Welcome to Een reis rond de wereld

Travel now and work later

Hoofdmenu

Translate to any language, choose your language here above..



Reisverhalen
Wereldreis op datum:
2009

Wereldreis per land:




Favoriete links


Terugblik op.. (pdf)


De camperbouw en de dagelijkse bezigheden


Info & materialen


  
22 t/m 31 juli 2007





Zondag 22 juli 2007: 34 graden

Hier nog even wat foto’s van gisteren die we vergeten waren te posten.







Eerst slapen we eens lekker uit en pas om 11 uur rollen we de camper uit. Meteen de eerste wasmachine aangezet, waarna er nog zeker 4 wasmachines volgen. Het beddengoed en de meeste kleren kunnen wel een schrobbeurtje gebruiken.

Om aan te sterken heeft Susan een paar eieren gebakken met extra zout erop als ontbijt en gedurende de dag proberen we weer veel te drinken.

Horst kwam ons even uitnodigen voor de lasagne van vanavond. Er staan hier 2 Italiaanse meisjes, Francesca en Viviane, op de camping en ze hebben die zo gek gekregen om voor Yasjar, Edith en Horst en zij zelf natuurlijk echte Italiaanse lasagne te maken. Edith en Yasjar hebben voor de ingrediënten gezorgd en de meiden hoeven het alleen maar klaar te maken, vanavond, als ze terugkomen van hun dagtrip.

De Duitser die hier 2 weken geleden ook stond en met zijn vrouw 3 maanden door Iran gereisd heeft staat ook nog steeds hier. Vanmorgen, toen we onze koppen buiten de camper staken, kwam hij al meteen weer een praatje maken.

Ook staan er hier weer verschillende nieuwe Nederlanders met wie we gedurende de dag ook kennismaken. Het is hier weer als vanouds gezellig op de camping.
Na 2 wasmachines gedraaid te hebben moet de vuilwatertank van de wasmachine leeg gemaakt worden, anders kunnen we geen nieuwe was meer draaien, maar wat nu weer. De pomp om het water uit de tank te pompen werkt niet meer. Dat zal toch niet waar zijn zeker. Dan hebben we een gigantisch probleem, want bij de tank kunnen we niet bij komen, aangezien deze onder de wasmachine zit en dan is het met het wassen afgelopen. Ik van de buitenkant de pomp open geschroefd en er zat gelukkig alleen maar een verstoppinkje in. Pfjoei, komen we toch weer even goed weg. We kunnen dus toch blijven wassen.

Ik wilde de radiator met de hoge drukreiniger een keer doorspuiten vanaf de buitenkant, misschien dat dat namelijk ook al helpt om de temperatuur van de motor, onder het rijden, niet zo hoog op te laten lopen. Ik sluit netjes de hoge drukreiniger aan op de uitgang van de vuilwater tank van de wasmachine, zodat we meteen ook nog een klein beetje zeep erbij hebben zitten, en wil de reiniger starten, maar niks hoor. Dat geloof je toch zeker niet!!! In de laatste 2 weken gaat bij ons om de buurt alles kapot. Het zit ons gewoon niet mee en dat terwijl we eigenlijk veel haast hebben, want we moeten de 31e juli bij de Iraanse grens zijn, niet alleen vanwege onze visa, maar ook omdat we met Claire en Leon van MilesToGo afgesproken hebben, zij reizen met een landrover, en we wilden eigenlijk ook ruim de tijd kunnen nemen om Iran te zien.

Horst en Edith zijn met ons een praatje komen maken en die zeggen ons dat we niet zo moeten stressen. Ze zeiden: jullie moeten eerst eens rustig een paar daagjes bijkomen en dan maar niet de 31e bij de grens. Je bent tenslotte op een wereldreis en daar moet je ook van kunnen genieten en je moet niet continu haasten, haasten, haasten. ‘Met jullie snelheid zijn jullie over een jaar al terug in Nederland!!!’ Na die wijze woorden van 2 ervaren reizigers die al 7 jaar rondtrekken hebben we er ons maar bij neergelegd en hebben we ook meteen ons werk, waar we allemaal mee bezig waren, laten vallen en lekker op ons gemak de tijd genomen om met iedereen te kletsen, zoals dat ook hoort op een camping.

Yasjar kwam ook even een praatje maken en we vertelden hem meteen dat het trackingnummer van de fietsen niet klopte en dat dat pakket al 3 maart verzonden was en wij dat papiertje pas 5 juli gekregen hadden als bewijs voor het verzenden van de fietsen. Toen werd hij meteen boos en wilde het visite kaartje hebben, wat we van de gast, die onze fietsen opgehaald had, gekregen hadden. Hij belde meteen op, terwijl het zondag was, maar hij was boos en of het nu zondag is of niet, dit moet geregeld worden. Nu kreeg hij dus te horen dat de fietsen dus nog steeds hier vlakbij in Nevsehir stonden en logisch, dus nog niet in Nederland gearriveerd waren. Wat blijkt nu, we moesten ruim 200 euro meer betalen, omdat na het inpakken het pakket zwaarder was geworden. We hadden betaald voor 60kg, terwijl de fietsen etc in totaal 54kg waren, dus dan hebben ze toch wel extreem zwaar verpakkingsmateriaal gebruikt!!! Morgen komen ze de fietsen hier terugbrengen en dan moeten we bij betalen.

Toen Yasjar de telefoon neerlegde zei hij dat we dit nooit mochten pikken. We mogen van hem onder geen beding meer geld gaan betalen. Hij heeft de man 2 weken geleden namelijk wel 7x gevraagd of 320 euro klopte en de man had telkens gezegd ja en dat ze de volgende dinsdag al in Nederland afgeleverd zouden worden. Het lijkt er al haast op dat deze man die andere man van DHL getroffen heeft en gehoord heeft dat we bereid waren om ze zelfs voor 550 euro naar huis te sturen en dat ze nu dus met het smoesje van overgewicht ons 200 euro extra uit onze zak willen troggelen en in hun eigen zak willen steken. Yasjar is nu sowieso heel erg wantrouwend naar deze man geworden, omdat om te beginnen het trackingnummer al helemaal niet klopt. Ach ja, dat kan er dan ook nog wel bij. Morgen nemen we gewoon als eerste contact op met de Nederlandse vestiging en we wachten het maar af hoe ze het af gaan handelen.

De Italiaanse meiden waren pas om ruim 18.00u terug van hun dagtrip en toen moest er nog gekookt worden en lasagne maken duurt tenminste 2 uur, dat wordt dit keer laat eten, maar ondertussen hebben we weer met veel nieuwe mensen kennisgemaakt en gekletst.

Hier is ook een groep Fransen. Ze zijn met zijn zeventienen, waarvan 2 begeleiders en 15 kinderen tussen de 15 en 17 jaar. Ze zijn op zomerkamp, 3 weken in Turkije. In Frankrijk is dat namelijk heel normaal, aangezien de kinderen een extreem lange zomervakantie hebben en beide ouders werken, en dus niet zo lang vakantie op kunnen nemen, dat de kinderen dan naar een zomerkamp gestuurd worden. Een aantal van de kinderen spreekt ook redelijk Engels en de reis kost 1250 euro, maar de ouders hoeven niet allemaal dat volledige bedrag te betalen. De ene betaalt slechts 300, de andere 700 etc, etc. Dus het wordt op de een of andere manier nog gesubsidieerd ook. De kinderen kenden elkaar geen van allen toen de reis begon en ze komen ook van overal van Frankrijk vandaan, maar het klikt toch heel goed onderling. Ze koken met z’n allen en als ze in de keuken binnenkomen dan hebben ze echt joekels van tassen bij vol met eten, dat is echt lachwekkend. Ze zijn ook echt ontzettend aardig en ze bezorgen ook totaal geen overlast. Ze halen natuurlijk bij elkaar wel katte kwaad uit, maar dat hoort toch ook bij kinderen!

Eindelijk om 21.30u was de lasagne klaar, onze eerste echte maaltijd sinds afgelopen woensdag, toen we allebei en met name ik niet fit waren. Het smaakte heerlijk en Horst en Yasjar hebben de meiden meteen tot lasagne Queens van de camping benoemd.




En toen wij klaar waren met eten moest de groep Fransen nog beginnen!
Na het eten hebben we een nieuw spel geleerd, het nationale spel van Turkije: Oke. Het is een soort van Rummikub maar dan anders. Alle mannen in de theehuizen spelen het en Susan heeft er al een keer een foto van gemaakt toen ze dat aan het spelen waren in een theehuis in Selcuk. Het is een leuk spel, in het begin even begrijpen hoe het werkt, maar het is erg leuk om te doen. De Italiaanse meiden hebben de meeste partijtjes gewonnen. Dus ze zijn niet alleen lasagne Queens, maar ook nog eens Oke Queens.
 



Pas om 23.30u gingen we weer terug naar de camper, waar het bed nog even opgemaakt moest worden en het was alweer 01.00u voordat we gingen slapen.


Maandag 23 juli 2007: Alweer zo’n hete dag, 33 graden en benauwd.

Vanmorgen voelden we ons allebei weer eens echt fitter. Voor de eerste keer dat we niet met hoofdpijn opstonden sinds afgelopen woensdag.

Susan heeft vlug weer een wasmachine aangezet. Vervolgens brood gehaald, eitje gebakken en we hebben weer een lekker en voedzaam ontbijtje.

Ik heb ondertussen voor de fietsen alles geregeld. Mail verzonden, gebeld, dan nog even het bewijs in gescand en nog eens een mail gestuurd.

TNT had de fietsen op de camping opgehaald ( 2 weken geleden) en 320 euro gevangen en dat was het. Ze zijn niet in Nederland aangekomen en nu bleek dat door het inpakken, wat door TNT hier zelf is gedaan het pakket zwaarder is geworden en ze nu ineens 250 euro meer willen ontvangen. Niet even iets laten horen, nee gewoon de fietsen in een hoek kwakken en hopen dat niemand reclameert, zodat ze 2 gratis fietsen hebben en 320 euro in hun zak kunnen steken. Gelukkig zijn we nog terug gekomen op de camping en kunnen we actie ondernemen.

Maar door al dat gelul moeten we nu weer een dag extra hier blijven en komen we echt in tijdnood om op tijd Iran te bereiken.

Om 11.30u klopt Edith op de deur en vraagt of we nog wat nodig hebben van het plaatsje verderop. Zij gaat groente halen voor het eten van vanavond. Nou wij kunnen ook wel weer verse groenten en fruit gebruiken, dus wij gaan wel mee. We kregen netjes een lift van een man die hier op de camping zaken aan het doen was, dus dat was mooi meegenomen, want met deze hitte 7 km lopen is geen optie.

Het was een heel gezellig stadje, en ook heel erg mooi, allen hadden we jammer genoeg onze camera niet meegenomen. Gelukkig kan Ad ook foto’s maken met zijn mobieltje, dus hebben we in elk geval een paar foto’s.
 



We hebben als eerste geld gepind. Meteen bij de eerste pinautomaat kreeg Ad slechts 400 YTL en daarna was deze leeg. Dan proberen we toch even de volgende en gelukkig had deze meer cash, dus konden we allebei geld halen. Even verderop in een steegje zagen we een kapper zitten en aangezien het voor Ad al zeker weer 7 weken geleden is dat hij een kapsalon van binnen heeft gezien, moesten we daar natuurlijk ook even heen. Het was er ontzettend druk, dus Ad draaide alweer om, maar ze kwamen meteen naar buiten om hem terug te halen en hij kon meteen plaats nemen voor de spiegel. Edith en ik werden ook naar binnen geroepen, was totaal geen probleem en we namen plaats op een mooie leren bank. We kregen thee aangeboden en zelfs cola werd gehaald voor de nieuwe gasten en Ad zijn kapper stopte telkens even om Ad te laten drinken. Hij begon eerst met een mes te knippen, heel netjes, vervolgens de schaar, vervolgens een tondeuse en toen nog eens met een scheermes. Alles werd zeer zorgvuldig gedaan. Maar toen…. Oh jee….. Ze gaan met vuur spelen!!!! Hij had een soort watje op een ijzeren staaf zitten, gedrenkt in brandbaar materiaal en dat werd aangestoken. Wat gaan ze nu toch doen? De vlam werd bij zijn oren gehouden, wel heel kort, dus je voelt er niks van en dat is om alle kleine en grotere haren weg te schroeien. Zodoende komen ze ook minder snel weer terug. Goh het ziet er zeer gevaarlijk uit, maar het werkt wel. Toen moest hij in een andere stoel gaan zitten: haren wassen, massage van hoofd, schouders, armen tot en met de handen, föhnen en toen was Adje als herboren en 10 jaar jonger. Achteraf was hij bij de massage wel bijna doormidden gebroken en aangezien hij nog een bult op zijn hoofd heeft van de laadklep, waar hij zich tegenaan heeft gestoten afgelopen donderdag, had hij liever gehad dat de kapper de massage achterwege had gelaten, maar ja, dat hoort er nu eenmaal bij hier in Turkije.

Daarna gewoon gezellig door het dorpje gewandeld en bij de groenteboer 4 volle tassen groenten en fruit ingeslagen. Nu kunnen we er voorlopig weer even tegen. Met die zware tassen in onze handen, hadden we niet veel behoefte meer om te lopen, dus zijn we lekker met de bus terug gereden naar de camping.

 




Ik (Ad) ga even verder met het verhaal van vandaag. Horst ( de andere Duitse wereldreiziger) had computer problemen en die heb ik even opgelost. Dat wil zeggen proberen op te lossen want toen ik achter de pc zat waren de problemen over.

Edith en Horst hebben onder begeleiding van Yasjar en met hulp van Susan samen een Turkse maaltijd gekookt. Vandaag eten we een stoofpot van groenten met lamsvlees.

Nu ben ik niet zo een groente man maar het was goed weg te krijgen. Bonen, Aardappel, Aubergine, Komkommer, courgette, veel heel veel knoflook, en tomaten.
De Italiaanse dames hebben ook meegegeten en iedereen had zijn bordje netjes leeg aan het einde. Na dit avontuur hebben we nog een spelletje OK gedaan en ik verloor elke keer door mijn slaperige kop. Het laatste potje won ik eindelijk ook een keer en kon ik met een goed gevoel mijn bedje in.


Dinsdag 24 juli 2007: 35 graden

Na het opstaan ben ik een keer lekker gaan zwemmen, aan het zwembad heb ik Thai geleerd, maar door al het gezellige geouwehoer kwam daar niet veel van. Susan was ondertussen in de camper bezig met het vertalen van de site.

We hebben 3 Duitse jongens van 19 jaar leren kennen, die thuis een oude Ford Transit camper hebben gekocht voor 2400 euro en daarmee naar Turkije zijn gereden. Technisch zijn ze geen van 3en en veel geld hebben ze ook niet, dus ik vind het wel een gedurfde reis. Een van de 3 is een Turkse jongen, die kan dus hier alles vertalen. De 2 Italiaanse meiden Viviane en Francesca zouden met de bus naar het Zuiden rijden, maar hebben nu geld terug gekregen van het reisbureau door de hulp van de Tuks/Duitse jongen en nu rijden ze een stuk met de jongens mee. Of dat slim is, geen idee, maar de jongens zien er betrouwbaar uit. ’s Middags nog wat bij Horst en Edith zitten buurten en daarna kwam de man van TNT met zijn busje de camping op rijden. Hij wilde even laten zien waarom het versturen ineens 230 euro!!! duurder was geworden. De fietsen moeten in een houten krat anders accepteert TNT Nederland ze niet. Gelukkig hebben we ze nu wel even gezien en heb ik foto’s gemaakt zodat ik bewijs heb dat ze in ontvangst zijn genomen door TNT Turkije. We hebben email contact met TNT Nederland en die zijn bezig alles te regelen. We hebben tot morgen 12:00 uur en dan moeten we verder rijden richting Ankara om het India visum op te halen en dan naar de Iraanse grens te rijden.

We hebben afgesproken dat hij morgen om 12:00 uur terugkomt en mocht Nederland niets regelen, moeten we betalen anders zijn we straks de fietsen gewoon kwijt!!!. Nu wil TNT zijn goede naam natuurlijk niet verliezen dus zal er wel een oplossing komen.

Rond 20.00u stond de taxi voor de deur, we gaan vanavond naar een Turkse avond en we hebben de 2 Italiaanse meiden uitgenodigd om mee te gaan. Eerst zouden we met zijn zevenen gaan, maar Horst en Yasjar voelen zich nog steeds niet goed, dus zijn we maar met zijn vieren overgebleven. Het was een korte taxirit en na 10 minuten kwamen we bij een mooi Oosters gebouw aan. We werden naar de tafel begeleid waar een hele berg kleine hapjes al stonden te wachten op ons. Sommigen smaakten lekker, maar er waren dingen bij die echt niet weg te krijgen waren.
 


Voor 35 Ytl ( 20 euro) is alles inclusief, eten, drinken en de show. Rond 21.00u begon de show met traditionele Turkse dans, Dervishen, daarna een Turkse bruiloft en natuurlijk mocht de buikdanseres ook niet ontbreken. Na een korte polonaise naar buiten, waar ze een mooi vuur gestookt hadden, kregen we gang 2 van ons diner, een soort draadjes vlees schotel maar dan niet van bief maar van lamsvlees. Ik vond het super lekker, maar Susan dacht daar toch echt anders over.

Daarna kwam er nog een mannelijke buikdanser, die ook een hele mooie show weggaf en de volksdansers sloten de avond af met messen werpen met de mond en piramides bouwen. De show ging zo door tot 23.45u en onze taxi chauffeur stond al op ons te wachten om ons terug naar de camping te brengen.

Horst, Yasjar, Edith en Ismaël waren OK aan het spelen een soort Turkse rummycup. (of hoe je dat ook schrijft). Wij zijn naar de camper gegaan, waar Susan meteen haar bedje in kroop en ik heb nog een uurtje of 3 zitten chatten.


Woensdag 25 juli 2007
: weer behoorlijk warm >35 graden.

Susan was om 6:00 uur even uit bed gegaan om foto’s te maken van de luchtballonnen die hier elke morgen de vele toeristen vanuit de lucht Capadosie laten zien. Na een minuut of vijftien was ze al weer terug en zijn we weer in slaap gevallen.

Vanmorgen pas rond tien uur echt opgestaan en afscheid genomen van de Duitse jongens en de Italiaanse meiden. We houden contact via email en hopen dat ze nog een behouden reis hebben.

Vele mensen op de camping zijn ziek, diarree, overgeven, enz enz. Gisteren hebben we nog een van de Duitse jongens geholpen die er uit zag als een slappe vaatdoek. Ze hebben niets van medicijnen of ORS (Oral hydration solution) bij om de zouten weer een beetje aan te vullen. We hadden hem gisteren een zakje gegeven en na een uurtje of 3 zag hij er al weer veel beter uit. Nu was hij weer de oude, gelukkig want in hun camper zit geen wc.

Het blijft een risico wat de 19 jarige jongens nemen. Ze hebben net genoeg geld voor de reis maar geen euro extra voor bv de auto problemen te laten herstellen of een bezoek aan de dokter. We hopen maar dat alles goed komt met ze.

Het is nu 11:25 en ik heb nog niets gehoord van TNT Nederland, we wachten nog even af en gaan dan bellen om een antwoord te forceren. Een ander Nederlands stel uit Middelburg wat hier op de camping staat heeft ook al heel de wereld afgereisd en je zou zeggen dat die wel wat gewend zouden zijn. De man heeft ook al problemen en hij ligt ook al plat. Ze hebben zelfs de dokter al een paar keer laten komen en de verschillende antibiotica doen nog steeds hun werk niet goed. We hebben nog maar een zakje ORS uit de kast getrokken en hopelijk gaat het met hem straks ook weer beter. We gaan nu stoppen met het weggeven van onze medicijn voorraad, anders hebben we straks zelf problemen. Nu hebben we voor een compleet weeshuis medicijnen bij maar het houdt natuurlijk een keer op.

De ellende met de fietsen is opgelost. TNT Nederland gaat het nu regelen en dat geeft een goed gevoel. De Man van TNT Turkije was weer langs geweest en wilde 230 euro extra anders zou hij de fietsen niet versturen maar daar heeft het hoofdkantoor in Nederland een stokje voor gestoken. We betalen nu niets extra en weten zeker dat de fietsen nu verstuurd gaan worden.

Om half 2 namen we afscheid van alle mensen op de camping en reden we richting Nevsehir om van daaruit richting Ankara te rijden. We zijn nog niet gerust op het koelsysteem van de Daf. De temperatuur loopt veel te snel hoog op en ik denk dat een van de thermostaten defect is. Ik heb de oude nog bij me want 6 maanden geleden zijn ze preventief vervangen en de oude heb ik ergens weggestopt. De weg was over de hele afstand bergop en dan weer bergaf, dus het Dafje moest hard werken. We hebben Ankara gehaald maar er moet echt iets gaan gebeuren aan de koeling.

Ik had een email naar Ywan gestuurd, dit is een andere wereldreiziger die met de zelfde Daf in Afrika rond rijd, om te vragen hoe zijn Daf met de hoge temperaturen omging. Hij vertelde me dat hij tot 2 weken terug geen problemen had gehad en toen de auto ook koelproblemen kreeg. We hebben al een paar dagen mail contact en ik heb begrepen dat hij de waterpomp al gedemonteerd heeft maar dat die goed was. Hij gaat de thermostaten ook vervangen en ik heb nog niet gehoord of dat geholpen heeft. We zien wel morgen, eerst het India visum ophalen en daarna een garage zoeken die de radiator van binnen kan ontkalken en de thermostaten kan vervangen. Dit is redelijk eenvoudig te doen.

Morgen avond gaan we met Murat onze Tolk uit eten en dan vertrekken we richting Nemrut en daarna naar Iran. We hebben trouwens in Ankara, ondanks het feit dat we de gps coördinaten hebben van de parkeerplaats, weer uren moeten zoeken. In veel straten is hier alleen denkrichting verkeer mogelijk en natuurlijk gaat dat altijd de verkeerde kant uit. En het was alweer donker toen we stad in reden.

Ik heb ook nog even zitten denken aan het feit dat 50% van de mannen op de camping ziek waren geworden. Ik denk dat het komt door dat bacteriën van oa afvalwater vermengd wordt met het zand. Dit zand stuift soms over de mensen heen en zo krijg je volgens mij de ellende binnen. Wel raar dat alleen de mannen ziek waren geworden??? Zouden de vrouwen dan toch het sterkere geslacht zijn??? Gelukkig zijn wij verschoond gebleven van de diaree en we hopen maar dat, dat zo blijft.

Donderdag 26 juli 2007: 34 graden.

Vanmorgen lekker uitgeslapen, want de ambassade gaat pas om tien uur open. Ik loop nog even met een thermostaat van de Daf naar een van de vrachtwagenchauffeurs die hier op de parkeerplaats op een vracht staan te wachten en krijg te horen dat er een paar km verder een automaterialenzaak is, die die wel heeft. Ik heb de oude trouwens gevonden dus die kan ik eerst maar eens monteren.
 



Om half elf lopen we de Ambassade in en de paspoorten liggen reeds klaar. We hebben een 6 manden visa gekregen maar de begindatum staat op 19 juli dus hebben we straks maar 4 maanden voor India en Nepal. Ach, beter als niets, denk ik dan, we kunnen in Nepal een nieuw visum aanvragen, vertelde de man achter de balie, voor 3 maanden en dan komt alles toch nog goed.

We hebben Murat gebeld en die komt straks even langs om een geschikte garage te vinden. We proberen eerst nieuwe thermostaten te krijgen en laten die erin zetten, lukt dat niet, gebruiken we de ouden die we bij ons hebben. Ook laten we de radiator schoonmaken, iets wat bij Daf in Antalya gebeurd zou moeten zijn, maar ze niet gedaan hebben. We hebben het nog meerdere keren gevraagd, maar dat gaat het ene oor in en het andere oor uit. Elke bezigheid moet je controleren, echt stap voor stap, anders doen ze alleen die dingen waar ze niet moe van worden. Kost iets meer moeite of is het geen leuk werk, doen ze het gewoon niet!!! Of je moet met een zweep er achter gaan staan en ze er elke keer weer op attent maken.

Ik zou elke wereldreiziger dan ook adviseren om de radiateur en de thermostaten gewoon in Nederland te laten vervangen of nog beter een extra grote radiator in laten bouwen. Ook al werkt alles perfect in Nederland, zelfs op een zonnige dag, is dat geen garantie dat het in de tropen ook goed functioneert, boven de 40 graden moet alles op en top in orde zijn.

De Daf garage, hier in Ankara, heeft de waterpomp ( die ik zelf bij me had) vervangen, 2 nieuwe en iets eerder en verder openende thermostaten gemonteerd. De radiator uitgebouwd die binnen een half uurtje werd opgehaald door een radiator herstel bedrijfje, We zijn ook naar dit bedrijf gereden om te zien hoe ze een radiator herstellen. Met een brander werd het bovenste deel van de radiator verwijderd en werd met een soort flexibel vijl lint elk kanaal schoongemaakt. De radiator bleek voor 99% in orde te zijn dus dit werk is voor niets uitgevoerd. Maar we weten nu wel zeker dat het hele koelsysteem 100% in orde is. Hierna werd de radiator op druk gezet en bleek een soldeerverbinding te lekken, na het herstellen van dit probleem was de radiator weer als nieuw. Hij kreeg een nieuw laagje lak en werd netjes weer terug naar de Daf garage gebracht.
 



De kosten waren 57 euro voor uren werk. Toen we terugkwamen waren de Daf monteurs net klaar met het overzetten van de poelie van de oude naar nieuwe pomp en binnen een uurtje zat alles weer op zijn plaats. Na het vullen met koelvloeistof werd er test gedraaid en alles bleek goed waterdicht te zijn. De totale kosten voor het in en uitbouwen van alles, het vullen met koelvloeistof en het leveren van zelfs 2 extra thermostaten waren 150 euro!!! Geen geld, zeker niet als je weet dat er 2 monteurs 6 uur aan de truck hebben gewerkt.

Toen we rond 18:00 uur richting Murat reden, bleek dat de problemen nog steeds aanwezig waren. Het koelsysteem is nu 1000% in orde en toen ik op de temperatuurmeter klopte versprong deze ineens meer dan tien graden. Ik ben meteen gestopt en heb met de laser thermometer de radiateur temperatuur gemeten en die was netjes 77 graden. En dat terwijl de temperatuurmeter 95 aangaf. Ik weet het nu zeker de motor is perfect maar de wijzer geeft de verkeerde temperatuur aan. Morgen gaan we wel terug en laten we een extra meter inbouwen dan hebben we zekerheid.

Susan is met Muazzes Iraanse kleding wezen kopen. De lerares Engels en Susan kunnen het prima met elkaar vinden en Susan heeft een super gezellige middag in oud Ankara gehad. Ze heeft een mooie blouse en bijpassend hoofddoek bedekking voor Iran.

We zijn ’s avonds op onze kosten uit gaan eten in een chique restaurant en mijn mond viel echt open toen ik de rekening kreeg, 70 euro voor 6 personen uitgebreid uit eten… geen geld. Het eten was echt super lekker. Het enige wat ontbrak, was een speelhoek voor Serkan, hij was er de hele tijd naar op zoek, want in het vorige restaurant was er wel zo’n hoek.

Muazzes had samen met Susan nog voor een echt Turks toetje gezorgd en thuis had Banu, de vrouw van Murat er nog ijs bij gedaan en rond half 1 zijn we gaan slapen. De camper stond op een bewaakte parkeerplaats 150 meter van het huis van Murat. En voor 5 euro 70 kun je er bewaakt 24 uur parkeren.
 




Vrijdag 27 juli 2007: extreem warm 42 graden.

Om half tien werd er op de deur geklopt, Muazzes stond voor de deur om nog eens afscheid te nemen. En een half uur later was Murat terug bij de camper, hij was even naar zijn werk op het ministerie van Energie geweest en is speciaal voor ons teruggekomen, Hij wilde er absoluut bij zijn, zodat ze ons niet tillen en we continu een tolk bij de hand hebben, evenals gisteren. Echt een super vent hè, wat hij allemaal voor ons gedaan heeft.

Hij reed voor ons naar de Daf garage, en de mensen snapten er niets van dat we weer terug waren. Ze hadden toch alles goed hersteld en waren net als Murat en mijzelf goed ziek dat het nog niet werkte. We weten nu dat heel het koelsysteem perfect in orde is en dat alleen de temperatuur meter een beetje ziek is. De meter heeft koorts ofwel een verhoging. Hij geeft onwillekeurig en regelmatig een temperatuur aan die soms wel 20 graden te hoog is. We hebben dus heel de weg van Capadosie naar Ankara langzaam gereden, omdat we dachten dat de motor te heet werd…… niet dus, de temperatuur was perfect alleen de meter was ziek!!.
De man van de garage heeft overal mannetjes zitten die echt alles kunnen repareren Dus alle mensen die stranden met welk merk truck of personenauto dan ook moeten bij hem zijn.

De GPS coördinaten van HAS KARDESLER, Adalar Arasi SK. No: 18 Ostim/ Ankara, zijn: N 39°57.890 en E 032°45.454. De hele wijk is automaterialen en ligt ONO van Ankara.

Voor alles vinden ze een oplossing. Er werd een mannetje gebeld voor het herstellen van de temperatuurmeter, hij was er super snel en had een complete Daf klokkenset bij zich. Hellaas was die van een modernere versie Daf dus onbruikbaar. Hij reed terug naar zijn werkplaats om de meter te herstellen maar kwam na een uurtje terug, diep teleurgesteld, want hij kreeg hem niet gemaakt.

Hij had alle stekkers gewoon losgetrokken en ik vroeg me echt af of hij nog wist waar de tientallen stekkers moesten zitten. Weer kreeg ik gelijk, eerst doen en dan denken is hier het motto. Ik zag aan zijn bezwete en zenuwachtige koppie dat hij het niet meer wist. Ik heb toen maar snel de manual gezocht en ik zag hem opklaren, toen ik de aansluitingen liet zien in het grote Daf boek. Samen keken we naar de klok en toen hij op de achterkant drukte zakte de temperatuur spontaan. Samen zijn we naar zijn werkplaats gereden om te kijken of we het toch konden herstellen maar helaas. Het losse contact is er nu wel uit, maar hij geeft nog steeds een veel te hoge temperatuur aan. Ik verdenk de sensor, maar ik besluit maar om een extra losse meter en dito sensor in te laten bouwen. Hij is uren bezig geweest en heeft heel netjes een extra meter gemonteerd. De complete inbouw kosten, incl. de meter en sensor, bedragen 45 euro en deze werkt perfect, de temperatuur is nu constant 78 graden, zelfs bij heftige stijgingen wordt hij niet hoger dan 85 graden … Wat zijn we blij met deze garage.

Nu heb ik nog 2 kleine problemen die ik graag op wil laten lossen, de ene is de schade aan de achterzijde van de aluminium omlijsting ( dit door een sloot die te diep was ) en de tweede is de elektrische dieseltank omschakeling, zodat ik kan schakelen tussen de twee brandstoftanks. De grootste tank werkt perfect maar de reservetank kan ik niet inschakelen.



Als eerste rijdt de eigenaar van de garage mee naar een laswerkplaats, voor 28 euro zetten ze een nieuw stuk aluminium in de opbouw. Ze zijn wel een anderhalf uur bezig maar het resultaat mag er wezen. Hierna rijden we samen naar een garage voor de tankomschakeling te laten herstellen. Eigenlijk is herstellen niet het juiste woord want het heeft nog nooit gewerkt. Ik weet zeker dat er 2 slangen verwisseld zijn. En wil graag de uitgaande slang en de slang van tank 1 omgewisseld zien. Volgens de monteurs kan dit nooit werken ….. echt wel gewoon de twee slangen verwisselen en alles werkt prima. Dan krijgen we een half uur een welles nietes spelletje. Niet lullen jongens gewoon omwisselen die leidingen, het is een klere werk, want de klep is bijna onbereikbaar. Ik krijg aan de eigenaar van de Daf garage uitgelegd met meerdere tekeningen, waarom ik denk dat het niet werkt, en hij begrijpt het. De monteurs blijven volhouden dat dit niet de oplossing is, en dan schiet de Daf man uit zijn slof….gewoon doen, wat de klant wil want deze heeft gelijk. De enige oorzaak kan het verwisselen van 2 slangen zijn. Met veel gemopper doen ze hun werk en wat denk je….. het werkt perfect.

Ik rijd een blokje rond op tank 1 en dan nog een blokje op tank 2 en zonder problemen schakel ik tussen de beide tanks. Alle problemen zijn nu opgelost en nu kunnen we eindelijk weer gaan genieten van onze reis. Murat rijdt voor ons tot de snelweg en gaat dan luidt toeterend en zwaaiend zijn eigen weg. MURAT WE SHALL MISS YOU! Zijn zoontje is vandaag jarig, maar hij stond erop om vandaag ons te helpen. Zijn vrouw belde hem om te vragen of hij al gebak voor 15 personen had gehaald en zijn neus groeide als Pinoccio toen hij met een rood hoofd ja zei.

Met een brok in mijn keel en de tranen in mijn ogen vervolgden we eindelijk onze weg richting de Iraanse grens. We hebben besloten om Nemrut en het Van Meer over te slaan en nog een keer terug te keren naar Turkije, want we vinden het zeker de moeite waard om nog eens te bezoeken en dan gaan we toch nog het Oosten bekijken, zodat we nu rechtstreeks naar Iran kunnen rijden waar we over een dag of 3 aan zullen komen.

Alle stress is nu weg, uit automatisme kijk ik af en toe nog even naar de originele temperatuurmeter, ondanks het feit dat die niet klopt geeft het wel elke keer nog een rot gevoel. Je gaat bergop en de temperatuur schiet omhoog tot bijna 100 graden. Maar de nieuwe meter geeft netjes 80 graden aan, dus kan ik de oude beter even afplakken, want ondanks het feit dat ik weet dat hij niet klopt, schrik je elke keer weer even.

Rond 20:30 stoppen we op een truck parkeerplaats en starten de generator die fluister stil zijn werk doet. Ook de problemen met de Mastervolt generator zijn opgelost en we zijn ondanks alle problemen toch blij dat we voor deze generator hebben gekozen. Zelfs in een woonwijk kunnen wij hem laten lopen. Het enige wat redelijk wat geruis produceert zijn de 2 koelventilators die de radiatoren koel houden maar door de truck zo te parkeren dat die weg gericht worden van de bewoonde wereld kunnen wij hem overal zonder problemen laten lopen. Hij heeft nu bij 42 graden 2 uur gedraaid en doet zijn werk stil en probleemloos.
Normaal hoeft de generator niet te draaien want de zon geeft voldoende energie, maar vandaag heeft Susan heel de dag de Airco aangehad en dan worden de accu’s niet voldoende geladen. Het was 42 graden en dan moet de airco aan als je overdag in de camper door wilt brengen.

Als je dan ook nog heel de nacht de airco op de accu’s laat draaien moet hij ’s avonds wel een uurtje of 2 draaien. We stoppen nog even een DVDtje in de speler en als die afgelopen is gaan we slapen.


Zaterdag 28 juli 2007: 39 graden en onbewolkt

Vanmorgen om half 9 ons bedje uit en snel iets gegeten, het was meer snacken, want we gunnen ons ’s morgens geen tijd. Even een paar E-mails gemaakt voor de familie en de updates weer klaargezet om straks, indien we een wifi netwerkje vinden, snel even te versturen. Een wifi netwerk vinden is hier een koud kunstje. Je stopt gewoon op een plek waar je bedrijven ziet en in 75% van de gevallen heb je meteen internet.

De laatste dagen die we in Turkije doorbrengen zullen wel reisdagen worden, de grens met Iran is namelijk nog een behoorlijk eind weg, en we willen daar 31 juli of 1 augustus zijn.

De omgeving verandert al snel, en de golvende weg gaat steeds steiler omhoog en omlaag, maar de Daf geeft geen kick en doet wat hij hoort te doen. Ywan een kennis, die dezelfde auto heeft en nu in Afrika rond rijdt, heeft dezelfde koel problemen en we denken dat ook hij zijn meter eens na moet kijken. Hij heeft ook alles al vervangen zonder resultaat en we denken dat ook zijn auto prima in orde is, maar dat zijn temperatuurmeter hem voor de gek houdt.

We hebben hem ons reisverslag van de laatste dagen doorgemaild zodat hij op de hoogte is van ons probleem. Een probleem wat er eigenlijk niet was. We zijn even gestopt om een soepje en een broodje te eten op het GPS coördinaat N 39 43.020 E 034 19.383. Langs de weg is het voor het grootste deel een dorre massa. Net een woestijn die bebouwd wordt.

Overal wordt aan de weg gewerkt en dat zorgt voor een teerlaag op de auto die bijna niet te verwijderen valt. Je kunt diesel gebruiken maar dan stink je 4 dagen tegen de wind in en dat willen we ook niet.
 



Tijdens de rit is Susan bezig om de website in het Engels te vertalen. En dat kost door al het gehobbel veel tijd. Ze is begonnen met 30 juni en hoopt snel bij te zijn, zodat ze dan elke dag maar een verslag hoeft te vertalen. Als er nog vrijwilligers zijn om bv Oostenrijk, Italië of Griekenland te vertalen horen wij het graag. Ook het technische deel moet een keer worden vertaald maar dit is heel veel werk.




Al het openbaar vervoer gaat hier per bus en heel af en toe zie je een trein langskomen. Het spoorwegnet is heel beperkt en wordt deels voor goederenvervoer en deels voor personenvervoer gebruikt.

Om half 7 vonden we het genoeg voor vandaag en we staan nu op de parkeerplaats van een tankstation/restaurant met GPS coördinaat N39 39.321 E 035 50.168, dit op verzoek van de mensen die ons volgen via Google-Earth www.googleearth.com. We gaan alle kosten even in de pc zetten en onze gereden kilometers en dan een leuk filmpje kijken.
 




De airco staat weer volop te draaien en dat wil zeggen dat we rond half tien de generator 2 uur moeten laten lopen om de accu’s weer vol te krijgen waarna we weer lekker koel kunnen gaan slapen.


Zondag 29 juli 2007: 34 graden en vannacht was het 19!!!!

Na het wakker worden de truck gestart, het noodlot blijft ons achtervolgen, een van de kleplichters tikte behoorlijk en een cilinder liep niet mee. Bij de benzinepomp een tolk gezocht en we vonden iemand die Frans sprak. We spreken een paar woorden Frans en dat was genoeg. De man van een jaartje of 30 was hier op vakantie en woonde in Frankrijk, hij hielp zijn familie zowel financieel als lichamelijk een handje en van uitrusten zal wel niet veel komen.

Er werd iemand gebeld die binnen een kwartiertje voor de deur stond. We kregen tijdens het wachten natuurlijk thee aangeboden en ik wist eigenlijk al bijna zeker wat er aan de hand was. Een van de bouten van de kleptuimelaars was los of gebroken. De garage van de man was gelukkig maar 300 meter bergop en toen we daar al rammelend aankwamen vonden we het vreemd dat hij de deur moest openen en er verder niemand was, al de andere bedrijven waren dicht… dom dom dom het was zondag!!!. Samen even naar het euvel gekeken en toen het kleppendeksel werd verwijderd was het al snel duidelijk, een van de schroeven zat los en daardoor is een onderleg ring in stukken geslagen. Het euvel was snel verholpen en binnen een uur reden we weer. Hij vroeg 29 euro en we hebben hem maar wat extra gegeven voor het zondagswerk.

Ik denk dat de Dafmonteur in Antalya de bouten zonder moment sleutel heeft aangedraaid. Ik heb er wel bijgestaan toen de kopbouten met de momentsleutel werden aangetrokken en had ze ook alle aanhaal koppels gegeven voor de rest van de bouten en moeren. Vertrouwen is goed controle is beter, dat blijkt nu wel weer. De temperaturen waren tropisch en als je dan de schroeven te vast aantrekt zullen ze veel te vast gaan zitten als het afkoelt, dit was de eerste koude nacht dus dat belooft nog wat. Als alles ’s nachts gaat krimpen, kan de kracht op de ringen en moeren zo groot worden dat ze breken. Maar het kan even goed zijn dat ze gewoon los gerammeld zijn. In Nederland gebruiken we als het goed is op dit soort plaatsen elke keer nieuwe zelfborgende moeren, hier worden de oude elke keer weer gebruikt. Ach, we zien wel, ik kan het euvel de volgende keer zelf wel oplossen en ik moet zeggen dat de motor nu veel meer trekkracht heeft dus gaan we er maar van uit dat de moer los getrild is.




Ik ga af en toe proberen een afdruk van de route te maken, elke dag word een probleem ivm het dataverkeer. Het zou anders te kostbaar worden

Aan de weg tussen Sivas en Erzincan wordt aan alle kanten gewerkt, zo heb je een mooie vierbaansweg en ineens zit er een gat van 20 cm diep in de weg. Resultaat…. Een lancering van alles wat op en aan de truck zit. Of je rijd op oude gatenkaas en denk je dit kan niet erger worden, maar helaas dat kan dus wel. De weg houdt op en gaat over in zand en keien en dit voelt dan aan als een oud wasbord, heel de truck rammelt en trilt. En evenzo snel als het ineens zand was, is het ook weer ineens zo glad als een biljartlaken.. Dat is het gevaarlijke aan deze wegen. Als je al 50 km op een perfecte weg rijdt, verslapt je aandacht voor de gaten en kuilen, en als er dan ineens een gat komt ben je te laat. Hoe verder we naar het oosten kwamen, hoe mooier de omgeving en hoe slechter de wegen werden. De weg gaat soms van langzaam stijgend, ineens weer steil de lucht in.Het hoogste punt was vandaag 2200 meter en de truck liep echt super, we haalden zo goed als alle vrachtwagens in en de temperatuur bleef netjes op 80 graden staan.

Hier een foto van de meest gebruikte auto onder de armere bevolkingsgroep, een Renault 12.




Omdat je het grootste stuk rijdt op een hoogte tussen de 1500 en 1800 meter lijkt het alsof je in de Limburgse heuvels rijdt. Niets laat je merken dat je zo hoog zit. In de verte zie je de bergketens die meer dan 3000 meter hoog zijn, omdat je zelf zo hoog zit lijken ze echter klein. Het uitzicht is mooi en overal zie je de boeren die op het land werken om de gewassen binnen te halen.




Ook schapen- en koeienherders zie je overal, deze zijn nu erg jong ( vaak tussen de 8 en 12 jaar), omdat de scholen vakantie hebben en de kids moeten meewerken, zodat papa zich met andere dingen bezig kan houden. Soms zie je een bord met radar controle!? Ik zou niet weten hoe je op dit soort wegen te hard kunt rijden.

 




Op de laatste foto zie je wat een stofzooi het wordt als de weg ineens overgaat in zand en kiezels, en dat terwijl we heel de dag tankwagens zien rijden die hun water over de weg laten lopen. Hoe zou het er uit zien als die er niet waren geweest?

Rond 18:00 uur stopte we om de tank vol te gooien en werden we aangesproken door een vriendelijke Nederlands sprekende Turk, na een half uurtje namen we afscheid en zijn we even naar een mega grote supermarkt gelopen om een noodvoorraadje eten in te slaan voor Iran en Pakistan, en om 19:15 reden we verder op zoek naar een goede overnachtingplaats. Die vonden we om 21:15 bij een bijna verlaten tankstation. We hadden de motor nog niet uitgezet of een vriendelijke pompbediende vroeg of we thee wilden, dat was wel even lekker. Ik legde hem uit dat we wilden blijven slapen en dat was totaal geen probleem. Snel de ramen verduistert en daarna een theetje gedronken. Uit beleefdheid vroeg ik wat het koste en hij wilde absoluut niets hebben. Morgen vroeg gooien we wel even de 2e brandstof tank vol, veel zal er niet in gaan, maar iets is beter dan niets. Ook willen we de watertank vullen, zodat we met een volle tank Iran in rijden en zo dus weer een weekje vooruit kunnen.

Het is nu 22:00 uur en tijd voor ons bedje, we hopen dat we nu eindelijk van auto problemen verschoond blijven en dat we nu eens kunnen gaan genieten van de wereld. Morgen rijden we langs Erzerum een stad die op een 2000 meter hoog plateau ligt en dat de koudste stad van Turkije is.


Maandag 30 juli 2007: 33 graden.

Toen we vanmorgen opstonden en klaar waren voor vertrek, wilde we toch nog even de reserve dieseltank volgooien. Tijdens het tanken werd er gevraagd of we Duits spraken, en dat kunnen we dus moesten we eerst Thee drinken met een vrachtwagen chauffeur die 3 jaar in Duitsland had gewerkt, Kenan was zijn naam en hij had een 16 jarig hulpje bij zich die Makai hete. Makai regelde al het in en uitladen van de goederen en Kenan reed de Truck door Turkije. Elke keer waren ze een maand onderweg om echt bijna elke grote plaats in Turkije aan te doen. Hij vertelde welke gebieden veilig waren en waar de PKK rondhing. Ik dacht dat alleen het Zuid/oosten onveilig waren maar dat bleek dus niet zo te zijn. Hij vertelde dat we een goede en veilige route hadden gekozen en dat er zelfs in het midden van het land grote stukken waren waar hij zelfs bang was voor PKK aanvallen.

Rond 11 uur reden we pas weg en ongeveer 10km reden we achter de truck van Kenan. Toen hij rond 12:00 UUR stopte besloten we ook te stoppen en ze voor een lunch uit te nodigen. Hij wilde wel maar dan wilde hij betalen!! Nee, dus wij betalen en dat koste veel moeite maar is toch gelukt. Het was al weer 13:00 uur voor we afscheid namen en verder reden. We reden 30 km verder en de weg ging weer eens heftig bergop. Mijn buik begon te klagen en ik stopte boven op de berg om snel even de wc te bezoeken. Snel de auto uitgezet en de wc opgezocht.

Ik zat net toen Susan begon te roepen….. Ad Ad Ad, ik snel met bijna de broek nog op mijn schoenen gaan kijken en onze moed zakte weer in onze schoenen. Uit de wateroverloop van de truck spoot weer heet water…. Toch niet weer de koppakking!!! Snel de Quad uit de truck gehaald en terug gereden naar de plaats waar we afscheid namen van Kenan.




Hij zou daar namelijk wachten op zijn broer. Toen ik er bijna was begon ik te beredeneren wat er fout zou kunnen zijn. Ik dacht ineens… De truck stond uit dus kan het de koppakking niet zijn. Kenan was natuurlijk al weg en ik heb maar snel even de Quad volgegooid want dat moest sowieso gebeuren. Op de terugweg naar de truck viel het kwartje. De truck had gruwelijk hard moeten werken en als je dan de truck ineens uitzet zonder hem na te laten koelen trekt de warmte van de cilinders richting het koelwater van de truck. De koeling werkt niet meer en het water wat in het blok staat wordt voor een moment alleen maar heter. Ja, en dan gaat een deel van het water koken en dat was dus het probleem. Even af laten koelen, Koelvloeistof bijvullen en starten maar. Alles was op en top in orde pffffff dat was even schrikken. En meteen weer iets geleerd, normaal laten we de truck altijd even na koelen maar als de pot roept wordt Adje snel. We hebben alles snel ingeladen en zijn verder gereden, de truck liep perfect en de temperatuur is netjes rond de 80 graden. Tijdens onze rit werd de weg ineens weer eens een zandbak, het zicht was bijna nul en dat werd een automobilist noodlottig. Hij schrok ergens van, maakte een 360 spin en eindigde langs de weg een paar meter lager. We zijn snel gestopt om te helpen maar het enige wat de man wilde was water. Hij had al een takelwagen gebeld en het is een te groot risico om de wagen uit zijn benarde positie te verwijderen. Met de truck en de lier was het een koud kunstje geweest maar stel dat er schade aan de auto zou komen!!!




Wij zouden dan de pineut zijn en daar hebben we even geen zin in. Susan gaf hem een volle fles met water en daarna zijn we verder gereden.

De stadjes waar we nu doorrijden zijn armzalig en de vrouwen echt helemaal ingepakt. Alleen de ogen zijn zichtbaar en ondanks dat we weten dat dit de traditie van de mensen is vinden we het toch pijnlijk, gelijke rechten voor man en vrouw kennen ze hier in het oosten in ieder geval niet. In Europa pronken de mannen graag met hun vrouw en hier stoppen ze haar weg achter een dikke laag stof. Ook vraag ik me af hoe warm de vrouwen het hier moeten hebben.

We zagen in de verte een vreemde wolk en dachten dat het daar zou regenen, regen hier??? Na een kwartiertje verscheen er ineens een regenboog en had het dus echt geregend.

De bui kwam onze kant op en ineens hagel!!, de zon bleef schijnen, het was 30 graden en regen vermengt met hagelsteentjes. Dat duurde zo een minuut of tien en ineens was het weer droog. Wel lekker de zonnepanelen kunnen wel een regenbuitje gebruiken om schoon te worden.

Even later werden we voorbij gereden door een taxi busje vol met mannen. De mannen en vrouwen hebben hier ieder een eigen busje.

En zeker de vrouwen bis wordt lekker vol geladen. Er is plaats voor 9 personen maar er haalde ons een busje in waar minstens 16 vrouwen in zaten. Tijdens het vullen werden alle dames er in gepropt en toen kwamen ze er vermoedelijk achter dat ook de twee schapen nog mee moesten.. Tja, waar laten we die, Gewoon achter de bagage op het dak van de bus. De twee schapen zaten een beetje schaapachtig te genieten van de omgeving. Ze hadden wel het mooiste uitzicht. In de bus draagt trouwens niemand een gordel maar de schapen zaten netjes vastgebonden op het dak en droegen dus wel een gordel.

De duisternis valt hier ineens in en rond half 8 was het ineens donker. Wel jammer want we reden door hele mooie kleine nederzettingen maar helaas was het te donker voor foto’s.

De weg veranderde om het kwartier van mooi en nieuw naar een zand en kiezel weg. De truck is in een dag 5 jaar ouder geworden en heeft zij tril en rammeltest wel weer gehad. En of je nu heel langzaam of snel rijd je word helemaal door elkaar gehusseld en geen enkel snelheid geeft je een comfortabele rit. Bijna het hele stuk gaat over een plateau wat op 2000 meter hoogte ligt, de weg kronkelt tussen de enorme bergen door en gaat elke keer een paar honderd meter omhoog en omlaag.
 



De omgeving is prachtig en we kijken onze ogen uit.

We staan nu in de buurt van Agri en dat is 200km voor de Iraanse grens. Morgen zullen we de grens bereiken en hopen we Leon en Claire te ontmoeten. We hebben email contact gehad en zij zouden de 31e of de eerste bij de grens moeten zijn. We zitten nu in een wifi loos gebied en ik hoop dat we ze nog kunnen bereiken voor morgen.

Nu staan we bij een benzinestation en maken we nog even een soepje voor we gaan slapen. Ineens wordt er op de deur geklopt en 3 agenten staat behoorlijk bewapend voor de deur, ze komen een praatje maken en spreken een heel klein beetje Engels. Ze houden hier alles in de gaten en dat geeft toch een lekker gevoel. Ze vinden de truck super en wensen ons een goede en veilige reis door dit deel van Turkije en Iran.


Dinsdag 31 juli 2007: 39 graden

Na het opstaan om half 7 eerst even naar de generator gekeken, hij start niet, sterker nog de startmotor gaat niet eens rond. Ik wist dat een wereldreis zwaar zou worden maar zo zwaar!! Elke dag is er wel iets wat aandacht nodig heeft. Of de startmotor, of de motor zelf zit vast, maar dat is zorg voor later.

Vandaag gaan we naar Iran en dat is best wel spannend. Onderweg worden we ingehaald door een lelijke eend met Frans kenteken en toevallig stopt die ook bij dezelfde pomp in Turkije. We besluiten de Truck maar helemaal vol te gooien met de laatste dure diesel want we weten niet hoe het diesel verhaal in Iran in elkaar zit. Volgens onze informatie is diesel geen probleem en gemakkelijk te krijgen dus we zien wel.

Rond 1 uur kwamen we aan bij de Turkse grens en er stond een rij vrachtwagens van wel een km lang !! Als we hier aan moeten sluiten staan we hier over een week nog. Gelukkig wenkte een soldaat ons dat we als spookrijders de rij mochten passeren en binnen 5 minuten stonden we voor een groot hek wat voor ons open ging. Het eerste hokjes ritueel begon, pas laten zien, dan de foto van de Quad en even uit leggen dat die in Susan haar paspoort staat. Oké, na een tien minuten en een vriendelijke lach verder snapt hij het en mogen we doorrijden.

Je komt weer bij een groot hek en je moet voor het politie kantoor parkeren om je paspoorten af te laten stempelen. Dan wordt je in de arm genomen door een hulpje wat je door de douane heen loodst, je krijgt weer een stempel en klaar. Dan nog even naar de douane controleur die niet eens in je auto kijkt maar gewoon weer een stempel op je paspoort plaatst.

Dat was Turkije de poort gaat open en je staat bij de Iraanse grens. Een vriendelijke beambte neemt je mee voor de pas controle en hierna neemt een commercieel mannetje het van je over

Voor 15 dollar regelt hij verder alles voor je. Susan was het er niet mee eens, want ze wilde het zelf en gratis regelen. Zelf en Gratis ??? Een vrouw moet hier onderdanig zijn en de man moet alles regelen. Waarom betalen, maar ik vind het geen probleem, het gaat lekker snel en ze halen niet heel je auto overhoop.

Het ging vlotjes binnen een half uurtje was alles geregeld. Beneden bij de uitgang van het terrein moet je nog een keer je carnet, paspoort en een briefje afgeven wat je hebt gekregen en dan kun je Iran binnen rijden. Het lijkt nu nog veel op Oost Turkije maar elke km zie je de omgeving en de mensen veranderen, de vrouwen, als je die al ziet, zwaar in de sluiers en maar een enkeling is minder zwaar gesluierd. De mensen ( mannen en kinderen ) zwaaien vriendelijk en kijken hun ogen uit.

De klok moet weer een half uur vooruit, daar kwamen we achter in een restaurant, toen we op de klok keken. Het restaurant was leeg en we waren de enige gasten. We spreken geen Farsi en met handen en voeten heb ik uitgelegd dat ik honger had. Ik werd mee naar de keuken genomen en de koeling ging open om het vlees te kiezen en daarna de kookpot om rijst te laten zien. Het smaakte prima en voor 4 euro hebben we gegeten en gedronken.

We rijden een tankstation op om te slapen en proberen meteen even diesel te krijgen. Nu kan er maar een liter of 40 bij, maar je weet maar nooit. Een man staat te zwaaien dat de diesel op is en er staan vele trucks te wachten op een volle tank. Na een half uurtje komt de tankwagen en begint de colonne trucks in beweging te komen, ik ga even een praatje maken en vraag of ik kan tanken. Nee, dat kan dus niet, want je moet een pasje hebben!! Bij de ambassade van Iran in Nederland hebben ze verteld dat toeristen gewoon diesel krijgen en dat zelfde kregen we te horen bij de grens. We hebben nog genoeg en morgen rijden we naar Trabiz, waar het toeristen bureau zit en daar regelen we het wel verder. Alles komt goed en ik maak me dan ook nergens druk om. Druk maken hebben we al genoeg gedaan en dat lost toch niets op.









Copyright © door Een reis rond de wereld Alle Rechten Voorbehouden.

Gepubliceerd op: 2007-07-23 (3505 maal gelezen)

[ Ga terug ]
Content ©
Volg onze reis online, 5 jaar met de DAF de wereld door


PHP-Nuke Copyright © 2005 by Francisco Burzi. This is free software, and you may redistribute it under the GPL. PHP-Nuke comes with absolutely no warranty, for details, see the license.
Pagina Rendering: 0.06 Seconden