Welcome to Een reis rond de wereld

Travel now and work later

Hoofdmenu

Translate to any language, choose your language here above..



Reisverhalen
Wereldreis op datum:
2009

Wereldreis per land:




Favoriete links


Terugblik op.. (pdf)


De camperbouw en de dagelijkse bezigheden


Info & materialen


  
30 augustus 2007





Donderdag 30 augustus 2007: zweet weer. 38 graden en vochtig.

Om half 7 wordt er op de deur geklopt. Een van de agenten vindt dat we maar op moeten staan. Leon en Claire zitten al vrolijk in hun auto en moeten wachten op een escorte die ze naar een polotrainig brengt. Helaas komt deze niet en pas om 9 uur gaan de poorten open. De agenten zijn vriendelijk maar door hogerhand gebonden. Geen polo maar direct naar de grens.
Ik moet zeggen dat het mij niet veel uitmaakt. Ik zou het leuk hebben gevonden voor Claire omdat zij hier op geteld had maar aan de andere kant na de aanvaring gisteren wil ik eigenlijk zo snel mogelijk naar India.

Ik maak me een beetje druk om de ruimte die ik heb om de grote truck door de smalle poort heen te wringen. Erin is een verhaal op zich, maar vaak is eruit veel moeilijker. De poort gaat open en ik slaak een kreet van geluk. Er staan vandaag geen auto’s geparkeerd dus dat maakt het een stuk gemakkelijker. Het lukt me met 2 keer steken om het terrein af te komen en ik heb me dus voor niets druk liggen maken. Ik begin aan Ollie zoals Claire onze truck noemt te wennen. En nog meer te waarderen. Elk terrein hoe steil of slecht ook, Ollie komt overal doorheen en dat zonder te steunen en te grommen.

We rijden weer dwars door het chaotische verkeer, en midden in de ochtendspits door Lahore.
De agenten krijgen hulp van 2 motoragenten die ons door het verkeer loodsen. We rijden door rood licht en de agenten op de motor houden op elke kruising de auto’s tegen. Gaaf maar eigenlijk best wel gênant. 2 auto’s met filmsterren waar iedereen voor aan de kant moet.
We moeten aan de rechterkant blijven rijden dus niemand kan inhalen. Dat wil zeggen ze mogen niet inhalen. En de agenten die super vriendelijk zijn tegen ons, kijken boos naar de mensen en zijn druk bezig iedereen aan de kant te wuiven. Soms probeert iemand links in te halen en als ze de agenten zien remmen ze hard af en sluiten achter aan. Af en toe gaat onze colonne even naar links en kunnen de mensen voorbij. Als we de stad uitrijden haken de 2 motoragenten af en rijdt alleen de zwaar bewapende pick-up nog voor ons.
 



We rijden daarna nog dwars door een klein dorpje waar net een grote markt is, de agenten hebben daar hun handen vol om alle mensen, ezels, brommers, auto’s en tractoren aan de kant te krijgen.

In de verte zien we de grens en begint ons hart sneller te kloppen. Casper van www.ctjansen.nl heeft hier elke keer problemen met een lulletje aan de Pakistaanse kant die van hem geld wil zien om de benodigde stempels te zetten. DO YOU HAVE PRESENT FOR ME??? NO PRESENT NO STAMP SIR!!! Na een bedankje van onze kant nemen de agenten afscheid van ons en daar staan we dan, bijna in India. Meteen komen er twee mannen naar ons toe die geld willen wisselen. Een heeft een piepklein boekwinkeltje de ander lijkt een beambte van de grens die ons zegt om 9 uur terug te komen dan zal hij ons wel helpen met de papieren.


De grens gaat pas over een uurtje open en we besluiten maar eens te gaan kijken bij de winkeltjes. De man die ons aangesproken heeft is erg vriendelijk en we kijken wat voor boeken hij heeft. Hij koopt van de toeristen de oude kaarten en reisboeken en verkoopt die weer. Je betaalt de helft van de prijs en wij besluiten een heel mooi reisboek van Nepal, 2 van India en een kaart van Nepal te kopen. Zijn prijs is redelijk en ook de wisselkoers is acceptabel. Hij is zo vriendelijk dat de tijd vliegt. We kopen nog een bord met eten voor 20 eurocent en genieten van de smaak. Het is bord rijst met curry en we begrijpen niet hoe ze het kunnen maken voor die prijs. De diesel was met zijn 50 eurocent in Pakistan redelijk goedkoop en ik ben benieuwd wat het in India kost. Als ik het hem vraag zegt hij dat het evenveel roepies kost als in Pakistan maar de Indiase roepie is 50% meer waard dus moeten we rekenen op 75 eurocent per liter en dat is hoger dan ik had verwacht. Helaas is India ook nog extreem, groot dus zullen de maanden hier best wel weer in de papieren gaan lopen.

Om half tien gaat de grens open en staat er al een mannetje klaar om de gegevens uit onze paspoorten in de computer in te voeren. De vriendelijkheid is ver te zoeken bij de man. Zou hij heel de dag te hard moeten werken? We hoorden dat er in een drukke tijd toch wel 2 tot 4 toeristen de grens per dag passeren, en dat is natuurlijk wel erg hard werken.

Als we klaar zijn moeten we naar hokje 2. Ook hier weer een chagrijnige man en nog erger een vrouw met een gezicht alsof ze wil laten zien dat ze ons wel een poepie zal laten ruiken. Een vrouw met macht is gevaarlijk hier. Ze wil niet onderdoen voor haar mannelijke collega’s en kijkt vermoedelijk daarom zo boos.

Het valt niet tegen, alles gaat vlot en als de man de auto bekijkt komt er een lach van zijn gezicht en blijkt dat hij eigenlijk best wel vriendelijk is. Hij ziet de Quad en vindt het gaaf. Helaas vinden dat nog een hele berg andere beambten en binnen de kortste keren lopen alle kantoren leeg en staat iedereen bij de truck. Dan is de binnenkant aan de beurt twee mannen willen de camper in en Susan staat als een politieagente boven aan de trap. NO ONLY ONE AT THE TIME…. En ze luisteren netjes. De tweede stond al boven op de trap en schrikt zo van Susan dat hij meteen weer beneden staat. Na een korte inspectie komt de man vriendelijk pratend met Susan uit de truck. Ik sta met open mond te kijken. Zelfs de Quad hoeft niet uit de truck. Binnen 30 minuten zijn we Pakistan uit en staan we voor de Indiase grens. Tenminste, dat denken we. Wat een chagrijnen, weer moeten we stoppen en de papieren laten zien en ik dacht op dat moment, als dit India is dan maak je borst maar nat.

Dan nog een hek en een chagrijn verder weer een man die alle papieren wil zien. We blijven lachen en maken er het beste maar van. Ik zwaai met mijn carnet, nog steeds in de veronderstelling dat ik te maken heb met mensen uit India, en iedereen zegt dat ik geen carnet nodig heb???? Ik snap het niet meer. Dan een vriendelijke man wil dat we parkeren en met onze paspoorten naar een hokje gaan. Alle gegevens worden weer ingevuld en we mogen weer 100 meter verder rijden. Nu pas zijn we aan de Indiase kant, We moeten een kaartje invullen en mogen dan door naar de douane. Zelden heb ik zo'n vriendelijke mensen meegemaakt. Heel behulpzaam worden al onze gegevens nog een keer in een boek ingevuld en dan moeten we wachten tot de baas de truck komt bekijken. We staan uren te praten met de mensen van de douane, die verder toch geen andere klanten hebben.

Het duurt 2 uur voor er eindelijk iemand naar de truck komt kijken. Eerst de motornummers en chassisnummer van de truck controleren en dan de Quad. Hij moet er echt uit, want ze willen de nummers controleren. We blijven lachen en zweten, niet door de spanning maar gewoon door de zon en halen de Quad uit de garage. Snel controleren ze alle nummers en zijn we klaar. We zijn klaar voor India. We nemen afscheid van de extreem vriendelijke beambten, die het ook belachelijk vonden dat we de Quad uit moesten laden en rijden het terrein af.

Op de weg naar de uitgang zien we nog rijen mannen die iets aan het sjouwen zijn. De grens is alleen open voor ons en geen enkele Pakistaanse truck mag India in. Alle trucks stoppen op de grens en alle goederen worden door honderden mannen met de hand de grens over gedragen. We snapten al niet waarom er zoveel mannen rondliepen die allemaal de zelfde blauwe kleding aanhadden.
 



Na de grens is een grote parkeerplaats waar we de auto’s neerzetten en meteen worden we aangevallen door de opdringerige verkopers die hun waar aan willen bieden. We negeren ze en lopen naar het restaurant waar we voor 1 euro 2 flesjes drinken en een heerlijk Indiaas hapje krijgen. Samosa heet het gerecht en bestaat uit een deegomhulsel waarin onder andere aardappel en uien zitten. De pittige en zoete sausjes maakten de maaltijd compleet.

Leon en Claire geven elkaar openlijk een kus, wat niet mogelijk was in Iran en Pakistan. Wat een genot, die vrijheid.

We blijven hier staan omdat we de wisseling van de wacht willen zien. De Indiase bewakers voeren dit ritueel elke dag uit als protest tegen Pakistan ( is ons verteld ) er is zelfs een enorme tribune en elke dag zit die helemaal vol. Mensen komen van heinde en verre om dit te aanschouwen.

Ik blijf bij de truck omdat die wel erg verlaten staat en hou de auto’s in de gaten. Susan maakt film en foto’s zodat ik niets mis. Als ik even buiten de truck ga kijken blijkt dat de parkeerplaats ineens niet zo leeg meer is. Hij staat echt helemaal vol met auto’s. Buiten de truck staan honderden Indiërs zich te vergapen. Eigenlijk is het niet vergapen want ze gebruiken naast hun ogen en ook hun handen. Dit zal wel even wennen worden straks, maar alles komt goed.

Na de ceremonie vertrokken we snel naar het guesthouse van Mrs Bandari waar we een tijdje blijven om uit te rusten. We hoorden dat de 101 jarige Mrs Bandari afgelopen zondag is overleden en vandaag was de verbranding geweest, maar het guesthouse is gewoon open. Amritsa waar het guesthouse staat is een leuke stad waar we alles kunnen regelen. Verzekering voor de quad en auto, geld pinnen enz enz, maar eerst even een dag bijkomen, want de stress en weinig rust van de afgelopen anderhalve week eisen toch een hoop van je lichaam.









Copyright © door Een reis rond de wereld Alle Rechten Voorbehouden.

Gepubliceerd op: 2007-08-31 (3662 maal gelezen)

[ Ga terug ]
Content ©
Volg onze reis online, 5 jaar met de DAF de wereld door


PHP-Nuke Copyright © 2005 by Francisco Burzi. This is free software, and you may redistribute it under the GPL. PHP-Nuke comes with absolutely no warranty, for details, see the license.
Pagina Rendering: 0.05 Seconden