Welcome to Een reis rond de wereld

Travel now and work later

Hoofdmenu

Translate to any language, choose your language here above..



Reisverhalen
Wereldreis op datum:
2009

Wereldreis per land:




Favoriete links


Terugblik op.. (pdf)


De camperbouw en de dagelijkse bezigheden


Info & materialen


  
21 t/m 25 juni 2007





Donderdag 21 juni 2007: we hebben 2 digitale borden gezien die tijd en temperatuur aangeven , alle twee gaven ze om 3 uur 48 graden aan !!! het is extreem warm maar of het klopt??

Gisterenavond 2 dvd’s gekeken en pas rond 1 uur ’s nachts gaan slapen. Onze nieuwe fan werkt perfect. We hebben de tafel laten zakken en er een grote ligbank van gemaakt, zodat we lekker lui konden genieten van de films. De fan blies heerlijke koude lucht afkomstig van de airco in de slaapkamer tegen onze lichamen. Dit keer geen chips en vettigheid tijdens de film maar heerlijke kersen, die we op de markt hadden gekocht.

Vanmorgen lekker uitgeslapen, pas om 10 uur kwamen we ons bedje uit. We stonden vannacht in de bergen en we dachten dat het wel af zou koelen maar helaas, om 22:00 uur was het nog 29 graden buiten.

Rond 11 uur reden we pas weer, de weg ging weer, net zoals elke dag constant omhoog en omlaag. Ineens zagen we in de verte een man staan met stukken, hij zwaaide naar iedereen maar niemand reageerde. De Turken hadden ons ook geholpen dus wij de auto gestopt en door een zandpad wat langs de weg lag achteruit naar de Turkse meneer gereden. Even werd het nog spannend, het zandpad zat vol met kuilen en was erg scheef, zo scheef dat we een meter of twintig voor hem zijn gestopt, waarbij de truck extreem overhelde naar links.
 




De man was dolgelukkig, hij had een lekke band maar de verkeerde krik bij zich. De krik was niet gemaakt voor deze auto en ook onbruikbaar. Dus ik de 20 tons krik uit de Daf gehaald en geprobeerd om die onder de lage auto te proppen.. Helaas dat lukt dus niet, maar we zijn niet voor een gat te vangen en ik pakte mijn schop en begon ijverig het zand onder de auto uit te scheppen. Na een tien minuten zat er een gat onder de auto en kon de krik er onder worden gezet. Dit karwei koste veel energie en zweet, dit omdat er natuurlijk alleen maar keien op deze plaats onder de grond zaten. Snel het wiel verwisseld en toen zagen we dat de reserve band zo slap als de pest was. Maar geen nood. De truck omgedraaid en voor de auto neergezet, de slang aangesloten op de lucht tanks en de band opgepompt. Geheel gelukkig namen we afscheid. Susan kreeg nog een potje natuurlijke handcrème en weigeren was geen optie!

Dit geheel gaf een goed gevoel, eindelijk hebben wij iets terug kunnen doen. Mijn broek is nu super klef en mijn hele lichaam baad in het zweet maar dat komt wel weer goed.
We hadden de airco in de cabine aangelaten en toen we instapten was het heerlijk koel. Niets koeler als toen we uitstapte maar doordat we nu ons in het zweet hadden gewerkt leek het zelfs koud.

We vervolgden onze weg richting Fethye waar we rots graven gaan bekijken.

Na een half uurtje zagen we een bordje met een waterkraantje erop. Dus even gestopt om water bij te vullen. Uit een rots kwam een pijp waar water uit stroomde en ik heb hiervoor een speciale koppeling bij dus de koppeling op de pijp aangesloten en de slang in de camper gestoken. Na een paar minuten kwamen er mensen aan die ook wat water wilden hebben.
Dus ik de slang eraf getrokken om de mensen even water te laten gebruiken. Ik had niet in de gaten dat door de slang er een behoorlijk druk was opgebouwd. Normaal komt het water in en boogje uit de pijp maar toen ik de slang lostrok spoot het water echt meters ver recht vooruit. Laat nu net daar Susan staan.......... De waterstraal spoot met hoge druk Susan bijna van de wereld. Iedereen had de grootste lol, ze zullen wel gedacht hebben die domme buitenlanders. Door de extreme hitte vond Susan het wel prettig, de straal koelde haar enorm af. We zijn maar wat blij dat er geen Turk achter stond, want of die dan ook had gelachen????

Ik dacht, ik pak een emmer en zet die onder de kraan, zet er de dompelpomp in en zodoende kunnen de Turken ook gewoon water nemen als wij aan het vullen zijn. Het vullen duurt namelijk wel 40 minuten. Maar helaas de pomp zou een behoorlijke druk moeten kunnen leveren maar er komt alleen een klein pisstraaltje uit zodat het vullen zo veel te lang gaat duren. Dus toch maar weer terug naar plan “A” de slang en het koppelstuk over de pijp geschoven. Gelukkig was het even wat rustiger met de Turken dus hadden we alle tijd. Na 40 minuten is de tank weer vol en kunnen we weer een dag of tien doen met de voorraad water.



Op de parkeerplaats stond ook een klein busje wat ingericht was als rijdende keuken.
We hebben een kofte gekocht, dit is een stuk brood met tomaat, sla en een soort mini hamburgertjes erin. Heerlijk gekruid en super lekker.

Op de ene foto is Susan in actie te zien, ze moest achter in de camper zijn, maar wilde haar schoenen niet aantrekken om buiten langs te gaan. Dus is ze door het luik geklommen wat de cabine met het leefgedeelte verbind, en wat we ’s avonds afsluiten zodat er niemand meer van de cabine de camper in kan klimmen.

Rond 15:30 uur kwamen we aan in Fethye en we volgden de borden naar de rots graven. We reden dwars door het centrum over extreem slechte wegen en hoe dichter we bij de graven kwamen, hoe smaller de straatjes werden. Een meter of 50 voor de graven de auto maar neergezet want de weg ging zo extreem steil omhoog en we wisten niet wat we boven aan zouden treffen. Zouden we daar wel kunnen keren??? Dus geen risico genomen en te voet verder gegaan.

 



Na de graven hebben we de Daf midden in de stad geparkeerd om nog even rond te gaan lopen. Susan had honger dus die moest eerst even worden gestild en daarna gingen we de brandende zon in en pff zweten zweten en nog eens zweten!!
Na de rotsgraven wilden we nog even door Fethye lopen maar door de hitte hebben we dat maar niet gedaan, de temperatuur was gestegen tot 45 graden in de schaduw en dat is bijna onmenselijk. In de cabine stond de airco vol gas te draaien en toch bleef het warm, Het was gelukkig wel veel beter dan buiten, dus besloten we nog maar een stukje te rijden. In onze Capitool reisgids stond dat 30 km verderop in de Saklikentkloof de temperaturen altijd aangenaam zijn. Dus besloten we daar maar eens een kijkje te gaan nemen.

Tijdens het rijden een beetje aan de luchtroosters gedraaid van de airco en gemerkt dat als we er een paar dichtzetten we de wind veel beter op ons lijf voelen, zodat het na een half uurtje het weer heerlijk koel is.

Langs de doorgaande weg staan overal politieauto’s maar het probleem is dat je nooit weet of het een echte is. We zien ook regelmatig neppers staan, deze zien er als echt uit maar zijn van plastic en maar 10 cm breed!

 



We twijfelden even welke weg we zouden nemen maar kozen toch weer voor een route door het platteland. Echt mooi rijden, met velden links en rechts van je en de bergen op de achtergrond. Langs de doorgaande weg zie je overal restaurantjes en barretjes waar iedereen naar ons zwaaide. Ik denk dit keer niet zo zeer uit vriendelijkheid maar meer om ons te laten stoppen voor een drankje en hapje.

Na 24 km landweg kwamen we aan op een parkeerplaats tussen de bergen, voor 5 ytl (3 euro) mogen we hier heel de nacht blijven staan. Het is gezellig hier we staan namelijk tussen de barretjes en restaurantjes.

We werden opgewacht door een oude dove man. Dus de taalbarrière hadden we dit keer niet.
Hij probeerde ons een mooi plekje te geven onder een boom zodat we mooi in de schaduw zouden staan. Maar ja wij zijn dom en willen in de volle zon staan, dus met handen en voeten duidelijk gemaakt dat we stroom halen uit de zon en liever volle zon hebben zodat de airco kan draaien. Hij wees ons daarna de weg naar de ingang van de kloof en na een klein fooitje gingen we uit elkaar.

Het was ondertussen al 18:15 uur geworden en de kloof sluit om 20:00 uur dus toch mar snel even binnen gaan kijken. Je betaald 1 euro 80 pp en loopt eerste via een loopbrug 200 meter de kloof in tot je bij een groot restaurant komt, daar is het gezellig vertoeven, je ligt lekker te genieten van een drankje zoals de oude bedoeïenen doen. Daarna wordt het spannend, je moet door snelstromend water van 65cm diep oversteken om verder door de kloof te kunnen wandelen. Dus de pijpen uit de broek geritst en heel voorzichtig overgestoken. Het water is koud en stroomt zo hard dat je bijna je evenwicht verliest. Als wij omvallen is dat geen probleem en misschien wel leuk voor de kijkers. Maar de videocamera en telefoon zijn hier minder van gecharmeerd. Gelukkig haalden we de overkant zonder problemen. Susan is wat kleiner dus die had een natte broek en ik kwam er heelhuids doorheen.

 




Na een uurtje wandelen hadden we het wel gezien en liepen we terug naar de ingang. Aan het einde van de kloof is de kloof van boven voor een groter deel open en zie je de blauwe lucht. De temperatuur loopt hier ook al weer behoorlijk op, en de wind voelt aan als en hete föhn die je gebruikt om je haren te drogen. Het was nog meer zweten toen we de kloof uitkwamen. Binnen in de kloof stond een herlijk fris windje en was het lekker koel. Buiten de kloof was het nog steeds een dikke 35 graden ( om half 8!). We hebben ons toen even te rusten gelegd voor een hapje en een drankje in een van de leuke bedoeïenenrestaurantjes.

Ik ging voor de lams kebap en Susan voor de forel. Langs het water waaide een fris windje alleen werden we opgevreten door de muggen. Gelukkig hadden we spul bij tegen de muggen en na ons ingesmeerd te hebben werd het een stuk relaxter. Dit restaurant verhuurt boomhutjes, lekker eco genieten van de rust. Hier zie je ook veel alternatievo’s die net als de hippies in de jaren 60 genieten van het primitieve leven. Wij hebben een paar jaar geleden in Thailand geslapen in een boomhut en ondanks dat de luxe nul is was het echt en aanrader. Geen licht, ramen of stromend water maar vanuit je bed (met klamboe) kijken naar de mooie omgeving. Je kijkt door het bladerendak naar de dieren in en rond de bomen, genieten op 12 meter boven de grond !!! via www.thailandonline.nl of .com kun je losse modules voor een vakantie boeken. Heel betaalbaar, redelijk primitief maar super gaat. Je plakt die modules aan elkaar en je hebt een onvergetelijke vakantie.

Het vervoer van module naar module doe je zelf via het openbaar vervoer of wordt door de reisorganisatie geregeld, dit is super eenvoudig te regelen. Wij hebben geslapen in boomhutten, drijvende bungalows ( ver van de bewoonde wereld), en in leuke huisjes aan het strand van een eiland waar nagenoeg geen toeristen komen en wij de attractie zijn. Wij waren daar met kerst een jaar voor de tsunami en waren wel blij dat we niet een jaar later waren gegaan. De eilandjes waren namelijk een jaar later deels weggespoeld door de watermassa. Ik was huiverig toen we gingen maar heb genoten als nog nooit te voren.
 




Onze gympen waren drijfnat geworden door de waterdoorwading en die hebben we maar op het dak van de cabine gelegd om te drogen, hopen dat we ze morgen niet vergeten van het dak af te halen. Nu gaan we proberen zonder airco de avond door te komen door alle ramen open te zetten en voor het keukenraam de ventilator te zetten zodat we de iets koelere buitenlucht naar binnen blazen. De temperatuur binnen is inmiddels ( na een uurtje ) gezakt van 38 tot 33,4 garden dus dat gaat de goede kant uit. We gaan elke avond pas na 24:00 uur slapen zodat heel de nacht de airco kan blijven draaien, dus hebben we nog maar een lachfilm bekeken op dvd. Ik had heel de avond al lekkere honger en rond 22:30 werd de drang te groot en heb ik een zak chips opengetrokken. Helaas smaakte deze anders als thuis en was de lekkere honger nog niet gestild. Dus moest het Turks fruit het eraan geloven. Mmm toch nog wat zoetigheid naar binnen gewerkt.

Nu nog even de generator een uurtje laten lopen om de accu’s helemaal vol te laden voor het slapen gaan zodat de airco lekker heel de nacht kan loeien.

We springen nog even lekker onder de douche en gaan lekker fris het bed in.

We werden om 8:00 uur weer wakker in een heerlijk koel bedje. Susan maakte een ontbijtje dat bestond uit meloen, tomaat, komkommer en paprika met een heerlijke dressing. Gezond de dag beginnen en alles komt goed. De wc cassette was vol dus even via het serviceluik aan de buitenkant de reserve cassette aangesloten. Wat een hitte en dat nu al, binnen is het nog lekker 26 graden maar buiten is de temperatuur de 35 graden al lang weer gepasseerd. De zonneboiler, die voor ons warme water zorgt, werkt ook al volop. De collector waar de zon op staat is al 110 graden en dat om 10:00!!!. Aan warm water zullen we geen gebrek hebben. Het is nu vrijdag en morgen en zeker zondag zal het hier wel gruwelijk druk worden, alle Turken ontvluchten de stad en zoeken hier op hun vrije dag de koelte. Vannacht door de airco weer 140 van de 690 ampère/uur ( bij 24 volt) gebruikt dus dat is geen extreme belasting voor de accu’s.
 


Vrijdag 22 Juni 2007 : weer extreem warm >40 graden.

Vandaag gaan we weer de kloof bekijken. Dit keer gaan we een paar km lopen in de heerlijke koelte van de kloof. We nemen geen videocamera of telefoon mee zodat we rustig nat kunnen worden. Wel gaat er een grote fles water mee en dit keer trekken we sandalen aan ipv de gympen. Hier nog even een foto vanuit het raam van de camper.

 




We blijven hier misschien nog een dagje staan anders zijn we te vroeg in Side. 4 of 5 juli willen we daar aankomen en dat is nog 12 dagen. Aangezien hier aan deze kant van Side niet zoveel moois te zien is moeten we de tijd zien te doden. Een dag of 6 hebben we zeker nog nodig en mochten we te vroeg daar zijn gaan we wel een paar dagen op de camping staan.


Dan kunnen we een paar wasjes draaien, want met dit warme weer doe je geen week met een broek. Je zweet je kleren uit, elke beweging die je maakt zorgt er voor dat er straaltjes zweet zo langs je bilnaad je broek in lopen. Dus moet die regelmatig de was in.

Met een beetje geluk zijn rond 3 uur de accu’s weer volledig geladen door de zon en hebben we weer genoeg energie voor de avond en de nacht. Als we rijden zijn de accu’s natuurlijk nog sneller vol, de dynamo van de Daf zorgt voor een extra laadstroom van meer dan 50 ampère ( dynamo is 85 ampère) en zorgt tevens voor de energie van de cabine airco. Bij de 50 ampère komt de energie uit de zonnepanelen er nog bij zodat er soms wel een laadstroom van 100 ampère door de accu’s jagen. We hebben de laatste week elke dag de site kunnen updaten via een onbeveiligd wifi netwerk, wat we zo maar ergens langs de weg tegenkomen. Hier bij de kloof is geen wifi maar morgen hebben we die zonder veel zoeken zo weer gevonden.


Tijdens het rijden hebben we nettumbler aanstaan, die piept uit alle macht als hij een netwerk vind. Hier in Turkije piept hij elke paar km wel een paar keer en soms begrijp je er niets van. Je rijd in de middel of nowhere and je vindt een netwerk.

Dus mede wereldreizigers gewoon een externe wifi antenne en high power wifi unit kopen voor 285 euro en je kunt in ieder geval in Turkije overal internetten. Ook in Oostenrijk werkte het prima maar in Italië was de dekking helaas mimimaal. Wil je het adres hebben van de winkel in België die deze spullen verkoopt moet je even kijken in het gastenboek. Er staat een bericht in van een echtpaar uit Ternerife. Stuur hun een mailtje met de vraag voor het adres en alles komt goed. Ik heb het adres thuis laten liggen en kan jullie dus niet helpen. Als je met een landrover gaat kun je ook alleen de highpower wifi unit kopen voor nog geen 100 euro, deze heeft ook een eigen antennetje en werkt al 100x beter als de ingebouwde wifi in je laptop. Met een landrover is het sowieso gemakkelijker om dichter bij een wifi netwerk te komen. Het valt natuurlijk erg op als we met de grote truck te dicht bij een bedrijf, moskee, hotel of school gaan staan. Wij blijven een paar honderd meter uit de buurt en dan kunnen we nog perfect inloggen op het onbeveiligde netwerk. Maar goed nu even terug naar de Kloof. Rond 11 uur zijn we dit keer met de juiste schoenen weer naar de kloof gegaan. Het was vandaag een stuk drukker dan gisteren maar hoe dieper je in de kloof wandelt en klimt hoe meer mensen er afhaken en wordt het weer rustig en stil. Gisteren hadden we maar een klein stukje gelopen en vandaag wilden we een paar km afleggen. Na ongeveer 1 km kwamen we bij het eerste obstakel. Een watervalletje waar onze schoenen weinig of geen grip hadden en waar we toch overheen moesten klimmen om verder te kunnen. Het heeft even geduurd maar ik ben boven gekomen. Toen Susan gewoon omhoog gesleurd over de natuurlijke waterglijbaan heen. Daarna werd het al rustiger want vele mensen draaiden hier al om. We zijn het er over eens dat wandelen, klimmen en tot je onderbroek toe nat worden in deze kloof een van de leukste dingen is die we hebben gedaan. Ons digitale fototoestel is waterdicht en schokproef en dat hadden we hier wel nodig. Niemand blijft droog en er zullen hier per dag vele fototoestellen en videocamera’s sneuvelen door een waterbad. Je loopt en klimt en dan ineens een gat waar je tot je kruis in wegzakt. Dit is wel lekker verfrissend. Ik had geen riem in mijn broek en door al dat water ging mijn kruis steeds lager hangen en had ik moeite om niet als potloodventer door het leven te gaan. Ik bleef maar hijsen om mijn broek omhoog te houden.


Ik barst van de riemen maar die krengen geef af als ze nat worden, dus vandaar dat ik vandaag zonder riem op stap ben gegaan.

 




Na een uurtje of 2 gewandeld en geklommen te hebben werden de watervallen steeds hoger en vonden we dat het niet meer verantwoord was om verder te gaan, omhoog klimmen gaat nog wel maar je moet straks ook weer omlaag.

Op de terugweg zijn we maar gewoon een paar keer op ons gat gaan zitten en hebben we al glijdend de watervalletjes overwonnen.

Bij de ingang heeft Susan nog even een vrouwtje met zoon geholpen omdat die twee bijna werden weggespoeld door het heftig stromende water en barstten van de schrik.
 




We gaan nu even eten en dan weer op pad naar de volgende bestemming. Waarheen weten we nog niet, we rijden gewoon de kleine weggetjes in en zien wel waar we terecht komen.



Zaterdag 23 Juni 2007: warm en onbewolkt, zeg maar heet!!

Gisteren avond zijn we gestopt langs de zee, we hebben een mega mooi uitzicht op een baai met aan de overkant de tong van het schiereiland wat vast zit aan de plaats Kas. Hemelsbreed liggen de eerste huizen ongeveer 1 km van ons vandaag en toch pikken we Wifi internet op.
Rond 19:00 uur Nederlandse tijd kwam Frank ( mijn broer) online en hebben we een paar uurtje zitten chatten, toen we MSN opstarten kregen we het ene berichtje naar het anderen en hebben we gezellig met vrienden en kennissen een beetje bij kunnen praten. Omdat we zo een mooi uitzicht hadden door de open deur van de camper, hebben we meteen ff een foto gemaakt en die doorgestuurd zodat e chatters meteen konden zien wat wij zagen .
Helaas werd de verbinding in de avond steeds langzamer omdat vermoedelijk de eigenaar van het wifi netwerk zelf ook ging internetten. We hebben rond 11:00 uur airco in de slaapkamer aangezet en heerlijk geslapen tot bijna tien uur!!.

Vanmorgen de luifel uitgedraaid en de tafel en stoelen daar onder neergezet. Dit is echt genieten. We hebben nu een tuintje met zicht op zee! Elke dag hebben we trouwens een ander tuintje en hoeven nooit in die tuin te werken… Gaaf He!

Als we beneden in het water kijken zien we dat het erg helder is en ik besluit om de snorkelspullen tevoorschijn te halen. De duikschoentjes, vinnen en onze maskers worden uit de truck getoverd en we gaan een voor een, een duikje wagen. Het is even klimmen om bij het water te komen maar zonder kleerscheuren kom ik beneden. Met een beetje gebalanceer trek in de vinnen aan en duik ik in het heerlijk koele water. Volgens mijn duikhorloge is het water 25 graden en dat is heerlijk verfrissend.

Onder water zie ik wat blauwe visjes en vele rotsen. Het is geen echt spectaculair onderwater omgeving maar ik ben wel afgekoeld en misschien zijn we te veel verwend door de mooie duikstekjes die ik overal in de wereld heb bezocht. Bij terugkomst is het Susan haar beurt. Zij is slimmer en gaat via het strandje de zee in. Het is wel 50 meter verder lopen maar een stuk veiliger. Na een half uurtje komt Susan uit het water omdat ze het koud heeft????? Nu heeft Susan het tijdens het duiken vaak koud. Zij een 7 mm pak aan en ik een 1 mm. Ik heb het heerlijk warm en Susan bibbert wat af!! en dat bij 29 graden water….

 




We zaten lekker te genieten van het frisse windje toen er een auto stopte met Turks kenteken. Er stapte een man en twee vrouwen uit. Onze mond viel open van verbazing toen we ineens Nederlands hoorde. Een van de vrouwen ( Tamara) had hier een hotelletje samen met de Turkse jongen ( zijn voornaam ben ik vergeten maar zijn achternaam was Selcuk) en de andere vrouw was bij haar op vakantie. De jongen werkte al 14 jaar in Nederland bij een sportschool en sprak perfect Nederlands. Gezellig hebben we een tijdje zitten buurten en heeft Susan camper even laten zien. Dit was echt gezellig en dit soort dingen maakt de reis echt af.
We kregen nog een tip voor een plekje in kas en daarna namen we afscheid. Het is alleen jammer dat je elke keer mensen leert kennen en er al weer zo snel afscheid van moet nemen. Maar wie weet komen we ze nog wel een keer tegen.

 




Rond 13:00 uur heb ik een bakje Italiaanse prut in de magnetron gezet en 4 minuten later bleek het nog goed te smaken ook. Susan zat weer aan de salade en dat doet haar goed, haar buikje slinkt weer en is weer bijna op niveau. Er was namelijk een paar kilo bij gekomen door dit goede leven en daar wilde ze weer van af.

Nu maar weer even de Thaise cursusmap uit de kast gehaald en weer aan het leren geslagen. We hebben nog wel een jaartje voor we in Thailand zijn maar ik wil goed voorbereid het land binnenkomen.

Na een uurtje of 2 werd het drukker, meerder Turkse families komen van het koele water genieten op het strandje. Maar op ons plekje is maar plaats voor een auto dus hebben wij het hele rijk voor ons eigen. Vanavond blijven we hier nog een nachtje staan en gaan we morgen weer verder. Niet ver want we willen Kas gaan bekijken en dat is maar een 15 km verder.
In kas leven veel alternatieve kregen we te horen dus we zijn benieuwd. Ook zijn er veel duikscholen dus wie weet maken we ons eerste duikje wel in Turkije. We zijn tenslotte niet voor niets duikinstructeur geworden en moeten onze naam divers on the road wel eer aandoen.

 




Zondag 24 juni 2007: >40 graden en aan zee een lekker koel windje.

Vanmorgen wilde ik om half 8 opstaan, maar het bedje lag zo lekker en pas om half tien kroop ik mijn mandje uit. Susan was al een uurtje wakker en zat spider solitair te spelen om de tablet pc. Ik ben aan de slag gegaan om een terugblik op Oostenrijk en Duitsland te maken en je voelde de temperatuur stijgen. Om 12:00 uur was het al 36 graden in de camper en het zweet liep over je rug zo je onderbroek in. We wilden de Airco niet inschakelen omdat we een beetje willen wennen aan de hitte. Straks in Iran, Pakistan en India zal de temperatuur nog verder stijgen dus moeten we voorbereid zijn. We hadden Internet op onze overnachtingsplek die nu bijna volgas binnenkwam omdat we de truck een meter of tien naar achter hebben verplaatst. Het internet kwam van de overkant van de zee, waar een schiereiland lag. Tussen ons en het schiereiland stond eerst een grote struik die het signaal dempte. Na het verplaatsen van de truck ging het weer perfect. Rond 13:00 uur namen we met pijn in ons hart afscheid van onze mooie plekje waar we 2 dagen hadden gestaan. We reden weer over de mooie weg langs de zee richting Kas. Na een half uurtje reden we Kas in, een klein plaatsje met een drukke haven waar vele duikboten en plezierjachten lagen. We hadden de laatste 50 km geluk gehad de weg was goed en vlak en nu ging het weer steil omhoog en omlaag.

 




Omdat het lekker koel was in de cabine en het buiten echt tropisch was besloten we maar gewoon door te rijden en te genieten van de omgeving. Na kas reden we verder langs de zee de bergen in om een tijdje op 500 meter hoogte te rijden. Als je niet beter wist zou je zeggen dat je gewoon door de bossen op zee niveau rijdt. Toen werd de weg weer vals plat. Je denkt dat je horizontaal rijd maar aan de motor merk je dat je steeds steiler omhoog gaat. Op het laatst moesten we zelfs in zijn 2e versnelling kruipend de berg op. Zo hebben we wel een uur gereden in zijn 2e versnelling genietend van het mooie uitzicht wat we ondertussen hadden gekregen.. Van boven af zagen we een heel mooi haventje met een wit zand strand. Hier wilden we even gaan kijken. Het was Demre (Myra) waar ruines uit de oudheid zouden liggen. Onder aangekomen moesten we een stuk terug rijden om bij de haven te komen. Langs het laatste stuk weg stonden vele krotten en het leek wel of we in een achterbuurt terecht waren gekomen. Dit voelde niet goed en na een korte blik in de haven zij we maar weer verder gereden. Het uiterlijk van de mensen hier was op zijn zachts gezegd onguur en de jeugd was een stuk brutaler dan in de rest va Turkije.

 




In het Centrum van Demre aangekomen bleek dat het hier de kassenstreek is. Zo ver je kon kijken staan hier de kassen met oa tomaten en komkommers echt muur tegen muur.
De weg begon weer te stijgen en van bovenaf zag je alleen maar de daken van kassen en geen enkel stukje grond. Tientallen vierkante km’s geheel gevuld met de kassen. We reden verder door de bergen en na een lange afdaling reden we een stadje binnen. Het was Finike waar de Doner tentjes bijna niet te missen waren. Ik kreeg er honger van en dus bij een van de tentjes 2 overheerlijke broodjes doner gekocht voor een totaal bedrag van 1 euro 80. De ene met lamsvlees en de andere met kip mmmmmmm

 




Na Finike zijn we bij de eerste de beste pomp gestopt om de Daf vol te tanken. 155 liter ging er bij deze keer en we hebben gemiddeld 1 op 4 gereden. Het verbruik valt me nog niet tegen hier in de bergen, ik had meer 1 op 3 verwacht. De route ging vanaf hier weer dor de bergen en rond 18:30 zagen we een mooi plekje om te overnachten en zijn we gestopt.

Susan is nu bezig de reisverhalen te vertalen in het Engels en ik ben weer aan de terugblikken begonnen, dit keer van Italië en Griekenland.

Voordat we uitstapten dachten we dat het lekker koel zou zijn in de bergen maar helaas toen de deur openging leek het wel of er iemand met een moker tegen je kop aan sloep. Wat een teleurstelling. In de camper was het 38 graden en de deur openzetten heeft weinig effect want buiten is het net zo warm. Dus toch maar snel de airco aan en lekker afkoelen.

We hebben trouwens een min puntje gevonden van de ceramische kookplaat op diesel. Het kookt heerlijk maar dat ding blijft eigenlijk wel een behoorlijke tijd warmte afgeven zodat het nog warmer wordt in de camper. Zelfs de afzuigkap aan zetten zet weinig zoden aan de dijk, het wordt na het koken steeds heter.In Nederland zouden we zeggen….hoe heter hoe beter….maar nu snak je toch echt af en toe naar een beetje kou.


Maandag 25 juni 2007
: weer extreem warm 45 graden en om 23:00 nog steeds 35 graden.

Gisteren weer problemen met de generator, we worden gek van dat ding. De temperatuur bleef hoog heel de avond dus de generator gaf na een 30 minuten weer de geest. Resultaat de accu’s waren al een te groot stuk ontladen om de airco heel de nacht aan te zetten. We hadden al best wat stroom verbruikt omdat Susan op haar laptop de site aan het vertalen is in het Engels en ik op mijn laptop een terugblik aan het maken was van Oostenrijk en Italië. Omdat het zo extreem warm was, en bleef gedurende de avond hebben we de airco een paar uur laten draaien omdat het anders niet te harden was in de camper. We dachten rond tien uur even de generator te starten om de accu’s nog snel even vol te laden voor het slapen gaan zodat de airco de hele nacht ons lekker koel kon houden. Niet dus !! Susan is gaan slapen toch met de airco aan en ik ben wakker gebleven om rond 24:00 uur de generator nog een keer te proberen.

Buiten was het ondertussen 30 graden geworden en toen bleef de generator lang genoeg draaien om zoveel sap in de accu’s te laden dat de airco de hele nacht aan kon. Het was ondertussen half 3 geworden voor ik naar bed kon gaan. Ik had vorige week Mastervolt in Nederland gebeld en ze op het hart gedrukt dat er nu echt een goede oplossing moest komen. Na een week heb ik nog niets van ze gehoord, tienduizend euro koste de generator en hij werkt echt voor geen meter. Duurkoop is dus een miskoop geworden. De goede service waar ze zo trots op zijn is dus alleen maar uiterlijke schijn. Ik heb weer een email gestuurd en wacht maar weer af …. Nu is de vriendelijke man die me normaal helpt en er alles aan doet om een oplossing te vinden nog een week op vakantie dus we gaan er maar va uit dat het goed komt. Ik denk dat de enige manier om de generator te laten werken bij deze temperaturen is om een tweede radiator te monteren en dit idee heb ik nu aan hen gemaild. Omdat ze zo traag reageren, moeten we wel weer 600km omrijden over een paar weken want daar zit het enige servicecenter wat nog een beetje in de buurt ligt, en waar we vorige week langsgekomen zijn!!

Ondanks de ellende hebben we toch een korte maar goede nachtrust gehad en rond tien uur waren we weer klaar om te vertrekken. We starten de truck en haalden de zonnewering die we elke avond voor de ramen doen er af en op dat moment zag ik een Volkswagenbusje vol met reclamestickers uit Oostenrijk staan. Op het dak lagen 2 reserve banden en de auto leek zo uit Parijs Dakar te komen. De jongen was aan het bellen en stapte na het beëindigen van het gesprek uit om een praatje te komen maken. Het was Dieter uit Oostenrijk die met zijn 4 wiel aangedreven busje al 13 maanden op pad was en al helemaal in Singapore was geweest.
We nodigden hem uit in onze camper om voor een koel glaasje cola en een sappige perzik. We hebben gezellig zitten praten en ook kwam de China doorreis aan bod. Hij had contacten met een chinees reisbureau, en hij was 3600 euro kwijt voor de doortocht. Hij is via Nepal, Tibet en China doorgereden en heeft in Laos het land weer verlaten. Nu is hij maar 2 weken geweest maar dan nog is het goedkoop. We hebben van hem een kaartje gekregen van twee anders wereldreizigers die ook via het zelfde reisbureau de reis gaan regelen. Ik heb de mensen vandaag een mailtje gestuurd met wat vragen en we wachten maar af.

Het is wel een beetje eng om zo maar duizenden euro’s over te maken aan een Chinees reisbureau maar we moeten iets. De overtocht van India naar Maleisië kost ook een behoorlijk bedrag en ik zou het leuk vinden om door China te kunnen rijden.

Ik was een beetje huiverig voor de hoge bergpassen in Tibet doordat op 5000 meter hoogte de auto nog maar 50% van de zuurstof krijgt die hij nodig heeft. Vermogen is er al niet veel en dan zeker niet meer. Nu vertelde Dieter dat iedereen de zelfde problemen heeft en de bergpassen heel geleidelijk omhoog gaan om er voor te zorgen dat toch iedereen boven kan komen. De auto’s en trucks daar hebben namelijk de zelfde problemen, veel rook en weinig fut.

Na een uurtje namen we afscheid, Dieter wilde nu echt naar huis, hoe dichter hij bij Oostenrijk kwam hoe minder hij nog is gaan bekijken. Alleen rijden, slapen, eten, rijden rijden enz.

Ook wij gingen weer op pad, vandaag hebben we de daling ingezet, reden we gisteren bijna heel de weg omhoog, doen we het nu rustiger aan want we zitten op het hoogst punt en gaan vandaag voor 75% van de tijd bergaf. Dat was ook aan het brandstofverbruik te zien, gisteren 1 op 3 en vandaag 1 op 5 dus rijden we weer gemiddeld 1 op 4 en daar hadden we op gerekend.

 



We zijn nog even gestopt om de e-mails te verzenden, we vonden namelijk weer een onbeveiligd netwerkje ergens langs de weg en heb bijna alles kunnen versturen. Alle grote mails zijn verzonden alleen een kleintje net niet, de verbinding werd verbroken en kwam niet meer terug.

Langs de weg vonden we nog een parkeerplaats met waterkraan. Dus ben ik op het dak van de truck geklommen om de zonnepanelen even zandvrij te maken en hebben we daarna meteen de watertank gevuld. Jammer dat de truck enorm scheef stond zodat we de tank maar voor 70% konden vullen, al wat we er meer in lieten lopen kwam er door de ontluchting weer uit. In een dorpje nog even gestopt om iets te eten te kopen, vandaag waren het twee Turkse hamburgers (pittig) en een wrap met kip kebap. En daarna snel weer doorgereden naar de volgende bestemming.

In de verte dook Antalya op een megastad en niet iets waar wij van houden, vele flats sierden de omgeving en het was super druk overal waar je keek. Wij zoeken liever de rust op en omdat het ook nog 45 graden was hebben zijn we maar doorgereden.

Langs de weg nog een paar keer gestopt om een wifi netwerkje te vinden voor het versturen van de laatste email maar helaas, vele netwerken maar geen internet.

Na Antalya verlieten we de grote doorgaande weg en reden binnendoor naar Aspendos. In Aspendos staat een basiliek, aquaduct en een heel mooi theater wat nog steeds in gebruik is. Al de alle andere theaters die we gezien hebben waren open aan de voorkant, deze is kompleet gesloten. Heel het theater was echt in top conditie en zag er werkelijk heel mooi uit. Om binnen te mogen ben je incl., parkeren 25 Ytl ( 15 euro) kwijt en dat is wel erg veel geld. Maar eenmaal binnen was het zo mooi dat we dat snel vergeten waren.

 



Je zou zeggen wat is nu 15 euro! Maar als je dat elke dag doet ben je zo 500 euro per maand kwijt alleen al aan entrees. Soms ga je meerder dingen bekijken op een dag en dan hakt het er wel in. Na een uurtje hadden we het wel bekeken en zijn we richting Side gereden.

Een Collegaatje ( van Turkse origine) van de vrouw van mijn broer had had het hotel gebeld om te vragen of wij van de all inclusive en zwembad gebruik konden maken gedurende hun verblijf daar. Zij hebben 11 dagen geboekt en het leek me leuk om ze daar te ontmoeten. We mogen op de parkeerplaats staan van het hotel en kunnen tegen betaling van 45 euro pp per nacht van al het moois gebruik maken. Over de prijs viel nog te onderhandelen werd ons meegedeeld. Gelukkig maar want dit zijn niet echt leuke prijzen, zeker niet als je weet dat mijn broer 650 euro betaald voor die 11 dagen incl. kamer en vlucht.

Rond 7 uur reden we Side binnen en kwamen terecht midden tussen de ruïnes. Echt super gaaf. We zochten het hotel en konden dat niet een twee drie vinden. De weg werd steeds smaller en mooier we reden echt midden tussen de oudheid. Ineens een doorgang die ons door een rots heen leiden. Het ging maar net, het was smal en laag en ik denk dat we geen 10 cm speling hadden aan de zijkanten en het dak van de truck. Heelhuids kwamen we er door en toen was er een plein en hield de weg op. Meteen kwamen er twee agenten op de truck af en toen we vroegen waar het Stone Palace hotel lag werd het even stil… shit nu moeten we Engels spreken. Back en left zo dat was duidelijk…. Waneer left ? geen idee.

Heel het verkeer liep vast en iedereen vond het geweldig. Het barste van de toeristen die allemaal via handgebaren duidelijk maakte dat ze de truck geweldig vonden. Dus zonder stress keerde we de truck en reden we terug weer onder die lage rots door. Aan de andere kant stonden meerdere tegenliggers, allemaal taxi’s die zich zelf helemaal klem reden. Als er nu eentje achteruit zou gaan waren we er allemaal zo doorheen maar die wijsheid drong pas na een paar minuten tot hun door. We reden weer verder en gingen bij de eerste grote rotonde maar links af. Overal waar je keek stonden hotels, de ene nog mooier dan de anderen maar geen Stone Palace hotel. Na een paar keer de weg te hebben gevraagd waren we nog niets wijzer geworden. Eindelijk wist een taxichauffeur waar het was, 2e stoplichten links en dan 4 km verder bij de stoplichten weer links, na 200 meter is recht het hotel.

Zou hij ons voor de gek houden??? Nee, precies 4 km verder links en na 200 meter de parkeerplaats opgereden. Helaas was de Hr Ufuk net naar huis maar we mochten op de parkeerplaats overnachten en morgenvroeg terugkomen. We willen namelijk op voorhand onderhandelen over de prijs en niet op de aankomst dag zelf. We houden jullie op de hoogte.

Nu zitten we weer achter de laptops en maken we de verslagen, terugblikken en vertalingen voor de site. Alle ramen staan open en het waait lekker door, helaas is het om 23:51 buiten nog 35 graden en koelt het niet echt af, maar als we gaan slapen gaat de airco weer aan en slapen we heerlijk koel. Nu nog even de douche in om lekker ontzweet het bedje in te duiken.









Copyright © door Een reis rond de wereld Alle Rechten Voorbehouden.

Gepubliceerd op: 2007-06-21 (3084 maal gelezen)

[ Ga terug ]
Content ©
Volg onze reis online, 5 jaar met de DAF de wereld door


PHP-Nuke Copyright © 2005 by Francisco Burzi. This is free software, and you may redistribute it under the GPL. PHP-Nuke comes with absolutely no warranty, for details, see the license.
Pagina Rendering: 0.05 Seconden