Welcome to Een reis rond de wereld

Travel now and work later

Hoofdmenu

Translate to any language, choose your language here above..



Reisverhalen
Wereldreis op datum:
2009

Wereldreis per land:




Favoriete links


Terugblik op.. (pdf)


De camperbouw en de dagelijkse bezigheden


Info & materialen


  
11 t/m 21 augustus 2007





Zaterdag 11 augustus 2007: op 2750 meter redelijk koel maar na de afdaling 40+

Gps waar we vanavond slapen ( Esfahan) N 32 35.499 E 051 40.320

Na het wakker worden wilden Claire en Leon even de bergen in rijden om te douchen. Ze kunnen ook bij ons douchen, maar ze willen niet te veel verwend worden omdat ze straks als we ieder onze eigen weg gaan ook in de rimboe moeten douchen. We drinken thee en spreken af om half 11 in een klein dorpje 50 km verder. Om daar te komen hebben we voldoende tijd ( bijna 3 uur) Wij blijven nog even in Qamsar, waar we overnacht hebben, om water te tanken. We hoeven de auto maar een kleine 100 meter te verplaatsen om bij een muurtje waarop 4 kranen zijn gemonteerd te komen. We sluiten de slang aan en door de hoge druk pompen we in tien minuten een liter of 100 water extra in de tank.

We rijden een bergweggetje in waar we uitkomen bij de grote weg die ons naar Esfahan brengt. De weg gaat mega steil en wordt steeds smaller. Hij verandert zelfs van mooi strak en dubbelbaans in een zandpad. Dit kan niet goed zijn denken we, en we keren de truck en rijden terug naar Qamsar. We vragen even de weg en het blijkt dat we inderdaad de verkeerde kant inreden. We moeten 2 km terug en dan rechts. De weg is veel beter in het begin en gaat zo steil omhoog dat we regelmatig de eerste versnelling nodig hebben om omhoog te komen.

Helaas verandert deze weg ook regelmatig in een bouwput en rijden we met een gemiddelde snelheid van 15 km per uur omhoog. Asfalt afgewisseld met zand en kiezel maken de trip behoorlijk avontuurlijk.
 




Soms zie je ineens een stel huizen van de rijkere Iranezen die hierheen komen van de grote stad om de koelte op te zoeken.

Soms gaat de weg ineens door een klein dorpje en de reactie van de mensen is erg variërend. Sommige zwaaien en toeteren en anderen kijken nors voor zich uit en blijven dat doen, ondanks dat we zwaaien. Maar het merendeel gaat langs ons rijden en zwaait uit alle macht. Soms kijken ze zo erg naar ons dat ze vergeten dat ze ook nog moeten sturen, en rijden zich bijna te pletter tegen een tegenligger. We genieten met volle teugen van de vriendelijkheid.

Langs de weg lagen allemaal bruine verlepte vruchten. We dachten dat het vijgen waren die hier te drogen waren gelegd maar het bleken cherry tomaten te zijn die hier omgetoverd worden tot gedroogde tomaten.
 



Ook kwamen we langs een moskee en een man zwaaide ons toe dat we binnen mochten kijken. Dit hadden we graag gedaan maar de helling was zo steil dat we dan vermoedelijk niet meer weg waren gekomen. We zwaaiden terug en reden verder.

De Daf houdt zich prima, de temperatuur van de motor loopt zelfs niet veel hoger op dan 80 graden. Na uren bereiken we de top. 2750 meter. De truck heeft geen moeite met de ijle lucht en brengt ons naar de top zonder zwarte rook te spuwen. Dit is mooi om te weten want in Nepal en Tibet gaat het omhoog tot 5000 meter.

Het uitzicht op de top was super. Je kijkt over de uitgestorven vallei en ziet de vele bergkammen onder je.

We stopten op de afgesproken plaats en stuurden Leon en Claire een sms met onze GPS coördinaten. We waren 45 minuten te laat, maar dat waren Leon en Claire ook dus geen probleem. Een kwartier later kwamen zij ook op de afgesproken plaats en na het drinken van een sapje zijn we samen weer op pad gegaan richting Esfahan.

Na een km of 50 stopten we bij een diesel pomp en gooiden we voor 1 euro de tank weer vol. Diesel krijgen is geen probleem als je niet op de snelweg gaat rijden. De grote doorgaande wegen worden bevolkt met de trucks en daar zijn dus tankstations genoeg te vinden.

Je kunt tanken zoveel je wilt. Vlak bij grenzen is het wel een probleem. Je krijgt maar 50 liter, als je al iets krijgt. Er wordt te veel gesmokkeld, alle trucks uit bv Turkije hebben mega grote tanks en gooien die hier vol, om de diesel in Turkije te verkopen. 1,40 euro kost de diesel daar en hier heb je voor dat bedrag 100 liter !!! dus dat schiet wel even op. Je moet natuurlijk zelf tanken, voor het lage bedrag kun je ook geen service verwachten. Ik zat na het tanken helemaal vol met smeer. Alles is klef en vies en als dan de slang even contact maakt met je broek, armen of shirt kun je die daarna in de container stoppen. Susan begint er aan te wennen, want ze gaat zelfs niet meer over de rooie als ik weer eens een broek verpest. Misschien krijgen we hem nog wel schoon. Rond 3 uur rijden we Esfahan binnen en de stad lijkt uitgestorven. Vrijdag is hier de vrije dag maar nu was het zaterdag? Op een gegeven moment zagen we overal bloemenkransen met name voor moskeeën, het was dus een feestdag en iedereen was vrij.

Zonder problemen vonden we een leuk plekje midden in het centrum en na het parkeren van de truck en landrover zijn we naar een plein met de mooiste moskee van Esfahan gelopen. Onze auto’s stonden langs de weg bij een soort park en het was er weer druk van de mensen. Ook reed er elke tien minuten een grote stadsbus voorbij dus gaan we straks wel op zoek naar een rustige plek voor Leon en Claire. In de truck heb je weinig last van de herrie maar in de landrover lig je bijna op straat, zeker omdat ‘s nachts voor de koeling de deur een stukje open blijft staan. Na tien minuten lopen we de bazaar binnen van het grote plein.
 



Het gigantische plein is omringd door de bazaar die al 400 jaar oud is. Helaas is er veel dicht op deze feestdag, maar gelukkig zijn er toch nog een paar winkeliers die wat willen verdienen. We halen een paar flessen drinken en verkennen de bazaar. We worden meerdere keren aangesproken door goed Engels sprekende mensen die ons hun verhaal over Iran vertellen. Sommige bieden aan te gidsen en anderen willen ons een tapijt verkopen. We lopen om 17:30 terug naar de auto’s om een camping te zoeken. Er moet er een zijn.

Wij kunnen overal gaan staan met de grote truck maar voor Leon en Claire is een camping beter ivm de wc, douche en privacy. Dan kunnen ze eindelijk eens echt met alle deuren open slapen, want in hun auto is het om af te pikken! Leon rijdt voorop en stapt regelmatig uit om de weg te vragen. Een politie agent geeft hem een briefje waar in Farsie op staat waar we naar op zoek zijn.

Van het kastje naar de muur en weer terug. We rijden heel Esfahan door en langzaam begint het donker te worden. Onze ogen worden zwaar en als we dan eindelijk het adres vinden is het niet de camping, maar een instantie om je visum te verlengen. Wat nu??? Leon houdt een taxi aan om ons te begeleiden naar de camping, maar niemand weet iets van een camping. We rijden de stad uit en rijden een wijk in die bewaakt wordt. Is dit een goed of slecht teken??? We stoppen bij een parkje en meteen komt een bewaker ons zeggen dat we geen tent op mogen zetten. We slapen ook in de auto dus dat is geen probleem. De temperatuur is nog steeds plakkerig hoog en we hopen maar dat het afkoelt. De auto van Leon en Claire staat met zijn achterdeur tien cm van onze laadklep, zodat de deur open kan voor de broodnodige wind e koeling, maar niemand in de auto kan klimmen.

Ondanks dat we allebei kapot moe zijn, besluit ik toch maar om het verslag te typen en Susan gaat op bed liggen, omdat het met zijn tweeën in het zitgedeelte veel te heet is zonder airco. Met slapen moeten we wachten tot een uurtje of tien, omdat dan de airco heel de nacht kan draaien op de accu’s. Helaas kan de airco maar 10 uur draaien ’s nachts anders moet de generator aan en omdat we midden in een woonwijk staan is dat geen optie.


Zondag 12 augustus 2007: 38 graden, we beginnen aan de hitte te wennen.

Om 7 uur werden we wakker in het chique parkje. Vandaag gaan we samen een parkeerplaats zoeken en dan een dagje onze eigen weg. Na een snel ontbijtje rijden we richting een moskee waarachter een grote parkeerplaats moet zijn. Na een uurtje rijden, hebben we nog niets gevonden en we parkeren op de plaats waar we de eerste dag even hebben gestaan. Voor we de motor uit kunnen zetten stopt er een politiewagen achter ons, en de vriendelijke en goed Engels sprekende politieman vraagt ons om naar het bureau van de toeristenpolitie te rijden. Samen gaan we dan naar een parkeerplaats zoeken. Heel vriendelijk worden we ontvangen en nadat er een kopie van onze paspoorten en visa’s is gemaakt worden we onder begeleiding van een politiewagen naar een park aan de rand van de stad gebracht. De agent biedt ons aan om samen met hem in de politiewagen terug naar het centrum te rijden, en dat nemen we graag aan.
 



Leon en Claire worden gedropt bij een hostel om lekker te douchen en we spreken af dat we elkaar vanavond of anders morgen vroeg wel weer zien op de parking.
We lopen door de stad en zien twee musea langs elkaar en willen graag al dat moois gaan bekijken, ik wil betalen maar we zijn te laat van 1 tot 3 is hier alles dicht.



We lopen dan eerst terug naar de bazaar om daar het paleis van de sultan te bekijken. We gaan even zitten in het park en 5 meter van ons vandaag gaan een man, vrouw en twee jonge meisjes lekker in de schaduw zitten. De meisjes zitten een beetje te giebelen en een van hen komt vragen of we Engels spreken. Ze heeft een hamburger in haar hand en legt die gewoon in het gras, want het oefenen van Engels gaat voor het eten. Heel gezellig praten we over alles en nog wat en al snel komt haar zusje ook een praatje maken. De namen waren moeilijk te onthouden en we hadden helaas geen pen bij ons. De oudste was 16 en de jongste die veel ouder leek was pas 14. Alle twee zaten ze op Engelse les omdat hun moeder dat belangrijk vond. De vader werkt op een schip en reist heel de wereld af. De vrouw was een tante of een nichtje, het verschil was een beetje onduidelijk, en zij was samen met haar man. Na een half uurtje namen we afscheid en zowel zij als wij vonden dat jammer, maar we wilden ook nog een stukje Esfahan zien. We liepen door de bazaar die gisteren redelijk uitgestorven was en nu bloeide van het leven.

Uren kun je hier wandelen tussen de handelswaren en na elke bocht verandert hetgeen ze verkopen van tapijten, garen en stof, huishoudelijke artikelen, groenten en fruit, snoep, schoenen, kleding enz enz. km’s lang is de bazaar en volgens de geleerden is dit de grootste overdekte bazaar van Iran en zelfs de wereld. De bazaar is ruim 400 jaar oud en sommige stukken zelfs 1300 jaar en de meeste winkels zijn nog in oude stijl. Na uren geslenterd te hebben kwamen we bij een mooie brug over de weg, mooie kleuren en vol met goud.



We liepen een klein straatje in wat nog echt authentiek Esfahan was. Oude lemen huisjes en een oude moskee. In de straat waren vele werkplaatsjes die nog op antieke wijzen bv metaal bewerkten. In een oven werd het staal gesmolten en met een automatische hamer in zijn vorm geslagen.
 



Als we door het oude straatje lopen zien we in een heel klein zijstraatje een binnenplaats met mooie mozaïeken. In de straat zit een oude man op een stoel en we besluiten te vragen of we even mogen gaan kijken. Natuurlijk mag dat. We lopen de binnenplaats op en zien een moskee met in ceramiek 4 grote afbeeldingen van Iraanse geestelijken, een van hen is Khomeini. Als we vragen aan de man wie de 4 mannen zijn wordt hij enthousiast en zegt dat we ook rustig binnen mogen gaan kijken.
 



Binnen zien we oude fresco’s waarvan sommige door de tijd al erg verbleekt zijn. Maar de moskee is prachtig. Veel goud en wandversieringen die nog in nieuwe staat zijn. Bij de deur trekken we onze schoenen uit en lopen over de grote tapijten de moskee in. We zien enkele vrouwen bidden en als we een ruimte verder gaan een groot offerblok wat door de gelovigen volgestopt is met geld. Ook zien we enkele graven in de vloer maar kunnen niet lezen wie er begraven ligt. Dit was de eerste echte moskee die we van binnen bekijken en dat was super mooi om te zien.

Tot nu toe hebben we van de negatieve verhalen die je hoort en waar je over leest niets gemerkt. Iran is in onze ogen veel moderner en opener dan wat er over geschreven wordt. Voor geen goud hadden we dit willen missen. Elke dag ontmoeten we mensen die gezellig met ons praten en we merken niets van beperkingen. Natuurlijk zijn er strenge regels, maar die respecteren we net zoals de bevolking van Iran. Leven en laten leven heet dat in goed Nederlands.

Als we door een klein straatje lopen zien we een oude man met een kar lopen, aan het einde van de straat is een laag gesloten hek en we zien dat de man probeert om met een beetje geld iemand zo ver te krijgen dat hij het hek open maakt. Helaas de man houdt voet bij stuk en de oude man zit een beetje zielig voor zich uit te kijken. Ik loop naar hem toe en til de super zware rollen met stof over het hek heen. Als laatste helpen nog een paar mannen me om de kar over het hek heen te tillen. De man is erg blij en ook al verstaan we er geen woord van we begrijpen dat hij ons erg dankbaar is. Ik sta door de hoogte van 2000 meter en de enorme hitte te hijgen en te druppelen als een oude man. Maar wel met en goed gevoel nog even te kijken hoe de man in de verte verdwijnt en we lopen daarna weer verder richting de koele bazaar.

We lopen door de gangen van de bazaar terug naar Naqsh-E Jahan Square (Imam Sq) om het paleis van de Sjah Abbas I (Shah Abbas the Great) te gaan bekijken en bij de ingang treffen we weer de 2 meisjes en hun tante/nicht. De man is het paleis gaan bekijken en omdat de meisjes het paleis al gezien hadden, en de entree van 50 cent voor hun redelijk duur is, zijn ze buiten blijven wachten. We bieden aan om de entree te betalen, maar dat willen ze niet. Als we het meisje van 16 vragen om ons rond te leiden mogen we wel haar entree betalen en met zijn drieën lopen we het paleis binnen. Het paleis is prachtig, helaas zijn de vele muurschilderingen door het aanraken behoorlijk beschadigd, maar alles boven de 3 meter is nog 100% intact. We lopen de trappen op en komen op een groot balkon. Het plafond is hier mooi bewerkt en zelfs de zuilen, die van hout zijn, zijn mooi bewerkt.

We bekijken nog even de binnenkant en lopen naar de uitgang. We nemen afscheid van de familie en hopen ze nog een keer te ontmoeten, ze hebben internet en ik ben benieuwd of ze ons mailen. De dames waren erg modern gekleed, geen zwarte hoofddoek maar een mooie kleurige, ook hadden ze een mooie spijkerbroek en ultra moderne schoenen aan. Dus de kleding voorschriften zijn minder streng als we dachten. Natuurlijk zie je veel vrouwen die van top tot teen in zwart gekleed gaan en alles bedekken, maar die keuze maken ze zelfs ( of hun man) maar je ziet, zeker in de grote steden, veel modern geklede vrouwen rondlopen. Ook praten ze gewoon met mij en vaak spreken ze zelfs eerst mij aan en dan pas Susan. De media overtrekken de negatieve verhalen enorm, dit zien we nu met eigen ogen.
 



We zijn nog even de enorme moskee (Imam mosque / Mashed-E Imam) gaan bekijken die aan het plein ligt en daarna zijn we heerlijk gaan eten in een bekend restaurant in de bazaar.
 



In de moskee zagen we een klein mannetje wat onder een glazen afscherming door was gekropen en die met zijn kontje achter het glas bleef hangen, het duurde minstens 5 minuten voor hij zich uit de benarde positie kon bevrijden.

Helaas geen foto’s van de binnenkant van de moskee, we moeten en selectie maken en normaal zetten we tien foto’s per dag op de site, vandaag hebben we er meer dan 20 op staan en aangezien we vandaag meer dan 100 foto’s hebben gemaakt moeten we een selectie maken. Na het eten liepen we door een afgelegen stuk van de bazaar en zagen we vele handwerkers die allemaal hun eigen ding deden. De een maakt koperen potten, de ander maakt mooi zilverwerk. Iedereen is super vriendelijk zeker als je ze groet met Salaam ( hallo ) of haletun chetor e ( hoe gaat het? ). We vragen wel elke keer of we een foto mogen maken en trots poseren ze dan voor en mooi plaatje.
 



Op de weg terug kopen we nog wat bananen en worden we nog een keer aangesproken door een man die vraagt of we uit Spanje komen. Hij heeft daar 20 jaar gewoond en kreeg heimwee.

We lopen naar de rivier die de stad in tweeën deelt en lopen langs de rivier door het park. Het is druk, veel jonge stelletjes zitten hier samen op een bankje of picknicken met een groep op het gras van het park.
 



Ondertussen is het al donker geworden en we houden een taxi aan om ons naar de parking te brengen. We spreken een prijs af van 1,70 euro en hij hapt meteen toe. Na 5 minuten begrijpen we waarom. We hadden al zo ver gelopen dat het park nog maar 5 minuten verwijderd was. Normaal kun je voor die prijs wel 20 km in een taxi zitten. Wij waren blij dat we er waren, want de voetjes begonnen na de 20 km die we vandaag gelopen hebben moeilijk te doen, en hij was blij met zijn super fooi. End goed al goed zullen we maar zeggen. Toen we de auto parkeerde in de parking stonden er maar een stuk of tien auto’s, nu stond het echt mega vol, overal staan tenten en er is geen vierkante meter meer vrij om nog iets neer te zetten.

Onze lucht uitlaat van de airco blaast precies richting de tentjes die 5 meter verder staan, en we hopen maar dat de mensen geen last van ons hebben. Het is om tien uur namelijk nog 33 graden in de camper en in de slaapkamer zelfs meer dan 40!! Dus de airco moet aan om te kunnen slapen. Morgen gaan we ons visum een maand verlengen om af te zijn van de tijdsdruk. We hebben nog 17 dagen en dat is te weinig voor dit super mooie land.


Maandag 13 augustus 2007: 40+ graden maar gelukkig droge hitte.

Gisteravond waren Leon en Claire een uur na ons terug op de parking en ze hadden nog even op de deur van de camper geklopt. We lagen in coma, want we hebben totaal niets gehoord. Vanmorgen werden we om 7 uur wakker en toen we uit het raam keken zagen we dat Leon ons weer voor was. Hij liep al rond zijn auto te dartelen en ik had zo vast geslapen dat ik moeite had om uit mijn heerlijke koele bedje te komen. Heel het park staat weer vol met tenten en er staan er zelfs een paar net onder de lucht uitlaat van onze airco. Tot op heden heeft niemand geklaagd over de herrie van de fan.
 



Het silhouet van Claire in hun tent was door de zon duidelijk te zien, ze hebben namelijk een binnentent op het dak van hun auto gezet en slapen daar als het in de auto te heet is.

Het duurde tot 8 uur voor ik en Susan ons uit de camper begaven en na een uurtje waren we allemaal klaar om Esfahan te gaan bekijken. We wilden ons visum verlengen om meer rust te hebben, maar toen we met de taxi bij de tourist police aankwamen bleek dat we nog minimaal een weekje moesten wachten omdat ons visum nog 2 weken geldig was. Gisteren vertelden ze nog dat het geen probleem was en nu ging het ineens niet meer. We hebben nu besloten om in Yazt ons visum maar te verlengen, waar we over een weekje aan zullen komen. Mochten we dan nog tijd genoeg hebben om de Pakistaanse grens te bereiken verlengen we misschien wel helemaal niet. Met de stadsbus zijn we de shaking minaret gaan bekijken. Deze moskee heeft 2 minaretten die elke uur een keer staan te bewegen doordat een man in het topje klimt en zich heen en weer beweegt. De minaret gaat een cm of 20 heen en weer en dat is het dus.
 



In de open moskee is een graftombe van een geestelijke die daar 300 jaar geleden begraven is.

Het is nu bijna een uur en het leven in de stad gaat naar een laag pitje. De meeste winkels, alle musea en bezienswaardigheden sluiten nu tot 3 uur. En we besluiten maar om iets te gaan eten en om even een internet café in te vluchten om te kijken hoe de situatie in Pakistan is.

De noodtoestand wordt niet uitgeroepen omdat er protesten waren gekomen. De Pakistani denken dat de president de noodtoestand uit wilde roepen om langer aan de macht te blijven. Deze maand zijn er namelijk verkiezingen en de huidige president kan eigenlijk niet meer worden herkozen, daar hij al meerdere malen aan de macht is geweest.

Leon en Claire gaan eerst internetten en wij gaan even iets eten. Ontbeten hebben we niet en de honger begint toe te slaan. Na het eten gaan we ook naar het internet café en zitten daar een uurtje in de gekoelde ruimte. Buiten is het weer heet en dit vormt een lekkere afwisseling. Claire had een Diesel tas gekocht en die wilde Susan ook hebben dus werden de eerste uren gevuld met het zoeken naar de juiste winkel. Afdingen lukte deze keer niet dus werd er voorlopig niets gekocht. We liepen weer naar de Bazaar en gingen op zoek naar een theehuis. In een klein steegje vonden we er eentje. Het koste ons wel een behoorlijke tijd en vele vragen om het te vinden. Van buiten is het net een oude werkplaats en je kunt door de deur niet zien wat er binnen gebeurd. In de gang lag een oude man op wat tapijten lekker te slapen en zonder het te weten wordt hij bekend doordat iedereen foto’s van hem maakte.
 



In de eerste ruimte worden waterpijpen gerookt en in de volgende ruimte, die afgeschermd is met tapijten zitten de mensen thee te drinken en een soort yoghurt aangelengd met water en ijs. Leon bestelt iets te eten, een kannetje thee en een glas van die yoghurt. Ik neem een slok en ga bijna over mijn nek. Zo iets klefs heb ik nog nooit in mijn mond gehad. Zuur en een ondefinieerbare nasmaak prikkelden mijn smaakpapillen. Getver, dat was echt goor. Zijn eten bestond uit een soort erwtensoep zonder vloeistof ( dus alleen en dikke pap) een bakje met een vloeistof die smaakte naar kroketten en een bakje met pittig en zure groenten. Dit alles werd geserveerd met brood. Het smaakte gelukkig stukken beter als het er uit zag. We betalen ieder om de beurt en nu was Leon aan de beurt. Bij het afrekenen kreeg hij te weinig geld terug en na een half uur steggelen met een stugge man die geen woord Engels sprak gaf Leon het op. Het ging maar om 50 eurocent maar dit flikken ze elke keer.

Net buiten het theehuis was een binnenplaats waar koperen potten en pannen nog met de hand werden gemaakt en waar de mensen het een eer vonden om op de foto te mogen.
 



Via de kruidenbazaar liepen we richting de rivier waar 2 mooie bruggen de omgeving sieren. Zeker als de zon onder gaat is het prachtig om te zien hoe de mensen zich vermaken door uren naar het water te liggen turen en gezellig met zijn allen te picknicken.
 



We komen nog een boom tegen die aan de binnenkant is opgevuld met een stenen muur, heel apart. Onderweg leg ik Claire nog uit hoe ze kan spelen met de scherptediepte van haar foto’s.

Ik maak een foto van hun twee waar ik door te spelen met het diafragma de achtergrond onscherp maak. Beiden leren snel en de foto’s worden elke dag beter. Steeds meer functies die vorige week nog onbekend waren worden nu gebruikt. Ook weten ze nu hoe ze middels de instellingen op de camera, scherpe en onbewogen foto’s kunnen maken zonder flits in redelijk donkere omgevingen. Susan maakt bij ons de meeste foto’s en nu ik af en toe de camera weer ter hand neem krijg ik er weer zin in. Zeker als ik zie hoe enthousiast Claire en Leon worden als ik ze weer nieuwe dingen leer die ze een paar weken geleden niet voor mogelijk hielden.

We zijn nog wel een uurtje of tien bezig om de foto cursus af te ronden maar we hebben tijd genoeg als we een mooi overnachtingplekje vinden buiten de grote steden.

We lopen weer langs een aantal tassen winkels en Susan en Claire zien een paar leuke tassen staan. Ze proberen de prijs omlaag te drukken, wat in eerste instantie zeer moeilijk gaat, maar uiteindelijk hadden ze toch ieder een mooie Diesel tas voor 10 euro per stuk. Nu hebben Leon en Susan ook een handige en leuke schoudertas. Onderweg lopen we ook nog even een snoep winkel binnen om noga te kopen. Je voelt het glazuur bijna van je tanden springen zo zoet is de noga, maar wel lekker.
 



Onderweg kijk je je ogen uit, er rijden mooie nieuwe auto’s door de straten maar ook oude paykan’s, vaak zijn dit taxi’s van Iraanse makelij.
 



We komen aan bij een van de oude bruggen en schieten even wat foto’s.
 



Na het nuttigen van een welkom colaatje slaat de buikpijn toe en ik snel naar een wc. Het is elke keer weer even wennen aan een wc zonder pot. Gewoon een gat in de grond en een slang om je achterste schoon te spuiten. Hier wen je wel aan, maar aan de natte kont die je niet af kan drogen wen ik nooit. Je loopt na de daad altijd alsof je heel je broek hebt vol gescheten. Gelukkig droogt alles binnen 10 minuten in deze hitte maar lekker is anders.

We nemen een taxi en komen om 8 uur weer op de parking aan die wederom vol staat met tentjes en auto’s. We pakken de stoelen uit de auto en gaan bij de auto van Leon en Claire zitten om lekker te eten, Leon opent een paar blikjes bonen met worst dat ze in Engeland als ontbijt gebruiken en het smaakte nog goed ook. De ene keer maken wij eten de andere keer zij en elke keer is het weer een verrassing wat we naar binnen werken. Gisteren hadden Leon en Claire nog een pizza gegeten die gevuld was met gemalen wormen….. Claire was er nu nog van onder de indruk, gelukkig kregen ze pas te horen wat ze gegeten hadden na afloop.
De airco wordt weer opgestart en na deze vermoeiende dag vallen we in slaap, om morgen weer verder te rijden.


Woensdag 15 augustus 2007: rond de middag extreem warm 40++++ graden.

GPS Shiraz tourist centre N 29 36.490 E 052 34.575

De eigenaar van de grond waar we staan woont in een tent en omdat zijn vrouw gestorven is moet hij zijn 9 jarige dochter alleen opvoeden. Ze stapt op een ezeltje en gaat boodschappen doen. Susan loopt naar haar toe en geeft haar verschillende kleuren pennen, een kladblok, een tandenborstel met tandpasta en een zeepje van Mickey Mouse.
 



Ze is super dankbaar en legt alles wat ze heeft gekregen op een klein muurtje om het aan vader te laten zien. Vader bedankte ons en we namen afscheid. Voor we vertrokken heb ik nog snel de update van de laatste 3 dagen verzonden en vandaag was de satellietverbinding super snel, 1,5 MB in minder dan een minuut is uniek. Gisterenavond hing er een halve boom aan mijn auto, een tak was klem komen te zitten en door de Daf finaal van zijn stam gerukt. Nu dus even iets voorzichtiger doen tijdens het rijden richting de bewoonde wereld.

We kregen vanmorgen nog een email van een vriend dat er op de weg waar wij over een weekje ook rijden, een Belgisch echtpaar was gegijzeld. Wat we gaan doen beslissen we in Yazt waar we het Silk Road Hotel gaan bezoeken. Mocht het afgeraden worden rijden we misschien wel terug naar Teheran om daar een visum voor de Stan landen te regelen om vandaar via China naar Nepal te rijden. We zien wel wat er van komt. Nu zal het er vol zitten met politie en leger om de mensen te bevrijden, maar dat zal wel wegebben over een paar weken. Mochten we in colonne kunnen rijden of met escorte gaan we toch via Pakistan.

De weg richting Shiraz gaat door de bergen die soms extreem steil zijn, en waar we in zijn 1 omhoog moeten. Gelukkig gaat iedereen extreem langzaam dus houden we niemand op.

Leon rijdt voorop en als hij even moet stoppen om zijn motorkap een stukje open te ze zetten gaan wij ze langzaam voorbij. Tijdens het stijgen zijn wij sneller maar tijdens de afdaling gaan zij ons weer voorbij. Als we elkaar uit het oog verliezen wachten wij of zij even op een parkeerplaats en rijden samen weer verder.

De mensen worden weer vriendelijker en zwaaien er weer op los. Vooral de vrachtwagenchauffeurs vinden onze auto’s prachtig en al toeterend en zwaaiend rijden ze ons voorbij. 


We wilden naar een waterval gaan maar helaas konden we de juiste weg niet vinden en tegen een uurtje of 3 reden we Shiraz binnen. Deze stad met 1,29 miljoen inwoners leek op het oog veel kleiner, omdat hij vrij smal maar erg lang is. We reden een grote straat in die ineens ophield omdat men aan de weg aan het werken was. Tijdens het keren kwam een man op een motor vragen of hij kon helpen. We legden hem uit waar we heen wilden en hij bood aan om met de motor ons de weg te wijzen. In eerste instantie wilden we naar de toeristenpolitie om te vragen naar de situatie in Oost Iran, maar daar aan gekomen werden we niet veel wijzer. We vroegen of hij een camping wist en nadat hij een paar mensen had gevraagd wist hij de weg en bood aan om ons daarheen te brengen. Na een half uurtje stad kwamen we aan op een mooi terrein, netjes afgesloten door een stevig hek en slagboom. Het terrein is speciaal voor toeristen en kost 5 dollar per nacht per persoon.



Er is een zwembad (helaas zijn ze dat nu aan het vullen) zodat de mannen kunnen zwemmen, een douche, wc en restaurant. Alles is netjes verzorgd en ligt in een mooi parkje. We hebben zelfs water en stroom voor dat geld. De man achter de receptie vertelde dat een nacht hier zoveel kost als een hamburger in Nederland, en ja hij heeft wel gelijk.

Susan vult de wasmachine en ik ga de terugblik op Turkije maken, De airco staat heerlijk te zoemen en binnen is het lekker koel terwijl buiten de Iraanse mussen van het dak vallen door de hitte.

Om 19.00 uur komt de man die ons hier naar toe heeft gebracht terug om ons Shiraz te laten zien. Zo een aanbieding slaan we niet af, Shiraz bij nacht moet mooi zijn. We vullen Susan haar nieuwe tas met een fles water en een heel belangrijk flesje anti-mug en gaan dan op pad.

Om 19.00 uur is hij er en hij heeft weer zijn motor bij zich en geen auto ( die hij 5 stuks had, volgens zijn zeggen ) Hij verteld dat hij om 8 uur weg moet voor een afspraak die hij al gemaakt had. We gaan in het park zitten en hij begint zijn verhaal over christendom, joden, piëtisme en natuurlijk moslims. Hij vertelt ons dat alle religies van de zelfde bron afkomen, behalve het Jodendom. Als de dames vragen vanwaar de sluier zegt hij dat zelfs onze Maria op vroegere afbeeldingen altijd een sluier droeg. Ja, daar heeft hij gelijk in. En dat Jezus en alle apostelen een baard hadden net als alle echte mannen hier. Een baard of snor geeft volgens hem een extra zintuig. Maar daar zijn wij het niet mee eens. Ikzelf heb tot mijn 40e een snor gehad en merkte niets toen ik hem afschoor. (noot webmaster: Toen kwam hij op het idee om alles te verkopen en een wereldreis te gaan maken maar dat heeft hij zelf niet in de gaten) Hij vindt het ook raar dat de paus nooit een baard heeft gehad terwijl Jezus en alle apostelen die wel hadden. We geloven maar een klein deel van wat hij zegt maar het was wel een leuke discussie. We nemen afscheid en lopen nog even naar de pizzaboer en eten ons buikje vol voor 3 euro.

Bij terugkomst kijken we nog even een spannende film in ons bed. Elke keer stopt de speler na een 45 minuten, omdat hij te warm wordt. Eigenlijk moet ik een ventilatortje monteren, maar kom daar niet aan toe. De rest kijken we morgen vroeg wel weer.


Donderdag 16 augustus 2007: 40+ graden.

Susan is om 6.30u al met de was bezig. Als ze terug in bed duikt kijken we samen de film af en die duurde helaas nog langer dan de 45 minuten die de speler ons geeft. Weer stopt hij dus wordt de ontknoping uitgesteld tot vanavond.

Susan doet al de huishoudelijke taken en ik zoek wat cd’s en dvd’s voor Leon en Claire zodat ze straks zelf kunnen photoshoppen. Vandaag doen we helemaal niets, Leon gaat aan zijn auto werken en de dames wassen al de kleren en beddengoed. Ik oefen een beetje met Photoshop om de routine weer terug te krijgen, zodat ik het straks hun weer kan leren.

We volgen het nieuws op de voet ivm het Belgische stel wat ontvoerd is vlak bij Bam. Wij moeten straks dezelfde route volgen, dus willen we alles over dit voorval weten. Het blijkt een kleine Iraanse bende te zijn. De broer van de leider is door de politie gevangen genomen en nu proberen ze de toeristen te ruilen tegen de broer. Helaas zoals altijd buigt de Iraanse regering niet, want toegeven zou een golf van ontvoeringen te weeg brengen. De vrouw is alweer op vrije voeten en over de man hebben ze geen nieuws. Dus gewoon afwachten wat er komen gaat.

22 augustus zijn er in Pakistan verkiezingen en als de verkeerde wordt gekozen kan dat tot rellen leiden. We volgen het nieuws betreffende Pakistan dus ook zoveel mogelijk en proberen de 24e bij de grens te zijn zodat we weten of het veilig is. Is het niet veilig gaan we misschien terug naar Teheran voor een visum voor de Stan landen en verleggen we onze route. Maar, dat zou voor ons een uiterste optie zijn. We vermaken ons zelf prima en blijven hier tot zaterdag. We staan helemaal alleen op een deel van het parkje en kunnen onze gang gaan, zonder aangesproken te worden door Jan en alleman die geen Engels spreken.

Om 16.30 u arriveren er ineens 6 campers tegelijk. Ze komen uit Italië en hebben een soort van georganiseerde reis, een tocht door het oude authentieke Perzië. Ze houden zich ook niet bepaald aan de regels. Mannen met een korte broek aan en een hemdje, de vrouwen met een lange broek of rok, maar ook met een hemdje of T-shirt en ook nog eens zonder sluier. Tsja, als je met een groep bent, dan voel je natuurlijk al snel meer als een ander en hoef je je niet aan de regels te houden. Iedereen loopt 's-avonds met een korte badjas richting de douches. Echt slim is dit niet. Zouden deze mensen geen boeken lezen voor ze een land bezoeken???

Er zijn namelijk ook vele Iraanse toeristen die in appartementjes slapen 50 meter verderop, pas je aan en er gaan deuren open die voor hun gesloten blijven.
Overdag gaan de mensen wandelen of genieten van een excursie. Dit is een hel voor de vele honden die ze bij zich hebben. Deze blijven heel de dag in de camper en de temperaturen worden echt tropisch. Als wij de Airco uitzetten en de ramen open, is het binnen een half uur meer dan 37 graden in de camper. Zielig voor de honden.



Susan en ik gaan een eindje wandelen en hebben zin om lekker buiten de deur te eten. Vlak voor de poort komen we de gids van Shiraz tegen, die is hier speciaal voor de Italianen om alvast kennis te maken met haar nieuwe groep. Ze vraagt ons waar we vandaan komen en vertelt dat het niet slim is van ons om hier in de buurt ergens te gaan eten. Ze vertelde dat we daarvoor naar het centrum moeten, daar zitten wel een paar goede restaurants. Naar het centrum doen we morgen, nu wilden we gewoon even een blokje om en hier in de buurt blijven. Na even gelopen te hebben kwamen we een groenteboer tegen en we besloten om dan maar gewoon inkopen te doen en alsnog zelf maar te koken.

Terug op de camping vragen we of Leon en Claire mee eten en we hebben met z’n allen het eten klaargemaakt: gebakken aardappelen, kofte (mini hamburgertjes nog van Turkije) en salade. Het was heerlijk. Helemaal goed ging het niet want toen Leon de aardappelen af wilde gieten schoot de deksel van de pan en lagen alle aardappelen in het afvoer kanaaltje. Nu moesten ze toch gewassen worden om ze te bakken dus alles uit het riool geschept en heel goed schoongemaakt. Alles smaakte heerlijk en misschien gaf het riool wel een extra dimensie aan het eten …. WE hebben geen diaree gekregen dus volgens mij zijn we al redelijk aangepast aan de omstandigheden.



( Ja daar liggen ze dan !!!, voorgekookt en voorgewassen )

Om 22.00u doken we ons bedje in en hebben geprobeerd om de film af te kijken. Jammer genoeg was de film te lang en net als de vorige keer was de DVD dus niet goed, precies 15 minuten voor het einde, net als bij Zwartboek, ook een langere film, bleef hij hangen. Echter dit keer konden we nog wel een beetje de clue begrijpen. Het was in elk geval wel een hele mooie film. Een half uurtje film smaakte naar meer, dus we hebben onze laptop genomen en nog een filmpje gedraaid. Daarna lekker gaan slapen.


Maandag 20 augustus 2007: 45+ graden.

Om negen uur uit ons bedje gekropen en daarna een mooie tocht door Yazt gemaakt. Eerst hebben we het water museum bekeken. De perzen waren meesters in het opvangen en distribueren van water. In de bergen werden verticale gaten geboord die allemaal in een zelfde horizontale gang met ene heel kleine afloop. Het water liep onder de stad door uitgekapte buizen heen. En werd door putten naar boven gehaald.
 



Na het museum zijn we even door de bazaar gelopen en daarna door de kleine achteraf straatjes terug naar het hotel gelopen.
 



In het Silk Road Hotel hing een foto van Bam, de stad die enkel jaren geleden door een aardbeving geheel werd verwoest. Hieronder zie je Bam voor en na de aardbeving.


Rond 13:00 uur zitten we lekker te eten in het Silk Road Hotel. Ik heb een Indiase Curry met bief en Susan een curry met champignons. Dit was het lekkerste tot nu toe in Iran. Mark en Angela hebben een probleem om hun Visa te verlengen omdat de computer van de overheid plat ligt. Zij rijden vanavond al verder naar Kherman om daar een verlenging te regelen. We spreken daar dan af morgen avond om samen dan verder te rijden. De dieselproblemen beginnen weer op te komen. De laatste 1000km krijgen de toeristen geen of een paar druppels diesel. In theorie moet het te halen zijn maar het blijft een klote gevoel geven.

We hebben lekker de hele rest van de middag in het Silk Road hotel rondgehangen en onze foto’s van Turkije en Iran geordend en gebrand, want door de 16Gb aan geheugen ruimte die alle foto’s van de laatste 4 maanden nu al innemen, moeten we toch echt gaan reorganiseren op de computer en het zou eeuwig zonde zijn als we ze kwijtraken.

Tevens hebben we een CD met foto’s van Iran uitgewisseld met Leon en Claire. Tenslotte hebben we toch een klein maandje met elkaar opgetrokken in Iran en het is leuk om dan ook van de ander de foto’s te hebben.

We hebben lekker gekletst met Sebastiaan, een Nederlander, die halve eigenaar is van het Silk Road Hotel. Hij is hier blijven hangen als reiziger in eerste instantie, maar toen zag het er nog niet zo mooi uit als nu. Hij kon het goed vinden met de originele eigenaar en hij opperde verschillende ideeën. Op die manier is hij er hier een beetje ingerold en inmiddels hebben ze hier al 3 hotels. Ze willen er echter 1 van verkopen en dan in verschillende andere plaatsen, waar dus de originele Silk Route doorheen liep, een hotel starten en zodoende een mooie keten van Silk Road hotels kweken. Het is er in elk geval super. Je kunt even heerlijk bijkomen van het reizen en dus lekker luieren op de grote ligbedden. Maar natuurlijk heb je hier ook de kans om lekker veel te kletsten met alle andere reizigers die hier ook neergestreken zijn. Werkelijk waar alle nationaliteiten kom je tegen en het is super gezellig. Op het moment dat wij arriveerden waren alle kamers bezet, maar dat was geen probleem, wij hebben tenslotte ons eigen bed bij ons en onze truck staat gewoon recht voor de deur geparkeerd, waardoor we toch het gevoel hebben dat we een gast van het hotel zijn.

Vanaf een uur of zeven werd het weer een heel stuk drukker. Ook de echte Iraniërs komen binnen om een hapje te eten en Sebastiaan rent zijn benen onder zijn kont vandaan om een beetje te zorgen dat iedereen het naar zijn zin heeft en te eten krijgt. Gelukkig waren wij in elk geval op tijd met het avondeten.

Het Engelse koppel, Margie en David, en de Duitsers, Thorsten en Heino, komen terug van hun dagtrip en nemen plaats aan onze tafel. We zijn net onze laatste hapjes van het avond eten naar binnen aan het werken, maar zij hebben er geen problemen mee, want zij hadden pas om 16.00u een late lunch gehad, dus hadden nu nog geen honger. Het was echt super gezellig en de Duitsers spreken perfect Engels, dus we hebben de hele avond in het Engels gebuurt. Tegen de tijd dat zij ook honger begonnen te krijgen, 21.00u, was het zo druk geworden met eters in het hotel, dat het een uur duurde voor ze hun eten kregen en voor de gezelligheid hadden wij nog een lekkere fruitsalade genomen. Pas om 23.30u namen we afscheid en doken we lekker ons bedje in.
 



Dinsdag 21 augustus 2007; 45+ in Yast en Heerlijk koel ’s avonds in Kerman.

We hadden afgesproken om om tien uur te vertrekken en tijdens het ontbijt hebben we samen even overlegd om er 9 uur van te maken. Het is namelijk een uurtje of 8 rijden en we willen liever niet in het donker aankomen in Kerman.

We zijn om 9 uur klaar maar Claire heeft nog even een wasje gedaan en dat moet natuurlijk drogen. Er wordt een waslijn opgehangen en wij besluiten dan maar even naar het internet café te gaan als we dan toch moeten wachten. Als we terug komen om kwart voor tien is de was nog niet droog en gaan Claire en Susan even wat boodschappen doen voor onderweg.

Ineens zie ik een bekende auto langskomen. Het zijn de Zuid Afrikanen Pieter en Ann. Ze kunnen het hotel, wat een beetje achteraf ligt, niet vinden en rijden 2 keer voorbij. Ik loop even naar de doorgaande weg en vang ze op. Ondertussen is iedereen klaar om te vertrekken, maar omdat we met zijn 4en in gesprek zijn met de Zuid Afrikanen, loopt het uit.

Om half 12 rijden we, na afscheid te hebben genomen van alle mensen in het Silk Road Hotel, eindelijk van de parkeerplaats af. Voor ons duurt dat een minuutje of wat, omdat het erg smal is en we de draai, richting de doorgaande weg, moeilijk kunnen maken, omdat er overal auto’s geparkeerd staan. Na een keer of wat steken, verlaten we eindelijk het terrein. In de straat staan vele auto’s geparkeerd en als er tegenliggers aankomen is het weer een sport om daar langs te komen. 4 maanden geleden zou ik helemaal in paniek raken, maar nu blijf ik kalm en laat me niet opjagen. Ik ben de grootste en jullie moeten maar terug rijden. En dat doen ze zonder wrijving. Een half uurtje duurt het om Yazt te verlaten en eindelijk rijden we naar Kerman.

We willen graag nog even tanken en de eerste 2 diesel tankstations zijn wederom leeg. We hopen maar dat dit niet zo door gaat anders halen we de grens nooit.

Aan de andere kant van de weg zien we een tankstation waar vele trucks staan te wachten. We zien een klein zandpad met behoorlijke heuvels wat van deze kant van de snelweg naar de andere kant gaat en we rijden heel voorzichtig naar de andere kant. Als we bij het station aan komen komt er gelukkig net een tankwagen aan die het station weer komt vullen. Na een half uurtje wachten zijn wij aan de beurt en gooien de tank vol.

We hebben ook nog 4 jerrycans gekocht waar ooit olie in heeft gezeten en vullen deze zodat we 80 liter extra hebben. Nu moeten we Quatta in Pakistan zelfs zonder te tanken kunnen halen, en dat geeft ons weer rust. We rijden naar Kerman waar we met Mark en Amanda hebben afgesproken bij een rotonde.

Na tien minuten wachten komen Mark en Amanda uit een mooie Peugeot 206 gekropen. We moeten ze volgen en komen aan in de betere wijk van Kerman. Het Iraanse gezin nodigt ons allen uit om bij hun te overnachten en onder hun grote huis hebben ze een gastenverblijf waar met gemak 10 mensen kunnen vertoeven.

Ze willen alleen nog wel even dat we bij de politie gaan melden dat we allemaal in Kerman zijn gearriveerd en bij meneer Mansour logeren. Daarvan teruggekomen, neemt meneer Mansour afscheid van ons, want hij heeft nog een afspraak, maar zijn vriend en zeer goed Engels sprekende buurman loopt nog even met ons mee naar een Italiaans restaurant. Daarna gaat hij ook zijn eigen weg en eten we gezellig met zijn 6-en. Het bestellen is een groot probleem, want niemand in het restaurant spreekt Engels. Na handen en voeten werk krijgt 75% van ons het juiste gerecht en na een nieuwe poging had eindelijk iedereen lekker te eten. Vervolgens was het natuurlijk weer lachen geblazen bij het afrekenen, maar toch lukte het ons om in 20 minuten buiten te staan en liepen we moe, maar voldaan, richting het huis van Mansour.

Onderweg werden we nog opgehouden door een grote groep Iraniërs en een van de vrouwen sprak Susan aan in het Duits. Zij woonde al ruim 20 jaar in Duitsland en kwam elk jaar in de zomer vakantie met haar dochters en kleinkind naar haar geboorteland / -stad terug. Susan en zij hebben zeker een kwartiertje gezellig staan kletsen en toen kwamen we erachter dat die groep de oorzaak was dat wij in het eerste restaurant waar we wilden eten niet binnen mochten. Ze hadden er een soort van bruiloft feest met de familie.

We slapen in de truck omdat we dat veiliger vinden en willen de truck niet alleen laten. Omdat we zo laat ( half 11) gegeten hebben, slapen we voor de verandering een keer slecht. Moe worden we ’s morgens weer wakker.
 









Copyright © door Een reis rond de wereld Alle Rechten Voorbehouden.

Gepubliceerd op: 2007-08-15 (4977 maal gelezen)

[ Ga terug ]
Content ©
Volg onze reis online, 5 jaar met de DAF de wereld door


PHP-Nuke Copyright © 2005 by Francisco Burzi. This is free software, and you may redistribute it under the GPL. PHP-Nuke comes with absolutely no warranty, for details, see the license.
Pagina Rendering: 0.06 Seconden