Welcome to Een reis rond de wereld

Travel now and work later

Hoofdmenu

Translate to any language, choose your language here above..



Reisverhalen
Wereldreis op datum:
2009

Wereldreis per land:




Favoriete links


Terugblik op.. (pdf)


De camperbouw en de dagelijkse bezigheden


Info & materialen


  
1 t/m 5 augustus 2007




Woensdag 1 augustus 2007: 39 graden.

We ontwaken erg vroeg, het is half 7 en als we wegrijden van de parkeerplaats zien we een grote wereldbol waar een jongen onder ligt te slapen. Bij de bol staat een bord met de tekst Tourist information. We stoppen en ik loop naar de jongen toe, die moeite heeft zij ogen open te krijgen. Hij spreekt geen woord Engels en dat is niet echt gemakkelijk voor het tourist office!!! We krijgen een kaart van Azerbeidjaan ( noordwest Iran) en rijden verder.

In onze diesel tank zou ongeveer 60 liter bijgevuld kunnen worden en we besluiten te stoppen bij het politiebureau om te gaan vragen hoe we diesel kunnen krijgen. Geen probleem een agent rijdt met ons mee en we rijden 5 km terug naar een tankstation. Na een hoop gesteggel tussen de politiebeambte en de pompmanager krijgen we eindelijk Diesel. We moeten namelijk volgens de pompmanager een pas hebben en die hebben we als toerist niet.

Er staat een behoorlijke rij trucks en wij mogen direct voor aansluiten en krijgen voor 1 euro, 55 liter diesel. Toevallig past dat ook net in de tank dus alles zit weer helemaal vol. Dicht bij de grens is het krijgen van Diesel een probleem ivm de smokkel naar Turkije. Tabriz is 100 km verder en rond 12 uur rijden we de grote stad met 2 miljoen inwoners binnen. Nu snappen we ook waarom de benzine op de bon is. Je ziet geen asfalt, maar alleen auto’s, auto’s en nog eens auto’s. Wat een chaos! 3 rijen dik kruipen de auto’s door de stad en voetgangers springen van rechts en links voor je auto. Gek wordt je ervan. En dan te bedenken dat India nog 10x erger is.

We zien een groot bord met de tekst toeristen bureau, maar kunnen geen parkeerplaats vinden. Ik rijd een grote zijstraat in en zet de alarmlichten aan. Susan gaat even naar het toeristen bureau om te vragen waar we kunnen parkeren. Bij het bord blijkt in het Farsi te staan wat het adres is en dit is niet het bureau zelf. Toevallig staan er twee jongens van een jaar of 17 te kijken en ze spreken ons in perfect Engels aan. Ze willen ons wel even begeleiden, maar er is maar plaats voor 1 jongen in de cabine. Geen probleem we nemen afscheid van een van de jongens en de anderen neemt plaats in de truck. Binnen 5 minuten hebben we een parkeerplaats en staan we 50 meter van het toeristen bureau. Toeristen mogen alles, vind je een plaatsje kun je hem er neerzetten zonder een bon te krijgen. Lekker gemakkelijk!!.

Bij de ingang van het bureau worden we door Nassar aangesproken, hij is de baas van het toeristen bureau en iedere Overlander kent hem, hij is bekend op het internet, in elk reisverhaal kom je hem tegen. Hij en zijn broer regelen hier alles voor de toeristen.




Het is alleen al over tweeën en eigenlijk te laat om iets te regelen voor de diesel.

Het bureau is wel open tot half 8 maar niet het bedrijf om de verzekering voor de auto te regelen. We krijgen te horen wat er allemaal te zien is in Iran en krijgen een boek in ons hand gedrukt waarin alle toeristen iets leuks in schrijven over Iran.

Hij geeft ons ook een adres waar een goed restaurant zit en hij loopt zelfs een stuk met ons mee. We nemen afscheid en spreken af om morgen om half tien terug te komen.

Tijdens onze tocht door de stad komen we 4 backpakkers tegen. Pieter en Barbara uit Slowakije en een stel uit Zwitserland, Olivier en …. Zij gaan inkopen doen om te picknicken in het grote en super mooie park aan de rand van Tabriz, ze vragen of we zin hebben om mee te gaan, en dat lijkt ons wel gezellig.
We doen eerst inkopen, iedereen koopt iets te eten, de dames gaan tomaten, komkommer en fruit halen de mannen drank, kaas en brood. Voor een appel en een ei doe je hier je inkopen.

Als we alles hebben gevonden lopen we naar de truck en Susan gaat met Pieter, Barbara en het Zwitserse meisje achterin zitten, en ik en Olivier gaan voorin zitten. Dit is beter, want nu kan een jongen de weg vragen aan de mannen langs de kant van de weg.

De accu’s zijn vol en omdat we rijden, kunnen we gelukkig ook achter in het woongedeelte de airco inschakelen. Dit is echt een must want de temperatuur is binnen opgelopen tot 40 graden.

De dynamo is krachtig genoeg om de verlichting, de cabine airco en zelfs de airco achterin te laten lopen. We wormen ons door het verkeer en de 6 km naar het park duren een uur.

Bij het park is een grote parkeerplaats en daar gaan we een paar dagen staan.

Meteen als we stoppen en uitstappen zijn we weer een attractie, tientallen mensen komen kijken en proberen een praatje te maken. Zo ook een man van rond de 70 hij heet Abdul en spreekt perfect Engels. Hij is een gepensioneerde leraar Engels die net als vele anderen hier in een tentje overnacht, hij is hier met een neef, vrouw en 3 kleinkinderen, die een beetje Engels spreken. El. Goli Park is een picknick plaats en pretpark, compleet met reuzenrad en diverse draaimolens. De kinderen vermaken zich prima in het pretpark en de ouderen spelen een spelletje en zitten gezellig te praten. Natuurlijk is het eerste wat hij vraagt, of Iran zo is als de media en het internet vertellen. Nee, nog niet misschien… Het meeste wat je leest is negatief en wij ervaren echt het tegenovergestelde. Vriendelijkheid, gastvrijheid en gulheid. Dat is een beter woord voor de mensen hier. Ook het dragen van de sluier is in Trabiz niet zo sterk en extreem als we dachten. Vele vrouwen en meisjes dragen moderne kleding en een losse hoofddoek, bij een groot deel van hen is een deel van de haren zichtbaar en zie je spijkerbroeken onder hun lange en getailleerde jas uitkomen. Hoe verder we richting het oosten komen zal het wel strenger worden, maar tot nu toe is het erg losjes. Tevens zijn blote voeten in sandalen mogelijk en hoeven de mannen niet per se lange mouwen aan. Ook spreken de meisjes mij aan en vragen of ze Engels mogen oefenen. Op school leren ze wel de taal, maar oefenen ze niet de uitspraak. De enige manier om de taal goed te leren is door te oefenen met het kleine aantal toeristen. De ex leraar Engels vind het heerlijk om met ons te praten, je ziet hem glunderen en alles wil hij weten. Hij geeft ons zijn gsm nr en als er problemen zijn kunnen we hem altijd bellen. We nemen voorlopig afscheid en lopen met ons eten het park in.
 




Het is helaas te donker voor omgeving foto’s, maar die proberen we vrijdag morgen wel te maken want dan gaan we ontbijten met Nassar van het toeristen bureau. Het park is stampvol met mensen die op kleden zitten en in het midden hun eten hebben staan. We zitten nog geen tien minuten en er komt een jongen aan die ons koudeschotel en een soort bladeren gevuld met reist en vlees komt brengen. Ze zitten met 20 personen van zijn familie te eten en vinden het leuk om met ons te praten. Alles delen ze met de gasten (ons dus) echt super. Niet dat we de mensen uit willen buiten, integendeel maar het afslaan van een gift is hier niet mogelijk en je beledigd de mensen enorm. We geven ze een deel van ons fruit wat we gekocht hebben en zo hebben we ook weer een goed gevoel. Tot 24:00 uur zitten we te eten en te praten, en dit soort kleine dingen maakt de reis echt onvergetelijk. We bedanken het Iraanse gezin en lopen terug naar de auto. Wij hebben geluk want we kunnen zo in ons bedje stappen, de 4 backpackers moeten met de taxi nog naar hun hotel 8 km verder. Maar we kunnen geen afscheid nemen en we staan tot 1 uur ’s nachts nog na te praten. Ik ga ook nog even met de Engelse leraar praten en dan moeten we toch afscheid nemen want de 4 vrienden moeten morgen om 8 uur met een taxi busje op excursie. Ja, het leven van een wereldreiziger is zwaar! Het koelt hier super af na het verdwijnen van de zon, zodat we eerst proberen om alle ramen open te zetten en zo te gaan slapen. Maar na een uurtje drijven we nog ons bedje uit en we schakelen de airco maar in en vallen in slaap na deze drukke dag en lange dag.


Donderdag 2 augustus 2007: >40 graden en later op de dag bewolking.

We worden wakker en haasten ons, want we willen een taxi regelen om 9:15 uur. We zijn namelijk weer eens erg lang blijven liggen in ons bedje.

We sluiten de truck en lopen naar de uitgang va de parkeerplaats, binnen 2 minuten zitten we in een taxi en hebben al onderhandeld over de prijs. Voor 2000 rial (1,7 euro) zitten we een half uur en 7 km in een taxi. We arriveren bij het toeristen bureau en de broer van Nassar komt na tien minuten ook binnen. Vandaag gaan we de verzekering voor de truck regelen en krijgen we een rondrit langs de mooiste plekjes van Tabriz.

Rond 1 uur nodigen we hem uit voor een lunch en hij bedankt ons voor het eten, maar ik vind dat wij hem moeten bedanken voor deze mooie dag. Ook regelt Nassar voor ons het wisselen van het geld. We wisselen 300 euro en daar kunnen we 3 weken mee doen en dat is incl. de diesel!!! Dat is nog eens een lekker gevoel. In de middag gaan we onze eigen weg en lopen we door de oude Bazar van Tabriz. Tijdens onze tocht door de grote markt, worden we aangesproken door een jongen die Engels, Frans en Duits spreekt. Hij vertelt dat de totale lengte van de markt 3,5 km is!! En dat het de grootste overdekte bazaar van de wereld is en de op 2 na oudste.

Susan moet nog wat speciale Iraanse kleding hebben en de jongen gaat netjes met ons mee en helpt ons door te tolken. We vinden voor 7,5 euro een prachtig exemplaar en hierna nemen we afscheid en gaan we weer onze eigen weg. In eerste instantie ben je een beetje afstandelijk, want wie moet je vertrouwen, maar tot nu toe hebben we alleen maar positieve ervaringen.

Nu nog even een Engelse wegenkaart kopen van Iran. We staan er versteld van dat elke boekwinkel, die we inlopen we gewoon in het Engels geholpen worden. De verkopers zijn erg vriendelijke en absoluut niet opdringerig zoals in de meeste toeristen plaatsen in de rest van de wereld. Oprecht vriendelijk maken ze een praatje. 




We krijgen een adres een paar straten verder en we vinden voor 1 euro 20 een mooie kaart. Het is nu ongeveer 16:00 uur en we lopen naar het museum, we hebben een kaart van Tabriz maar toch kost het ons 1 uur om het museum te vinden. Het was eigenlijk maar 10 minuten lopen, maar we liepen de verkeerde kant uit. Het museum kost 80 cent voor 2 personen en staat vol met dingen uit het verleden en ook ontzettend mooie beelden, die vrij nieuw zijn, maar heel erg mooi. Ze hebben allemaal te maken met het leven.
 



Na het museum bezoeken we de Blauwe moskee. Deze moskee is 600 jaar oud en is 300 jaar geleden totaal vernield door een aardbeving. Nu word hij weer zo goed en zo kwaad als kan hersteld. Hij is niet meer in gebruik als moskee, maar uitsluitend bedoeld om te bezichtigen.
 



De naam komt van al de ceramische mozaïeken die deels origineel, en deels nagemaakt zijn.

We worden aangesproken door een oude man die perfect Engels spreekt. Hij heeft een antiekwinkel in de oude bazaar en meer dan een uur staan we met hem te praten. Hij vraagt of we zaterdag nog even zijn winkel komen bekijken en thee komen drinken.
Hij is op de hoogte van het feit dat wij geen klanten zijn, maar daar gaat het hem ook niet om, hij wil weten hoe de wereld denkt over Iran en gewoon een praatje maken om zijn Engels te oefenen. We lopen naar buiten en stappen in een taxi om terug naar de camper te gaan.

Bij de camper aangekomen besluit ik om even naar de generator te kijken en het duurt maar een half uurtje voor hij weer loopt als een zonnetje. Het probleem was een interne kabel van de startmotor. Gelukkig werkt hij weer, want het is nog vroeg en we willen graag de airco laten lopen en de boiler op temperatuur brengen. Na het starten ga ik even buiten luisteren ivm met de herrie van de generator. Aan de voorkant van de truck hoor ik niets en aan de ene zijkant het geblaas van de koeling ventilators. Hier heeft niemand last van dus kan ik met een gerust hart, koel in de truck gaan zitten voor het kijken naar het nieuws van Alyazeera (Engels). Om half negen zetten we de generator en de airco uit en openen we alle ramen. Het is nu redelijk afgekoeld en de accu’s zitten vol voor de koeling vannacht.

We kijken nog even een DVD-tje en om 23:00 uur wordt er aan de deur geklopt. Het is de broer van Nassar van het toeristen bureau. Hij is met zijn neefje en zijn moeder naar het park gekomen. Zijn vader is 30 jaar geleden overleden en nu neemt hij af en toe zijn moeder mee, zodat ze wat afleiding heeft. Zijn moeder zit nog in de auto en we gaan even kennis maken. Als we bij de auto staan te praten hoort een Iraans gezin ons gesprek. Een van de jongere meiden wordt door de familie naar voren geduwd en probeert een gesprekje aan te gaan in het Engels en heel de familie luistert aandachtig mee. Onze gids van vandaag helpt mee met vertalen, want het meisje spreekt nog maar zeer beperkt Engels.. Hij verteld over onze reis en we begrijpen dat hij op een gegeven moment iets zegt over een 5 sterren hotel op wielen en daarna willen de vrouwen graag de binnenkant even zien. Ze vinden het prachtig en buiten de camper staan we nog een vol uur te praten. Alle vooroordelen die we hadden over Iran zijn nu helemaal weg. Alle vrouwen praten net zo gemakkelijk tegen mij als tegen Susan en bij het afscheid krijg ik zelfs een hand. De mannen spreken geen Engels, maar ik voel helemaal geen wrijving als de vrouwen mij een hand geven. Susan wordt aan alle kanten gekust door de vrouwen en meisjes en alle twee voelen we ons gelukkig dat we weer een Iraanse familie hebben leren kennen.

De meisjes hebben internet en Susan vraagt of ze een email willen sturen, dat is ook leerzaam voor de meisjes, en kunnen ze hun Engels oefenen. We zijn benieuwd of ze dat gaan doen.

Om 01.30 uur gaan we slapen en dromen over al het moois van de dag. Nu moet ik wel zeggen dat er echt wel delen van Iran zijn waar dit alles niet mogelijk is, maar voorlopig genieten we met volle teugen.


Vrijdag 3 augustus 2007: 39 graden

3  - 5 augustus Tabriz N 38 01.343 E 46 22.034

Eerst lekker uitslapen tot een uurtje of half 10 en daarna heb ik aan de website gewerkt. Het maken van de verslagen kost elke dag wel een uurtje of wat en nu heb ik even tijd.

Rond 11 uur wordt er op de deur geklopt, het zijn Peter en Barbara uit Slowakije. Zij vertelden dat ze in het park een landrover hadden zien staan met Nederlands kenteken en samen zijn wij even daarheen gelopen om te kijken of het de auto van Leon en Claire was.
 



Het was inderdaad hun auto, maar zij waren nergens te bekennen, we besloten om een kaartje van ons en een briefje, wanneer we terug zouden komen, door een raampje naar binnen te duwen en zijn toen zijn we met de taxi naar de bazaar gegaan. We willen vandaag het een en ander gaan bekijken, oa een Christelijke kerk.

De twee gaan vanavond met de bus naar Istanbul en dat is 36 uur hobbelen. Er moeten nog inkopen worden gedaan om iets te eten te hebben voor de reis en dat doen we maar even eerst.

Het bezoek aan de kerk is normaal moeilijk te regelen, want je moet een speciale vergunning hebben, maar met zijn 4en hebben we het toch voor elkaar gekregen. De kerk ligt achter slot en grendel en is omgeven door een dikke muur. We belden aan en vertelden dat we uit Europa kwamen en graag de kerk wilden bezoeken. Een oude man opende de deur en liet ons zijn kerk zien.




Na het bezoek aan de kerk zijn we nog even naar de Blauwe Moskee gelopen om wat video opnames te maken en daarna hebben we afscheid genomen van Peter en Barbara, zodat zij nog wat tijd hadden om zich te douchen voor de grote reis begint.

Bij de camper aangekomen zijn we weer even naar de auto van Leon en Claire gelopen en een vriendelijke man van toeristen informatie, hier in het park, vertelde dat Leon en Claire de stad aan het bekijken waren, we zaten gezellig te praten toen de twee ineens bij hun auto stonden. We kenden elkaar alleen van email, maar dit moesten ze wel zijn, want zoveel buitenlandse toeristen zie je hier niet.

Omdat ze in hun landrover niet met meer mensen kunnen zitten besloten we naar onze camper te lopen om daar gezellig wat verhalen uit te wisselen. Maar eerst iets eten. De jongen die eergisteren ons ineens verliet, omdat hij werd weggestuurd door de man van het toeristen bureau, had dagen lopen zoeken naar ons en ons nu gevonden. We hadden honger en nodigden hem uit om samen wat te gaan eten. We hebben gezellig zitten praten en hebben toen afscheid genomen. We wilden samen met Leon en Claire even alleen zijn. Hij vroeg of hij later nog even langs mocht komen en dat vonden we oké. In de truck zag Claire onze dvd’s met films liggen en we hebben samen naar de Nederlandse film zwartboek gekeken.

De jongen hebben we niet meer gezien en misschien heeft iemand hem wel verboden om met ons te praten, ik heb geen idee. We zagen nog een politie bus langskomen vol met jonge meiden, volgens de jongen waren die niet goed gekleed en opgepakt. Of dat klopt ???

De ontknoping van de film hebben we niet gezien. De DVD stopte de laatste 10 minuten en op alle spelers stopte hij op hetzelfde punt, dus helaas hebben we het einde gemist.


Zaterdag 4 augustus 2007: 40 graden.

We hebben om 9 uur afgesproken met Leon en Claire om naar de Bazaar te gaan en even mee te gaan naar het kantoor van de verzekering om een WA verzekering voor de auto te regelen.

De bazaar is mega groot en vandaag hebben we weer een ander deel bekeken. Eerst even eten in een heel klein eethuisje waar vele mannen gezellig een waterpijp aan het roken waren. In een schaaltje brokkel je brood en gooit er daarna het sap van een soort goed gevulde soep overheen. Daarna de aardappelen, vlees en bonen en dat alles prak je totdat je een niet zo lekker uitziend prakje hebt. Het smaakte heerlijk en was erg goedkoop, met een colatje betaalde we 1,25 euro pp.




Na het eten zijn we door de bazaar gelopen en werden we aangesproken door een Nederlands sprekende Iraniër, hij was op vakantie en woonde al 24 jaar in Limburg. Zijn naam was Mohammed en hij vertelde dat 30% van de mensen hier zo heet.
 



Sommige delen zijn nog echt oud, wegen met een balans en grote gewichten en het vervoer gaat hier nog steeds per handkar.



Na de bazaar zijn we met een taxi terug gegaan naar de camper. Leon moet nog een slang herstellen van zijn auto en daarna rijden we samen naar een kasteel wat boven op een berg ligt. Het zal morgen en behoorlijke klim worden, zeker in deze temperaturen.

Iets later dan gepland rijden we aan. Leon en Claire hadden problemen ivm de 12 dollar per nacht die ze moesten betalen voor hun parkeerplaats, terwijl wij 1 euro 70 per nacht betaalden. Het enige verschil was dat zij een wc en douche ter beschikking hadden, en dat die ontbraken op onze plaats. Rond 19:00 uur reden we een zandpad in om een leuk plaatsje voor de nacht te vinden. Helaas vonden we niets en eindigde het pad in een veld van de een of andere boer. De tweede keer was het raak. We vonden een mooi plekje midden tussen de velden. En ons eerste echte off road avontuur was een feit. Het eerste stuk ging steil omhoog over een zandpad waarna we enkele km’s tussen de velden doorreden. 



We kwamen langs een tiental boeren die op het land aan het werken waren, en vroegen hen of we daar mochten staan om te overnachten. Zoals gewoonlijk geen probleem, de mensen zijn ook hier weer erg vriendelijk.

Susan en Leon hadden gekookt en Claire had de groentes gesneden en dit was ook de eerste keer dat we met zijn 4 en in de camper hebben gegeten, met 4 personen heb je voldoende plaats om te zitten en te eten. We hebben nog even Aljazera gekeken voor het laatste nieuws over Pakistan en nog even een stukje van een DVD gekeken. Daarna was het bedtijd, morgen moeten we weer vroeg op namelijk.
 

Zondag 5 augustus 2007: 24 graden.

Om zeven uur werden we wakker en een half uurtje later stonden we buiten de camper. Wat een uitzicht hebben we weer. We staan op een veld langs een zandpad dat de boeren gebruiken om op hun veld te komen. Om half negen starten we de auto’s en rijden we weer richting de verharde weg. De weg gaat eerst naar Kaleibar en vandaar de bergen in. Als we na een uurtje in Kaleibar aankomen, zien we een weg die zo steil is dat de auto’s alleen in zijn 1e versnelling omhoog komen. Nog niet eerder hebben we tijdens de reis zo een steile weg gehad. Ik was ook blij dat ik tijdens de rit naar boven niet hoefde te stoppen, want optrekken op zo een helling kun je vergeten. De landrover is bergop iets langzamer als wij en bergaf wint de Landrover het gemakkelijk van ons. 12 ton een berg afkrijgen moet in een lage versnelling met de motorrem ingetrapt. Je kunt wel met 80 omlaag denderen, maar dan krijg je de truck nooit meer stilgezet. Ik had trouwens niet verwacht dat een landrover net zo langzaam zou zijn als onze Daf.

De laatste paar km gaan we off road. De weg is smal, steil en onverhard en we schakelen voor het eerst permanent de lage giering en 4 wiel drive in. We staan te kijken hoe gemakkelijk de Daf zich steil bergop een weg baant door dit terrein. Hier voelt de Daf zich thuis. Het verbruik rijst wel de pan uit. Op sommige steile stukken zuipt hij 175 liter op 100km en dat is niet mis.

Na een paar km komen we een tractor tegen die netjes aan de kant gaat om ons voorbij te laten. Daarna zien we in de verte een nomaden nederzetting dichterbij komen en we besluiten de auto’s daar te parkeren om verder te voet te gaan. Iedereen in het dorp komt een kijkje nemen, en meteen krijgen we weer thee aangeboden. Wij proberen een paar woorden Farsie te spreken en een van de vrouwen spreekt een paar woorden Engels. Met handen en voeten wordt er weer gecommuniceerd. Dit zijn de mooiste ervaringen van onze reis. Het kennismaken met de lokale bevolking. 90% is zeer gastvrij en vriendelijk.
 



Na een half uurtje zetten we de gang erin om het fort te gaan bekijken. Een paar keer moeten we stoppen om bij te komen van de steile klim, maar na een uurtje zien we het fort boven op de berg. We komen nog een pakezel tegen die met volle bepakking een zeer steil bergpad beklimt. Daarbij aangemoedigd door de herder met zijn stok. 
 




Als de ezel ons passeert laat hij een enorme scheet en we lachen ons rot, gelukkig was het geen natte scheet en bleven we droog.

Als we in het fort aankomen, zien we ook een groep jongens van een jaar of 20, ze spreken ons aan en sommige spreken een beetje Engels. De Engels sprekende is aan het leren voor computerprogrammeur en vind het gaaf dat ik en Susan ook programmeur zijn. Hij programmeert in C++ Builder net als ik. Er komen nog wat mensen een praatje maken en van een van hem krijgen we een soort perziken, ze zijn wat harder dan de soort die wij kennen en smaken heerlijk. De vrouw en man spreken goed Engels en wonen in Teheran 850 km verderop.
 



Het wordt tijd om terug te lopen en na een uurtje komen we bijna in het nomaden dorp 3 meisjes en 2 jongens tegen. Een van de jongens vraagt of we uit Nederland komen. Hij is een Iraanse student die al 2 jaar in Delft studeert. Bij hem is een Nederlandse jongen, dit is zijn studie genoot die hij Iran laat zien. De meisjes komen uit Iran en zeggen niet zo veel.

Als we beneden bij de camper aankomen, pakt Leon een watermeloen uit de auto en geeft die aan een van de Iraanse vrouwen. Zij pakt een mes en verdeeld de meloen onder de vele vrouwen en kinderen die even een kijkje kwamen nemen. Susan heeft nog een zak snoep uit de auto gehaald en als ze die aan de kinderen en vrouwen aanbiedt pakken ze netjes ieder een snoepje. Als dan een oudere vrouw een volle hand uit de zak haalt is het hek van de dam en beginnen de kinderen ook volle handjes uit de zak te halen. Ja, niet echt een goed voorbeeld wat de oudere vrouw gaf. Dit was ook de enige die vuil naar ons keek, echt alle anderen waren mega vriendelijk. Onder onze auto zat het vol met kalkoenen die onze auto als zonnescherm gebruikten. Na het starten van de truck vlogen ze alle kanten uit en konden we met een gerust hart wegrijden. Het pad ging steil omlaag en had een paar vervelende kuilen. Bij de eerste kuil vloog de keukenkast open en vlogen de borden weer door de camper. Dit probleem moet ik snel op gaan lossen.

In het eerste stadje nog even inkopen gedaan, Susan kocht eieren en Leon brood en een meloen. Toen Leon zijn Landrover parkeerde vond een Iranees dat het misschien wel leuk was om er heel dicht voor langs te rijden. Te dicht dus. Hij reed zijn deur in elkaar tegen de geparkeerde Landrover die geen schrammetje had. Ja, een stalen bumper is erg stevig en hard.

We stopten bij een tankstation, maar kregen geen diesel. Ja wat nu. We hadden nog 400 liter, maar we willen elke tank benutten om de tanks vol te houden. We moesten naar de baas, die binnen zat, maar ook die weigerde om ons diesel te geven. Dan doen we het maar op de ikke niet verstaan manier. We reden de Landrover en mijn truck zo ver naar voren dat we twee pompen blokkeerde. Ik maakte ze duidelijk dat alles leeg was en we dan maar moesten duwen. Toen de baas zag dat we niet verder reden kregen we toch diesel. Leon 45 en ik 71Liter. De 71 liter kost me wel even 12000 rial!! en dat is precies 1 euro…. Dat is lekker tanken. De diesel is hier 70x goedkoper dan bij ons.

Een paar km verder sloeg Leon een onverharde weg in. De weg werd steeds smaller en even was hij vergeten dat wij een heel stuk breder zijn dan hij. Het lukte net maar was wel even zweten. Aan de ene kant van het pad was een sloot van een meter diep en aan de andere kant een greppel van 30 cm diepte. Het was dus oppassen om niet van de weg te raken. Ook hingen er vele takken over de weg en het takkenscherm voor het beschermen van de ruiten deed gelukkig goed zijn best. Ineens was er een greppel waar ik overheen moest en heel langzaam liet ik de truck er door gaan. Ja wel, er vloog weer een van de keukenkastjes open. En rammel rammel daar gingen de borden weer. We vonden een mooi veld om de auto’s neer te zetten en meteen kwam er een man op een brommer aan waar we geen bal van verstonden. We nodigden hem uit voor de thee en maakten samen een kampvuur voor de bbq van vanavond. Hij wilde eten gaan halen voor ons en toen we lieten zien dat we genoeg vlees hadden, dacht hij dat we hem uitnodigden voor de bbq. Hij dronk zijn thee en zat een beetje voor zich uit te staren, want verstaan deden we elkaar voor geen meter. Normaal zouden we geen probleem hebben om iemand mee te laten eten maar we wilden nu eindelijk rust. Na een half uurtje start hij zijn motor en na het nemen van afscheid verdween hij in de verte. Daarna kwam de eigenaar van de boomgaard waar we vlak bij stonden nog even een berg fruit brengen en hij vroeg ons om even mee te lopen. We liepen door zijn boomgaard en kwamen bij een waterslang waar hij ons duidelijk maakte dat we hier onze handen konden wassen. Met gebaren vertelde hij dat alles hier van hem was en we konden pakken wat we wilden. Echt weer zo lief en gastvrij. We hebben er geen gebruik van gemaakt maar alleen het idee al. Alle mensen willen hier alles weggeven en als je het niet aanneemt worden ze boos. Nu moet ik zeggen dat we het fruit elke keer weer heerlijk vinden maar je kunt niets terug doen. De mensen verwachten ook niets alleen een blijk van dank en die geven we uitbundig.



Het vuur brandt ondertussen lekker en ons vlees ( Kofte en worstjes) smaakte heerlijk. Susan had er nog gebakken rijst bij gemaakt en Claire een lekker knoflook sausje, en weer hebben we goed gegeten. Hierna zijn we om tien uur gaan slapen in een camper die redelijk scheef staat.










Copyright © door Een reis rond de wereld Alle Rechten Voorbehouden.

Gepubliceerd op: 2007-08-03 (3563 maal gelezen)

[ Ga terug ]
Content ©
Volg onze reis online, 5 jaar met de DAF de wereld door


PHP-Nuke Copyright © 2005 by Francisco Burzi. This is free software, and you may redistribute it under the GPL. PHP-Nuke comes with absolutely no warranty, for details, see the license.
Pagina Rendering: 0.06 Seconden