Welcome to Een reis rond de wereld

Travel now and work later

Hoofdmenu

Translate to any language, choose your language here above..



Reisverhalen
Wereldreis op datum:
2009

Wereldreis per land:




Favoriete links


Terugblik op.. (pdf)


De camperbouw en de dagelijkse bezigheden


Info & materialen


  
23 t/m 29 augustus 2007





Donderdag 23 augustus 2007: 45+ echt woestijnweer.

We worden wakker door het geklop van Leon tegen onze slaapkamer. We hadden gevraagd om ons te wekken als zij wakker waren en dat deden ze dus om 5 minuten voor 5 uur. Na een half uurtje waren wij en onze auto klaar en konden we vertrekken. Helaas moesten we nog op Mark wachten en dat was balen, want we wilden Bam gaan bekijken en dan flink doorrijden om op tijd bij de grens te zijn. Toen we door Bam reden zag je de verwoestende kracht van moeder natuur. Het is 4 jaar geleden dat de aardbeving een groot deel van de bevolking hier noodlottig werd.

Als we de site bekijken is het pas half 6 in de morgen en vele werkers zijn bezig om alles weer te herstellen. Wij vragen ons wel af waarom een groot deel van de bevolking van Bam nog altijd geen huis heeft, maar voornamelijk in containers moet leven. In 4 jaar tijd zou je toch verwachten dat alle wonden weer geheeld zijn, maar het lijkt er hier nog steeds op alsof het gisteren gebeurd is.

De verhalen die je overal leest over gevaar en overvallen zullen wel voor een groot deel op waarheid berusten, want de bevolking hier moet zichzelf maar zien te redden, maar wij hebben ons hier geen moment onveilig gevoeld. We hebben natuurlijk geprobeerd om uit de problemen te blijven en hebben alles goed in de gaten gehouden. We hadden ook ergens langs de straat kunnen overnachten, maar het hotel gaf ons een beter gevoel.

Om 6 uur zijn we weer op pad en rijden uren door de kale woestijn. Als je rondkijkt zie je overal zand en bergen, zover het oog reikt. 2 bergpassen moeten we nemen en boven verwachting komen we om 14.00u in het grensplaatsje Mirjave, omdat Mark nog wat eten wil kopen rijden we dit stadje binnen. Het leek wel een spookstad, niemand op straat en er hing een rare sfeer. Ik reed voorop en draaide het centrum in toen er een beetje leven begon te komen. We stopten in een kleine winkelstraat en Susan ging bijna van haar eigen af toen ze 10 meter van de wagen zag hoe een man kippen aan het slachten was. Gewoon boven de goot langs de stoeprand vasthouden, koppie aan de juiste kant hangen en de kop er af snijden zodat al het bloed in de goot druppelt of eigenlijk meer spoot. Bij de gedachte dat de mensen hier net zo gemakkelijk een kop van een mens er af snijden slik je toch wel even.

De omgeving wordt in alle boeken beschreven als gevaarlijk en explosief omdat de politie regelmatig slaags raakt met de drugssmokkelaars die via Afghanistan drugs naar Iran smokkelen om van daar uit Europa te overspoelen. Vaak gebruiken ze kamelen waarvan de bulten volgestopt worden met drugs. De kamelen lopen helemaal alleen hun route omdat ze weten dat er aan het einde van de rit eten en drinken klaarstaat voor ze. Regelmatig zie je ook pick-ups met een behoorlijk groot machinegeweer in de laadbak langskomen, maar hierdoor krijgen we geen slecht gevoel. Iedereen in het stadje kijkt ons niet echt vriendelijk aan en zijn allemaal gekleed zoals wij de Taliban kennen ( van tv) Alles gaat goed en ineens worden we aangesproken door een man zonder uniform, maar wel met een automatisch geweer in de aanslag. Als we de andere kant uitkijken zijn er dus twee van deze personen. Ze houden iedereen op een afstand van ons en als we klaar zijn met de inkopen sommeren ze ons hen te volgen. We krijgen ongevraagd een escorte naar buiten het dorp. Vlak voor de grens stoppen ze en wenken dat wij ook moeten stoppen. JAAAA DAAAG wij rijden gewoon door, want er zal wel weer een prijskaartje aan hangen. Bij elke politiepost probeert men ons te laten stoppen, maar we houden ons van den domme door gewoon terug te zwaaien. Als ze doorhebben dat we niet stoppen is het te laat en vaak hebben ze niet eens een auto om ons te achtervolgen. De meeste agenten zwaaien vervolgens dan maar gewoon terug en soms kunnen ze er zelfs nog wel om lachen. In het begin stopten we nog wel netjes en dan hoor je alleen maar. Hello where are you from …. En dan houdt het gesprek op.

Als we dan weer eens moeten stoppen voor een politie controle, en het grote boek weer tevoorschijn wordt gehaald, vullen we onze gegevens maar weer lachend in. Bij het hokje staat nog een bus die zowel mensen als vee vervoerd en snel maken we nog een paar foto’s. Na de controlepost is ineens de goede weg weg! Op sommige plaatsen is de weg nog maar net 2 meter breed en aan de linkerkant kijk je meer dan een meter naar beneden, het zand heeft het fundament van de weg weggeblazen en door het gewicht van de auto’s is de weg op vele plaatsen ingestort. Dat is ook meteen het gevaarlijke aan rijden hier. De weg is een gatenkaas en ineens wordt hij beter. Dus je geeft een beetje extra gas en ineens is er een onzichtbaar gat of een drempel. Niet een drempel die wij kennen maar eentje die al je snelheid er uit haalt.

Rijden zonder rij-ervaring is ongeveer het zelfde als zelfmoord plegen hier. Regels zijn er niet en omdat je nu links moet rijden en je stuur aan de verkeerde kant zit, kun je moeilijk inschatten hoe ver je van het midden van de weg afrijd. Ook inhalen moeten we met zijn 2en doen, Susan kan kijken en geeft aan of ik in kan halen. Dat wil zeggen als je hem ziet. 50% is onzichtbaar en deze liggen voor en in elke dorpje wat we tegenkomen. Dus rustig het dorpje inrijden en ja hoor daar is er weer een. Ook bij elke onbeveiligde spoorlijn hebben ze aan elke kant 2 drempels gemaakt. Een zo een drempel bij ons neerleggen zou er voor zorgen dat geen enkele auto ( anders dan een 4x4 ) een drempel zou kunnen nemen zonder zijn uitlaat te verliezen.


Na 5 minuten rijden zijn we bij de grens en moeten in het eerste hokje ons carnet en paspoort afgeven. Dit wordt in het grote boek geschreven en dan mogen we verder naar de douane die onze visa’s uitstempelt. Ook dit gaat perfect. Maar dan naar het hokje waar de carnetten worden ingevuld. Ze willen van onze auto’s het chassis nummer en motor nummer zien. Dit is eenvoudig, maar dan de Quad. Hij moet uit de garage worden gehaald en ik moet de zijkappen verwijderen om bij het motor nummer te komen. Denken die lulletjes nu echt dat ik een nieuwe Quad invoer van een merk waar ze nog nooit van gehoord hebben, en ik er in Iran een nieuwe motor in laat zetten??

Susan gaat over de rooie tegen de beambte en ik probeer haar rustig te krijgen. Helaas de man is nu ook boos, want een vrouw die vervelend doet tegen een Iraanse man is wel erg grof. Gelukkig loopt het met een sisser af en ik zet mijn vriendelijkste gezicht op en maak wat lol met twee andere beambten die ons carnet in moeten vullen. Ik heb geen bal verstand van voetbal, maar een van de mannen gooit een naam van een Nederlandse voetballer in de strijd. Ach, gewoon lol maken en alles komt goed.

Eindelijk om tien over vier zijn we klaar en staan bij het laatste hokje, maar door al dat oponthoud zijn we te laat en is de grens dicht. We maken wat lol met een soldaat en dat doet wonderen. Hij schrijft al onze gegevens op, die we normaal bij het laatste hokje achter moeten laten en de poort naar Pakistan gaat open. Als we Pakistan binnen komen staat er een beambte in een mooi uniform te wachten op ons en ondanks dat het half 7 Pakistaanse tijd is worden we netjes geholpen. Heel modern gaan ze te werk, zelfs een webcam om foto’s van ons te maken hebben ze hier.

Als we buiten komen staat er een man in uniform die met ons mee rijdt naar de carnet afdeling. Susan gaat achterin zitten en hij zit, met een lach van oor tot oor, als een vorst op Susan haar stoel. Hij spreekt een beetje Engels en is echt super vriendelijk. Het is even wennen want voor het eerst moet ik links rijden. De weg is al meteen anders, super slecht en vol gaten. Deze gaten zijn we niet meer gewend en na 5 minuten wordt Susan gelanceerd. Foutje, sorry.
 



We stoppen bij het douane kantoor en worden overvallen door geldwisselaars. Als we binnenkomen valt ons direct de gulle glimlach op hun gezichten op. We geven onze carnets en passpoorten af en gaan zitten op een erg laag rood bankje. We zakken er in weg tot onze oren en zitten daar met zijn 6en op een rijtje. De dames mogen hun hoofddoek afdoen, maar alleen Amanda besluit dat te doen. Claire en Susan houden hem nog even op, want het is tenslotte niet verplicht, maar wel wenselijk. We krijgen thee met melk en een glaasje water en na een half uurtje is alles geregeld. Mark heeft aangepapt met de opper pennenlikker en wordt uitgenodigd voor een dineetje om tien uur, want tot zo laat moet hij hier door werken. Wij gaan lekker vroeg slapen en bedanken voor het aanbod.

Mark wil tien dollar wisselen omdat hij in Quatta geld uit de muur wil halen. De man blijft proberen om Mark over te halen om meer te wisselen. Zou hij aandelen hebben bij de wissellaar? Wij proberen straks wel nog even 100 US dollar te wisselen, want we weten niet hoeveel de diesel hier kost. En ook niet of Quatta veilig is om daar te wisselen.

Wij hebben onze eigen wc en douche en de rest gaat met een bekende van de opper pennenlikker mee om ergens te douchen. Ondertussen dat ik weer de update aan het schrijven ben heeft Susan een heerlijke tonijnsalade gemaakt en daar doen wij het mee vandaag. Gezond, caloriearm en heerlijk. We slapen vannacht hier bij het douane kantoor, want ze durven 50 dollar voor een plaats op de camping te vragen ( 30 meter verderop). De generator loopt zacht snorrend te draaien en voedt de airco die ons koppie gelukkig heerlijk koel houdt.
 

Vrijdag 24 augustus 2007: 48+ echt woestijnweer.

Gps overnachting (gevangenis N28 53.163 – E 064 24.214)
Weer worden wakker door het geklop van Leon tegen onze slaapkamer. Het was nu echter 07.00u, dus we hebben een klein beetje uit kunnen slapen. Gisteravond hadden we niks afgesproken, dus we hadden de wekker niet gezet. Wij snel ons bed uit en onze auto klaarmaken voor vertrek. Om 08.30u vertrokken we eindelijk, maar dat kwam doordat de Engelsen nog even op hun gemak waren gaan douchen.

We gaan vandaag tot halfweg Quetta rijden, Dalbandin, en willen daar net als alle Overlanders dan bij een politiebureau overnachten. Vanaf de grens Taftan naar Dalbandin is het ongeveer 300km. We hadden gehoord dat de weg zeer slecht zou zijn, vandaar halverwege de tussenstop.
 



Soms rij je door een klein dorpje en zie je honderden meter achterelkaar allemaal jerrycans en olie vaten staan. Hier kun je goedkoop gesmokkelde diesel en benzine uit Iran kopen.

De politie vindt dit alles best, ook al weten ze dat de normale pompen hierdoor failliet gaan. De politie is altijd wel in om voor een paar roepies smeergeld zijn mond te houden. Dat kregen we te horen van een Pakistaan. Alles draait hier om geld. Niks kan tot je geld schuift naar de juiste persoon.

De woestijn is extreem heet en droog. En na een tijdje krijgen we een zandstorm over ons heen. De weg wordt onzichtbaar en is bedekt onder een dikke laag zand. Je waant je in een zandbak en soms is zelfs bijna niet te zien waar de zijkanten van de weg zijn. Je hoort het zand schuren tegen de zijkant van de auto. Door elk gaatje wat niet 100% dicht zit komt het zand naar binnen. De leefruimte blijft zandvrij maar de bagagebakken happen veel zand. De auto’s houden zich goed en de motor temperatuur blijft netjes op 80 graden. Helaas heeft de Airco in de cabine niet genoeg fut om met de bijna 50 graden buitentemperatuur om te gaan. Binnen is het ook warm maar met 32 graden koel vergeleken met buiten.

De weg viel ons eigenlijk heel erg mee en we reden om 14.00u Dalbandin al in. We moesten vervolgens nog wel een 3 kwartier zoeken voordat we het politie bureau, of beter gezegd de gevangenis gevonden hadden, maar in elk geval mooi op tijd gearriveerd.

We werden zeer vriendelijk binnengelaten door de bewakers en we stonden meteen al oog in oog met de gevangenen. In Nederland zou dat onmogelijk zijn, maar hier lopen de gevangenen gewoon los over de binnenplaats, met alleen 1 miezerig deurtje en 1 bewaker tussen hen en de buitenwereld. De gevaarlijkere gevangenen zitten wel in een cel, mooi afgesloten van de rest.

We werden een kantoortje binnengelaten en we moesten even onze gegevens invullen, zodat ze wisten met wie ze te maken hadden en daarna vroegen we hen of we konden blijven overnachten. Ze spraken geen woord Engels, maar met gebaren kun je ver komen. Het was in elk geval geen probleem en meteen gebaarden ze dat de landrover en de Landcruiser op de binnenplaats mochten staan. Nou ja, mochten, het was zelfs een verplichting. Leon probeerde nog duidelijk te maken dat ze vanavond wel naar binnen zouden rijden, vanwege al die gevangenen die binnen los rond liepen, maar daar kwam niks van in. Ze moesten hun auto´s meteen naar binnen rijden. Onze auto was veel te groot, dus wij moesten buiten blijven staan, maar gezien de omstandigheden, vonden wij dat helemaal prima. We moesten alleen onze auto nog wel even verplaatsen, want hij moest wel dichter tegen de muur en de deur komen te staan.

Buiten, 50m voor de deur, stonden een paar banken met erboven een zonwering, zeer welkom gezien de temperatuur hier, en wij namen lekker relaxed plaats daar en konden lekker kletsen zo, in de schaduw en op een afstandje van de bandieten.

Rond een uur of half vijf moesten we toch binnen komen zitten. Het was er een stukje koeler als buiten, maar wat deden die slimmeriken nu. Er moest een grote vrachtwagen leeg geladen worden en daarvoor werden de gevangenen natuurlijk gecharterd, maar dat waren niet alleen de vrij los lopende in de binnenplaats, maar ook nog diegenen die echt achter de tralies zaten. Ze moesten allemaal langs ons af en tevens met het leeg laden van de truck passeerden ze continu ons. Wij waren een compleet spektakel. Als die bewaking nu eens eerst de truck hadden gelost en daarna ons naar binnen hadden gevraagd! Maar uiteindelijk waren we erachter dat het min of meer express was gedaan, dat die gevangenen dus ook wat afleiding hadden. Ongelofelijk hoe ze hier in een gevangenis te werk gaan. Nadat de gevangenen weer terug achter slot en grendel zaten zijn we toch maar weer fijn buiten op het bankje gaan zitten, dan maar wat warmer, maar met die hitte maakt het toch niet meer uit.
 



Rond een uur of half zeven ben ik begonnen met koken en tegelijkertijd heeft Ad de fotografiecursus voor Claire afgerond. Om het binnen niet nog heter te maken dan het al was, heb ik alles maar mbv de magnetron klaargemaakt. Pasta met groente-tomaat-tonijn saus. Na een anderhalf uur was het eten klaar en hebben we lekker buiten op de bankjes met zijn 6-en gegeten. Wel met een hele hoop publiek rondom ons, maar daar waren we inmiddels een beetje aan gewend.

Het is om 21:00 uur nog 36 graden en buiten voelt het koel aan door een lekker windje. Binnen is het tropisch heet door het koken. Er staat een wind die de wind van de koelventilatoren van de generator tegenwerkt. We hadden hem gestart voor te koken maar verlangde iets te veel van hem. Met een belasting van (onbewust) 80% door de magnetron en Airco vond hij het bij de 40+ graden teveel en na 35 minuten vond hij het genoeg en stopte. De auto omdraaien voor meer koeling was niet te doen dus werd het binnen zweten.

Om 21.00u ging iedereen zijn/haar bedje opzoeken, want morgen wordt een lange dag. Om 05.00u gaat in elk geval de wekker. We hebben de airco aangezet en zelfs deze vond de buitentemperaturen (en de wind die van de verkeerde kant kwam) niet leuk. Hij werkte wel maar nam elke 5 minuten een minuut of tien pauze. Gelukkig zijn de airco’s veel te zwaar en kregen we het na een half uurtje toch lekker koel. De Airco staat altijd op 28 graden en raar maar waar dat is heerlijk koel als je het vergelijkt met de 45 graden dat het binnen was voor we hem inschakelden.
 

Zaterdag 25 augustus 2007: 45+ droog en enorm heet, nog steeds woestijn!

Om 05.00u liep de wekker af. I.p.v. snooze te drukken drukte ik stop en viel weer in slaap. Om 05.45u werd ik weer wakker en stootte vlug Susan aan. Wij als een speer ons bed uit, alles vastleggen voor de reis en de auto weer rijklaar maken. Om 06.15u waren we zover, maar voor de verandering waren wij toch weer niet de laatste. Je raadt het al, weer moesten we wachten op het Engelse koppel. Ach ja, inmiddels zijn we eraan gewend en we nemen het maar op de koop toe. Susan heeft een beetje moeite met de klaploperij van de Engelse man.

In een restaurant eerst bestellen dan eten en dan vragen of hij geld kan lenen omdat hij niets meer heeft. Hij staat bij ons en bij Leon en Claire al in de schuld en flikt het elke keer weer. Bv eerst zijn tank vol gooien en dan aan ons vragen om nog een paar Rials omdat hij geen Iraans geld meer heeft. Gisteren moesten we de dag met zijn 6en doorbrengen en ik kreeg het niet over mij hart om De andere 4 binnen de gevangenis poorten te laten koken. Dus stelde ik voor om pasta te maken voor ons zessen. Susan wilde in eerste instantie niet en eigenlijk heeft ze gelijk maar we kunnen toch niet met Leon en Claire in onze camper gaan zitten (leker koel) en daar gaan eten, terwijl we hun laten verrekken. Zo zit ik niet in elkaar. Als we geweten hadden van de egoïstische trekjes van de Engelsman die nog zouden komen hadden we dat wel gedaan. Het Engelse meisje is een scheetje maar helaas heeft die niets te zeggen.

De bewakers vertelden ons gisteren dat het slechts een 5 uur rijden was naar Quetta en toen we uitlegden dat we niet zeer snel reden met onze voertuigen, toen werd het 6 uur rijden. Mooi dan zijn we dus om maximaal 13.00u in Quetta, echter na een half uurtje rijden werd de weg hopeloos en zakte de snelheid naar max. 40 km/u. Jeetje, dat gaat niet echt opschieten en het is een ruime 300km rijden. We snappen in elk geval wel waarom de bewakers er slechts 5 uur over doen. Die Pakistani rijden namelijk als zotten over een 1 baans weggetje, waar dus het heen en terug rijdende verkeer overheen moet en waar je werkelijk waar om de haverklap gelanceerd wordt vanwege de kuilen en bulten. Dit een baans weggetje durven ze dan dus ook nog de snelweg te noemen, bij ons heet zoiets een landweggetje.




Ook hier weer zijn er stukken weg verdwenen en reden we op een gegeven moment door een kloof waar we om moesten draaien omdat ze hier aan de weg aan het werken waren. Vlak voor de kloof was een zandpad wat overging in een track in de woestijn en dit was dus de omleiding. Een bordje plaatsen is te veel werk dus "ZOEK HET MAAR UIT" is het motto hier. De auto’s stuiterden over de zandduinen en het zich was soms nul door het stof. Uiteindelijk na een heftige klim kwamen we weer op de normale weg. En ging de gemiddelde snelheid weer omhoog naar 35 km/uur!!

Ik denk dat we wel een keer of 6 hebben moeten stoppen bij een politiepost om in het grote boek al onze gegevens achter te laten. Via een mobilofoon worden we dan aangekondigd bij de volgende post en zo weten ze op elk moment van de dag waar we zijn. De eerste paar waren wel leuk maar elke 50 km te moeten stoppen om je gegevens in te vullen wordt vervelend. En kost veel tijd. Rond 15:00 uur moeten we weer stoppen bij de politiepost en wacht ik op Leon, Claire, Mark en Amanda. Door het stof kun je niet zien wie er achter je rijdt en het duurde dan ook 15 minuten voor de rest er was. Heel de reis hebben we maar een paar honderd meter uit elkaar gereden en kon ik exact zien waar de anderen waren. Als de afstand groter werd verminderde ik snelheid of stopte even. Nu was het dus misgegaan. Gelukkig was dit een stuk waar elke 10 meter wel iemand reed en waar de politie in grote aantallen aanwezig was, dus extreem veilig.

We kregen een politie escorte naar de stad, eerst een pick-up en daarna een motor met 2 bewapende en mega vriendelijke agenten. Soms moeten we even stoppen om te groeperen en elke bedelaar en alle kinderen die naar ons toe komen worden meteen met zachte hand door de agenten verwijderd. We willen naar het Bloom Star hotel en als we daar aankomen blijkt de truck te hoog. Wij overleggen met Leon en Claire en De Engelse egoïst boekt direct een kamer. Overleggen???? Nee hoor, gewoon aan je eigen denken.

Morgen is er een demonstratie die elke jaar uit de hand loopt. Een leider van een bepaalde stam is een paar jaar geleden vermoord en dat wordt elk jaar herdacht. Twee provincies gaan dan in Quetta op de vuist en alle winkels zijn dan een dagje dicht. Om voor het hotel te blijven staan met de truck is niet slim en te gevaarlijk. Leon en Claire balen ook van de acties van de egoïst en samen besluiten we met een tuktuk taxi eerst even naar de bank te gaan om te pinnen. Bij de bank komen we 3 Pakistani tegen die les geven op de militaire school en die hebben een plaats waar we gratis kunnen staan. We stappen in de auto en gaan een kijkje nemen. Het is een vrijstaand huis maar doet een beetje spookachtig aan en we vragen hem ons naar het Lourdes hotel te brengen. Het blijkt van een familielid van een van de mannen te zijn en bij aankomst zijn we verkocht. Ondanks het feit dat Leon en Claire bij de Engelsen hadden kunnen blijven vinden ze het de normaalste zaak van de wereld om samen met ons in dit veel duurdere hotel te overnachten. Sterker nog om hier 2 dagen te blijven en te wachten tot de kust veilig is en de demonstratie weer over is. Het hotel ligt in een beveiligd gebied waar je alleen in komt na controle. 10 meter van het hotel is een check point waar de zwaar bewapende militairen tussen de zandzakken liggen. Volgens mij kunnen we niet veiliger zijn.

We nemen een familiekamer die bestaat uit 2 kamers. Een zitkamer (groot) en een slaapkamer en douche. Omdat wij toch in de truck slapen hebben Leon en Claire nu een kamer zo groot als een gemiddeld woonhuis voor hun alleen. Wij betalen de helft en maken alleen gebruik van de douche. In de avond komen de 3 Pakistani nog even op bezoek en verlaten ons rond 21:00 uur. We hebben ondertussen honger gekregen en omdat Leon en Claire nu meer uit moeten geven dan normaal, geven wij een rondje Chinees weg. We lopen met zijn 4en naar de chinees die 50 meter verder ligt en overal worden we netjes gegroet door de vele bewapende soldaten die hier de wacht houden. Susan en Leon waren De Dukes of hazard aan het kijken op HBO voor we vertrokken en aangezien we 45 minuten moesten wachten voor het eten klaar was hebben Claire en Ik ze maar naar het hotel teruggestuurd. Gezellig hebben we de tijd met buurten doorgebracht en de egoïst kwam natuurlijk weer ter spraken. Samen uit samen thuis heet het als je voor veiligheid samen reist. Soms kost veiligheid iets meer geld en dat moet je accepteren. Ik ben blij dat wij met zijn 4en goed met elkaar overweg kunnen en we weten nu wat we aan elkaar hebben.

Het eten was klaar en natuurlijk ging het niet meteen goed. Ze waren iets vergeten en we moesten nog een kwartier wachten. Gelukkig koelt het eten hier niet af met 35 graden ( om 21:00) en hebben we heerlijke warme chinees gehad. Met een prijs van 20 euro was het wel meer als ik verwacht had, maar dat gold ook voor de hoeveelheid, zodat we morgen nog een keer kunnen eten. Rond half 11 namen we afscheid en kropen we in ons bedje. Nog snel even de dvd aangezet en in bed een film gekeken maar na 10 minuten vielen onze ogen dicht.


We voelden ons in Pakistan veilig, de mensen zijn vriendelijk en van de gezichten straalt niet het duistere wat we ervaren hebben in Oost Iran. Ik heb me nog geen moment onveilig gevoeld en de politie doet er ook alles aan om de veiligheid te garanderen. We wisten dan van Yast naar de Iraanse grens en van deze grens naar Quetta er veel gevaar heerst voor buitenlanders. Maar we hebben dit niet als zodanig ervaren. Het was ook de enige manier om naar India te komen en we hadden geen keuze. Wel zijn we na gaan denken en hebben we overlegd wat de opties waren. Bv via de Stan landen te reizen. Maar samen hebben we besloten om er voor te gaan en tot nu toe zonder al te veel problemen.

Het slapen in de gevangenis was voor Claire en Amanda natuurlijk wel spannend. Je slaapt in je tentje aan de binnenkant van de gevangenis en de gevangenen lopen heel de nacht rond de tent. Wij zijn op dat moment natuurlijk gelukkig om in ons mobiel fort te slapen. Elke voertuig heeft zijn voor en nadelen. Zij manoeuvreren gemakkelijker en wij hebben meer comfort. We blijven tot India met zijn 4 en bij elkaar om ons en de thuisblijvers een beter gevoel te geven, daarna gaan we onze eigen weg. Hopelijk gaan de Engelse hun eigen weg vanaf nu, zodat we een hoop wrijving kwijt zijn.


Zondag 26 augustus 2007: 38 graden.

Quetta Lourdes Hotel Gps N30. 11,952 E 067.01,588 (net als gisteren)

Vandaag hebben we een relax dagje, we worden wakker om half tien en hebben heerlijk geslapen. Ik merk wel dat we de zonnecollectoren moeten schoonmaken, want er komt veel minder energie uit dan normaal. Elke avond zijn de accu’s net of soms zelfs net niet vol en de zon schijnt meer dan hard genoeg. Het fijne woestijnzand dekt de collectoren af en alleen als de zon recht boven ons staat werken ze op volle kracht. We gaan naar de kamer die we samen met Leon en Claire hebben gehuurd en als we daar aan komen zitten zij al volop te genieten van het filmkanaal. HBO zendt de nieuwste films uit en heel de dag hebben we een beetje tv gekeken. We moeten in het hotel blijven ivm de veiligheid in Quetta. Door de demonstratie is het niet veilig en hebben alle winkeliers hun winkels gesloten om plundering en vernieling te voorkomen.

We spreken nog even met Jozef, dit is een Christelijke Pakistani die hier alles schoon houdt. Hij verteld dat Pakistan niet veilig is. Zelfs hier in het hotel, wat helemaal omringd is met soldaten, is de veiligheid nooit te garanderen. Hij vertelt dat de slechte mensen beschikken over bommen en raketwerpers en proberen om het hele land te destabiliseren.

Gisteren vertelde een andere man dat ze alleen in uiterste nood en zo kort mogelijk naar de bazaar gaan om kleren en spullen te kopen, omdat daar de kans op een bomaanslag erg groot is. Morgen reizen we naar Lorelai en rijden daarna een andere provincie (Punjab) binnen. Vanaf hier zou het veiliger moeten worden.

We eten nog even chinees die we gisteren hebben gekocht en zitten een beetje onze tijd uit. Ik maak mijn terugblik op Iran en Susan wast haar bloezen en sjaals.

Rond 21:00 uur komen Mark en Amanda nog even op bezoek. Ze hebben een Spaanse motorrijder bij, die bij hun in het hotel zit. Ook zij hebben niets gemerkt van de demonstratie. De Engelse egoïst heeft bier bij maar deelt niets, nu maakt dat mij niets uit want ik lust geen bier, maar Leon zou best wel een biertje lusten. Wij delen alles, eten, drinken, ik repareer zelfs zijn acculader en installeer navigatie software op zijn laptop. En hij profiteert van iedereen maar een keer een teken van goede wil, nee hoor. Hij moet even met de taxi naar zijn eigen hotel om zijn laptop te halen en Amanda blijft bij ons. Zij is een lief vrouwtje en heeft wel een goed karakter, helaas heeft ze niets te zeggen. Hij neemt zijn bier flesjes mee, want we zouden eens een pilsje nemen. Na een uurtje is hij weer terug ( met zijn bier ). We bieden de beiden natuurlijk iets te drinken aan en verwachten dat hij nu ook over de brug komt. Nee hoor, hij drinkt zijn bier en doet of hij dom is. Pablo heeft in het restaurant iets te eten gehaald ( toen Mark weg was) en als hij genoeg heeft gehad vraagt hij of Amanda ook wat wil. Ze zegt hem dat ze het beter voor Mark kunnen bewaren. Aan Mark wordt niets gevraagd en hij loopt naar het bord eten wat langs Pablo staat en begint te eten. Tijdens het eten vraagt hij ineens aan Pablo. Sorry, je was toch wel klaar met eten hè!!!. Ofwel zit hij gewoon ongevraagd aan andermans eten. Gelukkig deelt hij wel met Amanda, ze krijgt ook 5% van het bordje. Nu is de maat vol en iedereen ergert zich enorm aan de uitzuiger. Dan moet hij ons nog geld terugbetalen, wat hij heeft geleend. Het gaat maar om 5 euro, maar toch. Normaal zou ik zeggen laat maar zitten maar nu wil ik elke cent terug. Met een lang gezicht geeft hij Susan de 400 roepies en staat op en loopt naar de deur. Ik steek mijn hand uit en krijg bij Godgratie een hand terug, maar van de rest van de mensen neemt hij niet eens afscheid. We hebben zo veel voor hem gedaan, maar zelfs een bedankje kan er niet af. Wat een!@#$%. Amanda is anders, netjes neemt ze de tijd om iedereen een hand en een afscheidskusje te geven, terwijl Mark al buiten is en nergens meer te bekennen. Zou hij over de rooie zijn omdat we ons geleende geld terug gevraagd hebben??

We hopen hem in ieder geval nooit meer te zien. Zo ga je niet met mensen om, het lijkt wel een kwestie van de mensen gebruiken en daarna weggooien. We hebben in ieder geval weer wat geleerd voor de toekomst.

We praten nog even na met Leon en Claire en gaan dan in de truck nog even een waardeloze film kijken. Ja, van de 90 dvd’s die we bij ons hebben zitten er natuurlijk ook een paar minder goede. Rond 24:00 gaan we lekker slapen om morgen weer verder te rijden.

PS vandaag een keer geen foto’s omdat we alleen de hotelkamer van binnen hebben gezien.

We hebben wel nog even overlegd wat we gaan doen ivm het verschepen van de truck. Bangladesh is veel goedkoper dan India en we gaan straks even kijken op internet hoe we het aan gaan pakken. China kan niet doorgaan omdat op dit moment de grens tussen Nepal en Tibet dicht zit en via Pakistan geen optie is omdat in november de passen dicht gaan. Op 5000 meter hoogte is rijden dan geen optie meer en omdat het 3 maanden duurt voor de papieren zijn geregeld wordt het minimal November of zelfs December.

We willen ook eind januari in Thailand zijn omdat we niet in de regentijd willen reizen. Ik heb begrepen dat je van Bangladesh naar Thailand kunt met de boot of vanuit India naar Singapore of Maleisië. Als we via India gaan moeten we dus in december al vertrekken omdat we dan ook nog naar Thailand moeten rijden en het anders weer te laat wordt en de regentijd begint. China ligt redelijk dwars de laatste maanden, we spraken vele reizigers die het niet meer voor elkaar krijgen via Nepal China in te gaan. Of alleen door het betalen van een enorme borg, die je maar weer terug moet zien te krijgen.


Maandag 27 augustus 2007: 40 graden.

Lorelai (Pakistan) toursist save place GPS N30 23.509 E068 33.766

Vanmorgen rond 8:00 uit ons bedje om eerst weer even een update te maken van gisteren.
Elke dag zijn we minstens 90 minuten bezig met de website en door de vele mensen die onze site bezoeken vinden we het nog steeds leuk om te doen. Het versturen gaat soms via een internet café maar regelmatig via de satelliet unit. We proberen elke 3 dagen de site te updaten. Helaas gaat dat niet altijd omdat we de satelliet unit buiten moeten zetten om hem te richten en we dat liever niet doen in een drukke omgeving. Dus vandaar dat het soms wel 5 dagen duurt voor we een juist plekje hebben gevonden en we de hele handel buiten kunnen zetten.

We gaan nog even aan de auto’s werken om ze weer in topconditie te krijgen. Doorsmeren van de aandrijfassen, drinkwater vullen, olie en koelwater nakijken, de zonnepanelen schoonmaken enz enz. Om 11 uur rijden we weg vanuit ons hotel in Quetta. De eerste paar km lijkt de weg redelijk, maar dat veranderd al snel. De weg is zo smal dat 2 auto’s elkaar alleen kunnen passeren als je alle twee met de linkse wielen in de berm gaat rijden (We rijden hier namelijk links). Soms is dat te doen maar af en toe is het hoogteverschil tussen berm en weg wel 20 cm en zit de berm vol met gaten. We rijden een klein stadje in waar de mensen ons vreemd en vuil aankijken. Gewoon doorrijden en niet stoppen leek ons het beste. Ondanks het feit dat we honger hadden en boodschappen moesten doen. We dachten al wat erg slechte wegen te hebben gehad, maar dit slaat echt alles. We rijden uren met een gemiddelde van nog geen 30 km per uur en voelen ons niet echt prettig. Kinderen die stenen gooien en ouderen die niet je vuil aankijken. Wat een klere volk. Onderweg moeten we natuurlijk bij elke politie weer stoppen. Tijdens de rit moet je ook regelmatig stoppen voor overstekende ezels en schapen, die helemaal alleen het verkeer staan te regelen. Ze zijn net zo hard als de bevolking en reageren niet eens op onze mega toeter. Een beetje dom uit hun ogen kijkend met een blijk van “moet je wat” blijven ze gewoon midden op de weg staan.

Ik ga toch eens proberen of ik ze wakker krijg. Er loopt ineens weer eens een koe op de weg en ik wacht net zo lang tot zijn koppie precies langs de toeter staat. Ik toeter en wat blijkt, een koe kan echt breakdancen. Hij springt aan de kant en alle vier de poten komen los van de weg.
Ik weet, het is eigenlijk best wel zielig, maar ik zit in de auto met de tranen in mijn ogen van het lachen. Ik doe het nooit meer maar het gaf wel een moment van lol in Pakistan.
 



Rond 18:30 uur komen we aan in Lorelai en stoppen bij een bewaakte overnachtingplaats. Ik ben kapot, 268 km hebben we maar gereden en daar hebben we 7 uur over gedaan. Je moet je elke seconde concentreren en het voelt of ik 1500 km heb gereden. Wegen, zo slecht dat je helemaal door elkaar wordt geschud, hoe langzaam je ook rijdt. Gaten en kuilen, soms wel een halve meter diep, zo smal dat je tegenliggers niet kunt passeren, en super druk. Elke minuut ben je wel aan het afremmen of zelfs stoppen om tegenliggers te laten passeren. Ik geloof wel dat ik een vrachtwagenchauffeur wordt die ervaring heeft op alle wegen van de wereld, laten we het dus maar positief inzien. De meeste kastjes hebben we tijdens het rijden geblokkeerd en die nog niet aan de beurt zijn geweest schieten dus elke keer open en heel de hut ligt elke keer vol met kaarten en boeken.

We lopen het hotel binnen en er is niemand te vinden die ons iets kan vertellen over de prijs. We gaan het anders doen, we gaan met zijn 4en in de truck zitten en maken wat lekkers te eten. Leon en Claire hebben nog een paar blikjes met Indiase kip en wij zorgen voor de rest.

Lang leve de magnetron, binnen 30 minuten zitten we te eten. We zetten nog even een filmpje op en rond 21:00 uur wordt er aan de deur geklopt. Eerst zachtjes en we besluiten het te negeren maar helaas houden ze vol. Het is de speciale politie die onze passpoorten en visa’s wil zien. Ik ben moe en kapot en ga even bot liggen doen tegen de mannen die geen uniform dragen. Ze willen binnenkomen en daar hebben we geen zin in. Ik stel voor om in het hotel te gaan zitten zodat we een beetje veiligheid hebben. Wie zijn dit en klopt het wel!!

Het blijkt wel te kloppen en alle gegevens worden weer opgeschreven. Natuurlijk wordt er gevraagd of we Pakistan veilig en leuk vinden…… JA NATUURLIJK ZEGGEN WE…. Maar niet heus.

We zullen allemaal blij zijn als we in India zijn, want dit sloopt je. Er zijn ook positieve dingen, de omgeving ziet er super mooi uit. Soms groen en op de achtergrond de hoge ruwe bergen, ook de breakdansende koe maakt veel goed. Ook hebben we een bergpas gehad die niet echt steil of hoog was, maar die door een sprookjes land ging. Geen vangrails of andere veiligheidsmaatregelen maar wel heel mooi en nog beter heerlijk koel.


Dinsdag 28 augustus 2007: 40 graden en extreem vochtig.

Vanmorgen vroeg vertrokken, om 7 uur reden we alweer richting Multan. Dat we dat niet zouden halen werd al snel duidelijk toen de weg veranderde in een zandbak. Gelukkig heb ik geen gebitje, want ik denk dat Kukident niet genoeg was geweest om het vast te plakken in je mond. We hebben meer dan 150 km gereden over wegen, die je eigenlijk geen wegen kunt noemen. Tot 3x toe is alles uit de kasten gevallen.

Na 100km stond ineens alles stil. Honderden vrachtwagens stonden te wachten en toen we naar het einde van de file liepen zagen we een gekantelde vrachtwagen en eentje die tot zijn assen vastzat in de modder. Op de plaats waar de vrachtwagen vastzat in de modder was een kleine kans om met onze 4 wiel aangedreven auto’s naar boven te rijden. Leon probeerde het eerst en die kwam heel boven aan. Toen ik. Het was smal, aan een kant een afgrond en aan de andere kant een modderbad. Half weg had het Dafje er ook niet zo veel zin meer in, dit doordat het behoorlijk steil omhoog ging. Dus even gestopt, de lage gearing ingeschakeld en zonder problemen tutterde hij omhoog.

Een kleine honderd man stond aan de gestrande truck te trekken en te duwen maar zonder resultaat. Ik reed achteruit en parkeerde de Daf bijna tegen de gestrande truck en vroeg of iemand een sleepkabel had. Er werd een kabel gehaald die veel te kort was en inmiddels stonden er al een gruwelijke berg mensen om de trucks heen. Ze wilden een knoop in de staalkabel leggen en zo een 20 tons truck lostrekken!!!! Ja, dat zal wel blijven zitten In Nederland zouden ze bijna allemaal geroepen hebben, om het zus of zo te doen, maar hier staan ze alleen maar met zijn allen te kijken en is er niet eentje die iets onderneemt. Als er nu eentje de leiding had genomen en opdracht had gegeven aan iedereen om een steen in de blubber te gooien, hadden ze binnen 10 minuten een begaanbare weg gehad en was het probleem opgelost.
 



We hebben daar zo een 20 minuten gestaan en toen zei een goed Engels sprekende Pakistani: “Vertrek maar, want dit heeft geen zin”. Onverrichter zake zijn wij dus maar verder gereden. Om een uur of 2 hebben we even een snelle lunch genomen. En dan zo snel mogelijk weer de weg op, want we moeten vandaag eigenlijk 400km afleggen en met een gemiddelde van 26km/u zijn we dan nog wel even bezig.

Eindelijk na 150km en om 15.00u ’s middags kregen we weer asfalt, weliswaar met een hoop kuilen en bulten, maar het rijdt altijd sneller door dan geen weg. We hadden in elk geval geen last van mensen die ons op de meest ongelukkige momenten in proberen te halen, die stonden namelijk nog steeds vast op de plek wat ons ook een anderhalf uur heeft gekost, maar de tegenliggers waren er nog wel steeds en ze gaan echt geen millimeter aan de kant.

We stopten nog even bij een heel klein winkeltje en kochten wat snoep, Alles zat helemaal onder de stof en 75% van de super kleine winkel was zelfs nep. Vele dozen van koekjes waren leeg en stonden daar alleen voor decoratie. Langs het winkeltje stond een schaapje een beetje zielig te schreeuwen en toen we naar rechts keken snapte we waarom. Zijn broertje, zusje of misschien wel zijn levenspartner was net geslacht en vol trots poseerde de slagers bij hun vlees.
 



Rond een uur of 16.00u kwamen we weer de eerste road block tegen, dit waren de militairen. We mochten onze namen en paspoortnummers weer opschrijven en waar we vandaan kwamen en waarheen we gingen. Nog geen 500m verder de volgende post. Nu waren het politiemannen en weer alles opschrijven. Dit was onze laatste post in de provincie Baluchistan. 200m verderop mochten we weer alles opschrijven, maar nu was het de provincie Punjab, waarvan wij dachten dat het veilig zou zijn. We besloten om boven aan de pas bij Fort Munro te overnachten, want veel verder rijden haalden we toch niet.

We begonnen aan een steile klim om over de Sulaiman berg te komen. Boven aangekomen mochten we onze namen etc. invullen en nu kregen we een politie escorte mee op een brommertje om ons naar het Fort te brengen, althans dat dachten wij. We reden echter weer aan de andere kant de berg naar beneden. Wij vragen aan die mannen wat nu de bedoeling was. “It’s not safe, we will bring you to a save area.”

Dus we vervolgden onze weg, via de op grote stukken zeer smalle weg naar beneden, waarover de vrachtwagen maar net paste, met aan de ene kant de berg en aan de andere kant het ravijn. Als er tegenliggers aan kwamen moesten we zorgen dat we even op een breder stukje konden gaan staan zodat we elkaar konden passeren.

Op een gegeven moment stond er een file van vrachtwagens, daar zei je u tegen, tot zo ver als het oog kon kijken. Het zal toch niet waar zijn, het begint langzaamaan te schemeren en wij zijn nog steeds niet op de plaats van bestemming. Onze verrekijker bracht uitkomst en we zagen in de verte een grote bulldozer die bezig was een naar beneden gestort rotsblok te verwijderen. Je zou er maar gereden hebben toen dat blok naar beneden kwam.
 



Gelukkig duurde het slechts een uurtje en toen begon het weer te rijden. Echter wij moesten blijven staan van onze escorte. 20 minuten later begrepen we waarom. Er kwam van beneden af een nieuwe escorte op een brommertje onze oude escorte aflossen.

Beneden aangekomen was er weer een politiepost en wij dachten hèhè, hier kunnen we eindelijk stoppen en overnachten. Maar niks van dit alles, we mochten niet blijven staan: “It’s not safe here, but we will escort you to a saver place.” Wij vragen waar dat dan was. Hun antwoord was Multan. Nou wordt ie helemaal mooi, dat is nog eens 200km rijden hier vandaan, daar doen wij 5 uur over en we hebben vandaag al 12 uur gereden. En dat betekent dus ook dat we hier op die Kamikaze wegen in het donker moeten rijden. Wij dachten het toch niet, maar wat we ook zeiden we moesten verder rijden. Ik, Susan, moest mezelf weer opofferen, want die oelewapper in uniform wilde per se niet op het dak bij Leon en Claire. Het is achter in de bak 40 graden en ook nog eens levensgevaarlijk vanwege alle kasten die open vliegen en je alle inhoud op je kop krijgt op deze wegen.

Na een uur rijden en gelukkig geen open gevlogen kasten kwamen we bij een volgende post. Hèhè kunnen we nu eindelijk gaan slapen, maar nee kregen we op ons rekest. We kregen een nieuwe escorte. Een pickup met zwaar bewapende mannen achterin. Inmiddels was het dus pikdonker en dan ook nog eens de vermoeidheid van de hele dag al rijden en dat ongelofelijke verkeer zonder enige verkeersregels. Elk politiekorps wil je zo snel mogelijk uit hun district hebben, dit om geen verantwoordelijkheid te hebben. Als we stoppen bij een mega groot politiebureau willen we niet meer verder rijden, omdat we kapot zijn. Dit moet veilig zijn, er staan hier een kleine 50 zwaar bewapende agenten en soldaten zonder lef. Niemand wil ons hier laten slapen en dat terwijl er een grote parkeerplaats is. Iedereen is bang dat er iets gebeurd en zij verantwoordelijk worden gehouden.

2 uur later nog een escorte en een uur later nog een en eindelijk mochten we om 01.00u een beveiligd politie terrein op rijden en konden we ons bed in. Er werd ons nog thee aangeboden, maar nee dank je wij willen eindelijk naar bed. Het is een grote kazerne met alleen maar vriendelijke mensen die ook nog Engels spreken. We hebben nu meer dan 17 uur achter het stuur gezeten in een land waar 8 uur rijden al slopend is. Je moet je elke seconde concentreren en kunt geen 2 seconden je blik van de weg of spiegels afhalen. Het is moeilijk om dit uit te leggen maar de mensen die hier ooit zijn geweest zullen ons wel begrijpen en ons voor gek verklaren dat we dit hebben gedaan.

Wat blijkt nu: heel de weg van Lorelai tot aan Lahore is restricted area, en waarom verteld ons dat dan niemand. Beter nog, waarom hebben ze ons dan bij de grens niet verteld waar we wel en niet heen mochten? Met behulp van de Lonely Planet weten we wel waar het gevaarlijk is, maar wegen waar we niet mogen rijden staan er niet in.

In elk geval krijgen we morgen opnieuw een escorte helemaal tot aan Lahore en volgens hun is het 7 uur rijden. Nou doe dat maar maal 2, want wij zijn niet achterlijk en willen onze auto’s graag heel houden.

We zullen in elk geval blij zijn, als we dit land achter de rug hebben. Hier woont echt een achterlijk volk!!!! Er zitten ook vriendelijke mensen tussen, die spontaan uit zichzelf beginnen te zwaaien, maar dat is jammer genoeg nog geen 5% van de bevolking hier.

Soms ben je weer even gerust door de vriendelijkheid en dan baal je weer als een stekker van de norse en dodende blikken. In dit gebied zitten vele gezochte Afghanen verstopt, of het klopt weten we niet want dit hebben we gehoord van een paar Pakistani waar we mee hebben gepraat. Hier zat volgens hen het gevaar voor buitenlanders.


Woensdag 29 augustus 2007: 36 graden maar we zijn het er over eens dat dit de heetste dag is, ivm de extreem hoge luchtvochtigheid.

Aangezien we de laatste dagen elke keer bij politiebureau, gevangenis of kazerne staan hebben we geen GPS coördinaten. Vanaf India komen de GPS coördinaten weer

Vanmorgen staat de escorte al weer te wachten om ons naar een polotraining te brengen. Claire wil dit graag een keer meemaken. Susan blijft in de camper en wij 3en gaan in de politiewagen naar een militair terrein om te kijken of we binnen mogen. Helaas blijkt er geen toestemming te zijn voor ons om binnen te gaan kijken. Nu had het toch geen zin, want er werd vandaag niet getraind. We rijden terug en stoppen nog even bij een winkel om iets te eten te kopen voor vandaag. Het is een, voor Pakistaanse begrippen, grote winkel die net gesloten wordt. Als wij stoppen met de politiewagen wordt de deur weer geopend en mogen we naar binnen. Als we onze boodschappen uitzoeken zien we een grote rat op het bovenste schap die net zo verwonderd is om ons te zien als wij hem. Als we goed verder kijken zien we regelmatig een staartje voorbij komen en we zijn daarom blij dat alle verpakkingen netjes dicht zitten. Een pak cornflakes van Leon had een scheur in de doos en bij nadere inspectie ook in de binnenzak dus die hebben we maar geruild. De rest van de dag hebben we gereden, de weg was redelijk en het schoot goed op.
 



Als rond een uurtje of 4 ineens het weer omslaat schrikken we ons kapot. We hadden aan onze linkerkant al een tijdje kleine orkaantjes zien ontstaan die helemaal bruin waren van het opgezogen zand. Soms zag je zelfs een grote bruine lucht ontstaan door een zandstorm die wel 1 km breed was. We maakten ons geen zorgen en reden lekker verder.

Ineens begint het heftig te regenen en nog heftiger te waaien. Op een gegeven moment stopt iedereen midden op de snelweg omdat er een orkaan over waait die de heftige regen zo veel snelheid geeft dat je helemaal niets meer ziet. Leon zijn auto staat 1 meter van me af en ik zie hem totaal verdwijnen in de witte nevel. De weg wordt meteen een ijsbaan omdat alle olie gaat drijven en onze truck vind glijden ineens leuker dan remmen. Ik heb veel regen meegemaakt in mijn leven, Ook in tropische landen maar dit is onbeschrijfbaar. Ik kan geen goede woorden vinden om duidelijk te maken hoe heftig het was. Gelukkig kwam de wind en regen recht van voor zodat de truck geen kick gaf maar zo een wind van de zijkant had grote gevolgen kunnen hebben. Als er een kleine verbetering in het weer optreedt, rijden we naar een benzinestation en stoppen onder de overkapping. Iedereen vlucht naar binnen en wacht tot de storm en regen overwaaien.

Gelukkig stopt de storm net zo snel als hij begonnen was en rijden we weer verder. De weg is nog wel nat en glad maar we moeten verder.

We leken wel hoogwaardigheidsbekleders iedereen werd aan de kant gewuifd door de agenten en elke 50 km stond er weer een nieuwe pick-up klaar om ons verder te begeleiden. Soms reed de escorte rustig en beheerst en soms als gekken die bijna niet bij te houden waren. Rond 18:00 uur kwamen we aan in Multan en toen begonnen de problemen weer. Ze wilden dat we in het Holiday inn overnachten, maar bij navraag bleek een kamer 110 euro te kosten. Ja, daag alleen om te parkeren is dit wel erg duur. We willen de auto’s namelijk toch niet alleen laten en willen er in slapen. Er wordt afgesproken dat we de auto’s aan de straat zetten en daarin te gaan slapen. De agenten blijven heel de nacht om ons te bewaken op de stoep zitten. We lopen eerst nog even onder begeleiding van 2 agenten naar de Mac Donalds die 100 meter verder zit en een agent blijft bij de auto’s. We voelen ons echt veilig en lijken wel filmsterren die uit eten gaan met onze zeer vriendelijke bodyguards. Voor de veiligheid heeft zelfs de Mac een eigen bewapende agent die alles in de gaten houdt. Het eten smaakt exact zoals bij ons en we voelen ons weer thuis bij de Mac.

Als we terug bij de auto komen staat er nog een politiewagen met een hogere agent die ons sommeert om naar een ander hotel te rijden, maar wij hebben geen zin om zo’n absurd hoge bedragen te betalen voor een hotelkamer, waar we toch geen gebruik van maken. We willen gewoon een veilige overnachtingsplek. Nadat we verteld hebben dat we ook op meerder politiebureaus geslapen hebben, pleegt hij een aantal telefoontjes en we mochten hem volgen naar het bureau. We rijden die kant uit en bij aankomst blijkt het een groot bureau te zijn met een hele smalle toegangspoort. Er moeten enkele auto’s worden verplaatst en het kost ons een uur om binnen te komen. 5cm aan elke kant en eigenlijk niet genoeg ruimte om te draaien en de donkerte zorgen voor een gewaagde, maar aan het einde toch een gelukte actie.
We willen gaan slapen maar een hoge agent wil ons spreken. We luisteren naar zijn klaagzang en zijn te moe om nog positief te zijn. Als we dan klaar zijn worden we weer terug geroepen, want er is een nog hogere agent gekomen die ons ook al wil zien en spreken.

Hij begint meteen te zeuren dat de politie er niet is om toeristen te vermaken en ondanks dat het al 24:00u is, wil hij ons weg hebben. Hij wil niet de verantwoordelijkheid nemen voor onze veiligheid. Wij hebben toch niet gevraagd om een escorte en zeker niet om hier te staan, maar we werden gedwongen en konden niets anders. We wilden namelijk naar de grens rijden en daar overnachten maar dat mocht niet, want het was niet safe. Claire schiet uit haar slof. Ze zegt tegen de agent ( met veel sterren op zijn pak) dat hij een vent is zonder lef. Een lozer die al zijn verantwoordelijkheid naar anderen probeert te verschuiven. Ze had wel gelijk maar dit is een zeer gewaagde actie. Het rechtssysteem werkt hier anders dan bij ons. Ze zetten je eerst vast en maanden later gaan ze eens kijken of het wel terecht was. Kwaad lopen Leon en Claire weg en als wij als laatste de ruimte verlaten worden we teruggeroepen. Dit kon natuurlijk niet missen. De man is echt kwaad. Hij is door een vrouw echt voor aap gezet waar tientallen onderdanen bij waren. Zij vinden het wel gaaf, en dat maakt hem nog steeds bozer. Zijn gezag is hij kwijt. Leon en Claire worden teruggehaald en we moeten weer een klaagzang aanhoren. Hij probeert zijn gezicht te redden en Claire gaat weer tegen hem tekeer. Ik stop het gesprek en vertel haar ( in het voor hun onverstaanbare Nederlands )dat ze met vuur speelt en gelukkig stopt ze. Er wordt verteld dat we kunnen gaan en wij kruipen in ons bedje. Gelukkig gaan Leon en Claire terug naar de man en bieden hun excuses aan. Dit liep met een sisser af en we hopen nu maar dat we door een telefoontje van hem geen problemen bij de grens gaan krijgen. Ook kan het zijn dat we straks bij de aanvraag van een nieuw visum geweigerd worden en het land niet in komen als we misschien toch via Pakistan China in willen gaan.

Ik had verwacht dat Susan, die af en toe erg explosief kan reageren, uit haar slof zou schieten, maar zij heeft van de vorige paar aanvaringen met douane mensen geleerd en gedraagt zich voorbeeldig. Het was 100% terecht dat Claire zo reageerde, alleen moet je soms slikken en blijven lachen, ook al wordt het bloed onder je nagels vandaag gezogen. Achteraf blijkt dat we zonder kleerscheuren weer een ervaring rijker zijn en alles is op zijn pootjes terechtgekomen.

Van Pakistan hebben we weinig meer gezien dan kuilen en gaten, ongelukken en veel dodende blikken en we zijn blij dat we dit morgen achter ons kunnen laten. Wij kunnen natuurlijk alleen voor ons spreken, maar wij hebben onze buik vol van dit land.

Het leven van elk mens is hier constant in gevaar en je kunt geen meter zetten zonder een verplichte agent om je heen. Natuurlijk hebben we ook onze mooie momenten gehad, maar die wegen niet op tegen de stress van de slechte wegen en verplichte veel te lange reisdagen. Rijden in Pakistan, speciaal in de avond en nacht is levens gevaarlijk. Ook het gebruik van je knipperlichten ( van een truck) wordt verkeerd begrepen. Als je je knipperlicht naar rechts uitzet om rechtsaf te draaien of in te halen ( ze rijden links hier) is dat een teken voor een truck dat ze je rechts in kunnen halen en de weg vrij is. Zet je dus je knipperlichten aan en draai je dan af zit er meteen eentje rechts binnen bij je.

Een truck gebruikt dus normaal geen knipperlichten, hij gebruik ze alleen om aan te geven dat de achterligger wel of niet in kan halen. Lekker verwarrend en levensgevaarlijk.









Copyright © door Een reis rond de wereld Alle Rechten Voorbehouden.

Gepubliceerd op: 2007-08-26 (3577 maal gelezen)

[ Ga terug ]
Content ©
Volg onze reis online, 5 jaar met de DAF de wereld door


PHP-Nuke Copyright © 2005 by Francisco Burzi. This is free software, and you may redistribute it under the GPL. PHP-Nuke comes with absolutely no warranty, for details, see the license.
Pagina Rendering: 0.05 Seconden