Welcome to Een reis rond de wereld

Travel now and work later

Hoofdmenu

Translate to any language, choose your language here above..



Reisverhalen
Wereldreis op datum:
2009

Wereldreis per land:




Favoriete links


Terugblik op.. (pdf)


De camperbouw en de dagelijkse bezigheden


Info & materialen


  
26 t/m 30 juni





Dinsdag 26 juni 2007: 45 graden en het koelt ’s avonds nog weinig af.

Vanmorgen zijn we nog even wezen onderhandelen over de prijs van het hotel in Side, We willen op de parkeerplaats staan en betalen voor het zwembad en All inclusive zodat we mijn broer kunnen ontmoeten die ook in dat hotel zit.

Ze vroegen 45 euro pp per dag en dat is belachelijk als je ziet wat mijn broer betaalt incl. vlucht en kamer. We hebben geprobeerd de prijs naar 35 euro te krijgen maar het hotel wilde niet verder gaan als 40. Dat is gewoon te duur. We gaan wel naar Side terug ook al moeten we 1500 km terugrijden. En we blijven nu vermoedelijk 2 dagen in het hotel. Mijn broer heeft een sensor van de waterzuivering bij zich voor ons dus moeten we in ieder geval naar Side terug.

We Rijden nu eerst na Ankara voor het Iran visum. Dit kunnen we ook in Erzerum ophalen vlak bij de grens met Iran maar omdat we toch de Zwarte zee willen zien moeten we toch omhoog rijden en komen we er bijna langs. We rijden helemaal binnendoor om te genieten Van de mooie omgeving. Het is 650 km rijden en daar doe je wel even over. Zeker als je de bergen ziet waar je door moet, We gaan van zeeniveau naar meer dan 2000 meter en het enige echt positieve was de temperatuur. Het koelde heerlijk af, ’s nachts werd het zelfs fris. Wat heerlijk. ‘s-Morgens werden we wakker en was het buiten 18 graden en dat was even genieten. Is het koud verlang je naar de warmte en is het tropisch verlang je naar de kou. Een mens is nooit tevreden. We reden eerst naar 2000meter om vervolgens te zakken naar 1000 meter. Hier reden we honderden km’s op bijna vlak land. Tussen de kersenbomen en de enorme vlakten waar graan werd verbouwd. Onderweg nog even gestopt om 1 kg kersen te kopen, die nog speciaal voor ons werden gewassen, voor een bedrag van 1,20 euro. We hebben ons helemaal ziek zitten eten voor dat beetje geld.

Rond en uur of 2 kregen we honger en zijn we gestopt bij een echt Turks chauffeurscafé. Het stond buiten vol met trucks dus moest het eten daar wel goed zijn. We liepen met de kok langs de schalen waar allerlei soorten vlees en vis lagen en bestelde gewoon door het aan te wijzen. We kregen een gietijzeren pannetje op tafel wat zo uit de oven kwam. De friet en het Turkse vlees lagen samen met de tomaten en ui heerlijk te sputteren in het kokendhete pannetje. Voor dit alles, betaalde de ongeveer 10 euro met zijn tweeën en voor dat bedrag zaten we echt helemaal vol.

We reden verder en langs de weg waren diverse meren waar forel werd gekweekt, je kon elke paar honderd meter wel een restaurantje vinden waar je soms zelfs op het water kon eten.

 





Het leek net of we op zee niveau reden maar we zaten toch echt op meer dan 1000 meter hoogte. Langs de weg ineens weer veel militairen, we zagen de modernste helikopters staan, goed bewaakt door vele militairen. Het was nog vroeg en we wilde tot 120 km voor Ankara door rijden om morgen zeker op tijd in de Iraanse ambassade te zijn. Toen we nog 170 km moesten rijden was het al 23:00 uur geworden en we wilden nu echt gaan stoppen, dit keer was er nergens een plaats om te stoppen te zien. Eindelijk zagen we er eentje maar toen we wilden stoppen kwam er een soldaat die op wacht stond even kijken en sommeerde ons om door te rijden. Shit alweer militair terrein. Pas na nog eens 50 km te hebben gereden kwamen we bij een tankstation en zijn we gaan slapen, Langs ons stond een vrachtwagen met kippen, waarin de chauffeurs voor in de cabine, al zittend ook een dutje deden.


Woensdag 27 juni 2007: Heerlijk fris 35 graden.

Toen we ’s morgens om 7 uur de auto weer straten om de laatste 120 km Naar Ankara te rijden lagen de twee nog steeds in coma in de meest vreemde houding Na twee uur door boerenland te hebben gereden begon de afdaling naar Ankara, Langs de weg zagen we de boeren met hun vee en op de weg was veel vracht verkeer wat half wakker over de weg heen raasde.

 




Om Half 10 reden we Ankara in en toen begon de zoektocht naar een parkeerplaats. We vonden een open terrein 3km van de ambassade af en dat is te lopen. Dus de truck geparkeerd en gestart met de flinke wandeling. Gelukkig ging de weg steil naar beneden en liep het eigenlijk vanzelf. We hadden de gps coördinaten dus de weg vinden was geen probleem. Om half 11 liepen we de ambassade binnen, buiten natuurlijk eerst Susan Iran klaar gemaakt, dus hoofddoek op en armen bedekt. We gaven de paspoorten af en toen kregen we te horen dat we morgen rond dezelfde tijd ze compleet met visa weer op konden halen.... MORGEN?????? Ja, het was te druk en dus morgen... shit dus morgen weer terug naar hier. Ik heb het een keer heel voorzichtig geprobeerd maar helaas niets aan te doen gewoon weer terug komen. Vervelend doen heeft geen zin want je wilt toch graag Iran binnen zien te komen. Dus nog even bij het Iskender H.O. restaurant gegeten en toen het hele stuk weer terug, en dit keer steil omhoog gelopen.

Toen we terug bij de truck kwamen zagen we dat er een stuk rubber onder uit kwam, de rubber zit normaal tussen de tank en zijn ophanging. De schroef zat los, dus de rubber weer op zijn plaats gedrukt en de schroef aangedraaid. Helaas de ijzeren band waarmee de tank vastzit, was gebroken door het gerammel denk ik. Dan maar een spanband er omheen doen. Nu heb ik er genoeg maar alle echte grote heb ik al ergens voor gebruikt. Wat nu!!! Dan maar een kleine spanband monteren en kijken hoe lang dat goed blijft gaan. Op de plaats waas we staan stonden ook een paar vrachtwagen chauffeurs die meteen kwamen helpen. Een van de jongens is nog mee naar een winkel gelopen om te kijken of we een grotere spanband konden kopen maar helaas, we verstonden geen woord van elkaar dus het communiceren ging niet echt gemakkelijk. We gaven de jongen een watermeloen en een fles cola voor de hulp en gingen de koelte van de Truck in. Na 5 minuten werd er op de deur geklopt en hadden ze een tolk geregeld. Murat was zijn naam, wat een sympathieke gast. Hij stelde voor om een taxi te nemen naar een groot shopping center waar oa een supermarkt van Migros zit.

Deze supermarkten heb je in 3 versies. M Migros MM Migros en als laatste MMM Migros, je snapt hem denk ik al. Hoe meer m’s er voor Migros staan hoe groter hij is. Wij zijn naar MMM Migros gereden het was een 40 minuten rijden en koste 20 Ytl ofwel 12 euro. Bij de ingang moet je door een scanner zoals op het vliegveld, de tassen worden gecheckt om zeker te zijn dat er geen springstoffen en wapens naar binnen worden gesmokkeld. Deze Mega supermarkt heft echt alles en is groter dan de mega Albert Heijn winkels in Nederland. Helaas hadden ze geen spanbanden dus even naar de buren gelopen, Dit was een soort bouwmarkt waar bijna alles te koop is, van Gereedschappen tot douchecabines en van Automaterialen tot Tegels. Alles hadden ze behalve Spanbanden.

We zijn toen te voet in fabriekswijkje ingelopen. Hier zaten allemaal kleine bedrijfjes die elk hun eigen kleine assortimentje hadden. We hebben wel 20 winkeltjes gehad maar overal waren de spanbanden onbekend. Telkens werden we naar een andere winkel gestuurd en de winkel die ze zou moeten hebben was als enige dicht!! De eigenaar was even naar de moskee, dus maar even wachten tot hij terug is. Na een kwartiertje kwam de eigenaar terug en helaas geen spanbanden. Maar wel weer een ander adres gekregen.. en ja hoor hij had ze. Ik heb 2 mega grote spanbanden gekocht die 5000kg kunnen hebben en dat voor 16 ytl per stuk (+-9 euro) Geen geld voor deze dingen. Toen we buiten kwamen was de lucht betrokken en helemaal grijs. Met bakken kwam de regen uit de hemel vallen en dat in combinatie van heftige wind koelden ons wel lekker af. Toevallig stond er een taxi en hielden we de waterschade beperkt. Terug aangekomen bij de camper hebben we Murat een cadeautje gegeven voor zijn zoontje, we hebben namelijk en paar bouwpakketjes bij van racemotoren, die met een schroevendraaier in elkaar moeten worden gezet. Hij was dol gelukkig en na het bezichtigen van de camper en onze adressen uitgewisseld te hebben namen we afscheid. Hij had ons nog uitgenodigd bij hem thuis maar omdat we morgen heel vroeg weer naar de Ambassade moeten zijn en we nu op loopafstand staan hebben we dat maar niet gedaan.

Dit was weer een geval van Turkse gastvrijheid. Het was nog steeds erg warm en dus de airco aangezet en na een uurtje of 2 de generator ander half uur laten lopen om de accu’s weer vol te maken voor de nacht. De generator werkt perfect bij temperaturen onder de 35 graden en gelukkig was de temperatuur op dat moment gezakt naar een graad of 30.

Ik heb al een paar dagen geen e-mails op kunnen halen omdat ze in Ankara slimmer zijn door hun netwerken te beveiligen. Morgen zoeken we wel verder.

Nog even een dvdtje in de speler gestoken en een filmpje gekeken en daarna gaan slapen.

28 Juni 2007: 36 graden en onbewolkt.

Na het opstaan liepen we gepakt en gezakt richting de Iraanse ambassade. Het is best wel een eindje lopen en door de hitte verlies je nog al wat vocht, dus achter in de rugzak zat een behoorlijk gewicht aan water, wat het lopen nog zwaarder maakte. Nu gaat de weg heen omlaag en dat is wel lekker maar terug is het nog warmer en moet je heftig bergop lopen.

Rond half 11 waren we weer bij de ambassade, buiten Susan even “Iran-proof” gemaakt, ofwel hoofddoekje op en een vest aan met lange mouwen. We waren meteen aan de beurt en na een kwartiertje liepen we weer met onze paspoorten naar buiten. De paspoorten zijn voorzien van een 30 dagen visa wat er echt super gaaf uitziet. Dit visa is in Iran nog een maand te verlengen maar voor ons is 30 dagen genoeg. Bij de auto eerst nog even de spanband gemonteerd en toen op weg richting de zwarte zee, helemaal in het noorden van Turkije.

Dit deel van Turkije wordt door toeristen niet of heel sporadisch bezocht dus we zijn benieuwd. Het duurde meer dan en uur voor we Ankara uit waren, wat een chaotisch stad om in te rijden.

Net buiten Ankara zijn we gestopt om de diesel tank weer vol te gooien. Deze keer ging er 200 liter diesel bij, volgens de verbruiksmeter hebben we 190 liter verbruikt en die tien liter verschil zit hem in het feit dat hij de vorige keer niet helemaal vol is gemaakt. Deze keer stond de diesel top boven in de vulpijp!! We hebben 830 km gereden op die 190 liter dus voor zo een grote bak valt dat niet echt tegen, zeker niet als je de berghellingen hier ziet.
We zijn nog even gestopt bij een fruitkraampje voor wat verse kersen en rond half 8 gestopt om te overnachten. Omdat de zonneboiler al een paar dagen niet meer werkt ben ik vandaag het dak op geklommen om de koelvloeistof bij te vullen. Door de extreme hitte wordt de collector soms wel 160 graden heet en dat is te veel van het goede. Ik heb nu de vloeistof weer bijgevuld en het systeem ontlucht en morgen zien we het resultaat. Ik denk dat ik een deel van de collector af moet plakken om de temperatuur binnen grenzen te houden want anders blijft het fout gaan.
Hier onder nog wat foto’s van vandaag.

 




Vandaag ook nog even de email opgehaald via de satelliet en sommige snel even beantwoord.Morgen ga ik ze op mijn gemak nog even lezen en netjes beantwoorden.
Er zat ook nog een mailtje bij van de mensen van Mastervolt waar de generator vandaan komt. Elke keer krijg ik te maken met ander mensen van die firma maar elke keer met dezelfde informatie. De generator moet werken tot 40 graden....... ja en dat doet hij dus niet!! En verder geen oplossing. Morgen ga ik ze nog een keer bellen. Al deze ellende heeft ons al veel geld geld gekost oa aan telefoonkosten en diesel voor het heen en weer rijden en nog steeds geen oplossing.

‘s Avonds moeten we wachten tot de temperatuur is gezakt en dan is het weer duimen of hij blijft werken. Op dit moment rijden we nog veel en hebben we door de dynamo en zonnepanelen energie genoeg maat wat als het straks weken bewolkt is??? Dan wordt het zweten denk ik. Ik heb een voorstel gedaan om een extra radiator te plaatsen maar daar wordt tot op heden niet op ingegaan. We hebben nog tot de 10e de tijd om een oplossing te vinden voor dit probleem en daarna moeten we richting Iran . Als ze ons zo lang aan het lijntje weten te houden dan hebben we geen tijd meer om in Turkije een oplossing te vinden. En dan word ik echt boos, ik merk dat je met vriendelijkheid niet veel bereikt, maar ik heb als gewezen zelfstandige ook een andere kant. We gaan er maar van uit dat we voorlopig het met vriendelijkheid op kunnen lossen.


Vrijdag 29 juni 2007: een aangenaam temperatuurtje hier in de bergen:

Vanmorgen nog even de afvalwaterpomp uit zijn huisje genomen om hem schoon te maken. Wat een drek zit er toch elke keer in. Zeepresten en vooral de tandpasta blokkeren na een maandje de pomp en dit keer wilde ik de problemen voor zijn. Het is volgens mij vooral de tandpasta die er een zooitje van maakt. Dus spugen we ‘s-morgens en ’s avonds de afgewerkte tandpasta nu voorlopig even in een apart bakje om het buiten de deur te kwakken. Als de pomp nog elke maand vol rommel zit weten we dat het niet de tandpasta is.

We rijden nu door de bergen, net Oostenrijk. Hoge bergen van meer als 2000 meter hoogte die vol staan met naaldbomen. Ik begin de Daf nu te begrijpen en ik weet dat niet de liters per 100km belangrijk zijn voor de energie die de motor moet leveren maar meer de liters per uur. Als ik steil omhoog ga zet ik hem nu een versnelling lager dan eerst zodat het aantal liters per uur zakt en de motor mooi op temperatuur blijft. Nu is het niet zo dat de motor oververhit raakte maar de temperatuur werd eerst maximaal 92 graden en nu 85 en we willen de motor heel houden. Het scheelt een km of 5 per uur dat we nu langzamer gaan maar we hebben de tijd.

We reden door een mooi skigebied. Ja, hier kun je in de winter ook skiën !!!! Alles zag er modern en nieuw uit, een mooi groot nieuw megahotel lag boven op het puntje van de berg. De weg door de bergen gaat door een natuurpark genaamd Milli Parki en het is hier echt schitterend. Om 13:20 zijn we gestopt om eten te koken, de buitentemperaturen zijn hier lekker, zodat je niet dood gaat van de extra hitte als we de ceramische kookplaat aanzetten.
Voor de mensen die een kookplaat willen kopen op diesel kunnen het best de webasto kopen. Deze heeft namelijk een bergstand zodat hij ook nog hoog in de bergen kan werken. De wallis kookplaat is gemaakt voor schepen en die varen normaal op zeeniveau. Wel is het aan te raden een opstaande rand 1 cm hoog, van bv aluminium rond de kookplaat aan te brengen. Sta je namelijk een beetje scheef dan lazert spontaan de pan van de kookplaat af en zit alles onder het vet. Vandaag staan we recht en gaat alles goed.

Na lekker te hebben gegeten zijn we rond 15:00 uur weer op pad gegaan. Het lijkt net een achtbaan we gaan steil omhoog om daarna weer een gat in te duiken, recht naar beneden. De omgeving is prachtig, deze omgeving is de mooiste tot nu toe. Het lijkt wel een sprookje hier. Alleen het brandstof verbruik is minder mooi. 1 op 3.....

Het is heel de dag bewolkt en we vinden het heerlijk. Een koel dagje is wel een keer lekker. Eindelijk de bergen uit want de zee is in zicht.Dachten we helaas gaat de weg langs de constant omhoog en omlaag, Soms blijft hij even beneden langs het water lopen, en rijden we door een dorpje. Wij zijn de attractie hier, iedereen kijkt zijn ogen uit, toeristen komen hier zelden. De mensen zien er ook veel blanker uit, en de meeste lijken niet uit Turkije te komen, maar eerder uit Europa. We vervolgen de weg langs de kust en laten de zwaartekracht zijn werk doen, tijdens de afdaling maken we snelheid om zo boven te komen. Ineens komen er twee ambulances ons tegemoet en niet veel later zien we waarom. Een taxi en een personenauto staan aan de kant, helemaal in elkaar. Het is nog vers want de olie loopt nog uit een van de wrakken. Meteen worden we terug gefloten n rijden een heel stuk langzamer.

De weg is smal en kapot aan alle kanten. Inhalen in een bocht is heel gewoon. Waarom zou je wachten tot je de weg kunt overzien?. De tegenligger gaat wel aan de kant Soms dus niet aan het ongeluk te zien. Na een half uurtje kwamen we in een klein dorpje wat aan zee ligt. En de laptop begon te piepen dat hij een netwerk had gevonden. Langs de boulevard gestopt en de e-mails opgehaald. En maar meteen gestopt voor de nacht. We kunnen lekker een avondje internetten. Een van de e-mails was van Mastervolt. Ze sturen 2 nieuwe radiatoren op en die gaan we in Antalya in laten bouwen. Daarna zijn de generator problemen over. Goede service van Mastervolt.

 




Er waren nog wat vragen via email binnengekomen en die wil ik nu even beantwoorden zodat misschien meer mensen er iets aan hebben.

1) Er was een vraag of wij de Daf hebben opgevoerd:

De toerenbegrenzer is een paar honderd toeren omhoog gezet, dit gebeurd op de brandstofpomp. Hoe het precies werkt weet ik niet omdat dit al door de vorige eigenaar is gedaan. Normaal gaat de motor tot 2400 toeren en als je dan schakelt valt hij in toeren zo ver terug dat de turbo weinig of geen druk heeft. Moet de motor hard werken zakt hij zo ver terug dat je onder zijn toerental komt waar hij veel kracht levert en moet je dus weer terugschakelen. Nu begrenst hij op 2700 toeren en dat is net genoeg.


2) hebben jullie anderen banden gemonteerd?

Ja, wij hebben nieuwe tubeless banden en nieuwe velgen gemonteerd Het zijn m Michelin XZY -3 385/65R 22,5 deze maat is gemakkelijker te verkrijgen in het buitenland en zijn tubeless.

De banden zijn perfect voor op de weg en ook geschikt voor terrein, dus optimaal aangepast voor de wereldreis. We hebben nu meer dan 15000 km gereden en ze zijn nog als nieuw. Geen verschil te zien met toen ze nieuw waren. Ook hebben wij sensoren op de ventielen geschroefd die draadloos de bandendruk doorzenden naar de cabine. Mocht een band 10 % druk verliezen krijgen we een alarm en we kunnen tijdens het rijden de druk per band aflezen.
Het systeem komt uit Amerika en is via internet te bestellen.


3) Wat voor airco gebruiken wij op de cabine en zijn we tevreden?

We hebben een DC- airco ( merk ) en wel de zwaarste hij gebruikt maar 470 watt en draait op 24 volt!!!. Dus geen verlies door inverters om eerst van de 24 volt 230 volt te maken.

Ik dacht dat het type de 9000 was. We zijn echt super tevreden, omdat hij maar maximaal 20 ampère trekt kan de airco ook blijven draaien als we bv een uurtje ergens iets gaan eten. Een auto koud houden gaat meestal nog wel maar een auto afkoelen tot een lekkere temperatuur als hij uren heeft staan te bakken in de zon is bijna onmogelijk en duurt behoorlijk lang. De airco kost wel 2800 euro maar ik zou hem zo weer kopen. Veel koelvermogen en een heel laag energie verbruik. Camping de Wit in Schijndel heeft hem voor ons besteld. Zonder airco rijden is bijna onmogelijk, je wordt zo sloom en loopt helemaal leeg. Dus de airco is zeker een aanrader. Vrienden van Ons, kees en els ( zie onze links met reisverhalen, hebben geen airco en hebben daar heel veel spijt van. Ze hebben zelfs geprobeerd om er een te kopen in Azië maar helaas zonder resultaat.


4) De bekleding van de cabine...

Ons dak is bekleed met een hemel uit een burger Daf, ik dacht een Daf 1700 of 1900, dit was door de vorige eigenaar gedaan en is echt een must!!!! Zonder deze bekleding, tevens warmte isolatie krijgt geen enkel airco het binnen koel.


5) Hoe hebben wij de autoverzekering geregeld.

De Daf bij de Alliance gewoon WA want niemand wil de truck all risk verzekeren. Tijdens de bouw hebben ze de truck all risk verzekerd voor 35000 euro. Als hij klaar was zou ik een taxateur laten komen en zouden ze me verzekeren voor het getaxeerde bedrag. De truck was klaar en de taxateur heeft een mooi rapport gemaakt, kosten 261 euro. Met het getaxeerde bedrag van 130000 euro naar de Alliance gegaan en toen was er geen enkel manier mogelijk voor een all risk dekking. Het bedrag was te hoog. Mooi belachelijk wel 261 euro weg gegooid.

Tot Turkije ben je verzekerd en daarna sluit je in de volgende landen een verzekering bij de grens af. Niet dat de dekking veel voorstelt maar het is verplicht en je hebt een papiertje om mee te zwaaien.


6) Hoe heb je het met de APK geregeld?

Dat is een verhaal apart stuur me maar even een mailtje als je dat echt helemaal wilt weten. Het is een groot probleem in Nederland er is namelijk niets voor geregeld. Het verhaal is te groot om hier op Internet te plaatsen.

Noot webmaster: het APK-verhaal te groot om op de site te plaatsen?????? Als ik zie wat voor lappen tekst ik elke keer aangereikt krijg voor een verhaaltje van één dag dan moet dit onderhand een boekwerk van 600 pagina's worden......;-)
 
Zaterdag 30 juni 2007: Bewolkt en vochtig warm. Dus zweten.

We stonden voor een school aan de boulevard, recht aan zee. De school had wifi die zwaar gecensureerd was, dus lekker chatten op ispq en msn was er helaas niet bij. Sommige sites konden we openen, andere gaven een kreet in het Turks op het scherm.

 




We hebben gisteren avond wel kunnen surfen op het Internet en wat informatie over de brandstof problemen in Iran gelezen. De brandstof is op de bon en de inwoners krijgen 3 liter per dag. Ja, en met 3 liter rijden wij 12 km dus dat is geen optie. Nu schijnt het voor buitenlanders met geld, geen probleem te zijn om bonnen te kopen, maar een echt goed gevoel geeft het niet. We zijn aan het kijken voor alternatieven, BV boven Iran langs rijden door de ex Russische staten, of met de boot rechtstreeks van Turkije naar Maleisië. We zien wel en vinden wel een oplossing. Rond 11:00 verlieten we ons mooie plekje aan zee en reden we richting Sinop. Na een half uurtje reden we door een klein stadje en zagen we een winkel die brood verkocht. Voor de deur gestopt en een super vriendelijke man heette ons welkom. Susan kocht een brood voor 30 euro cent en gaf de man 10 eurocent fooi omdat hij zo enthousiast was. Hij dook achter de vitrine en gaf Susan twee kleine reepjes chocolade. We stapten weer in de truck en de man zwaaide uit alle macht toen we vertrokken.

Hier aan de zwarte zee zien de mensen er niet uit als echte Turken. Ze zijn veel blanker en hebben een meer Westers of Russisch gezicht. Sommige zwaaien naar ons, of zwaaien terug als wij zwaaien maar je merkt toch dat de mensen hier meer gesloten zijn.

We rijden langs de zee en de weg gaat continue een paar honderd meter omhoog en dan weer omlaag. Ik vraag me af waarom ze de weg niet gewoon recht laten lopen. Vaak is daar wel de ruimte toe. Als ze hier brandstof willen besparen zullen ze tunnels moeten gaan aanleggen, die dwars door de bergen heen gaan. De truck zuipt hier gruwelijk en met de extreem hoge brandstof prijzen krijg je daar wel een beetje buikpijn van. Ging het nu geleidelijk aan omhoog en omlaag was er niets aan de hand, maar je moet hier in zijn 2 de helling omhoog elke keer en dan lust de Daf wel een slok diesel. Als de wegen recht zouden lopen, dan zou je vaart kunnen maken tijdens de afdaling en de zwaartekracht laten helpen om de berg weer op te komen maar door al die bochten, smalle en slechte wegen en de tegenliggers die twee rijstroken gebruiken om de bochten af te snijden, is dat geen optie. Of je moet levensmoe zijn!!

Soms zie je langs de weg de resultaten van de kamikazes liggen, wrakken die echt helemaal in elkaar zitten, en dat verlaagd onze snelheid elke keer weer.

De weg draaide weg van de zee en ging weer de bergen in, overal naaldbomen zo ver je keek, en dat ziet er super gaaf uit. We hadden een afslag gemist en reden 30 km om maar het uitzicht was spectaculair en de mensen vriendelijk. We kwamen langs een café annex theehuis waar de mannen op het terras thee zaten te drinken. Leuk om te zien dat de mannen gewoon langs de weg, midden op straat hun auto of ezel parkeren. We reden verder door Sinop richting Samsun en hier werd de weg beter. Veel breder en soms dubbelbaans tot ineens de weg erg smal werd en 1 baans voor beide kanten. Aan de weg werd gewerkt, en op de baan voor de tegenliggers lag over een lengte van 10 km een berg van 1 meter hoog grind. Leuk als er tegenliggers komen.... En die kwamen er natuurlijk. Elke paar honderd meter voorzichtig stoppen en de berm opzoeken om de tegenliggers voorbij te laten.

 




Als je stopt om een tegenligger voorbij te laten en je wilt verder rijden proberen de auto’s achter je ook nog even in te halen, en drukken je gewoon aan de kant. Maar ja wij zijn groter!!!

Eenmaal in Samsun aangekomen langs de weg bij een supermarkt even gestopt voor wat boodschappen, en daarna bij de groetenwinkel nog wat perziken gekocht.

Toen we bij de Daf kwamen stonden er een hele berg mensen te kijken en probeerde in het Turks een praatje te maken ... mmmm .. ikke niet verstaan!! Ze maakten een gebaar van super gaaf, mooi enz enz . Het geeft je wel een goed gevoel. Tijdens de rit zie je ook regelmatig mensen met hun lichten knipperen, toeteren en zwaaien naar ons. Ze maken daarbij het zelfde gebaar, mooi, gaaf .. echt tof . Het rijden hier is wel oppassen, ineens staat er een koe of schaap voor je truck dus de gemiddelde snelheid ligt hier rond de 30km/uur.
 


Na Samsun reden we over een mooie 4 baans weg weer naar het zuiden en haalden vele trucks in die zwaar geladen proberen boven te komen.

Het werd weer tijd voor een volle tank diesel, we stopte bij een benzine station en lieten ons dafje weer vol gooien. 160 liter verder was hij weer vol en na af te hebben gerekend kregen we nog een glaasje thee en wilde we wegrijden. De pompbediende vroeg ons de Daf aan de zijkant te parkeren en ik vroeg me af waarom. Wat bleek nu hij wilde de auto wassen. Service van de zaak!!!! Ik reed de Daf achteruit en draaide in, maar had niet gezien dat een oude mercedes langs me was komen te staan Ineens een gil en wat bleek ik had bijna de auto een stuk aan de kant geduwd. Gelukkig zat er nog 2 cm tussen en was er geen schade.

Maar wel even schrikken. Een schade is te overzien en ongelukjes kunnen gebeuren maar probeer je maar eens verstaanbaar te maken.
 


We staan nu langs de weg en gaan na het kijken van een filmpje lekker slapen om morgen weer verder te rijden.









Copyright © door Een reis rond de wereld Alle Rechten Voorbehouden.

Gepubliceerd op: 2007-06-29 (2945 maal gelezen)

[ Ga terug ]
Content ©
Volg onze reis online, 5 jaar met de DAF de wereld door


PHP-Nuke Copyright © 2005 by Francisco Burzi. This is free software, and you may redistribute it under the GPL. PHP-Nuke comes with absolutely no warranty, for details, see the license.
Pagina Rendering: 0.05 Seconden