Welcome to Een reis rond de wereld

Travel now and work later

Hoofdmenu

Translate to any language, choose your language here above..



Reisverhalen
Wereldreis op datum:
2009

Wereldreis per land:




Favoriete links


Terugblik op.. (pdf)


De camperbouw en de dagelijkse bezigheden


Info & materialen


  
13 t/m 21 juli 2007





Vrijdag 13 juli 2007: net als elke dag heet en vochtig.

Donderdag avond had Yusuf, de Duitse jongen die we hadden leren kennen, ons meegenomen naar een hele grote mega supermarkt voor het doen van inkopen. Hij regelde iemand die ons wegbracht en we zouden met de taxi teruggaan. De grote mega Albert Heijn is er klein bij. Alles van eten tot elektronica kun je er kopen. Na dit avontuur gingen we naar buiten met 6 volle tassen en een elektrische trein die we hebben gekocht voor het zoontje van Murat in Ankara. Murat is de tolk die ons enorm heeft geholpen in Ankara en nu weer met de problemen van de auto. We hadden de Daf garage gebeld in Antalya en die zouden ons op komen halen. Maar na 2 uur was er nog niemand. Toen we weer terugbelden waar ze bleven sprak er niemand meer een woordje Engels of Duits. PROBLEEM WAT NU?? Eerst Yasjar van de Kaya Camping in Cappadocia gebeld, maar die was niet aanwezig. Toen Murat gebeld en die heeft wel tien keer heen en weer gebeld met als resultaat dat rond half 10 er ineens een afsleep truck stond. Zonder hem hadden we er nu nog gestaan denk ik.

Vanmorgen moesten we er weer vroeg uit omdat de monteurs rond 8 uur al aan de gang gaan. De kop was er gisteren al af gehaald en de koppakking is inderdaad kapot, waarom weet geen mens want hij is 15000 km geleden ook al vervangen. Dat is onder garantie gebeurd en dan moet het altijd goedkoop en wordt vaak de kop niet gevlakt omdat dat te veel geld kost.

In Nederland werkt een monteur aan de auto, hier zitten er 5 onder op en aan de Daf. Een monteur werkt aan de motor en heeft een jong knulletje bij zich die al het gereedschap aangeeft, en die mee mag kijken om zo te leren. Onder de auto waren nog 2 monteurs bezig de versnellingsbak en koppeling te verwijderen om de olie kering te vervangen. Als of het nog niet genoeg was begon een andere monteur de dieseltank te herstellen, de band die de dieseltank op zijn plaats houd was afgebroken door het gerammel van de slechte wegen, en moest worden gelast.

Susan kreeg een kantoor aangeboden om in de airco aan het vertalen van de website te kunnen beginnen. Ze zat daar als een koningin achter haar luxe bureau. ’s Middags werden we verzocht mee naar de kantine te gaan want de monteurs krijgen elke dag gratis een warme maaltijd aangeboden en wij moesten mee eten. We kregen rijst, een soort pasta en vlees in een rode saus en we lieten het ons smaken. Basaran is een soort overkoepelende organisatie waar de Daf garage onder valt. Het hoofdkantoor zit hier in het zelfde gebouw en vandaar de kantine voor het personeel. Ik weet namelijk niet of elke garage een eigen kantine heeft.
Laat in de middag werd de kop weer gemonteerd, de kop was gevlakt en de injectoren netjes schoongemaakt en met de computer weer afgesteld. De olie gevuld en voorlopig even gewoon koelwater toegevoegd, zodat we eerst kunnen testen voor we er antivries in doen.

De auto werd gestart en liep vrijwel direct, de oliedruk was in orde en nu maar afwachten. Alles leek perfect, alleen de koppeling werkte nog niet, maar na ontluchten en vullen met olie kwam daar ook weer leven in. De motor heeft een uurtje gelopen zonder problemen en morgen zien we wel weer verder. Tot half 8 werd er door gewerkt en daarna gingen onze monteurs naar huis. Tenminste dat dachten we maar dat was dus niet zo, ze gingen verder aan de volgende spoed klus. Tot 11 uur branden het licht in de garage en hoorde we het geluid van de luchtsleutels. Wat een lange dagen maken de mensen hier, dat is in Nederland echt niet mogelijk.

’s Avonds een filmpje gekeken en heerlijk geslapen, we hebben stroom gekregen dus kan de airco dag en nacht aan staan en dat is wel lekker met deze hoge temperaturen.


Zaterdag 14 juli.

Vandaag nog even alles getest de luchtfilter schoongemaakt, en de auto doorgesmeerd, en klaar is kees! We kregen na de lunch nog een rondleiding door het hoofdkantoor en werden voorgesteld aan alle mensen. De Enige dame die Engels sprak en die ik aan de telefoon had gehad was een bloed mooie Turkse en dat kon ik door de telefoon niet zien.

Iemand hier op ons verzoek ook nog naar Matervolt Instanbul gebeld ivm de generator, er wordt hier namelijk een extra radiator ingebouwd om dat ding bij hoge temperaturen te laten draaien. De onderdelen die we nodig hebben zijn maandag al bij de douane aangekomen maar pas vrijdag vrijgegeven. Nu blijkt dat woensdag 2 monteurs uit Instanbul hierheen komen om radiator in te bouwen. Dus zitten we hier nog wel even. Heel de planning moeten we omgooien. Door de ellende die we met de generator hebben, en nu ook even met de Daf, zijn we al weken vakantieplezier kwijt maar we zien het maar positief. We hebben nu ook weer vele mensen leren kennen en dat maakt veel goed, ook dat is een deel van de reis zullen we maar zeggen.

Op het nieuws zagen we dat het in Islamabad (Pakistan) een beetje rommelt. Hier zouden we het Visum voor India ophalen, Het lijkt ons een stuk veiliger om toch maar weer naar Ankara te rijden voor de zoveelste keer en daar het Visa te regelen. We hoeven dan niet naar Islamabad en kunnen ons bezoek aan Pakistan tot een minimum beperken als de vlam daar in de pan vliegt.

Na de rekening te hebben betaald, die bijna 3 miljard Turkse lira bedroeg (1800 euro), hebben we alles klaargemaakt om morgen vroeg naar Ankara te vertrekken. Nog een nachtje blijven we hier en morgen vroeg vertrekken we rond 9 uur voor de 530 km lange en 11 uur durende rit dwars door de bergen. Aan een kant komt het wel goed uit, want nu kunnen we 1200km rijden en alles goed testen. Als we terugkomen kunnen de kopbouten nagetrokken worden en de kleppen worden gesteld en kunnen we er weer een 20000 km tegen ( hopen we).


Zondag 15 juli 2007; 28 Graden dus lekker koel.

We werden wakker en hebben nog vlug even alle tanks geleegd en natuurlijk de watertank weer tot de nok gevuld, zodat we er de komende dagen weer tegen kunnen.

Ik wist niet waar ik de wc-tank moest legen en besloot deze maar leeg te gooien in een wasbak die buiten aan een muur hing en waar de monteurs hun handen in wassen. Ik zette de kraan open en goot langzaam de tank leeg . Wat bleek nu onder de wastafel hadden ze in de grond, uit het beton een gleufje gehakt en daar liep het afval water in. Het einde van de gleuf kwam uit boven een trap en het afvalwater liep dus gewoon over de grond tot het ergens een plakje vond om de grond in te zakken. Ja, afvalwater is een ding maar een wc-tank ruikt toch wat anders.

Voordat ik het merkte was de tank al leeg, en ik heb toen maar met veel water alles weggespoeld. Aan het einde van het liedje was er niets meer van te zien en te ruiken. Dus eind goed al goed. Het zou een spannende rit worden, zouden we het halen of ergens in de bergen stranden????. De motor liep als een zonnetje en ik schakelde de eerste versnelling in, zonder problemen kwam de truck opgang en reden we het terrein af. Het duurde even tot we de juiste weg hadden gevonden maar rond half tien waren we op weg naar Ankara.

De mooie 4 baans weg gaat meteen steil omhoog. De truck hield zich goed het enige wat anders was voor de reparatie was de olie druk die nu iets lager was, maar nog steeds hoog genoeg. Er zat een nieuw oliefilter op en de nieuwe olie is iets dunner dan de olie die wij gebruiken, en dat is de oorzaak denk ik. Tijdens de klim liep de temperatuur minder hoog op en dat voelt goed. Zou de koppakking al sinds Oost Griekenland problemen hebben gegeven?? Toen liep namelijk de temperatuur ineens 5 graden hoger op tijden het klimmen en werd de Daf soms net iets warmer dan 90 graden.

200km lang rijden we door de bergen met een laatste klim die zo steil omhoog gaat dat we in de eerste versnelling langzaam omhoog kruipen.. Het landschap verandert ineens en de bergen maken plaats voor heuvels. Zo ver je kijkt zie je alleen nog maar landerijen met graan, rijst en gras, en heel af en toe een steengroeve of kazerne. Heel vreemd je rijdt en ineens zijn de bergen weg.
 










De rest van de weg schiet lekker op, we rijden constant 70 km per uur en zien nu de mooie omgeving in het licht. De vorige keer reden we hier in de schemering en in het donker en dit is toch een stuk gaver!! We kwamen weer langs een enorm meer wat er nu in het licht heel anders uitzag. Het water bevat veel kalk en daardoor ziet het er fel groen/blauw uit net of het geverfd is. 120 km voor Ankara reden we langs de overnachtingplaats waar we de vorige keer hadden geslapen. Vandaag rijden we in een stuk door en zijn we mooi op tijd in Ankara. Overal kost de diesel hier 2,30 Ytl en we zochten een pomp dus keken we wat de goedkoopste plaats was om te tanken. Bijna alle pompen hanteren dezelfde prijs tot we ineens een pomp zagen die 10% goedkoper was 2,04 Ytl!! En dat scheelt enorm. We tankten 237 liter diesel en we snappen niet hoe dit grote verschil kan!!.. De Daf rijdt hetzelfde en ik voel nog geen verschil, misschien dat we minder power hebben in de bergen? Maar dat zien we straks wel weer. In Iran schijnt de diesel kwaliteit ook minder te zijn, dus kan ons Dafje vast wennen. Snel nog even pasfoto’s gemaakt en uitgeprint met de fotoprinter en kopieën van de paspoorten gemaakt. We hadden de visa papieren van het internet gedownload en die heb ik ook even uitgeprint en ingevuld zodat we morgen alles al klaar hebben. Nu snel de airco aan en slapen. Ik geloof dat ik dat na 11 uur rijden wel verdiend heb.


Maandag 16 juli 2007: 24 graden om half 9 en het zal stijgen tot ongeveer 30 graden vandaag.

We werden rond half 8 wakker en na een ontbijtje hebben we een taxi genomen naar de Indiase Ambassade. De Chauffeur wist niet echt waar het was en na een toeristische rondrit kwamen we na een kwartiertje, wat we achteraf te voet bijna net zo snel hadden gekund, aan bij de Ambassade. Toen tegenslag nummer vierhonderdtwintig, Er hing een groot bord aan de poort…. THE EMBASSY IS CLOSED TODAY…. Nu stond er op het bord dat ze pas om tien uur opengingen en het was half tien dus er was nog hoop. Die vervloog toen we om tien uur een Indiase man troffen die naar binnen liep. Hij was echt dicht vandaag. Dit is echt klote want het duurt normaal 4 dagen en we wilden het visum vrijdag ophalen. Dit wordt nu op zijn vroegst maandag over een week. Het is dan al de drieëntwintigste en het wordt dan krap om 31 juli bij de Iranese grens te staan. Niet dat een paar dagen later een probleem zou geven, maar we hadden met andere overlanders afgesproken om elkaar op die datum bij de grens te ontmoeten, en misschien samen een stuk te reizen. We gaan er alles aan doen dit toch te halen maar van het oosten van Turkije zullen we dan niet veel zien, behalve dan onder het rijden.

Hopelijk gaat vanaf nu alles op rolletjes. We hebben Murat, de man die ons de vorige keer zo geholpen heeft in Ankara met het verkrijgen van 2 grote spanbanden, gebeld en die komt straks nog even langs. Hij heeft ook de Daf garage gebeld en er voor gezorgd dat we afgesleept werden en daarom hebben we een mooi cadeau gekocht voor zijn zoontje van 3.

We hadden een elektrische trein gekocht in een speelgoedwinkel in Antalya en die willen hem geven. Rond 12 uur klopte Murat aan de deur. Na een hartelijk welkom hebben we hem tijdens een koel colaatje de trein overhandigd en hij was ontroerd. Hij stond erop dat we hem zelf aan de kleine zouden geven en dat wilden we doen als hij met zijn familie met ons uit ging eten om hem te bedanken. Hij wilde dit alleen aannemen als hij mocht betalen en daarvan kan geen sprake zijn, na alles wat hij voor ons heeft gedaan. Hij besloot toch om op ons aanbod in te gaan en omdat hij nu alleen pauze had en niet afgewerkt was namen we weer afscheid. We waren kapot, de laatste dagen weinig geslapen en ook extra vermoeid door de 11 uur lange rit van gisteren. De accu’s waren vol en de zon scheen volop zodat we de airco konden aanzetten zonder dat de accu’s ontladen zouden worden. We willen de accu’s volhouden om ’s nachts de airco aan te kunnen zetten. We kropen om 1 uur ons koele bedje in en sliepen tot half 6. Na dit heerlijke slaapje even snel douchen en omkleden voor ons etentje.
 








Om kwart over 8 stond Murat met 4 man sterk voor de deur, Hij was samen met zijn vrouw, een nichtje van zijn vrouw en zijn 3 jarige zoontje. De kleine leek sprekend op zijn papa en was in het begin heel verlegen. We lieten de dames de camper zien en gaven toen de trein aan de kleine. Hij ging helemaal door het lint van blijdschap. Het restaurant was gelukkig dichtbij want de kleine wilde zelf de grote doos dragen, bang dat wij het cadeau weer mee zouden nemen. De nicht van de vrouw van Murat sprak vloeiend Engels en toen wij vroegen waar ze dit had geleerd vertelde ze dat ze Engelse les gaf. Ze was al gepensioneerd maar gaf nog steeds les aan de universiteit. Na 5 minuten stonden we in het Adana Restaurant en na het uitzoeken van een gezellige tafel zag de kleine dat er een speelruimte was. Hij was niet meer te houden en heel de avond heeft hij zich met andere kinderen vermaakt. Murat bestelde een mix van gerechten en we hebben tot laat heerlijk zitten smullen. Het was echt super gezellig en heel de avond hebben we zitten praten over alles en nog wat. Toen ik de rekening vroeg bleek dat Murat hem al had betaald en hij wilde geen geld van ons. Alles hebben we geprobeerd maar hij hield voet bij stuk. Aankomende maandag zijn we weer hier om de visa’s op te halen en we hebben afgesproken dat wij de avond dan nog een keer over doen en dat wij dan betalen en dat werd geaccepteerd. Bij de truck namen we afscheid van hen maar gelukkig niet voor lang, over een week zien we ze weer.

Doordat de Ambassade vandaag dicht was moeten we een dagje extra blijven, en daardoor hebben we weer een super avond gehad. Het heeft zo moeten zijn denk ik dan maar. Elke keer als we problemen hebben, worden die weer meer dan goed gemaakt door de ontmoetingen met bepaalde mensen. Mensen die je anders niet had ontmoet. Nog enkele foto’s van Ankara wat door de verkiezingen heel mooi versierd is en ook veel politie en nieuwsbusjes onderweg van de ambassade terug.
 










En voor iedereen die in Ankara ook de visa gaat halen die wij gehaald hebben: we hebben hieronder de coördinaten staan en tevens de foto van het gebouw met de bol erop. Daaraan kun je herkennen in welk deel van de stad alles ligt. Alle coördinaten liggen om deze bol heen!





Let op de instellingen van de GPS coördinaten zijn als volgt: HDDD°MM . MMM
Indiase ambassade: N 39°53.311 en E 032°51.530
De parkeerplaats in Ankara vanwaar je in principe alle ambassades te voet kunt bereiken en waar we dus meerdere nachten overnacht hebben: N 39°52.595 en E 032°52.051
Pakistaanse ambassade: N 39°53.780 en E 032°52.085
Nederlandse ambassade: N 39°52.004 en E 032°51.694
Kaya Camping in Cappadocia: N 38°38.164 en E 034°51.458
DAF garage in Antalya: N 36°55.892 en E 030°38.875


Dinsdag 17 juli 2007: 28 graden en half bewolkt.

Om 9 uur stonden we langs ons bedje en om 10 uur liepen we de ambassade van India binnen. We moesten ons melden bij de receptioniste en daarna wachten tot het loket voor de visa aanvraag open ging. Na een kwartiertje ging het luikje open en werden we te woord gestaan door een zeer vriendelijke perfect Engels sprekende man. We wilden een 6 maanden multiple entree visa hebben zodat we tijdens ons bezoek aan India ook Nepal kunnen bezoeken.

6 Maanden vroeg hij…….. dit doen we niet meer, 3 maanden is het maximum. Ik hem uitgelegd dat we “the beautifull India” willen bezoeken en onze truck erg langzaam is. Om al het moois te bekijken zou 6 maanden zelfs niet genoeg zijn en dat streelde zijn ego, hij belde naar zijn baas die 6 maanden goedkeurde. Alles hadden we bij ons, pasfoto, een compleet ingevuld visa aanvraag formulier ( van internet gehaald) een kopie van onze pas en zelfs een brief van de Nederlandse ambassade. Hij lachte en zei dat we alles netjes voor elkaar hadden. Alleen moesten we een kopie van een bankafschrift hebben om aan te tonen dat we voldoende geld hebben voor 6 maanden India. We kregen een fax nr van de ambassade en na een telefoontje naar Nederland wordt dit door mijn schoonouders geregeld.

Met een vriendelijke lach is alles te regelen, we blijven altijd vriendelijk ook al balen we natuurlijk dat de ambassade gisteren gesloten was. We moeten 55 dollar pp betalen en klaar waren we. Daarna terug naar de truck en rond half 12 reden we van de parkeerplaats af om terug te gaan naar Antalya. We besloten om een andere weg terug te nemen en dat was een perfect keuze. Dit keer bijna heel de weg was 4 baans en zonder al te veel bergen. De weg was wel 30 km langer maar we verbruikte dit keer 35 liter diesel minder dan op de weg hier heen. En dat is toch even 50 euro!! Ook ging het veel sneller in 9 uur ipv 11 uur waren we op de plaats van bestemming.

Nu moet ik wel zeggen dat we nu heel de weg 80 hebben gereden dus veel harder dan de heen weg en zelfs dan hebben we nog minder diesel verstookt… Om 9 uur reden we de parkeerplaats van de Daf garage op en we zijn tevreden met ons Dafje, alles werkt weer perfect en we hopen maar dat dat zo blijft. Morgen gaan ze alle kopbouten nog een keer natrekken en worden de kleppen gesteld. Overmorgen komt een monteur met het vliegtuig vanuit Instanbul om de 2 radiatoren onder de Daf te hangen zodat we ook bij hoge temperaturen de generator kunnen gebruiken. Wat de inbouw gaat kosten weet ik niet maar we hopen maar op een beetje geluk zodat alles snel gemonteerd is en alles de eerste keer werkt. Daarna rijden we naar Capadosië naar Kaya camping om daar zoals beloofd nog een paar dagen door te brengen. Maanden rijden we dan weer terug naar Ankara voor het etentje met Murat en zijn familie en voor het ophalen van het visa en dan rijden we via Nemrut naar Iran. Jammer dat we van oost Turkije niet echt veel zullen zien door alle ellende met de generator en de Daf maar we hebben al zo veel gezien en we gaan nog zo veel landen bezoeken dat dit niet zo een groot probleem is. 2 maanden Turkije zijn veel te kort en dit gaan we nog wel een keer goedmaken in de toekomst. We gaan de route iets aanpassen en slaan Australië tijdelijk even over. We gaan van Indonesië of Maleisië met de boot naar Zuid Amerika en dan met de boot naar Marokko om via Afrika, Egypte, Jordanië, Syrië weer Turkije in te rijden en dan over land richting Nederland te gaan.

Australië gaan we dan een jaartje later bezoeken met de rugzak. De overtocht is namelijk schrikbarend duur en ook het land zelf is veel duurder dan Azië. Het kan nog wel zijn dat we terug komen op onze beslissing we kunnen namelijk niet in de toekomst kijken. Hier zijn nog foto’s van onze terugreis naar Antalya:









De man op de foto was een Turk die op vakantie was nu met zijn motor en het is zijn droom om ook eens zo’n reis als ons te gaan maken. Hij is er al flink voor aan het sparen. En hoe zou het toch komen dat ze hier allemaal lading verliezen!!!


Woensdag 18 juli 2007: 43 graden en geen enkel wolkje.

Vannacht zijn we om 9 uur in Antalya bij Daf aangekomen en na tien minuten klopte de bewakers op de deur. Ze vroegen of we thee wilden drinken, en dat wilde we wel na deze rit.

Yusuf, onze Duitse tolk hier, was gisteren weer naar Duitsland vertrokken en toevallig was hij aan de telefoon met de bewaker. Dus van snel naar ons bedje gaan was geen sprake, hij kan gratis naar Turkije bellen dus hebben we een uurtje zitten buurten via de gsm. Rond half 11 zijn we gaan slapen.

Vanmorgen net als elke dag hier om 8 uur ons bedje uit. De poetsjuf had een doekje om haar vinger dat helemaal doorweekt was met bloed. Een EHBO doos hadden ze niet en dus hebben wij even dokter gespeeld. Uit de truck hebben we onze uitgebreide EHBO rugzak gehaald en het probleem snel en netjes verholpen. Ze heeft een hoofddoek om dus was Susan de redder in nood, ik heb me een beetje afzijdig gehouden om haar niet in haar geloof te krenken. Mannen raken hier geen vrouwen aan die een hoofddoek dragen en Susan heeft bijna even veel kaas gegeten van EHBO als ik. Zeker op het gebied van pleisters plakken en dat soort dingen is ze zelfs beter. Ze trok een pijnlijk gezicht toen Susan de Sterilon zijn werk liet doen, maar ze liet alles gelaten over zich heenkomen.

Hierna ga ik kijken naar de monteurs, ik heb ze verteld waar ze op moeten letten en nu gaan we alles controleren wat gedaan moet worden. De monteur van Mastervolt komt op ons verzoek een dagje later maar vandaag moeten de radiatoren die naar hier gestuurd zijn vanuit Nederland, worden gemonteerd. Dit werk is nieuw voor de monteurs en daarom moet je alles goed in de gaten houden. Ik vertel hoe ik het wil en dan duurt het ongeveer elke keer een uurtje tot ze dit inderdaad doen, ze hebben een eigen wil en als ik ze hun gang laat gaan dan halen we Iran echt niet en slepen straks de radiatoren achter de auto aan. Als eerste moet de 230 volt aansluiting worden verplaatst, en dat doe ik snel even. Dan moet het kastje, waar de laadklepbediening in zit, worden verwijderd, op die plek komt namelijk de 2e radiator. Dit gaat moeizaam omdat alles met sikaflexkit is gelijmd. De monteur krijgt het service luik er heel uit zodat we die ergens anders in de truck kunnen bouwen en de laadklepbediening straks nog steeds achter een deurtje zit wat afgesloten kan worden. Dan help ik maar even mee want ze werken hard en lomp, en we willen de auto toch heel houden. Alles gaat goed en ik sta er zelf verteld van dat we elkaar begrijpen. Ik maak alles duidelijk met gebaren en tekeningen en dat zijn we als duikers onder water natuurlijk gewend. Heel de dag sta ik in de brandende zon en ondanks het feit dat ik EHBO instructeurs opleid, en dus best wel medisch onderlegd ben, sla ik geen acht op de symptomen van een beginnende hitte stuwing ( de voorloper van een zonnesteek).

Ik drink heel de dag maar in deze hitte moet je veel meer drinken dan je lichaam aangeeft door dorst. Voor de middag zweet ik nog, maar na de middag heb ik een rood huidje wat droog aanvoelt en dat negeren is oliedom. Ik had de laatste dagen ook geen honger en een opgeblazen gevoel in mijn buik waardoor ik al dagen niet voldoende eet en dus geen zouten binnen krijgt. Je kunt drinken wat je wilt maar je hebt zouten nodig om te kunnen zweten. En daar had ik gebrek aan. Susan zit over het algemaan lekker achter een bureau in de airco, dus die blijft verschoond van de problemen. Ook heb ik heel dag in een dikke overall gelopen om me een beetje schoon te houden en ook dat is niet echt koel bij deze temperaturen.

Na de middag werd een van de monteurs slim en wees naar het zonnescherm wat aan de auto zit… Ja natuurlijk dat was de oplossing. Na het uitdraaien van het scherm werd het iets koeler, maar zoals je straks zult kunnen lezen was het al te laat. Hier kom ik straks nog op terug.

Ik wilde dat ze deze keer wel silentblocks gebruikten, dit zijn rubber blokjes met schroefdraad er in, zodat de herrie van de ventilatoren niet doorgegeven wordt aan het chassis van de auto. Mastervolt Nederland had netjes 8 blokjes bijgeleverd, ze hadden in Nederland dit keer echt aan alles gedacht. Er werd een stalen plaat aan het chassis gemonteerd en aangezien dit gelast moest worden werd een speelgoed lasapparaat uit de kast gepakt en begon men te lassen. Nu stond de garage deur van de Daf open en een van de monteurs zag mijn lashelm hangen. Door deze helm kun je normaal kijken en als je begint te lassen wordt hij automatisch donker. Hij vroeg of hij deze mocht gebruiken en daar had ik geen probleem mee. Het leek wel of hij nu iets had van een andere planeet, iedereen moest de helm zien en de monteur demonstreerde hem aan alle collega’s door hem tegen de zon in te houden.. Nu spraken ze ineens Engels…. COOL THIS I BUY, nee toch maar even niet deze hou ik zelf. Morgen monteren we alles pas omdat de koppelingen en de ventilatoren door Mastervolt eerst moeten worden aangesloten. Ik tekende zelf het gat af in de wand van de garage voor het deurtje waarachter de laadklep bediening komt te zitten en toen heb ik een mooie tekening gemaakt van een decoupeerzaag, want die had ik nodig. Helaas die hebben ze hier niet, dus het gat werd met een slijptol in de wand gemaakt. Het duurde 5 keer zo lang maar het paste perfect.. Ik wilde aan de onderkant een aluminium hoekstrip waar de radiatoren op steunen, maar de baas vond staal beter. Het woog wel 10 kg en dat tegen de wand van de camper schroeven, komt nooit goed. Dus ik weer eigenwijs en kreeg met een hoop gemopper toch mijn zin. De strips hoeven alleen het trillen en vertikaal bewegen van de radiatoren tegen te gaan en dan is het veel lichtere aluminium net zo goed als staal.



Nergens kunnen ze aluminium krijgen, alleen staal, nu heb ik nog een stuk bij me dus alles komt goed.

We gaan morgen proberen om een net te monteren in de garage zodat we de duikspullen mooi tegen het plafond kunnen bevestigen en dat wilden we gaan halen bij de Migros ( een mega supermarkt) De Quad stond al langs de Daf dus moesten we alleen weten waar de Migros lag.

Rond 7 uur ging een van de monteurs naar huis op zijn brommer en hij wilde wel even de weg wijzen. Het was een half uurtje rijden en na de hier normale veiligheidscontrole van alle tassen en de metaaldetector liepen we met open mond het complex binnen. Dit is echt groot, alles hebben ze hier. Het is eigenlijk een winkelcentrum met honderden winkels. We vonden een hangmat en daarvan maken we een net voor het opbergen van de spullen. Na een half uurtje liepen we naar buiten en zagen 200 meter verder de M van Mac Donalds mmmm dat lust Adje wel, dus op de Quad daarheen gereden en het eten in laten pakken, afkoelen zal het hier toch niet doen, het was nog 36 graden. En thuis opeten is altijd lekkerder.

Thuis snel de Quad aan de camper gemaakt met zijn megaslot en in het donker de camper in gekropen. Als je namelijk het licht aanmaakt en de deur opent zit het meteen vol muggen.

Na het eten ging het eigenlijk al snel fout, ik voelde me draaierig en moest rennen om op tijd de wc te bereiken. Toen viel het kwartje. Mijn hartslag was in rust 104 slagen per minuut, ik zweette niet, maar had wel een hete kop. 37,5 graden, dus dat was iets te veel, maar binnen de normen. Hoofdpijn, misselijk, super dorst, en droge lippen en mond en ik kreeg kramp in mijn kuit. Ja, dit was dus zonnesteek!! Vanaf dit moment kwam er alles van onder en boven uit, en heb ik de avond en nacht doorgebracht boven de pot. ORS drinken kan helpen maar niet als het er meteen weer uitkomt. Wat nu???? We hebben een boekje dat heet Handboek Gezond Reizen in risicogebieden en dit is een must voor alle wereldreizigers het ISBN nummer is 90 352 2568 6. Met dit nummer kun je het in elke boekhandel bestellen. In dit boekje staan alle symptomen en via een fout zoekboom kom je er achter wat je hebt. Bijvoorbeeld ben je misselijk “Ja” ga naar 26b “Nee” ga naar 28a. enz enz. Als je de in het boek beschreven medicijnen meeneemt kun je 90% van de kwalen oplossen.

Nu is het thuis bij een schilder ook nooit mooi geverfd en dat is dus hetzelfde met ons. We kennen alle symptomen en helpen altijd iedereen. Ik zie dit soort problemen bij andere mensen altijd voor de schade kan berokkenen, maar bij mezelf rommel ik maar wat raak.Ik was super misselijk en moest continu braken, hiervoor hebben we een medicijn genaamd DOMPERIDON (10 mg) bij ons. Maar ja dat helpt pas na 30 minuten en zolang kon ik niets binnenhouden. Nu zijn er ook zetpillen te krijgen, maar daar heb je met diaree ook niets aan. Ik ging nog even boven de pot hangen en daarna snel een pilletje gepakt. Ik heb zitten vechten om het binnen te houden maar het resultaat mocht er wezen. Ondertussen was het al 03.00u geworden en ik voelde de misselijkheid wegebben. Susan heeft 2 liter ORS aangemaakt en hiervan heb ik een liter opgedronken. Ook ORS is een must om bij je te hebben. Het vult de zouten weer aan en versneld het herstel. Wij hebben zakjes ORS bij ons, die smaken naar banaan en die los je op in water.

Ik ben maar in de logeerkamer gaan liggen… klinkt wel leuk he, logeerkamer. Ik bedoel eigenlijk het zitgedeelte waar een bed van kan worden gemaakt. Van hieruit gaat het namelijk sneller om de wc te bereiken. Rond 5 uur voelde ik me weer redelijk en ben ik in slaap gevallen. Rond 8 uur werd ik wakker omdat de bewaker op de deur klopte. Susan had beloofd dat hij zijn eigen foto kon bekijken op het internet. Gelukkig duurde dit maar een paar minuten en kon ik Susan uitleggen waar ze op moest letten bij de montage van de radiatoren en het afstellen van de klepspeling en het natrekken van de kopbouten. Ik heb echt geluk gehad, als je de symptomen hebt van een zonnesteek en je kunt niet elk uur minstens een liter ORS drinken moet je aan het infuus. We hebben infuusvloeistof, infuusnaalden enz enz bij ons, maar ik dokter toch liever eerst zelf aan. Als het dan niet anders kan, dan zoek ik een dokter op.

We hebben ook geluk dat we hier 16 ampere stroom hebben zodat alle 2 de airco’s aankunnen, zowel in de slaapkamer als in het leefgedeelte, zodat we koel konden slapen.


Donderdag 19 juli 2007: extreem warm, tenminste 43 graden, maar wel vreemd als je op het weerbericht van BVN hoort dat het 37 graden wordt.

Susan speelt nu politieagente en houdt de mannen, in de brandende zon, in de gaten of ze alles doen zoals wij het willen. Gelukkig is Susan zo slim om een witte pet op te zetten en zover als mogelijk in de schaduw te gaan staan. We hebben veel vertrouwen in de monteurs maar zoals we in Nederland zeggen: vertrouwen is goed maar controle is beter!

Om 12 uur komt de monteur van Mastervolt Istanbul en dan ga ik toch maar zelf even uit bed om te kijken. Of we het bagagenet in de garage kunnen monteren valt nog te bezien maar anders komt dat wel een keer. We hebben de laatste weken wel veel trammelant maar dat hoort bij een wereldeis zullen we maar zeggen. Spijt hebben we zeer zeker niet en ondanks de problemen genieten we toch weer elke dag van de reis en de ontmoetingen van al de lieve en gastvrije mensen. Susan komt net binnen om 10 euro te halen, een van de meisjes heeft financiële problemen, vermoedelijk door een ziekte van een van haar familie leden. Al het personeel legt geld bij elkaar om haar te helpen, en wij doen natuurlijk mee. Dit zie je in Nederland niet, daar is het meer ieder voor zich en god voor ons allen. De leerling monteurs doneren 3 euro en de chef en baas zelfs 20 euro dus gaan wij met onze tien euro er ergens tussen in zitten.

Ook had Susan een glas Turks medicijn bij dat ze gekregen had van de poetsjuf. Het is citroensap met kruiden en baat het niet dan schaadt het niet, dus ik probeer het wel. Ik voel me een beetje beter vandaag. Heel de dag blijf ik in mijn bed en kom af en toe even kijken. Susan is ook een techneut en heeft HTS elektrotechniek gedaan dus zij houdt de mannen in de gaten hier, en dat is echt nodig. Ze doen alles op hun eigen manier, en nemen het niet zo nauw, we gaan Turkije toch uit dus waarom moet het super zijn! Ik zal jullie de details sparen maar helemaal van een leien dakje ging het niet.

Rond half 3 kwam Erdal van Mastervolt Turkije, die assisteerde met de montage, maar aan het eind van het liedje was hij zelf maar aan de montage begonnen, want dat ging een stuk sneller. Aan het einde van de dag was alles aangesloten maar alle koppelingen lekten als een zeef. Dus niks testen en weer een extra nacht hier. Om 8 uur zijn we gaan slapen, want Susan voelde zich ook niet goed. Heftige diaree maar geen koorts dus alles komt goed. Maar ja, door al dat gedoe met mij had ze slechts 4 uur geslapen en dan de hele dag buiten met een temperatuur van boven de 40 graden, dat gaat je niet in de koude kleren zitten. Heel de nacht nu goed geslapen en ’s morgens waren we weer voor 75% ok.

Vrijdag 20 juli 2007: 42 graden

Ik heb alweer iets gegeten en zweet weer, ook mijn hartslag is weer 70 in rust, dus ik ben aan de beterende hand. Natuurlijk voel ik me slap maar ik denk dat morgen alweer over is. De diaree is over, evenals de koorts, dus alles komt goed. Alleen Susan heeft nog steeds flinke diarree, maar een diarreeremmer erin en dan moet het toch goedkomen.

Heel de dag zijn ze bezig geweest om het lekken van de koppelingen te laten stoppen en ik heb ze mijn tube met afdichtmiddel maar gegeven en nu is alles dicht. 6 uur voor 6 slangen vast en water/olie dicht te maken is een record. Toen moest de olie worden gevuld en dat was het volgende probleem, vul net zolang tot de olie uit de vulopening stroomt en er zit genoeg olie in……… de generator werd gestart maar blokkeerde meteen, de startmotor ging een halve slag rond en stopte. Er was via de carterontluchting olie in de cilinder gelopen en olie kun je niet samenpersen. Wat nu??? Eerst dachten we aan een lege accu, omdat 1 van ons tweetjes vorige week per ongeluk de verkeerde schakelaar had omgezet, die voor de lader van de generator is. Ik heb een extra 25 amp lader uit de bagagebak gehaald, maar deze gaf na 5 minuten al aan dat de accu vol was. Ik ben toen zelf maar gaan helpen door de olie er uit te pompen en na een tijdje proberen ging de generator rond en startte. Het leek wel een rookbom het eerste half uur zag je elkaar niet meer staan van de rook. De olie in de cilinder wordt verbrand en zelfs de brandmelder in de garage begon te piepen. Na het afzetten, de olie en water gecontroleerd en bijgevuld en toen de generator laten lopen. Hij werkte perfect en ondanks de 43 graden hier buiten blijft hij lopen. Alleen hij blijft ook roken, het wordt wel minder, maar zo kunnen we hem nergens starten zonder problemen te krijgen met de bevolking. We hopen maar dat de zuigerveren geen klap hebben gehad en daardoor de motorolie wordt verbrand. We hopen maar op het beste.

Erdal doet zijn best maar weet van deze generator ook niet alles. En Huub Eggebeen van Mastervolt Nederland is een toffe gozer die er alles aan doet de problemen op te lossen. Ik ben echt super blij dat hij de contactpersoon is in Nederland. Hij had zelfs alle koppelingen en nieuwe slangen opgestuurd om de oude slangen niet te hoeven verlengen maar na het tien keer tegen de Turkse monteur te hebben gezegd werden deze niet gebruikt maar gewoon de oude slangen met verlengstukken gebruikt ( dit heet liever lui dan moe ). Huub je hebt je best gedaan maar de!@#$%^.... hier zijn mega eigenwijs en doen wat ze zelf willen. Ook elke keer gewoon met koelvloeistof vullen (en die is duur hier) en dan zien dat het lekt. Dan niet de vloeistof opvangen maar gewoon weg laten lopen ( of in een mega smerig bakje met resten olie opvangen na een uitbrander van ons) ondanks het feit dat ik en Susan na de 3e keer uit ons dak gingen. Na een keer of 5 was het eindelijk dicht en zijn we weer 5 liter koelvloeistof kwijt.

Het zelfde gebeurd met de olie, die wordt opgevangen… JAWEL !!! In een ton waar water, koelvloeistof en meer van die rommel zit en die wilde ze weer hergebruiken. IK DENK HET NIET. De generator kost bijna 3 jaarsalarissen voor deze monteurs en we zijn op dat ding erg zuinig. Erdal had dit niet gezien anders was hij beslist ook gaan flippen.

Ondertussen heeft Susan in de garage van een oude spanband en een hangmat opbergruimte gemaakt. Tegen de zijkant heb ik de 2 reserve (oa kop) pakkingsets met 4 stukken spanband gemaakt en de hangmat bevat nu alle duikspullen en bergschoenen. De garage is nu veel ruimer geworden en zo verbeteren we elke keer weer de Truck en krijgen we meer ruimte.

 




Nu hebben we meer ruimte en kan de quad gemakkelijker in en uit de auto worden gereden. Mastervolt Turkije stelt gratis de monteur ter beschikking. Zelfs de vlucht en hotel voor de monteur zijn niet voor onze kosten en dat is wel netjes, ik ben alleen benieuwd wat we vandaag weer af moeten rekenen, want de monteur, ook al heeft hij bijna heel de dag uit zijn neus zitten eten, zal toch betaald moeten worden, alleen wel in redelijkheid, of het nog oorlog wordt laat ik de volgende keer wel horen want we willen deze update vanaf hier nog even versturen voor we vertrekken.

De eenvoudigste en voor ons logische dingen worden hier niet begrepen. De radiatoren zijn bevestigd en zitten goed vast, maar als ze ooit vervangen of verwijderd moeten worden is het wel een groot probleem. Ik wilde een slopgat laten maken zodat we de radiatoren straks nog gemakkelijk los kunnen maken en kunnen verwijderen, maar dit is niet uit te leggen, ze blijven hun eigen en foute ideeën ventileren, omdat ze denken het wel te weten. Ze denken dat iemand die in een garage komt zelf dom is en hier komt omdat hij het zelf niet kan maken. Het woord de klant is koning geldt hier zeker niet. De klant is een imbeciel en heeft nergens een bal verstand van. Nu moet ik zeggen dat de monteur die aan de auto heeft gewerkt wel verstand van zaken had (gelukkig). Ik denk dat wij hier toch tegen een muur van cultuur verschillen aanlopen.

Ik heb gelukkig veel geduld (noot webmaster: Ad heeft nog nooit geduld gehad, sterker nog, dat woord komt in zijn woordenboek niet voor. ;-) ) en Susan rem ik af en toe wel af (noot webmaster: ik denk dat de zin omgedraaid moet worden, Susan heeft veel geduld en moet Ad afremmen….). Zij kan minder goed tegen dit soort dingen. Ik heb doordat ik 20 jaar voor me zelf heb gewerkt een soort scherm opgebouwd om me bijna altijd van de goede kant te kunnen laten zien, maar ik heb ook een harde en zakelijke kant die ik hopelijk hier niet hoef te gebruiken. Vriendelijkheid opent deuren die voor anderen gesloten blijven, zeggen we dan maar. En met deze instelling krijg ik bijna alles voor elkaar en het moet wel heel erg uit de hand lopen wil ik door het lint gaan.

We hopen dat het vandaag nog wel allemaal gaat lukken, want anders halen we Cappadocia niet meer, waar we morgen hopen te zijn. Dan nog een keer naar Ankara voor de India Visa en dan richting de Iraanse grens. Ik denk dat de meesten vol spanning zitten te wachten op de reisverhalen in Iran en Pakistan.

Ik zou nog wel uren door kunnen gaan maar hou het bij een voorbeeldje. Ze bieden aan om de uitlaat van de generator die onder de auto uitkomt te verlengen zodat hij aan de zijkant onder de auto uit komt. Hartstikke leuk, dus er wordt pijp gehaald en heel mooi slijpt hij de 2 stukken in verstek om ze aan elkaar te lassen, het uiteinde heeft schroefdraad en kan in de uitlaat worden gedraaid. Maar ja, als je eerst de pijp aan elkaar last en het stuk wat je er haaks aanmaakt is 30 cm lang dan krijg je het natuurlijk nooit meer in de uitlaat geschroefd want zoveel ruimte heb je niet. Dat ik dat weer moet uitleggen, gelukkig waren ze pas een half uurtje bezig. En weer een half uurtje voor niets want hij ziet zelf nu ook het probleem in. Dat was ook zo in Instanbul ze maken een gat voor de radiator in de zijkant van de auto. Ze tekenen een gat af, natuurlijk vanaf de buitenkant, en zagen het uit. Dan proberen ze de radiator aan de binnenkant achter dat gat te krijgen, maar ze zijn vergeten dat de radiator niet vierkant maar langwerpig is….. Goh de radiator past alleen op zijn zijkant in de wand. Wat nu. Dan monteren we de radiator gewoon op zijn kant. Nee, dus niet, oké, dan maken we het gat gewoon groter. Zo gezegd zo gedaan. En dan past de radiator mooi achter het gat.

Helaas zitten er aan de zijkant slangen aan de radiator…. Goh vergeten, en aan die kant zit een spatbord…. Wat nu???? We zetten de radiator op zijn kop… Helaas de olie temperatuursensor zit dan aan de verkeerde kant van de radiator. Na een tip van ons werden haakse aansluitingen gebruikt en kwam alles nog goed. Behalve het te grote gat dan maar ach ze zeggen wel eens. Als ge’t nie mer wit, KIT. Is het dan nog te ruim PURSCHUIM.

 
Zaterdag 21 juli 2007: om 9:00 30,2 graden en dit zal wel weer boven de 40 graden stijgen vanmiddag.

Na een onrustige nacht worden we om 8:30 uur wakker. Susan besluit om een lekker stevig bordje Griesknockelsoep uit Oostenrijk te maken. Dit is bouillon met grote brokken deeg. We hebben het zout namelijk hard nodig voor onze zweethuishouding. We hebben onze laatste Lira’s uitgegeven bij de Daf garage, dus moeten we om te tanken snel ergens pinnen.

Na alle zakken te hebben geleegd en in elk hoekje te hebben gekeken vonden we totaal toch nog 435 Ytl dit is genoeg voor 170 liter diesel en dan komt alles goed. Als we een pinautomaat vinden pinnen we straks nog een paar duizend YTL en hebben we weer een tijdje genoeg.

We dachten dat we rond 19.00 uur de Kaya camping op zouden kunnen rijden maar het valt natuurlijk altijd tegen. Het werd al donker en pas om 22:00 uur reden we de camping op.

Yasjar, Horst en Edith stonden ons al op te wachten. Ondanks het feit dat we redelijk brak waren van de grote reis hebben we toch nog een uurtje gezellig zitten buurten en zijn we daarna snel gaan slapen.









Copyright © door Een reis rond de wereld Alle Rechten Voorbehouden.

Gepubliceerd op: 2007-07-18 (3546 maal gelezen)

[ Ga terug ]
Content ©
Volg onze reis online, 5 jaar met de DAF de wereld door


PHP-Nuke Copyright © 2005 by Francisco Burzi. This is free software, and you may redistribute it under the GPL. PHP-Nuke comes with absolutely no warranty, for details, see the license.
Pagina Rendering: 0.06 Seconden