Welcome to Een reis rond de wereld

Travel now and work later

Hoofdmenu

Translate to any language, choose your language here above..



Reisverhalen
Wereldreis op datum:
2009

Wereldreis per land:




Favoriete links


Terugblik op.. (pdf)


De camperbouw en de dagelijkse bezigheden


Info & materialen


  
6 t/m 10 augustus 2007





Maandag 6 augustus 2007: ‘s morgens lekker koel en ‘s middags erg heet.

6/7 Augustus   N 38 09.296 E 048 04.643 

We waren weer vroeg op, rond half 7 uur kropen wij ons bedje uit. We wilden vroeg vertrekken maar pas om half tien reden we weg. Eerst nog even de updates versturen en dat was 1,5 mb en dat duurt even met de satelliet unit. Ik had de laatste 3 dagen niks verstuurd en alles opgespaard en dan wordt het even geduldig wachten tot alles verstuurd is.




Er kwam nog een vriendelijke boer wat fruit brengen. De boomgaard is 10 meter van ons vandaan dus verser kan niet!

Nog snel even de watertank en wc geleegd en daar gingen we weer. Het bochtje, om van het veld naar het pad te komen was pas te nemen na een keer of tien steken. Dan heeft een Landrover wel voordelen, die draait in een keer de weg op.

Gisteren vlogen elke keer de kastjes open en viel heel ons hebben en houden er elke keer uit. Vanmorgen heb ik met behulp van een ijzeren plaatje en 2 splitpennen sloten gemaakt op de keuken lade en de keuken kastjes zodat nu alles op zijn plaats blijft.

We reden over het smalle en hobbelige pad weer naar de bewoonde wereld, een super gaaf overnachtingplaatsje achter latend. We reden een uurtje over een perfecte weg toen we een meter of 100 voor ons, langs de weg, een vrachtwagen zagen staan. Ineens een grote rookwolk aan de rechtervoorkant van de truck. En meteen daarna zagen we een man naar zijn gezicht grijpen en naar de achterkant van de truck lopen. Hij ging op zijn hurken achter de truck zitten en keek er onder door. Ik dacht dat hij keek voor een brandhaard, maar Susan riep meteen, die man heeft zich verbrandt, we moeten stoppen. Toen we de truck inhaalden, stond de andere chauffeur zenuwachtig te zwaaien en probeerde auto’s te laten stoppen, maar iedereen reed door. Wij stopten voor de truck en ik stapte uit. Terwijl ik er heen liep dacht ik, dit is echt fout. Een van de mannen zat gehurkt voor de truck en gilde het uit van de pijn. Ik keek hem aan en de vellen hingen aan zijn gezicht. Hij had zich gruwelijk verbrandt. De truck was kapot gegaan ( V-snaar gebroken) en ze wilden de cabine open kantelen. De ene chauffeur stond de cabine open te pompen en de andere stond te kijken.

Doordat de truck erg heet was, het was namelijk net op een steile helling, begon het water te koken en vermoedelijk hebben ze het overdrukventiel gesaboteerd, omdat de truck soms water verloor. Het expansievat was echt geëxplodeerd en de rookwolk die we zagen was kokend water wat met grof geweld richting de gewonde man spoot. Hij had kokend water vol in zijn gezicht en nek gekregen.

De chauffeur stond machteloos toe te kijken en wist niet wat te doen. Susan heeft snel water en een coolpack gepakt en samen met Leon over zijn hoofd gegoten. Ik probeerde de chauffeur duidelijk te maken dat we een doek moesten hebben. Gelukkig begreep hij het en heb ik de doek om zijn hoofd gewikkeld en die nat gehouden. De adrenaline begon uit te werken en langzaam begon de pijn heviger te worden. Inmiddels was het coolpack niet meer helemaal bevroren, dus die gaven we hem in zijn hand en kon hij zelf op de hete plekken houden en steeds verplaatsen. De jongen lag te kermen van de pijn en ik vroeg Susan om wat pijnstillers te halen. Ze kwam terug met 3 tabletten. We hadden de jongen ondertussen onder de truck gezet omdat dit de enige plaats was wat schaduw was. Het was echt zielig de jongen ging bijna tegen de vlakte van de pijn, en we konden alleen koelen. De ambulance was gebeld, maar dit duurde veel te lang, we waren een minuut of 5 geleden nog langs een ambulance post gereden en we snapten er niets van. Gelukkig na 20 minuten kwam er een politiewagen en daarna de ambulance. Het coolpack en de pijnstillers gaven de jongen veel verlichting en we kregen het niet over ons hart om het coolpack terug te vragen. Zonder ook maar een keer naar de verwonding te hebben gekeken werd de jongen achter in de ambulance gepropt en reden ze weg. We kregen een bedankje en een hand van de chauffeur en van 2 van de agenten en dat was het einde van het avontuur. Ik hoop dat de jongen er door het intensieve koelen geen littekens aan over houd, en hoop nog meer dat de rit naar het ziekenhuis kort was, zodat ze verder kunnen gaan met koelen. Helaas was er geen grote stad dicht in de buurt, dus laten we onze vingers maar kruisen voor een goede afloop. Wij hebben met ons vieren ons best gedaan en konden niet meer doen. Ik denk wel dat de jongen geluk heeft gehad dat wij net voorbij kwamen en hem eerste hulp hebben gegeven.




We reden verder en stopten nog even snel, omdat Leon wat fruit wilde kopen. Fruit voor onze lunch. Om half 2 reden we Sara’eyn binnen, een plaatsje wat bekend staat om zijn thermale baden. Het is een kuuroord waar de Iranese mensen hun vakantie houden. We hadden een klein rustig dorpje verwacht, maar het was een super drukke stad.

We parkeerde net buiten het centrum en hebben even met zijn 4en in de truck ons fruit opgegeten. Claire moest even naar hun auto en ik hoorde Susan roepen…. Hé, je vergeet je hoofddoek. Claire stond midden op straat en in de belangstelling, ze was zonder hoofddoek de auto uit gegaan. We trokken onze zwemspullen aan en gingen op pad om het grote thermaalbad te zoeken. We vonden het gebouw en zagen bij een ingang alleen vrouwen naar binnen gaan. We namen afscheid van onze dames en gingen op zoek naar de mannen ingang. Alles is hier namelijk strikt gescheiden. Leon betaalde de entree voor mij en Susan voor Claire dus dat was goed geregeld. De entree was ongeveer 2 euro pp dus redelijk betaalbaar. Eerst even onze waardevolle spullen afgeven bij een loket, zodat die in een kluis konden worden gestopt. Daarna geef je, je schoenen af en krijg je een sleutel die je om je pols kunt doen. Je loopt een grote omkleed ruimte in met allemaal kluisjes voor je kleren. Na het omkleden loop je gekleed in korte broek naar de ingang van het thermaal bad. Het eerste bad waar we ons in lieten zakken was een enorm groot zwembad. 120cm diep en het water donker bruin van kleur. Dit water zou helend moeten zijn. Daarna een bezoek aan de sauna en stoombad gebracht en als laatste even zitten kletsen in het bubbelbad. Nog even snel een drankje genomen en daarna een douche opgezocht om al het bruine water van ons af te spoelen. We hadden afgesproken met onze dames in een restaurantje en we waren bijna op het zelfde tijdstip daar. We besloten maar even lekker te blijven zitten en een kebapje te nemen voor de honger, zodat we vanavond niet meer hoeven te koken.

Op de terugweg naar de camper zag Claire een honing winkel waar ze even het een en ander wilde kopen. Met honing en Noga liepen we de winkel uit. Dat wordt smullen vanavond. In de winkel stond het vol met honing producten en producten met noten, een daarvan was doping!!!




Omdat ik buiten EHBO instructeur ook nog onderwaterfotografie opleidt hadden we Claire en Leon beloofd om ze een cursus fotografie te geven. De cursus presentatie had ik bij me en ik vind dit wel leuk om te doen. Een uurtje of twee hebben we met zijn drieën achter de computer gezeten en hebben we een begin gemaakt met de cursus. Normaal zijn het 5 avonden, maar delen slaan we over die alleen met duiken te maken hebben. Claire heeft een mooie D20 spiegelreflex camera van canon en die heeft veel knopjes. Gelukkig heb ik een D60 en dat is bijna dezelfde camera dus kan ik ze helpen om alle knopjes te leren kennen. Na een uurtje waren we er samen achter gekomen dat er veel knopjes zijn met hele mooie functies waarvan zij het bestaan niet wist, dus was deze eerste kennismaking met de stof in de cursus al zeer leervol. Elke dag doen we een stukje zodat ze straks alles uit haar mooie camera kan halen. Alle twee zijn ze enthousiast en dat is voor mij een drijfsfeer om verder te gaan.

Vroeger kon ik uren zoeken naar een mooi plaatsje om een perfect foto te maken, maar zo fanatiek ben ik niet meer, ik schiet nu gewoon plaatjes voor de lol en de website. Ik zie dat Claire nog wel die fanatiekheid heeft om dat te doen. Trouwens 95% van de foto’s op de website worden door Susan gemaakt, omdat ik liever met mijn videocamera shotjes maak.




We weten niet hoelang we samen reizen, maar tot nu toe klikt het super. Van oost Iran naar Pakistan gaan we vermoedelijk samen doen, omdat dat stuk niet echt ongevaarlijk is. We zitten dan zo dicht bij de Afghaanse grens dat we liever met meerder auto’s reizen. Onze auto’s zijn nagenoeg even snel, soms ga ik harder de berg omhoog en dan hij weer, maar de verschillen zijn mimimaal. Het hangt een beetje van de versnelling af wie sneller is, maar als we straks echt in colonne rijden zijn we aan elkaar gewaagd en dat had ik niet verwacht. De Daf gaan we steeds meer waarderen en ondanks dat het een oud beestje is, dat door Claire de naam Ollie heeft gekregen. Zijn we nu heel blij en erg tevreden met zijn vermogen. De truck heeft alle hellingen en terrein zonder problemen kunnen nemen, en we hebben echt hellingen gehad waarvan ik dacht daar komen we nooit omhoog. Tot nu toe hebben we zelfs voor de steilste hellingen nog nooit de lage giering nodig gehad. We hebben de lage giering wel al een paar keer gebruikt om in het terrein te rijden en dat is echt kicken!!! Leon vertelde me dat het een super gaaf gezicht is om onze kollos door het terrein te zien ploegen.

Nu gaan we slapen om morgen om 7 uur weer op te staan, we moeten een groot stuk rijden en gaan richting de Kaspische zee. Van daaruit vermoedelijk naar Teheran en dan richting de hitte van de woestijn. Tot nu toe genieten we van Iran en maken we elke dag mooie en minder mooie ( brandwonden van de chauffeur ) dingen mee.

Tabriz toerist bureau N 38 04.494 E 46 17.827


Dinsdag 7 augustus 2007: 40 graden en erg vochtig (90%) dus enorm zweet weer:

GPS N 38 09.296 E 048 04.643

Weer vroeg uit bed om 7 uur stonden we langs ons bedje. Leon en Claire waren ook al wakker en stonden buiten hun tanden te poetsen. Even snel de wc omgekiept in een afgrond langs de truck en daarna nog even ontbeten. De truck stond precies goed om de satelliet unit in de deur opening te zetten, en dus was de update weer in een poep en een scheet verstuurd richting Nederland. Om half negen vertrokken we richting de Kaspische zee. Het verkeer is, zoals altijd chaotisch, maar we beginnen eraan te wennen.. Mensen die een bocht om komen, kijken niet of er verkeer aankomt, maar proberen een zo kort mogelijke bocht te maken. Hopend dat er op die baan niemand rijdt.

De mensen kamperen hier gewoon langs de straat, ze leggen een kleed op de grond en eten, drinken en praten samen tot midden in de nacht. Daarna worden de tentjes over het kleed heen gezet en overnachten ze midden op straat.




We stoppen bij een tankstation bij Ardabil en zonder problemen tanken we de tank vol. Ik ben wel redelijk brutaal want je moet hier zelf tanken, en ik pak dus de slang en begin meteen met vullen. Elke liter die er inzit heb ik alvast, en als we moeten stoppen, omdat we niet mogen tanken hebben we toch al vast wat diesel. Maar zonder commentaar kunnen we de tank vullen. Misschien ook omdat de pompbediende niets durft te zeggen, want ja Engels kunnen ze vermoedelijk niet spreken of verstaan. Ik betaal 1 euro voor 78 liter diesel en voldaan rijden we weer verder.

De weg gaat door de bergen en alle twee onze auto’s moeten hard werken. Hoge temperaturen in combinatie met de enorm steile wegen, laten de temperuur hoger oplopen dan normaal. Onze Ollie zoals Claire ons Dafje heeft gedoopt, heeft iets minder moeite met de heuvels en de temperatuur komt niet boven de 83 graden.

Leon rijdt een stuk voor ons als we beginnen met de nog steilere afdaling en we zien overal water putten. Ik knipper met mijn lichten, maar hij ziet niets en pas als ik de lichten in combinatie met de beul van een toeter gebruik stopt hij. We spreken af om bij de eerste waterpomp te stoppen om het water bij te vullen. Ik sluit de slang aan en omdat er weinig druk is duurt het mega lang om de 200 liter te vullen, er gaat 285 liter in, maar gelukkig was hij niet helemaal leeg. Een paar keer halen we de slang eraf om andere mensen de kans te geven om water te tappen. De mensen zijn weer super vriendelijk en we krijgen thee aangeboden van een Iraans gezin. Het duurt eeuwen voor de tank vol is, maar we willen hem nokkie vol hebben zodat we een weekje vooruit kunnen en Claire en Leon zich bij ons kunnen douchen en in de steden de wc kunnen gebruiken.

Leon vult ook zijn watertank en we vertrekken tegelijk met het Iraanse gezin. De omgeving veranderde van dor in groen. 



Alles staat hier vol met rijstvelden, die zo groen zijn dat ze lijken te zijn geschilderd. Rond 1 uur vinden we een pad wat door de bossen naar de zee leidt. We rijden door het terrein en we wanen ons in een achtbaan. Heel rustig kruipt de truck door de gaten, heuvels en kuilen en we eindigen op het strand aan de zee. We maken kennis met een stel waarvan de vrouw ongesluierd is. Ze heeft paarse lokken in haar haren en we staan daarvan te kijken. Ik vind het wel erg gewaagd wat ze doet, de politie pakt je hiervoor direct op. 



Het wordt al snel drukker en we zien de eerste Iraanse vrouwen, die geheel gekleed en gesluierd te water gaan. In dit land kun je beter als man worden geboren. We zetten de airco aan en besluiten ons even terug te trekken in de truck. We weten nu dat leven met 4 man in de truck goed mogelijk is, al is het een beetje behelpen. We maken Doner kebap en hebben nog wat fruit als na gerechtje. We zitten lekker vol en zelfs vitaminen hebben we weer voldoende binnen gekregen. Iedereen gaapt ons aan als Ollie ( van olifant) de kolos zich een weg baant door het mulle zand van het strand om zich om te draaien. We rijden verder richting Rasht om van daar naar Masuleh te rijden, een plaatsje in de bergen. We stoppen nog even voor wat inkopen zoals eieren, brood, yoghurt, tomaten en uien en rijden verder. Ineens stopt Leon die voorop rijdt en we besluiten te keren. Hij had een super plaats gevonden, we staan nu tussen de koeien. Er stroomt een beekje tussen de bergen met heerlijk koel water waar Leon en Ik lekker in kunnen badderen. De vrouwen mogen ook maar dan wel van top tot teen aangekleed.



We gaan weer lekker koel in de camper zitten en gaan verder met de foto cursus die ik ze aan het geven ben. Gisteren avond zijn we begonnen en hebben we al 2 uur theorie gehad. Ik geef deze cursus in onze duikschool en had alle lesmiddelen bij me. Claire heeft een super gave Canon D20 camera en over een dag of 5 kan ze daar het maximale uithalen. Een lekkere cup a soup maakte de avond compleet.

Heerlijk moe en voldaan zijn we daarna in slaap gevallen.


Woensdag 8 augustus 2007: 40 graden en zweet weer.

GPS 10km van Masuleh N 37 10.872 E 049 10.820

Om 7 uur stap ik uit de camper en zie het duffe kopje van Claire die een gordijntje aan de kant trekt om even naar buiten te kijken. Vandaag maken we er een technisch dagje van. Er staat nog een oude BMW 318 op het terrein en de mensen zitten gezellig te picknicken. We groeten de mensen en na 5 minuten komt de man, die een beetje Engels spreekt, een hele berg brood brengen. We staan elke keer weer te kijken hoe gastvrij en vrijgevig de mensen hier zijn.

We moesten nog brood gaan halen en dit kwam dus super goed uit. Niet dat we de mensen uit willen zuigen, integendeel, als we iets aan de mensen kunnen geven doen we dit ook. Maar helaas hadden we niets meer wat we terug konden geven. We ontbijten en Leon en ik trekken onze overalls aan. Ik pak de vetspuit en begin de hele truck door te smeren. Leon doet het zelfde bij zijn Landrover. Hij heeft minder smeerpunten maar kan er moeilijker bij. Ik moet veel meer punten smeren maar kan op mijn knieën onder de truck gaan zitten. Na een uurtje is alles weer in top conditie.
 




We hebben onze zonneschermen uitgedraaid en zitten nu heerlijk in de schaduw ons verslag te typen. Het water gutst over mijn rug, want ondanks de schaduw is het enorm vochtig warm hier. Van hier uit rijden we naar Teheran en hoe lang we samen op zullen trekken weten we nog niet. We hebben dezelfde ideeën en het samen reizen gaat zonder wrijving. Tot we het gevaar van Pakistan en oost Iran achter ons laten blijven we waarschijnlijk samen. En dat bevalt ons super goed.

Het duurt weer een half uurtje voor we alles vast hebben gezet en de motoren zijn opgewarmd. We rijden door smalle weggetjes en de takken van de bomen worden netjes geknipt door de hoogte van de truck. Hier komen volgens mij niet veel vrachtwagens, anders zouden de takken wel hoger hangen. De omgeving is super mooi, de fel groene rijstveldjes met op de achtergrond de hoge bergen. Het lijkt soms net op Thailand.

We willen vanavond zo ver mogelijk richting Teheran rijden om dat morgen te gaan bekijken. Leon geeft tijdens de rit aan dat hij wil tanken en we stoppen bij een groot tankstation. Helaas de diesel is op. We krijgen te horen dat er 50km verder wel diesel te krijgen is. Het wordt al donker en omdat we hier op de snelweg geen tegenliggers hebben is het wel verantwoord. Ineens een tol station en we moeten 80 euro cent betalen voor 150 km snelweg. Het heeft weinig zin, want je ziet overal mensen die via een zandpad de snelweg op en afrijden en de tol poort ontwijken. Elke politieagent zou een aanhanger moeten hebben vol met bonnenboekjes en elke overtreder op moeten schrijven. Ze hebben dan wel een dagtaak, want iedereen haalt recht en links in, snijdt je af, heeft geen licht aan, wisselt rijstrook zonder te kijken, vliegen zonder de spiegels te gebruiken een bocht om in de hoop dat er niemand aankomt enz enz.

De tweede pomp die we tegenkomen heeft wederom geen diesel. Shit nu wordt het toch nijpend. We kunnen alle twee nog 1000km rijden maar we willen de reserve tank niet gebruiken. We rijden verder en bij de 3e pomp is er weer geen diesel. We besluiten om de nacht door te brengen op een terrein bij het benzinestation. Misschien is er morgen vroeg wel diesel. Ik zeg bewust benzinestation en geen tankstation want benzine is wel te krijgen. Om half 5 gaat de wekker want we willen om 5 uur vertrekken om vroeg in Teheran te zijn. De diesel is nog niet gearriveerd dus een beetje teleurgesteld rijden we richting Teheran. We dachten dat het om 5 uur rustiger zou zijn op de weg maar helaas. Het verkeer is nog erger dan gisteren omdat de meeste rustig verder dutten in hun auto op weg naar het werk. Het was zo laat dat we geen GPS coördinaten hebben van de slaapplaats.



Donderdag 9 augustus: 39 graden en heet, later op de middag een beetje bewolkt.

GPS Teheran N 35 44.101 E 051 25.374

‘s-Ochtends om 5 uur vertrekken we al van onze overnachtingplaats en gaan op weg naar Teheran.

De meeste mensen slapen nog half en je hebt 4 ogen nodig om zonder ongelukken over de snelweg Teheran te bereiken. Wij rijden achter Leon en Claire aan en dat kost extra energie, omdat er soms spontaan een auto midden op de snelweg stopt en de Landrover gemakkelijker een baan op kan schuiven.

De snelweg is eigenlijk verboden voor vrachtwagens, maar we zijn een camper en tot nu toe hebben we nog geen politieagent gevonden die daar iets van zegt. Dat was dus tot vandaag. Een agent stond langs de kant van de snelweg en zag onze truck aankomen, hij stak een rood stopbordje uit zijn rampje en begon wild te zwaaien, maar toen Claire en Leon voorbij kwamen ging het zwaaien steeds minder fel en twijfelde hij enorm, bordje omhoog, bordje omlaag en weg was het bordje. Hij had vermoedelijk ons kenteken gezien en zag de bui al hangen. Engels zal hij wel niet gesproken hebben, en dan is het door laten rijden het gemakkelijkst.

Rond 7 uur komen we heel aan in de hoofdstad van Iran. Na 2 rondjes door de wijk gereden te hebben, op zoek naar een geschikte parkeerplek, vinden we een mooie bewaakte parkeerplaats, langs het busstation, in het noorden van Teheran. We waren er al eerder langs gereden, maar er stond een chagrijnig mannetje in zo’n hokje te zwaaien dat we daar niet mochten komen, omdat dit het busstation was. Vandaar dat we weggereden waren, maar Leon had erachter een mooie parkeerplaats gezien dus na nog een rondje kwamen we weer terug bij het busstation. Het chagrijn in het hokje zag ons weer aankomen en aan zijn gezicht kon je zien: ‘Daar heb je die domme toeristen al weer!’. Echter nu reden we netjes links langs zijn hokje af en kwamen bij het volgende hokje en een slagboom, waarachter de parkeerplaats lag.

Ze maakten netjes de slagboom open en ze wezen ons aan waar we mochten staan, vlak bij hun hokje, dus konden ze er mooi een oogje op houden. Wat een sukkel, die chagrijn had dat toch de eerste keer ook gewoon aan kunnen wijzen. Eigenlijk was onze truck niet geschikt voor deze parkeerplaats, want de bochten waren zeer smal en er hingen op sommige plaatsen kabels slechts op een meter of 3 hoogte, die we dus ook per ongeluk raakten. Stond er daar meteen zo’n manneke met een scheidrechter fluitje luidt te fluiten, maar er was niks gebeurd, want we waren al terug gereden en we hadden al netjes geparkeerd. Spuit elf wilde gewoon even laten horen dat hij ook een mooi fluitje had!

Leon ging even vragen hoeveel het ging kosten, want het was een mooi plaatsje en dan konden we misschien vanavond hier ook blijven slapen. Ze zaten er met zijn drieën en vertelden dat het gratis was. Leon helemaal verbaast en vroeg het nog eens, maar het bleef gratis. Ondertussen reedt er een auto van de parkeerplaats weg en gaf een formulier door het loket naar binnen. Dat werd in de computer gestopt en de man betaalde. Wij hadden geen formulier gekregen en wat bleek nu, ze waren zo trots dat er buitenlanders op hun parkeerplaats kwamen staan, dat ze ons gratis binnen lieten.

We gingen alle 4 eventjes onze eigen verslagen schrijven, want we willen een internet café op gaan zoeken. Rond een uur of 09.30u liepen we richting de bussen. We liepen langs het parkeerwachters hokje af en vroegen meteen welke bus we moesten nemen en of ze in Farsi even voor ons op wilde schrijven hoe deze parkeerplaats heet, zodat we ook weer de weg terug gevonden krijgen. Ze wezen naar een bus en voordat we wegliepen gaven ze ons ook nog de buskaartjes, gratis en voor niets! Deze parkeerplaats is een soort van Transferium en als je de auto hier parkeert krijg je dus gratis een retour buskaartje. Er zijn ook mensen die daar geen gebruik van maken en die hadden ze bewaard en die kregen wij dus. Wat ontzettend aardig!

We stapten in een lege bus zonder chauffeur die ze ons aangewezen hadden. Er was slechts 1 deur open en er zat een stang voor, dus daar klommen we gewoon overheen en namen plaats in de gedachte dat de chauffeur zo meteen zou komen. Toen kwam er een man de bus in en vroeg ons waar we heen gingen en hoe we daar konden zitten. Ja, joh, wij zijn gewoon over de stang heengestapt, maar, maakte hij ons duidelijk, als alleen deze deur open is, mag je helemaal niet naar binnen! Maar hij liet ons netjes zitten en ging aan de overkant op een bankje in een bushokje zitten.

Ineens werd er op de raam gebonkt en, door de man van daarnet, naar een andere bus gewezen, dus wij als een gek weer over die stang heen en uit die bus gevlogen, want de bus vertrok al. Leon kon hem nog net tot stilstand brengen en we stapten vlug in. Claire en ik (Susan) stapten als laatste in en wilden meteen vooraan, aan de rechterkant van de bus plaatsnemen, zodat we het wilde verkeer goed konden zien. Dit vroegen we aan de man die van te voren ons had gevraagd waar we heen wilden, hij knikte toestemmend. We namen plaats en de bus vertrok, maar onderwijl hij reedt, zwaaide de chauffeur met zijn hand naar ons, gebarend dat we achter in de bus moesten gaan zitten. Dus toch waar, alleen de mannen mogen voor in de bus zitten en de vrouwen horen achterin te zitten. We gehoorzaamden maar meteen, want we hadden in onze Iran guides al lang gelezen dat dat een regel was, maar we wilden kijken of er voor toeristen misschien toevallig een uitzondering gemaakt werd. Niet dus, een regel is een regel!

Na een kleine 25 minuten door de stad gereden te zijn, die ons qua verkeer eigenlijk nog redelijk mee viel, vergeleken met Tabriz dan, gebaarde de bovenstaande man dat we er waren en hij stapte samen met ons uit de bus. Hij begeleidde ons 5 minuten en wees precies aan waar we moesten zijn. Na hem bedankt te hebben, waarbij alleen maar de heren, zoals hier regel is, een hand schudde, namen we afscheid van hem.

Via de plattegrond van Teheran in de Lonely Planet wisten we nu precies waar we ons bevonden en liepen we richting het internet café, die in het boek benoemd werd.
 



Het was inmiddels 10.00u geworden en aangezien we al vanaf 04.30u op waren, begonnen onze magen toch redelijk te knorren en toevallig passeerden we een Kebab tent. Nou dat is al weer even geleden, dus dat gaat er nu wel in. Heerlijk, het knorren was nu tenminste verholpen!!

Er stonden zeker 25 computers binnen en tevens lag er bij elke computer een koptelefoon met microfoontje, zodat mensen kunnen Skypen. Claire en Leon namen een afzonderlijke computer en Ad en ik gingen aan een zelfde PC zitten.
 



We mailden eerst onze update door naar onze webmaster, zo, het belangrijkste was in elk geval alvast gebeurd. Vervolgens de sites doornemen van andere wereldreizigers, zodat we ook weer op de hoogte zijn van hun gebeurtenissen. Onze eigen site bekijken, want dat kunnen we ook zelden, mailen en nog even Skypen met ons pap.

Na anderhalf uur hielden we het voor gezien en wilden een leuk theehuis op gaan zoeken. Het was een beetje moeilijk te vinden, het was namelijk in de kelder en aan de straat zag je maar een smalle ingang, maar het was er zeer leuk en mooi. In een aparte ruimte rookten ze een waterpijp en wij zaten in het restaurant gedeelte. We lusten nu eigenlijk wel weer iets te eten, maar ook weer geen complete maaltijd. Dan nemen Ad en Claire een maaltijd en Leon en ik nemen een uitgebreid thee menu: Vruchtensap, een gebakje, dadels, thee en fruit, en dan delen we het toch met de koppels!

 



Het was allemaal echt super heerlijk, behalve de dadels dan, want die lust ik gewoon niet. Onze magen compleet gevuld en onze lichamen weer een beetje afgekoeld, want het is buiten super heet, en in de kelder was het heerlijk koel, gingen we weer verder. Nu op zoek naar de Bazaar.

Onderweg kwamen we langs de Duitse ambassade. We zagen recht tegenover de Duitse Ambassade een groot bord staan, op dit bord stond dat de Duitse regering schuldig is aan de dood van de vele Koerden in Irak doordat ze Sadam de chemicaliën hebben geleverd waarmee de Koerden zijn vermoord. Op het grote bord staan ook 2 foto’s van de vermoorden Koerden.

 




Na een uur wandelen kwamen we in de Bazaar, maar het was er erg saai en lang niet zo mooi als de Bazaar die we meegemaakt hadden in Tabriz. Er waren ook ontzettend veel winkels gesloten en toen begon het ons ineens te dagen: Het was donderdag middag en morgen is het vrijdag, dat betekent een vrije dag in dit land (zondag zoals wij die kennen) en zoals we in Tabriz ook al meegemaakt hadden sluit het grootste gedeelte van de winkels dan al de dag ervoor ’s middags. Jammer, dan kunnen we toch niet echt de sfeer proeven van deze bazaar.

We liepen verder door de bazaar heen en stuitten op een grote groep mannen, allen in het zwart gekleed en julend en roepend en zichzelf slaand met voorop een paar gigantisch grote zwarte spandoeken met allemaal tekst in het Farsi. We ervoeren het als zeer bedreigend en Claire en ik draaiden ons al heel snel om en zorgden dat we weg waren. Leon was echter allemaal foto’s aan het knippen van de mannen en Ad moest hem dus even op gaan halen. Ad had het er ook maar niks op, omdat hij had gelezen dat dit uit de hand kan lopen, maar Leon was zeer relaxed en nam op zijn gemak.

 




Gelukkig eindelijk na 10 minuten wachten kwamen onze mannen weer terug uit de menigte en we zorgden dat we snel de bazaar uit waren. We liepen terug naar de bushalte waar we vanmorgen uitgestapt waren. We lieten ons briefje in Farsi zien aan een man in een hokje en hij gebood ons aan de overkant in het bushokje te wachten. Er kwamen meerdere bussen voorbij, maar er kwam geen reactie van de man, zou hij ons vergeten zijn, maar nee hoor, eindelijk kwam er een bus aan en de man wees ons dat we daar in moesten stappen. En ja hoor, deze bus bracht ons weer netjes terug naar onze auto’s.

Een paar uurtjes de fotografie cursus, toen even inkopen gedaan in de supermarkt hier 50m vandaan en dan lekker samen een filmpje bekeken en slapen!


Vrijdag 10 augustus 2007: tussen de 40 en 50 graden. Je zweet je rot.

GPS overnachting. N 33 45.082 E 051 27.202

Rond half 7 stond er een bewaker aan de deuren te trekken van de landrover. Ons lieten ze met rust, want waar moet je bij zo’n bakbeest nu kloppen? Ze wilden dat we oprotten, want vermoedelijk waren onze plaatsen bestemd voor de picknickers die op hun vrije vrijdag hier hun dag slijten.

Rond 8.30u uur verlieten we het terrein. Nu begonnen de problemen. Boven de uitgang hingen een paar stroomkabels op en meter of 3 hoogte en daar kunnen wij met onze 3 meter 73 niet onderdoor. Dan maar het verkeer stilzetten en lang de ingang de parkeerplaats verlaten. Na een klein kwartiertje stonden we netjes buiten het terrein.

We rijden door Teheran op zoek naar een benzinestation. We vinden er een paar maar geen een heeft diesel. Een man spreekt ons aan en vraagt wat de problemen zijn. Als we zeggen dat we al 2 dagen diesel proberen te krijgen zegt hij dat hij wel mee zal rijden naar de pomp. Er staat een rij van honderden trucks en bussen die allemaal netjes op hun beurt wachten. Wij rijden die rij voorbij en sluiten voor aan. Een van de chauffeurs is daar niet zo blij mee maar als de man die ons hierheen gebracht heeft een paar woorden met hem wisselt, klaart de bui op en mogen we voor. We tanken voor 2 euro 160 liter diesel en het duurt niet lang of we rijden weer over de snelweg richting Qom. Ineens steekt Claire de lonely planet uit de raam en wijst naar en bord waar op staat holy schrine. Dit is het heiligste der heiligen want hier ligt de ayatollah Khomeini begraven. We stoppen bij een enorm complex met 4 minaretten van 91 meter hoog. Er zijn twee aparte ingangen, een voor de mannen en een voor de vrouwen.

We moeten door een metaal detector heen en onze videotas door de scanner. Shit ik heb nog een busje peperspray in mijn zak. Die moet ik dus afgeven en nu maar hopen dat ik die straks terug krijg. We komen in een enorme kille ruimte, de lonely planet noemt het een kunstijsbaan. De vloer is van prachtig marmer en er staat een hok in met traliewerk. In dat hok staan 2 kisten van 2 heiligen, oa van Khomeini. Heel het hok ligt vol met geld dat door de mensen naar binnen is geduwd. Na een kwartiertje houden Ik en Leon het voor gezien. We gaan even naar de bewaking en krijgen netjes het busje peperspray terug. Natuurlijk willen ze het houden, maar na een gezellig gesprek besluit de jongen het toch terug te geven.

Buiten wachten we nog een kwartiertje op de dames en samen gaan we weer richting truck en landrover. Onder de schaduw van een boom eten we nog even onze lunch en daarna rijden we naar het oorlog kerkhof. Het is maar 5 minuten rijden en de bewakers willen ons in eerste instantie niet binnen laten. Waarom komen jullie de graven bekijken??? Als we zeggen dat we de history van Iran willen bekijken mogen we door rijden. We parkeren de auto’s en lopen een paar honderd meter langs de graven. Als we terug willen lopen ziet Susan een vrouw huilend bij een graf zitten en ze gaat langs de vrouw zitten. De vrouw kijkt haar aan en omarmt Susan en kust haar op haar wang. Dit was een ontroerend gezicht en ik heb moeite om mijn ogen droog te houden. Haar dochter is er ook bij en die spreekt een beetje Engels. We krijgen te horen dat de man van de vrouw 18 jaar geleden in de oorlog is gestorven en dat haar dochter toen 4 jaar was. Ze heeft de dochter alleen grootgebracht, en komt hier elke week om haar gestorven man de gebeurtenissen van de week te vertellen. Ze snappen niet wat wij hier komen doen. En als we zeggen dat het ons enorm raakt, is ze blij en pinkt ze nog een traantje weg. Niet al de ( in hun ogen) ongelovigen zijn hartloos. We nemen afscheid en ontroerd lopen we naar onze truck. Nog verder dan het oog reikt, kilometers lang liggen hier graven. Oorlogen brengen verdriet aan alle kanten van het front. En zelden brengt het een echte overwinning.

We willen de snelweg op, maar worden tegengehouden. De truck mag niet over de snelweg. Er wordt een tolk geregeld die ons de weg wijst naar een andere weg en wat we ook doen we moeten keren en een andere route zoeken. De andere weg is vol met trucks en de weg zit vol met gaten en kuilen. Na een half uurtje zijn we het zat. We volgen een bord naar de snelweg en rijden toch de weg op. Niemand houdt ons tegen en nu wordt het kilometers vreten. De temperatuur van alle twee onze auto’s loopt behoorlijk hoog op, maar blijft binnen de perken.
 



Rond 19.00u verlaten we de snelweg tijdelijk om een slaapplaats te vinden en als we een klein dorpje inrijden vinden we een leuk plekje. Overal zie je mensen picknicken en we zetten de stoelen en kooktoestel buiten om een lekker salade met eitjes en tonijn te maken.

Er komt nog een heel gezin een praatje maken, en de dochter spreekt een beetje Engels. Ik voetbal nog even met de 3 jarige zoon en na en lekkere douche gaan wij slapen.









Copyright © door Een reis rond de wereld Alle Rechten Voorbehouden.

Gepubliceerd op: 2007-08-08 (3252 maal gelezen)

[ Ga terug ]
Content ©
Volg onze reis online, 5 jaar met de DAF de wereld door


PHP-Nuke Copyright © 2005 by Francisco Burzi. This is free software, and you may redistribute it under the GPL. PHP-Nuke comes with absolutely no warranty, for details, see the license.
Pagina Rendering: 0.06 Seconden