alles werkt weer perfect. De lier hebben we nog niet gebruikt en als we hem nodig hebben zien we wel weer. Om half 1 rijden we de poort uit op weg naar Dharamsala ( klein Tibet) waar de Dalai Lama en de Tibetaanse regering in ballingsschap leeft. De weg is het eerste stuk redelijk en omdat we nu alleen reizen kunnen we zo langzaam rijden als we willen, en heb ik ook de mogelijkheid om een beetje rond te kijken. De laatste maand hebben wij en Leon en Claire een beetje rekening moeten houden met elkaar en nu hoeven we alleen maar naar ons zelf te kijken. Alles heeft zo zijn voor en nadelen. We zijn wel erg blij dat we hen hebben getroffen en we een leuke maand hebben gehad. Ook de veiligheid is hoger met meerdere auto’s.

De omgeving is groen en het verkeer wordt wat minder druk. Soms steek je een rivier over en komt er een enorme stank van een open riool de truck binnen. Soms is de stank onhoudbaar en zijn we blij dat we airco hebben zodat de ramen dicht kunnen blijven. We zijn zo blij met de heerlijk koele cabine, dit hebben we een week moeten missen.

Onderweg zien we nog een auto een motorrijder platrijden, de motorrijder slaat een keer of wat over de kop en na het ongeluk zit de man een beetje verwart om zich heen te kijken. De auto stopt heel even en geeft daarna vol gas en verdwijnt in de verte. Een leven is hier echt niets waard, en men denkt alleen aan de gevolgen die het voor zichzelf geeft en niet aan de gevolgen voor het slachtoffer.

Als we Phathankot binnenrijden zien we een groot en nieuw bord waarop staat dat de weg naar Mandi afgesloten is omdat een brug is ingestort. We zijn eigenwijs en rijden gewoon door. Onderweg komen we nog 4 van diezelfde borden tegen en iets zegt ons dat we om moeten keren. We stoppen bij een heel klein restaurantje waar 4 tafels zijn. Het is dus mega klein en niemand spreekt in eerste instantie Engels. Met handen en voeten laten we merken dat we honger hebben en gaan zitten aan een van de 4 tafels. Meteen komen er twee mannen bij zitten en ook die spreken geen Engels. Ja, waarom kom je dan bij ons zitten? Om te kijken hoe buitenlanders eten misschien? We krijgen eten wat bestaat uit een bordje gemarineerde groenten en brood. En daarbij 2 colaatjes, we hadden sprite besteld en die was op en dan geven ze je zonder te vragen gewoon iets anders. Geen probleem want we hebben dorst. Het eten is super lekker en de vrouw des huizes zit te genieten als we laten merken dat we het lekker vinden. Een oude man spreekt een beetje Engels en we vragen naar de ingestorte brug. We krijgen te horen dat er geen doorkomen aan is en dat we terug moeten. Hij tekent op een blaadje hoe we moeten rijden en we hopen maar dat we het snappen. We betalen 2,7 euro en dat is redelijk veel voor India maar ach wat maakt het uit. Laat de mensen ook eens iets extra verdienen, hierna nemen we weer eens afscheid van een paar vriendelijke mensen en draaien de truck om.

Buiten staan ondertussen al een man of 20 bij de truck en eentje vraagt of hij binnen mag kijken….. Nee, niet dus. Ons huisje is privé en we willen dat zo houden. Geen probleem, ze blijven even vriendelijk en we rijden weer terug over dezelfde weg als waar we over gekomen waren.

Als we iedereen binnen moeten laten, zitten ze overal aan (typisch Indiaas namelijk, kijken is hier niet alleen met de oogjes, maar zeker ook met de handjes!) en zien ze ook wat we allemaal bij ons hebben en daar hebben ze niks mee te maken. Toeristen die we treffen laten we op verzoek wel binnen kijken, maar dat vinden we toch anders.

Vermoedelijk moeten we honderden km’s omrijden maar we willen de Himalaya bekijken en daar hebben we alles voor over. Als we terug rijden hebben we een hoogte probleem, de weg waar we overheen moeten gaat via een tunneltje en die is maar 3 meter hoog. We kijken op de kaart en gaan op zoek naar een andere weg. Als we een half uurtje hebben gereden sluiten we achter aan in een file. Honderden trucks staan te wachten voor een spoorovergang. Het toeval wil dat er 10 meter verder een klein hokje is waarop staat, STAY FOR CAMPING en dat doen we. We rijden langs de file en staan nu op een minicamping als enige gast. Meer plaats is er ook niet dus zullen ze wel een heel goed inkomen hebben. We moeten 4 euro betalen en we dingen niet eens af. De man is vriendelijk en we gunnen hem wel zijn extra centje.
 



Er zijn zelfs urinears waar geen afvoer aanzit en alles wat er in komt loopt zo weer over de grond weg. Het is een zooitje maar alles is wel schoon en we hebben eigenlijk alleen een parkeerplaats nodig. Wc en douche hebben we zelf.

Het is nog steeds broeierig heet en we starten snel de generator om heerlijk koel ons Iran filmpje te monteren. We kijken nog een filmpje en gaan dan een keer vroeg ons bedje in.


Woensdag 5 september 2007: de temperaturen zakken en in de avond is het koel.

Na het wakker worden ontbijten we op de “camping” en om tien uur rijden we terug naar af om via een omweg van 150km naar Dharamsala te rijden. Iedereen zegt ons dat we niet via de normale weg daar heen kunnen gaan. De brug die is ingestort is de enige manier om via deze kant de rivier over te steken. Het is behoorlijk zoeken omdat hier weinig of geen borden staan. Als je een kruising nadert staan er geen borden, maar kijk je bv links de straat in zie je in de verte borden staan???? Dit hebben we vandaag al meerdere keren meegemaakt.

Op een gegeven moment moeten we stoppen voor een spoorwegovergang. En dan kun je de slimheid van de Indiërs zien. Iedereen rijdt de file voorbij en gaat 3 rijen dik voor de bomen staan. Dit doen ze aan alle 2 de kanten. Als dan de bomen opengaan is het een chaos omdat iedereen klem staat. Niemand gaat aan de kant en soms sta je wel een kwartiertje helemaal stil tot iemand achteruit rijdt. Ze denken slim te zijn door de file voorbij te rijden en zo dus tijd te winnen maar helaas werkt het elke keer averechts. Je zou toch zeggen dat je op een gegeven moment slimmer wordt…. Maar nee.
 



De omleiding die we hebben gekozen is prachtig. Midden door een natuurpark en over een mega grote dam. Helaas was foto’s maken op de dam verboden dus moeten jullie ons geloven dat het prachtig was.

We moeten eerst tol betalen en wel 2 euro’s en dat is belachelijk veel voor India. Maar helaas is er geen ontkomen aan. Daarna krijgen we een politie controle en na het invullen van al onze gegevens mogen we doorrijden. Na 1 km zien we de eerste apen. Overal waar je kijkt zie je ze lopen.
 



Als we de dam over zijn moeten we ons weer melden bij een checkpoint en daarna mogen we weer foto’s maken. De weg kronkelt langzaam naar boven en het uitzicht is werkelijk prachtig. In de verte zien we de hoge bergen waar we straks overheen moeten om naar het noorden te gaan. Passen van 5600 meter zullen we moeten beklimmen en deze hebben zelfs geen asfalt maar alleen zand en rotsen.
 


We stoppen nog even in een klein dorpje om bij een eetstalletje wat te eten te kopen. Het is een soort aardappelprut die heerlijk gekruid is. Voor 50 cent eten we ons buikje vol.

Dan ineens zien we een brug waar net een grote truck overheen rijd. Shit dat gaat maar net, de brug is erg laag en we hopen maar dat de truck hoger of net zo hoog is als ons. Als hij ons passeert zien we dat hij veel lager is dan ons Dafje… We besluiten het toch te proberen. We hebben 10 cm speling en met het zweet in de handen halen we zonder schade de overkant.
 



Het begint al te schemeren en we vinden niet zo snel een leuk plekje. Uiteindelijk vinden we een mooie plaats voor een grote school en boven een gigantisch sportveld, waar de lokale jeugd aan het basketballen, voetballen, softballen etc. is. We gaan slapen en om tien uur staat de dorpsgek te schreeuwen bij de auto. Hij roept HELLO CAN ANYBODY HEAR ME.. we slapen al en hebben geen zin om naar buiten te gaan. Dat was een foute keuze bleek achteraf. Na een uur roepen rijd hij weg en we vallen weer in slaap tot we een klap horen. Ik kleed me aan en vlieg naar buiten maar helaas is de vogel al gevlogen. Ik kijk om de truck heen en zie een grote steen liggen maar deze heeft alleen de bumper geraakt en er is geen schade. Ik loop een half uur rond om de halve zool te grijpen maar ik kan niks vinden. Alle bosjes en steegjes heb ik gehad maar zonder resultaat. We gaan weer slapen en na een half uur weer een klap. Ik vlieg weer naar buiten en zie dat een steen de voorruit heeft gesloopt. Er komen 3 oude mannen aangelopen en zij zijn de burgerwacht van het dorpje. Ze balen als een stekker en ik nog meer want hoe komen we aan een nieuwe ruit. Samen lopen we een uur rond om de gek te vinden maar helaas vinden we niets. De mannen blijven de wacht houden bij de auto en wij gaan weer slapen. Morgen zien we wel verder.


Donderdag 6 september 2007: 24 graden ofwel heerlijk koel.

Gps bergpas overnachting N32.21,763 E077.15.095

Als we na het wakker worden de schade bekijken valt het mee. De ruit is kapot aan de bovenzijde en wel in het midden. Dus ik en Susan hebben er geen problemen mee. Leuk is anders maar de ruit is gebarsten maar de folie die tussen de twee ruiten zit is heel dus de raam is waterdicht. Voorlopig kunnen we de ruit wel laten zitten. We rijden naar Mandi en daar vinden we geen enkele mogelijkheid om een raam te regelen. Ondanks het feit dat de raam rechthoekig is en niet bol. We laten wel een raam uit Nederland komen tzt.
 



Ook nu weer moeten we dwars door het stadje en ondanks dat ik tientallen keren een tegenligger krijg en er tussen de auto’s maar 10 cm speling is, blijft mijn hartslag op pijl. Ik begin er aan te wennen denk ik. Na Mandi is de weg redelijk voor Indiase begrippen. Soms een enorm slecht stuk met gaten waar een heel wiel in verdwijnt maar over het algemeen is het redelijk te doen. Helaas is de gemiddelde snelheid maar 28 km per uur maar des te meer genieten we van het uitzicht.

De omgeving is echt schitterend, groen met vele bomen. En in de verte zien we de enorme hoge bergen van de Himalaya verschijnen. Over deze bergen moeten we later vandaag heen. Vandaag hebben we maar een pas van 4500 meter en morgen komen de twee jongens van 5600 meter.

Als we Manali binnenrijden moeten we dwars door het centrum en daar wordt je niet vrolijk van. Er is een feest aan de gang dus de grote doorgaande straat is afgesloten. Het kost even moeite om de juiste weg naar de pas te vinden, want borden zijn wederom schaars. We vragen het een politieagent en die wijst naar de kant waar we eigenlijk al heen wilden gaan dus dat moet kloppen. De weg veranderd meteen in een gatenkaas en we halen nog geen 10 km per uur en aangezien het al 16:00 uur is zal het een zware avond gaan worden. We willen boven op de pas overnachten omdat er nergens een geschikte plek te vinden is.

Soms is de weg een baan maar wel met asfalt en dan veranderd hij weer in een modderpoel. De auto heeft het zwaar te verduren en ook wij worden ook alle kanten uitgegooid.

We zien een auto naderen en lachen ons kapot om de 3 koppies die in de auto van links naar recht vliegen door de kuilen in de weg. Het lachen is snel over als wij over het zelfde stuk heenrijden en we moeite hebben om in de stoel te blijven zitten. Het ergste zijn nog de bochten, deze zijn zo krap dat je soms moet steken om de bocht door te komen. Dan is het daar ook nog mega steil en soms moet ik stoppen om de lage giering in te schakelen omdat we vast zitten en in zijn eerste versnelling niet weg komen. We rijden al uren en volgens de navigatie zijn we nog steeds op de zelfde plaats. Dit komt omdat we alleen maar haarspeldbochten krijgen die ons elke keer een meter of 50 omhoog brengen. Het wordt al donker en gelukkig heb ik het relais vervangen van de verstralers, zodat deze ook weer werken. Als we de lampen aanzetten lijkt de nacht ineens dag. Totaal 600 watt licht wat de slechte weg in het zonnetje zet. Het laatste stuk is alleen maar blubber en we laten de Daf maar in de terrein versnelling staan. Ik merk wel dat het vermogen op deze hoogte minder is maar in de lage giering gaat hij als een speer omhoog. Als er een tegenligger aankomt, moet iedereen aan de kant en dat is elke keer weer spannend. Als je mazzel hebt en de afgrond zit aan de kant van de tegenligger ben je blij, anders knijp je hem wel. Een paar keer voelde we de truck in de modder zakken en zit er tussen de band en de afgrond maar een paar cm. De meeste bussen zijn erg galant en gaan omdat ze afdalen teruguit naar een breder stuk weg. De auto’s zijn anders, zij willen niet te ver uitwijken en zeker niet door de modder rijden want dan wordt de auto vies. In het begin ging ik voor hen nietjes aan de kant en reed tot mijn assen door de blubber, maar dat is over, ik laat me niet meer van de weg dwingen.

Het is eigenlijk niet te beschrijven hoe de weg er uit ziet. Op 90% van de weg kunnen 2 trucks of bussen elkaar niet inhalen en moet er iemand terug naar een breder stuk. Vele stukken van de weg zijn ook weggespoeld en als dat ook nog eens in een bocht is gebeurd wordt het erg tricky. Een paar keer kwam er van de rechter stoel een hoop geluid omdat de truck bijna op zijn kant ging. Je doorwaadt een beekje in en bocht en de helft van de weg is kompleet weg. De voorwielen kun je er netjes omheen sturen maar de achterkant komt dan door de knappe bocht erg dicht bij het ravijn. We zien ook af en toe een auto in het ravijn liggen en hopen maar dat wij er heel door heen komen.

Rond 20:00 uur zien we een nederzetting waar de wegwerkers in tenten wonen. Er is een groot vlak veld en daar staat een andere expeditie truck. We zetten hem er naast, en koken een warme maaltijd en gaan naar ons bedje. De kookplaat werkt op deze hoogte perfect. Alleen de wc die op vacuüm werkt blijft pompen en krijgt het niet voor elkaar de tank leeg te zuigen.

Wij voelen de hoogte enorm. We hebben hoofdpijn, voelen ons draaierig, zijn slap en kortademig. Dit zal nog wel een paar dagen aanhouden tot we gewend zijn aan de hoogte. En dan na te gaan dat we nog meer dan 1000 meter zullen stijgen. De rit was heftig en zwaar maar het uitzicht is iets wat het meer dan waard maakt. Niet veel mensen zullen de dingen zien die wij nu zien en zeker niet rijden op de een na hoogste weg van de wereld. De pas van vandaag is niet de hoogste die we gaan rijden maar volgens vele wel de slechtste en gevaarlijkste.
 



Het slechtste stuk hebben we gereden in het donker en helaas konden we hier van geen foto’s maken. Morgenvroeg gaan we proberen va het laatste stuk nog een paar foto’s te maken.









Copyright © door Een reis rond de wereld Alle Rechten Voorbehouden.

Gepubliceerd op: 2007-09-07 (3400 maal gelezen)

[ Ga terug ]
Content ©
Volg onze reis online, 5 jaar met de DAF de wereld door


PHP-Nuke Copyright © 2005 by Francisco Burzi. This is free software, and you may redistribute it under the GPL. PHP-Nuke comes with absolutely no warranty, for details, see the license.
Pagina Rendering: 0.06 Seconden